အခန်း (၃၃၉) - အလုပ်ရုံငယ်လေး
ကျိုးရှ မှာ သူ့အမေအနေနဲ့ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမလိုမျိုး ချွေးမမျိုးကို ရနိုင်တာက ကုသိုလ်ထူးတစ်ခုလို့ပဲ ခံစားမိနေခဲ့သည်။
အမှန်တိုင်းပြောရရင် သူသာ မိခင်နေရာမှာဆိုရင် စတုတ္ထချွေးမလောက်တော့ လေးစားရိုသေပြီး တကယ့်ကို သားသမီးဝတ္တရားကျေပွန်တဲ့သူ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါက သူတို့ဇာတိမြို့မှာ နေခဲ့ကြတုန်းက အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရင် ပိုလို့တောင် ထင်ရှားလာသည်။ အထက်မှာ အစ်ကိုကြီး သုံးယောက်ရှိနေပါလျက်နဲ့ စတုတ္ထချွေးမက သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ပါးကို သူတို့အိမ်မှာ လာပြီး အတူထမင်းစားဖို့ သဘောတူပေးခဲ့တာပင်။
ယခုဆိုရင် ပိုလို့တောင် ထင်ရှားနေပါပြီ။ လင်းချင်းဟယ်က သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ပါးကို မြို့တော်မှာ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ နေထိုင်စေဖို့ ခေါ်လာခဲ့ပြီး သူတို့နေထိုင်ဖို့အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ အဲဒီအပေါ်မှာမှ ရုပ်မြင်သံကြားစက်တစ်လုံးနဲ့ လျှပ်စစ်ပန်ကာတစ်ခုပါ ထပ်ဖြည့်ပေးထားသေးသည်။ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်ပါသလဲ။
ကျိုးရှ က စဉ်းစားမိသည်။ သူ့မှာသာ ပေါင်းသင်းရမယ့် ယולဖိုးယולခင်တွေ ရှိမယ်ဆိုရင် သူ ဒါတွေအကုန်လုံးကို ဘယ်လိုမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
အမေကျိုး က "ငါက မင်းရဲ့စတုတ္ထချွေးမ မကောင်းဘူးလို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လူတစ်ယောက်က ဘဝမှာ စားဝတ်နေရေးကို ပိုပြီး ချွေတာသင့်တယ်လို့ ပြောချင်တာပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။
ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်လာခဲ့သူဖြစ်တာကြောင့် သူမရဲ့ ရှေးရိုးစွဲ အယူအဆအချို့က လင်းချင်းဟယ်ရဲ့ ခေတ်မီတဲ့ လူနေမှုပုံစံနဲ့ သဘာဝအလျောက် ပဋိပက္ခဖြစ်ရပေတော့သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပေးသင့်တာကို ပေးပြီး ထိုက်သင့်တဲ့ လေးစားမှုကိုလည်း ပြသခဲ့သည်။ အဓိကကတော့ ကျိုးချင်းပိုင်ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားတာကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျန်တဲ့အရာတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ သူမက မိခင်မယားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အမေကျိုး ရဲ့ တောင်းဆိုချက်မှန်သမျှကို ခေါင်းညိတ်လိုက်လျောပေးမှာ မဟုတ်ပေ။ တစ်ခါတလေ သူမ စိတ်မရှည်တော့ဘူးဆိုရင် အဲဒီစိတ်ကို သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာမှဝှက်မနေဘဲ တည့်တည့်ကြီး ပေါ်လွင်စေတတ်သည်။
ဒါပေမဲ့ တကယ့်ကို စစ်မှန်တဲ့ သားသမီးဝတ္တရားနဲ့ ပတ်သက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဘယ်သူကမှ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံပြုမူပုံမှာ အပြစ်အနာအဆာ တစ်ခုတောင် ရှာလို့မရခဲ့ပေ။
ကျိုးရှ က မကျေမနပ်နဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထချွေးမက အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ။ အရင်တုန်းကလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ အရင်တုန်းကဆိုရင် သူမက ဘဝကို ဘယ်လိုဖြတ်သန်းရမယ်မှန်း မသိဘူးလို့ အမေ အမြဲပြောနေကျ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကောင်းကောင်းကြီး ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုတွေထဲမှာ ဘယ်သူက စတုတ္ထအစ်ကိုလောက် အခြေအနေကောင်းလို့လဲ။ စတုတ္ထအစ်ကို ဒီလောက် အခြေအနေကောင်းနေတာ အကုန်လုံးက စတုတ္ထချွေးမရဲ့ အရည်အချင်းကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးရှ က သူမရဲ့ စတုတ္ထချွေးမကို အမြဲတမ်း အထူးပင် လေးစားအားကျနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
အရုန်းတုန်းကတော့ အဲဒီလောက်ကြီး အားကျတာမျိုး မဟုတ်သေးပေ။ လင်းချင်းဟယ်က ရုပ်ချောပြီး အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်တတ်တာကြောင့် သူတို့နဲ့အတူ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ မျက်နှာပွင့်စေတဲ့သူလို့ပဲ သူမ ထင်ခဲ့ဖူးသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်အချိန်က စတင်ပြီး သူမရဲ့ စတုတ္ထချွေးမအပေါ်ထားတဲ့ လေးစားအားကျမှုတွေ ဒီလောက်တောင် နက်ရှိုင်းလာခဲ့လဲဆိုတာ သူမကိုယ်တိုင်တောင် မသိလိုက်ပေ။
အမှတ်ရဆုံး ဖြစ်ရပ်ကတော့ လင်းချင်းဟယ်က သူမရဲ့ အရင်က စေ့စပ်ထားတာကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖျက်သိမ်းဖို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ အကြံပေးခဲ့စဉ်က ဖြစ်သည်။ အဲဒီတုန်းက ရှောက်မေက ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်သေးဘဲ တွေဝေနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသာ စတုတ္ထချွေးမရဲ့ စကားကို နားမထောင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဆယ်ခုမှာ ကိုးခုလောက်ကတော့ အဲဒီဆိုးရွားတဲ့ မိသားစုထဲမှာပဲ ပိတ်မိပြီး ဒုက္ခရောက်သွားမှာ သေချာသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူမနေရာကို အစားဝင်ယူခဲ့တဲ့ ရူပကာမ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အမျိုးသမီးရဲ့ အဲဒီဟောင်းဖျင်းတဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနဲ့ ဘဝကို တွေ့မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမအနေနဲ့ ကျေးဇူးတင်လှိုင်းကြီးတစ်ခု ရင်ထဲမှာ လှိုက်တက်လာခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့သာ သူမက စတုတ္ထချွေးမရဲ့ စကားကို နားထောင်ခဲ့မိတာပါပေ!
နောက်ပိုင်းမှာ သူမရဲ့ စတုတ္ထချွေးမက ဒါလင်နဲ့ သူတို့ရဲ့ အချစ်ရေးကို ထောက်ခံအားပေးခဲ့သည်။ ဒါလင်က စကားအနည်းငယ် ထစ်တတ်ပေမဲ့ အဲဒီ အားနည်းချက်ကလွဲလို့ ကျန်တာတွေအားလုံးက အပြစ်အနာအဆာ ကင်းစင်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါမှာတော့ ကလေးလေးယောက်နဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုလေးမှာ ကျိုးရှ က စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားနေရပါပြီ။ ဒီအကြောင်းပြချက်တွေ အားလုံးကြောင့်ပဲ သူမက လင်းချင်းဟယ်အပေါ် အလွန်တရာမှ လေးစားအားကျပြီး ကျေးဇူးတင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာတော့ ကျိုးချင်းပိုင်က ရုပ်မြင်သံကြားစက်ကို ချိတ်ဆက်ပြီးသွားပြီဖြစ်ကာ ရုပ်သံလွှင့်ချက်တစ်ခု စတင်လာတာနဲ့အမျှ မျက်နှာပြင်လေးက လင်းလက်လာခဲ့သည်။ တူမတွေနဲ့ တူလေးတွေက အလွန်တရာမှ ပျော်ရွှင်သွားကြလေသည်။
"အမေ၊ တီဗီ ပြင်ပြီးပြီ။ နောက်မှ ကြည့်လို့ရပြီနော်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့အမေကို ပြောလိုက်သည်။
"ဈေးက မြင့်လှချည်ရဲ့။ ပြီးတော့ မီးဖိုးကိုလည်း စဉ်းစားဦးလေ" လို့ အမေကျိုး က ပါးစပ်ထဲမှာ တတွတ်တွတ် ညည်းတွားလိုက်သည်။
"မီးဖိုးကို ကျွန်တော်တို့ပဲ ရှင်းပါ့မယ်။ နောက်ကျရင် ဒါလင်ကို လျှပ်စစ်ဓာတ်အား စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးမှာ သွားပြီး ပေးခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်" ဟု ကျိုးရှ က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူ့အမေရဲ့ စရိုက်ကို သိထားတာကြောင့် ငြင်းခုံနေတာက အလကားသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ညီမကို အာရုံစိုက်ရမယ့် ကိစ္စလေးတွေ မှာကြားပြီးနောက်မှာတော့ သူက ဖက်ထုပ်ဆိုင်ဘက်ကို ထွက်သွားခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်က လက်ရှိမှာတော့ ကျိုးယန် နဲ့ ကျိုးဝူနီ တို့ကို အင်္ဂလိပ်စာ သင်ခန်းစာတွေ သင်ကြားပြသပေးနေသည်။ နောက်ရပ်အနည်းငယ် ကြာရင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဇာတိမြို့ကို ပြန်ကြတော့မှာ ဖြစ်သည်။ အချိန်ဆိုတာ တကယ်ကို လျင်မြန်လွန်းလှသည်။
ဒါပေမဲ့လည်း ဒီခရီးစဉ်ကနေ တူမနှစ်ယောက်စလုံး ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေ ရရှိသွားတယ်ဆိုတာကိုတော့ ဝန်ခံရပါလိမ့်မည်။ သူတို့ရဲ့ အမြင်ကျယ်မှုတွေ အလွန်တရာမှ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး စာကျက်မှတ်မှုတွေကလည်း တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟယ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျိုးရွှမ် ပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို စာပြပေးတဲ့အခါတိုင်း လိုရင်းတိုရှင်းနဲ့ အချက်ကျကျ သင်ပြပေးတတ်ကြသည်။ ပေကျင်းတက္ကသိုလ် ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ အဲဒီလို လမ်းပြသင်ကြားမှုမျိုးနဲ့ဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ မာကျောတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးတောင်မှ အချိန်တန်ရင် ကွဲထွက်လာမှာ သေချာပါသည်။
သူတို့ လွတ်လပ်စွာ စာကျက်နေကြတာကို မြင်လိုက်ရတော့ လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင်ကို "အားလုံး ပြီးသွားပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အင်း" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"မင်းအမေက ပိုက်ဆံစုဖို့နဲ့ မဖြုန်းတီးဖို့ မင်းကို ထပ်ပြီး ဆုံးမပြန်ပြီမလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက အမေရဲ့ စရိုက်ပါပဲ။ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့"
လင်းချင်းဟယ်က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ အမေကျိုး လို မိခင်မယားမျိုးမှာ အသေးစားနဲ့ အကြီးစား ထူးဆန်းတဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေ အများကြီး ပါလာတတ်စမြဲပင်။
ဒီနေ့နေ့ခင်းတုန်းက ကျိုးရှ က သူမရဲ့ မီးဖိုကို မီးမွှေးလိုက်တဲ့အခါ လင်းချင်းဟယ်က ဟူကျိဆီကို ဟင်းပွဲမှာ အပိုဆောင်းစားလို့ရအောင် ကြက်ကင်တစ်ကောင် လွှတ်ပေးဖို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ မှာလိုက်ပြီး အဲဒါပါပဲ။ သူတို့က သက်ဆိုင်ရာ အခြမ်းအသီးသီးမှာ သီးခြားစီ စားကြသည်။
ထမင်းစားပြီးတဲ့နောက် ကျိုးကွေ့လိုင်းက ပြေးလာပြီး "အမေ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကောင်းတာတစ်ခုခု ပြန်ဝယ်လာပေးမယ်လို့ မပြောထားဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ပြောတာတော့ ပြောတာပေါ့၊ ကင်မရာတစ်လုံး ဝယ်ပေးမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပိုက်ဆံတွေက အဘိုးနဲ့ အဘွားတို့အတွက် တီဗီစက်နဲ့ လျှပ်စစ်ပန်ကာ ဝယ်တဲ့ထဲ ကုန်သွားလို့ပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
စာကျက်ဖို့ သိမ်းဆည်းနေကြတဲ့ ကျိုးယန် နဲ့ ကျိုးဝူနီ တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာ "အဲဒီဘက်မှာ တီဗီရှိလို့လား" ဟု အံ့သြတကြီး မေးလိုက်ကြသည်။
"အင်း၊ အခုလေးတင် ရောက်လာတာ။ အဘိုးနဲ့ အဘွားတို့ဆီကို ပို့ပေးလိုက်ပြီ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
"တီဗီနဲ့ ပန်ကာက အဲဒီလောက်ကြီး ရှားတာမှ မဟုတ်တာ။ တကယ်တမ်း ကင်မရာမရှိတာက ကျွန်တော်တို့ မိသားစုပဲလေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်းက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ညည်းတွားလိုက်သည်။
"နောက်နှစ်မှပေါ့။ ဒီနှစ်တော့ မင်းအဖေကို ပိုပြီး ကူညီပေးလိုက်ဦး၊ နောက်နှစ်ကျရင် ဝယ်ပေးမယ်။ နိုင်ငံခြားက တင်သွင်းလာတာကို ဝယ်ပေးမယ်။ အဲဒါတွေက တော်တော် ဈေးကြီးတာနော်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
"သေချာတယ်နော်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်းက အမြန်အတည်ပြုလေသည်။
"သေချာပါတယ်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျိုးယန် နဲ့ ကျိုးဝူနီ တို့နှစ်ယောက်စလုံးက မနာလိုဝန်တိုမှုတွေကို လုံးဝ မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ စတုတ္ထ အဒေါ်က အလွန်တရာမှ ချမ်းသာလွန်းလှသည်။ အဘိုးနဲ့ အဘွားတို့အတွက် တီဗီစက်တစ်လုံးကို ရိုးရိုးလေးနဲ့ ဝယ်ပေးရုံတင်မကဘဲ ကင်မရာတစ်လုံးပါ ဝယ်ပေးဖို့ စီစဉ်နေသေးသည်— အဲဒါကမှ နိုင်ငံခြားတင်သွင်းလာတဲ့ ပစ္စည်းမျိုး တဲ့လေ။
နေ့ခင်းဘက်တွင် လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ဂိုဒေါင်ဆီ သွားပြီး စနစ်အာကာသထဲကနေ ချုပ်စက်ဆယ်လုံးစလုံးကို ထုတ်ယူခဲ့ကြသည်။
ချုပ်စက်ဆယ်လုံးရှိတယ်ဆိုတာက အလုပ်သမား ဆယ်ယောက် လိုအပ်တယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အဲဒီညနေမှာ လင်းချင်းဟယ်က သကြားလုံးထုတ်တစ်ထုပ်ကို ယူပြီး အဘွားရှု ဆီကို အလည်သွားခဲ့သည်။
"လာရင်းနဲ့ ဘာလို့ သကြားလုံးတွေပါ ယူလာရတာလဲကွယ်" လို့ မိမိကို မြင်လိုက်တာနဲ့ အဘွားရှု က မေးလိုက်သည်။
"အဒေါ်၊ ကျွန်မ အဒေါ့်ကို အကူအညီ တောင်းချင်စရာ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အကူအညီလိုရင်သာ ပြောပါ။ သကြားလုံးတွေ ဘာတွေ ယူလာစရာ မလိုပါဘူးကွယ်" လို့ အဘွားရှု က ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး အဝတ်အထည်တွေ ထုတ်လုပ်ဖို့ အလုပ်ရုံငယ်လေးတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ဖို့ စီစဉ်နေကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
အဘွားရှု က အံ့သြဝမ်းသာသွားသည်။ "ဆရာမလင်းက ကိုယ်ပိုင်စက်ရုံတစ်ခု တည်ထောင်တော့မလို့လား"
"အလုပ်ရုံငယ်လေးပါ၊ စက်ရုံအစစ်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ရယ်မောရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဒါဆို ဆရာမလင်းက ကျွန်မကို ဘာလုပ်ခိုင်းချင်လို့လဲ" လို့ အဘွားရှု က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ချုပ်စက်တွေ ဝယ်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် အဒေါ်တို့လို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေ လိုအပ်နေလို့ပါ။ အရင်တုန်းက အဒေါ်ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ အနီးအနားမှာ အလုပ်ဖြုတ်ခံထားရတဲ့ အလုပ်သမားတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာလေ။ သူတို့တွေ အလုပ်အကိုင် ရှာတွေ့ကြပြီလား မသိဘူး"
"အခုခေတ်မှာ အလုပ်ရှာရတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ပါဘူးကွယ်။ အများစုကတော့ အိမ်မှာပဲ ဆက်ပြီး ပိတ်မိနေကြတုန်း၊ တကယ်ကို ရိုးကုန်ကြပြီပေါ့" လို့ အဘွားရှု က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ အဒေါ့်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးရတော့မယ် ထင်တယ်၊ အဒေါ်။ အဒေါ်ကိုယ်တိုင် အပါအဝင် ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ရုံအတွက် အလုပ်သမား ဆယ်ယောက် လိုအပ်ပါတယ်။ ကျန်းမာရေးကောင်းရမယ်၊ လက်သွက်ရမယ်၊ ပျင်းရိတတ်တာမျိုး မရှိရဘူး၊ ပြီးတော့ ထိန်းသိမ်းရ လွယ်ကူရမယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူမရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို တစ်ခုချင်း ရေရွတ်ပြလိုက်သည်။
"အဲဒါကတော့ ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး။ ပျင်းရိတဲ့လူတွေကိုတော့ ဘယ်လိုမှ အကြံပြုပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ အဘွားရှု က မျက်လုံးတွေ အရောင်တလက်လက်နဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါဆို အလွန်ကောင်းတာပေါ့။ ဒါတွေအတွက် အဒေါ်ရှုကိုပဲ အနှောင့်အယှက် ပေးရတော့မယ် ထင်တယ်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ပြီးတော့လေ၊ အဒေါ့်အတွက် တခြားရာထူးတစ်ခု ထပ်စီစဉ်ပေးချင်တယ်။ အဒေါ်က ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ရုံငယ်လေးရဲ့ မန်နေဂျာ ဖြစ်လာပြီး အလုပ်သမားတွေကို စီမံခန့်ခွဲဖို့နဲ့ သူတို့ထုတ်လုပ်တဲ့ အဝတ်အထည် မှန်သမျှကို ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးပေးဖို့ပေါ့။ လစာအနေနဲ့ တခြားသူတွေထက် တစ်လကို ယွမ်ငါးယွမ် ပိုပေးမယ်လေ။ အဒေါ် ဘယ်လိုထင်လဲ"
အဘွားရှု မှာ ဘယ်လို တုံ့ပြန်ကန့်ကွက်ချက်များ ရှိနိုင်ပါတော့မလဲ။ သဘာဝအလျောက်ပဲ သူမ အလွန်တရာမှ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ဘာမှပြဿနာ မရှိပါဘူး! ဆရာမလင်း၊ ဒီကိစ္စကိုသာ ကျွန်မကို လွှဲထားလိုက်ပါ။ ဆရာမ စိတ်ပျက်ရတာ ဖြစ်စေရမှာ မဟုတ်သလို စိုးရိမ်စရာလည်း ဖြစ်လာစေရမှာ မဟုတ်ပါဘူး"