အခန်း (၃၃၈) - ဘက်ပေါင်းစုံမှ အစစအရာရာ ကောင်းမွန်ခြင်း
ကျိုးယန် နှင့် ကျိုးဝူနီ တို့သည် တီယန်မင်ရင်ပြင်တွင် တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြပြီးနောက် ညခုနစ်နာရီကျော်မှသာ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့ ပြန်ရောက်မှသာ မိဘများ၊ ဘိုးဘွားများနှင့် အဒေါ်တို့ မိသားစုပါ အားလုံး ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရတော့သည်။
"ဘိုးဘိုး၊ ဘွားဘွား၊ ဘွားဘွားတို့က တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ နောင်ကျရင် မြို့တော်မှာ ထာဝရ နေသွားရတော့မှာ" ဟု ကျိုးဝူနီ က မနာလိုသည့် အသွင်ဖြင့် မှတ်ချက်ပြုသည်။
သူမနှင့် ကျိုးယန် တို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက စာအုပ်များထဲတွင် မကြာခဏ ဖော်ပြလေ့ရှိသော တီယန်မင်ရင်ပြင်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်းကို ဘယ်သောအခါမှ မရိုးနိုင်ခဲ့ကြပေ။ နေ့စဉ်ရက်ဆက်ဆိုသလိုပင် စာကျက်စရာများကို ယူဆောင်လာကာ သင်ခန်းစာများကို ကျက်မှတ်ရန် ထိုရင်ပြင်ဆီသို့ သွားကြသည်။
ဝမ်းကွဲမောင်နှမ နှစ်ယောက်၏ ပညာရေး ရလဒ်များမှာ ထိပ်တန်း အဆင့်သို့ မရောက်ကြသော်လည်း မဆိုးလှပေ။ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်တွင် ပညာသင်ကြားနေသော ကျိုးရွှမ် ရှိနေသဖြင့် လမ်းညွှန်ပြသပေးကာ သင်ယူရသည်မှာ ပို၍ပင် လွယ်ကူချောမွေ့လှသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဝိဇ္ဇာဘာသာရပ်များကို သင်ယူနေကြသူများ ဖြစ်သောကြောင့် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းကောင်းဖြင့် ကျက်မှတ်ရန် လိုအပ်ချက်များစွာ ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် အဓိကကျသည့် အသိပညာရပ်များကို ထုတ်ယူကာ အားလုံးကို ဦးနှောက်ထဲတွင် အလွတ်ကျက်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်ကြသည်။
အမေကျိုး သည် သူမ၏ မြေးများကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အလွန်တရာ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ကာ "မင်းတို့ ခရီးသွားလာပြီး ရောက်လာတော့ မင်းတို့ရဲ့ မိဘတွေက မင်းတို့ နှစ်ယောက် စာကြိုးစားကြဖို့ အမြဲပြောနေကြတယ်။ နောင်ကျရင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရသွားလို့ကတော့ မြို့တော်မှာပဲ အလုပ်တာဝန် ချထားပေးခံရတာမျိုးတောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်" ဟု ပြောလေသည်။
ထိုသို့ ဖြစ်လာနိုင်ခြေမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသဖြင့် ကျိုးဝူနီ နှင့် ကျိုးယန် တို့အနေဖြင့် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီး မထားကြပေ။
ထိုနှစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ညစာစားပွဲမှာ အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ တစ်မိသားစုလုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖြင့် စားသောက်ကြသည်။ ညစာစားပွဲသည် ညရှစ်နာရီခန့်တွင် ပြီးဆုံးသွားလေသည်။
"ရှောင်မေ၊ မင်းနဲ့ အမေရဲ့ အဝတ်အစားတွေ ယူလာခဲ့ရဲ့လား" ဟု လင်ချင်းဟယ်က မေးမြန်းသည်။
"ယူလာခဲ့တယ်၊ ယူလာခဲ့တယ်" ဟု ကျိုးရှ ရှောင်မေက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထိုအခါ လင်ချင်းဟယ်က ကျိုးရှ ရှောင်မေ နှင့် အမေကျိုး တို့ကို ရေချိုးခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အမျိုးသားများဘက်တွင်မူ စုတာလင်နှင့် အဖေကျိုး တို့က ကျိုးချင်းပိုင်နှင့်အတူ အမျိုးသားများ ရေချိုးခန်းဆီသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။
ခရီးရှည်မှ ပြန်လာပြီးနောက် ရေချိုးခန်းသို့ သွားခြင်းမှာ ယခုအခါတွင် လက်တွေ့အားဖြင့် အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းမွန်စွာ ရေစိမ်ခြင်းနှင့် ကျောကို သေချာစွာ ပွတ်တိုက်ပေးခြင်းတို့မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပေသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့အနေဖြင့် လုံးဝ အဆင်ပြေသွားသည်ဟု ခံစားရမည် မဟုတ်ပေ။ ရေချိုးခန်းက ကိုးနာရီတွင် ပိတ်မည်ဖြစ်ရာ အချိန်အကြာကြီး မနေကြတော့ဟူမူ အမြန်ဆေးကြောခြင်းက လုံးဝ မဆေးရသည်ထက် စာရင် ပိုကောင်းပေသည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် အားလုံးမှာ လန်းဆန်းတက်ကြွသွားကြသည်။
လင်ချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် မိဘများ၊ စုတာလင် နှင့် ကျိုးရှ ရှောင်မေတို့ မိသားစုကို လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် အိမ်သို့ တန်း၍ ပြန်လာကြသည်။ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခရီးသွားစဉ်အတွင်း အတော်လေး ပင်ပန်းခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်သို့ ရောက်ရောက်ချင်း သားများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး အိပ်ခန်းထဲသို့ တန်းသွားကာ ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ လဲကျသွားကြတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးဂွីလိုင်တို့မှာ ၎င်းတို့의 ဆိုင်ကို ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်ပြီး ဖြစ်သည်။ စာသင်ချိန် ရောက်လာသည့်အခါ ကျိုးရွှမ် က သူ၏ ဟောပြောပွဲများကို တက်ရောက်ပြီး ဆိုင်ကို ကျိုးဂွីလိုင်၏ လက်ထဲတွင် ထားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကျိုးရွှမ် က သူ၏ တက္ကသိုလ်စာသင်နှစ်ကို စောစီးစွာ စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့တွင် အကူအညီပေးရန် ကျိုးယန် နှင့် ကျိုးဝူနီ တို့လည်း ရှိနေကြသည်။
လင်ချင်းဟယ်သည် နောက်တစ်နေ့ မနက် ကိုးနာရီကျော်အထိ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ သူမ နိုးလာသည့်အခါ ကျိုးချင်းပိုင်မှာ အိမ်တွင် မရှိတော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ထလာကာ သွားတိုက်ပြီး စားရန် ပန်းသီးတစ်လုံးကို ဆေးကြောသည်။ သူမ ပြီးဆုံးခါစတွင် ကျိုးချင်းပိုင်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။
"မနက်စာ စားလိုက်ဦး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က သူဝယ်လာခဲ့သည့် ထမင်းထုတ်တစ်ထုပ်ကို ကမ်းပေးရင်း ပြောသည်။
"ငါ့မှာ ဗိုက်ဆာရင် စားလို့ရတာတွေ အာကာသထဲမှာ ရှိပြီးသားပါ။ အခုလောလောဆယ်တော့ ဘာမှ စားချင်စိတ် သိပ်မရှိဘူး" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပန်းသီးကို ဆက်လက်ဝါးရင်း ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က "ပြီးရင် ပြန်အိပ်လိုက်ဦး" ဟု တိုက်တွန်းသည်။
ပန်းသီး စားပြီးနောက် လင်ချင်းဟယ်သည် ခေါက်ဆွဲပြုတ် အနည်းငယ်ကို အတင်းစားလိုက်ရသော်လည်း ဆက်မစားနိုင်တော့ပေ။ ကျန်ရှိနေသည်များကိုမူ ကျိုးချင်းပိုင်က စားသုံးလိုက်သည်။
"ရှင် ဘယ်သွားတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က မေးသည်။ "ဘာလို့ နည်းနည်း ထပ်မအိပ်တာလဲ"
"ငါ တာလင်ကို လိုက်ပြတာလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ဖြေသည်။
စုတာလင်သည် သူ၏ စီးပွားရေးကို အမြန်ဆုံး စတင်ရန် စိတ်စောနေခဲ့သည်။ သူ ရောက်လာခါစသာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏ လုပ်ငန်းကို ဖော်ဆောင်ခြင်းက သူ၏ ထိပ်တန်း ဦးစားပေး ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင်က မနက်စောစောထကာ စုတာလင်နှင့်အတူ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ထလာကြသည့် အဖေကျိုး တို့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်ကာ ဈေးများဆီသို့ လမ်းလျှောက် ထွက်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လုပ်ငန်းအတွက် လိုအပ်သော အိုးကြီးများနှင့် ရေနွေးငွေ့ပေါင်းအိုးများ အပါအဝင် ကိရိယာတန်ဆာပလာ အားလုံးကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။
ကျန်ရှိနေသော အရာများအတွက်မူ စုတာလင်က အဖေကျိုး ၏ အကူအညီဖြင့် တာဝန်ယူလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်ကမူ တစ်ယောက်တည်း အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟယ်သည် ကျိုးချင်းပိုင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပျင်းရိစွာ မှီချလိုက်ပြီး "ဒီကနေစပြီး အရာရာ တော်တော်လေး စည်ကားလာတော့မှာပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ညည်းသံပြုရင်း သူ၏ ဇနီး၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးသည်။
"သွားရအောင်။ လျှပ်စစ်ပန်ကာနဲ့ ရုပ်မြင်သံကြားကို ပို့ပေးရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြောသည်။
လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားကြပြီး ပစ္စည်းများကို သယ်ယူရန် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်တစ်စီး ငှားရမ်းခဲ့သည်။ သူမသည် လျှပ်စစ်ပန်ကာနှင့် ရုပ်မြင်သံကြားကို သူမ၏ အာကာသ သိုလှောင်ခန်းထဲမှ ထုတ်ယူကာ ၎င်းတို့၏ ပိုင်ဆိုင်ရာ အိမ်ဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။
"ဒါ... ဒါက ရုပ်မြင်သံကြားလား" ဟု ကျိုးရှ ရှောင်မေက အလွန်တရာ အံ့အားသင့်လျက် မေးမြန်းသည်။
အမေကျိုး လည်း အလားတူပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ "တီဗီလား"
"အင်း။ ချင်းပိုင်နဲ့ ကျွန်မ တောင်ဘက်ကို ဆင်းဝယ်ပြီး လူတစ်ယောက်နဲ့ သဘောင်္တင် ပို့ခိုင်းလိုက်တာ။ ဒီ လျှပ်စစ်ပန်ကာက အမေ့အတွက်လေ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ရုပ်မြင်သံကြားစက်ကို စတင်တပ်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆူချန်၊ စုရွှန်း နှင့် ၎င်းတို့၏ ညီမငယ်နှစ်ယောက်ဖြစ်ကြသော စုယာနှင့် စုထျန်းတို့က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် သူ၏ ပတ်လည်တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။
ထိုစဉ်အတွင်း လင်ချင်းဟယ်က လျှပ်စစ်ပန်ကာကို ပလပ်ထိုးလိုက်ရာ လန်းဆန်းစေသော လေပြေလေညင်းလေး စတင် တိုက်ခတ်လာသည်။
"အို ကဲပါ့ကွယ်" ဟု အမေကျိုး က သဘောကျ နှစ်ခြိုက်စွာဖြင့် အံ့သြချီးကျူးသည်။ "ဒါက လျှပ်စစ်ပန်ကာလား။ တကယ် အေးတာပဲ"
"ဟုတ်ပါတယ်။ ရှောင်မေ၊ မင်းလည်း တစ်လုံးဝယ်လိုက်သင့်တယ်။ ညဘက်ကျရင် ပိုပြီး ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ကျိုးရှ ရှောင်မေအား အကြံပြုသည်။
"နေပါစေတော့။ တာလင် သူ့စီးပွားရေးကို အရင် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပါစေဦး" ဟု ကျိုးရှ ရှောင်မေက ပြန်ဖြေသည်။ သူမအနေဖြင့် ထိုပစ္စည်းကို လိုချင်တပ်မက်နေသော်လည်း လျှပ်စစ်ပန်ကာတစ်လုံးမှာ ငွေအမြောက်အမြား ကုန်ကျပေသည်။ ၎င်းတို့၏ လုပ်ငန်းမှာ မတည်ထောင်ရသေးမီ ဖြစ်သောကြောင့် သူမအနေဖြင့် မဆင်မခြင် သုံးစွဲရန် မဝံ့ရဲပေ။
"တီဗီတစ်လုံးနဲ့ လျှပ်စစ်ပန်ကာတစ်လုံး... ဒါတွေ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ကျသွားလဲ" ဟု အမေကျိုး က မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ညည်းတွားသည်။
"ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အထည်ဆိုင်က အတော်လေး အဆင်ပြေသလောက် ဖြစ်နေပါတယ်။ အဲဒီအပြင် အဖေနဲ့ အမေက ဒီမှာ လာနေကြပြီဆိုတော့ ကျွန်မကလည်း ကျေးဇူးသိတတ်မှုကို ပြသသင့်တယ်လေ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ လေးစားမှုကို ပြတဲ့ နည်းလမ်းပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က သူမအား ပြောပြသည်။
အမေကျိုး သည် ဂျိုးလီနီ အိမ်ပြန်လာစဉ်ကတည်းက ကြားသိခဲ့ရသဖြင့် အဝတ်အထည်ဆိုင်အကြောင်းကို သိနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုစဥ်က ဂျိုးလီနီ၏ တိကျသော စကားများမှာ -
*"ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က အဝတ်အထည်ဆိုင် ဖွင့်ထားတယ်၊ ဆိုင်ကလည်း ထူးကဲစွာကို အဆင်ပြေနေတာ။ ဒုတိယအစ်မတော် တို့ အားလုံးက အဝတ်အထည်ဆိုင်မှာပဲ လုပ်နေကြတာ၊ ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာတောင် ရှိတော့တာ မဟုတ်ဘူး။ ခေါက်ဆွဲဆိုင်က သူများတွေကို အစားထိုး ငှားထားရတယ်! စတုတ္ထအဒေါ်က အဲဒီအလုပ်ကို ကျွန်မကို မပေးဘဲနဲ့ အပြင်လူတွေကို ငှားတယ်ဆိုတာ - ဒါက ကျွန်မတို့ ဒုတိယအိမ်ခွဲကို ရိုသေလေးစားမှု မရှိတာ ရှင်းရှင်းလေး မဟုတ်ဘူးလား"* ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမေကျိုး သည် တံမြက်စည်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ဂျိုးလီနီကို အိမ်ပြင်သို့ တန်း၍ တံမြက်စည်းရိုက် ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဒုတိယချွေးမထံသို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ကာ သူမ၏ စိတ်ထဲရှိသည်များကို ဖွင့်ပြောခဲ့သည် - *"ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ သမီးတစ်ယောက်လား။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းအတွက် မင်း တကယ် ဂုဏ်ယူနေမှာပေါ့။ သူက တကယ်ပဲ ငါ့ဆီ လာပြီး ကုန်းတိုက်ဖို့တောင် ရဲတယ်ပေါ့လေ။ သူ့ရဲ့ စရိုက်က မပြောင်းလဲဘူးဆိုရင် မင်း သူ့အတွက် ရှက်စရာကောင်းလှတဲ့ အချိန်တစ်ခု ရောက်လာလိမ့်မယ်!"*
အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အမေကျိုး ၏ ဒုတိယချွေးမမှာ ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကြောင့် စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ရှက်ရွံ့သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ဒုတိယအိမ်ခွဲကမူ သူတို့၏သမီးမှာ လုံးဝ အမှားလုပ်သည်ဟု မယူဆကြပေ။ အကယ်၍ ဂျိုးအာနီနှင့် အခြားသူများသာ ခေါက်ဆွဲဆိုင်တွင် ဆက်လက်နေခဲ့ကြလျှင် ထိုနေရာတွင် လုပ်သားအလုံအလောက် ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ပြဿနာမှာ သူတို့သည် ခေါက်ဆွဲဆိုင်တွင် *မရှိကြ*ဘဲ အားလုံး အဝတ်အထည်ဆိုင်တွင် လုပ်ကိုင်နေကြပြီး ခေါက်ဆွဲဆိုင်တွင်မူ ပန်းကန်ဆေးရန် အသက်ကြီးသော အပြင်လူတစ်ဦးကို ငှားရမ်းထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟယ်သည် ထိုအလုပ်ကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်တူမအား ပေးရန်ပင် ဆန္ဒမရှိခဲ့ဘဲ အပြင်လူကို ငှားရမ်းရန်သာ ပိုနှစ်သက်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ အမြင်တွင် ဤသည်မှာ ဒုတိယအိမ်ခွဲကို အထင်သေးခြင်း မဟုတ်ဟု မည်သို့ပြောနိုင်မည်နည်း။
ကျိုးရှ ရှောင်မေသည် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာမှသာ ထိုအဖြစ်အပျက် အားလုံးကို သိရှိခဲ့ရသည်။ သူမသည် မကူညီနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချကာ "စတုတ္ထမမ၊ မမက ဒါကို တကယ်ကို ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာပဲ" ဟု ပြောသည်။
"ဒီနှစ်မှ စဖွင့်တာလေ၊ တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"ဆိုင်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အဆင်ပြေတာလား" ဟု ကျိုးရှ ရှောင်မေက ထပ်မံမေးမြန်းသည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။
"ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကို ဘဝမှာ ဘယ်လို ကံကောင်းခြင်းမျိုးတွေ ရခဲ့လဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး၊ မမလို မိန်းမျိုးနဲ့ ဖက်ပြိုင်လက်ထပ်နိုင်ဖို့ဆိုတာလေ။ မမ မသိတာ ဘာမှကို မရှိဘူး" ဟု ကျိုးရှ ရှောင်မေက စစ်မှန်သော အံ့သြချီးကျူးမှုဖြင့် ချီးကျူးစကားဆိုသည်။
လင်ချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဆိုင်ဘက်ကို အရင်သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့လည်း လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ကြတော့" ဟု ပြောသည်။
သူမ ဆိုင်သို့ ထွက်သွားသည်နှင့် ကျိုးရှ ရှောင်မေက မနေနိုင်ဘဲ "စတုတ္ထမမရဲ့ ဘဝကတော့ တကယ်ကို ကျွန်မ တောင့်တနေတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
အမေကျိုး က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ စတုတ္ထမမက ဘက်ပေါင်းစုံမှာ အစစအရာရာ ကောင်းမွန်ပါတယ်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်ကတော့ ပိုက်ဆံသုံးစွဲရာမှာ အရမ်း ရက်ရောလွန်းတာပါပဲ" ဟု ပြောသည်။
ကျိုးရှ ရှောင်မေက မျက်လုံးများကို ရွှင်မြူးစွာ လည်ပတ်လိုက်ကာ "အမေကလည်းဗျာ။ အကောင်းဆုံးသော ဆက်ဆံမှုကို ခံစားနေရပြီပဲ၊ ကျေးဇူးမသိတတ်တာမျိုး မလုပ်ပါနဲ့" ဟု ပြောလေသည်။