အခန်း (၃၃၇) - စကားများခြင်း
ရထားပေါ်တွင် ရနိုင်သော နေ့လယ်စာမှာ သုံးမျိုးရှိသည်။ ရိုးရိုးထမင်းဘူးများ၊ ပုံမှန်ပြုတ်ဥပါသော ထမင်းဘူးများနှင့် ကြက်ဥနှင့် ကြက်ပေါင်ပါသည့် အကောင်းစားဆုံး ရွေးချယ်စရာတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ဈေးနှုန်းများကလည်း ထိုအလျောက် ကွာခြားကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က အခြားသူများအတွက် အကောင်းစားဆုံး အစားအစာများကို ဝယ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူမအတွက်မူ ပုံမှန်ပြုတ်ဥပါသော ထမင်းဘူးကိုသာ ဝယ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုအထဲမှ အနည်းငယ်သာ စားခဲ့ပြီး သူမ၏ ပြုတ်ဥကိုပင် ကျိုးချင်းပိုင်ဆီသို့ ပေးလိုက်သေးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ အာကာသအိတ်ထဲတွင် အချိန်မရွေး စားနိုင်ရန် သိမ်းဆည်းထားသော ပြုတ်ဥများ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
"မမလေး၊ ဘာလို့ ဒီလောက်နည်းနည်းပဲ စားတာလဲ" ဟု ကျိုးရှ က မေး၏။ သူမတွင် စားချင်စိတ်အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ရထားထမင်းဘူးကို တစ်ခါမှ မစားဖူးခဲ့သောကြောင့် ၎င်းကို အလွန်အရသာရှိသည်ဟု တွေ့ရှိကာ တစ်ဘူးလုံး ကုန်စင်အောင် စားပစ်လိုက်သည်။
"ငါ့မှာ စားချင်စိတ် သိပ်မရှိလို့ပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
"မင်းက မြို့တော်ကို မရောက်မချင်း ခံနိုင်အောင် ထပ်စားသင့်သေးတယ်" ရထားပေါ်က နေ့လယ်စာက လတ်ဆတ်ပြီး အရသာရှိသောကြောင့် အမေကျိုး က ၎င်းကို အလွန်ကျေနပ်အားရနေသည်။ ဘတ်စ်ကားစီးစဉ်က သူမသည် တစ်နေကုန် ကားမူးဝေဝေနာ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အတော်လေး သက်သာသွားပြီ ဖြစ်သည်။
"ရပါတယ်။ ကျွန်မက ကျင့်သားရနေပါပြီ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။
"စတုတ္ထမမလေး၊ မြို့တော်ရောက်ရင် ငွေကြေးကိစ္စတွေကို ရှင်းကြတာပေါ့" ဟု ကျိုးရှ က ပြောဆိုသည်။
"အဲဒါ နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ထိုအကြောင်းအရာကို လွှဲဖယ်လိုက်သည်။
စားပြီးနောက် သူမသည် အိတ်ထဲမှ ပန်းသီးအချို့ကို ထုတ်ယူကာ လူတိုင်းကို တစ်ခြမ်းစီ ခွဲပေးလိုက်သည်။
"စတုတ္ထမမလေး၊ ဒီပန်းသီးတွေကို ဘယ်တုန်းက ဝယ်လိုက်တာလဲ" ဟု ကျိုးရှ က မေး၏။
"မင်းတို့ အိပ်ပျော်နေတုန်း ရထားက ခေတ္တရပ်တယ်။ အပြင်မှာ လူကြီးတစ်ယောက် ရောင်းနေတာကို မြင်တော့ ငါဆင်းပြီး ဝယ်လိုက်တာလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။
ထို့နောက် သူမသည် အိတ်ထဲမှ ပန်းသီး ငါးလုံး သို့မဟုတ် ခြောက်လုံးကို ခရမ်းချဉ်သီးများနှင့် သခွားသီးများအပြင် ထပ်မံထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရေမွှားသီးနှင့် သရက်သီးများကိုမူ ယခုလောလောဆယ်တွင် ဆက်လက်သိမ်းဆည်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"စားချင်ရင် ယူစားကြပါ။ ဒီခရီးစဉ်ပြီးရင် နောင်အတွက် အတွေ့အကြုံရှိသွားမှာပါ - ခရီးရှည်သွားတဲ့အခါ လတ်ဆတ်တဲ့ အသီးအနှံ့တွေကို စားတာက ဘယ်တော့မဆို ပိုကောင်းပါတယ်။ အရသာပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးတွေက ပိုကောင်းတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ချသည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးရှ က ခေါင်းညိတ်ကာ သခွားသီးတစ်လုံးကို ယူပြီး ၎င်း၏ တစ်ဝက်ကို အမေကျိုး အား ပေးလိုက်သည်။
"ဒါလင်ကို ပေးလိုက်ပါ၊ အမေတော့ ထပ်ပြီး တစ်ခွန်းစာတောင် မစားနိုင်တော့ဘူး" ဟု အမေကျိုး က လက်ကို ယမ်းပြသည်။ ထမင်းဘူးများက မသေးလှပေ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် ဗိုက်တင်းနေရန် လွယ်ကူလှသည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။
"အဖေ၊ စားချင်သေးလား" ဟု ဆူဒါလင် က အဖေကျိုး အား မေးသည်။
"ခရမ်းချဉ်သီး တစ်လုံး စားလိုက်ဦးမယ်" ဟု အဖေကျိုး က ပြောကာ သရေစာအဖြစ် စားရန် တစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်ကလည်း အစားစားပြီးနောက် အချိုပွဲအနေဖြင့် ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးကို ကိုက်စားလိုက်သည်။
ထို့နောက်ပိုင်း အစားအစာများသည်လည်း သဘာဝအတိုင်း ထမင်းဘူးများပင် ဖြစ်ကြသည်။ အရသာရှိသော်လည်း အစားအစာများကို သုံးနပ်ဆက်တိုက် စားရသည့်အခါ အသစ်အဆန်းဖြစ်နေမှုမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ထို့ကြောင့် မိသားစု ရထားပေါ်မှ ဆင်းကာ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည့်အခါ၌ လွန်စွာမှပင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။
မြို့တော် မီးရထားဘူတာရုံမှ ထွက်လာကြပြီးနောက် ယာဉ်ပြောင်းစီးကြရသည်။ ဘတ်စ်ကားအချို့ကို ပြောင်းစီးပြီးနောက်မှသာ ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။
ဆိုင်ရော အိမ်ပါ ထိုဒေသတစ်ဝိုက်တွင် တည်ရှိကြသည်။
သူတို့သည် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် မကျရောက်သောကြောင့် ဒမ်ပလင်ဆိုင်ဆီသို့ တန်းမသွားဘဲ ခရီးဆောင်အိတ်များ ချရန်အတွက် အိမ်သို့ ဦးစွာသွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် စစ်မှန်သော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချနိုင်တော့သည်။ သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ကြပြီ!
"စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ စတုတ္ထမမလေးတို့ ဒီလိုနေရာကြီးကို ငှားထားတာပဲ။ ဒါ... တစ်လကို ဘယ်လောက်လဲဟင်" ဟု ကျိုးရှ က အံ့ဩတကြီး တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ စတုတ္ထမမလေး ပြောပြခဲ့သည့်အတိုင်းပင် အခန်းများစွာ ရှိပြီး ရှေ့ဝင်းနှင့် နောက်ဝင်း နှစ်ခုလုံးလည်း ပါရှိသည်။ ဤထက် ပိုကောင်းစရာ မရှိနိုင်တော့ပေ။
"မူလကတော့ ဒီနေရာကို အဖေနဲ့အမေအတွက် ငှားပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ၊ ပြီးတော့ မင်းတို့လည်း ဒီမှာ နေကြပေါ့။ နောင်ကျရင် ဆိုင်ရဲ့ အငှားခကို မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ပေးလို့ရပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီက အငှားခအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြသည်။
"ဒါက... ဒါကတော့ မဖြစ်သင့်ပါဘူး" ဟု ဆူဒါလင် က ခေါင်းခါယမ်းသည်။
"ယွမ်ငွေ နည်းနည်းပါပဲ။ မောင်လေးရာ၊ ငါ့နဲ့ ဒီလောက်တောင် အကြေအလည် လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "မင်းတို့သာ မလာခဲ့ရင်တောင် ငါတို့က ဒီနေရာကို မိဘတွေအတွက် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငှားမှာပါပဲ၊ ငှားခလည်း အတူတူပါပဲ"
ထို့နောက် သူမသည် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ "အဖေ၊ အမေ၊ တစ်ချက်လောက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ကြပါဦး။ ကျေနပ်ရဲ့လား။ ဝင်းထဲမှာ ဖရဲသီးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကြက်မွေးချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ နေရာမျိုး ရှာတွေ့ဖို့ အချိန်အတော်ကြာခဲ့တာ" ဟု ပြောလေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယွမ်ငွေ ခုနစ်ထောင်ကို အလကားဖြုန်းပစ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။
"အရမ်းကောင်းတာပေါ့" ဟု အဖေကျိုး က သဘောတူ ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဒီဝင်းလေးက အရမ်းလှတာပဲ။ ပိုက်ဆံအများကြီး ကုန်သွားရောပေါ့" ဟု အမေကျိုး က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးသည်။
"ဒီမှာပဲ အေးအေးလူလူ နေပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်သာ နေကြပါ။ ကျန်တာကိုတော့ ချင်းပိုင်နဲ့ ငါ ရှင်းပါ့မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။ "အမေတို့ အရင်ဆုံး ပစ္စည်းတွေ ဖြေပြီး သိမ်းကြပါဦး။ အဝတ်အထည်ဆိုင်က မကြာခင် ပိတ်တော့မှာမို့လို့ ဟူဇီနဲ့ အားနီတို့ကို စားသောက်ကုန်တွေ ဝယ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒီမှာ ဒီနေ့ ဟင်းမချက်တော့ဘူး - အားလုံး ဒမ်ပလင်ဆိုင်ကို သွားပြီး စားကြမယ်"
အိမ်မှာ အဖေကျိုး၊ အမေကျိုး နှင့် အခြားသူများ အခြေကျစေရန်အတွက် ဖြစ်သောကြောင့် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ဆူဒါလင် အား ပေါက်စီဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။
လမ်းဆုံသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင်အား သော့ပေးလိုက်ပြီး ဆူဒါလင် အား ရှေ့မှ ခေါ်သွားရန် ပြောကာ သူမကမူ ဒမ်ပလင်ဆိုင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားခဲ့သည်။
ဆိုင်ထဲတွင် လူကြီးမင်းဝမ်၊ အဒေါ်မာ၊ ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင်တို့ အားလုံး ရှိနေကြသည်။
"မေမေ၊ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ" ကျိုးကွေ့လိုင်က အဒေါ်မာနှင့် စကားပြောနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ့အမေ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
"ခုလေးတင် ရောက်တာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "ဦးလေးဝမ်၊ ဒီနေ့ ညစာအတွက် ဆိုင်ကို နည်းနည်းစောစော သိမ်းလိုက်ကြရအောင်။ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေနဲ့ မမလေးတို့ မိသားစုတွေ အားလုံး ရောက်လာကြပြီမို့လို့ ဒီည အတူတူ စားကြမယ်လေ"
"အင်းလေ" ဟု လူကြီးမင်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဒုတိယသား၊ အားနီတို့ ဆီသွားပြီး ဒီနေ့ လုပ်ငန်းကို စောစောသိမ်းခိုင်းလိုက်ပါ။ သူတို့ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံပေးလိုက်ပါ - အရှင်လတ်လတ် ကြက်တစ်ကောင် ဝယ်ခဲ့ပြီး၊ ကင်ကြက်သားနဲ့ ကင်ဝက်သားဝယ်ဖို့ စားသောက်ဆိုင်ဘက်ကို ဝင်ခဲ့ပါဦး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ညွှန်ကြားသည်။
"သိပြီ၊ မေမေ" ဟု ကျိုးရွှမ် က တုံ့ပြန်ကာ သူကြီးကြပ်သော အဝတ်အထည်ဆိုင်ဆီသို့ သတင်းသွားပို့ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့သွားစဉ် သူသည် အဝတ်အထည်ဆိုင်၏ ယနေ့စာရင်းစာအုပ်ကိုလည်း ဝင်ရောက်စစ်ဆေးခဲ့သည်။
ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ယူသည့် တာဝန်ကို မိန်းကလေးနှစ်ယောက်အား အပ်နှင်းခဲ့ပြီး ဟူဇီက အမြန်ပြေးလာကာ ၎င်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။
"အဘိုးနဲ့အဘွားက သားအဒေါ့်အိမ်မှာ ရောက်နေပြီလား" ဟု ဟူဇီက မေးသည်။
"အင်း။ သား အရင်သွားပြီး တွေ့လို့ရပြီ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဟူဇီသည် ယခင်က ဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရာတွင် ကူညီခဲ့ဖူးသဖြင့် လမ်းကို သဘာဝကျကျ သိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ စွမ်းအင်အပြည့်ရှိသော ထိုလူငယ်လေးသည် ချက်ချင်းပင် တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း ဟူဇီသည် အနည်းငယ် ပိုရှည်လာပြီး ပို၍လည်း တောင့်တင်းလာခဲ့သည်။
သူ ရောက်လာသောအခါ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့သည် သူ့ကိုတွေ့ရ၍ အလွန်တရာ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်သွားကြသည်။
"အဒေါ့်ဆီမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ရောက်လာကတည်းက သား ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု အမေကျိုး က ပျော်ရွှင်စွာ မေးသည်။
"အဘွား၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အရာရာ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီနှစ်မှာ သား ဘယ်လောက်တောင် အရပ်ရှည်လာပြီး သန်မာလာပြီလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး" ဟု ဟူဇီက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့၊ ကောင်းတာပေါ့" ဟု အမေကျိုး က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ထပ်ပြောသည်။
"အဒေါ်က သားကို အဲဒီမှာ ခေတ္တခဏ အနားယူခိုင်းတယ်။ ညီမလေးအားနီနဲ့ တခြားသူတွေက ကြက်တွေ ဝယ်ဖို့ သွားနှင့်ကြပြီ၊ အဒေါ်က ဒီည ကိုယ်တိုင် ချက်မှာ။ သူမ ချက်ပြုတ်ဖို့ ပြင်တာနဲ့ အားလုံး အတူတူ သွားကြမယ်" ဟု ဟူဇီက ရှင်းပြသည်။
"စတုတ္ထမမလေးက ခရီးရှည်ကြီးကြောင့် ပင်ပန်းနေရှာမှာပါ။ သူမ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ် ဟင်းချက်ခိုင်းလို့ ဖြစ်မလဲ။ ကိုယ် သွားပြီး ကူလိုက်မယ်" ဟု ကျိုးရှ က ချက်ချင်းပင် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး၊ မတို့ အရင် အနားယူကြပါ။ ကိုယ် ပြန်ပြီး ကူလိုက်မယ်" ဟု ဆိုင်မှ ဆူဒါလင် နှင့်အတူ အခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာသော ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် ဒမ်ပလင်ဆိုင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က ကြက်မွှေးနုတ်ရန်အတွက် ရေစတည်နေဆဲ အချိန်တွင် သူ ဝင်လာပြီး ထိုတာဝန်ကို လွှဲယူကာ "သွားနားလိုက်တော့၊ ကိုယ်လုပ်လိုက်မယ်" ဟု ပြောသည်။
"သေရိုးလား၊ သွားပြီး နားလိုက်ပါတော့ မေမေ။ သား လုပ်ပေးမယ်~" ဟု အဆိုးလေးဖြစ်သော ကျိုးကွေ့လိုင်က သူ့အဖေပြောသည်ကို ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် အတုခိုးလိုက်သည်။
"ကြည့်ရတာ သုံးရက်လောက် ရိုက်မခံရရင် အမိုးပေါ်တက်ချင်နေပြီ ထင်တယ်!" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သဘောကျ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်ကာ "မေမေက သားအဖေ ချစ်တဲ့သူလေ" ဟု ပြောသည်။
"စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့၊ သွားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ရွေးလိုက်တော့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ထွက်သွားရန် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။