အခန်း (၃၃၆) ရထားပေါ်က အစားအစာ
ခရိုင်မြို့ကို ရောက်တဲ့အခါ ဆူဒါလင် နဲ့ ကျိုးရှ တို့က ကလေးတွေနဲ့အတူ စောင့်နေနှင့်ကြပါပြီ။
ဆူဒါလင် ရဲ့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့လည်း ရောက်နေကြပါတယ်။
"မောင်လေးတို့၊ မမတို့ရေ... အခုလို ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ အများကြီးတော့ မပြောတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါလင်နဲ့ ရှောင်မေတို့ ဟိုဘက်ရောက်ရင် သေချာဂရုစိုက်ပေးကြပါ။ သူတို့က ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး နောင်ကျရင် ကျေးဇူးရှင်ကို မေ့တတ်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ ဒါလင်ရဲ့ ဦးလေးက အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် နဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ဘက်ကို လှည့်ပြောပါတယ်။
"ဦးလေးကလည်း ယဉ်ကျေးနေပြန်ပါပြီ။ ရှောင်မေတို့ ဒါလင်တို့နဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးအရ ဒီလိုနှစ်တွေကြာလာမှတော့ အဲ့ဒီလိုစကားတွေ ပြောစရာလိုသေးလို့လားရှင်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးလေးနဲ့ ပြန်ပြောပါတယ်။ "ဟိုဘက်မှာ အားလုံး အစီအစဉ်ချပြီးသားပါ။ သူတို့သာ ကြိုးစားကြမယ်ဆိုရင် ဘာမှ မခက်ခဲပါဘူး။ ကလေးတွေရဲ့ ကျောင်းကိစ္စကိုလည်း သက်ဆိုင်ရာတွေကို ကျွန်မ ကြိုပြောထားပြီးပါပြီ။ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"
ကျိုးရှ အခြေတကျ ဖြစ်သွားပြီးမှ သူတို့ကို ထပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ပါဦးမယ်။
"ဒါဆိုရင်လည်း တော်ပါသေးရဲ့" လို့ ဒါလင်ရဲ့ အဒေါ်က ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အမေကျိုး ဘက်ကို လှည့်လာပြီး "ဒီကလေးတွေက ဟိုရောက်ရင် မင်းတို့အတွက် အလုပ်ရှုပ်စေတော့မှာပဲ။ သူတို့ကို ဝိုင်းပြီး စောင့်ကြပ်ပေးကြပါဦး။ ဟိုဘက်မှာ ကလေးတွေ ကားတွေ များတယ်လို့ ကြားတယ်၊ လမ်းမတွေပေါ်မှာ ကလေးတွေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဆော့ခွင့်မပေးနဲ့ပေါ့ကွယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
"ကျွန်မတို့ လင်မယားက ဟိုရောက်ရင် သိပ်အလုပ်ရှုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကလေးတွေကို ထိန်းပေးရင်း ဆိုင်ကို ဝိုင်းစောင့်ပေးလို့ ရပါတယ်။ စိတ်ချပါ အဒေါ်တို့။ နောင်ကျရင် အချိန်ရတဲ့အခါ တຽန်မင်ကို အလည်လာခဲ့ကြပါဦး။ အလည်အပတ် သွားတယ်လို့ သဘောပေါ့ရှင်။ အဲ့ဒီနေရာက ကျယ်ဝန်းပြီး နေဖို့ထိုင်ဖို့လည်း အခန်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်" လို့ အမေကျိုး က ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြန်ပြောပါတယ်။
"ဒါဆို အဖေက အချိန်ရရင် သွားပြီး လည်ကြည့်ကြတာပေါ့" လို့ ဒါလင်ရဲ့ အဒေါ်က ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
စကားတပြောပြောနဲ့ အချိန်ကလည်း နီးလာပါပြီ။ သူတို့လည်း ဘတ်စ်ကား စောင့်တဲ့နေရာဆီ ဦးတည်သွားကြပါပြီ။ လင်အစ်ကိုသုံးယောက်ထဲက တတိယအစ်ကိုကတော့ ဘူတာရုံမှာ ဆီစက္ကူနဲ့ထုတ်ထားတဲ့ ပူတူးတွေကို ပိုက်လို့ သူတို့ကို စောင့်နေနှင့်ပါပြီ။
"အစ်မ!" လို့ တတိယအစ်ကိုလင်က နှုတ်ဆက်ပါတယ်။
"ဘာလို့ လိုက်လာတာလဲကွ။ လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ပြီး လိုက်မလာနဲ့လို့ ငါပြောထားသားပဲဟာကို" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ချက်ချင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ မထွက်ရသေးခင် အချိန်အနည်းငယ် လွတ်ပါသေးတယ်။ အစ်မ၊ လမ်းမှာ စားဖို့ ဒီပူတူးတွေ ယူသွားလိုက်" လို့ တတိယအစ်ကိုလင်က ပူတူးတွေကို ကမ်းပေးပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ခံယူလိုက်ပါတယ်။ သူက ကျေးလက်ဒေသဘက်ကို သစ်သီးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ သွားစုရဦးမယ်ဆိုတာ သိတာကြောင့် "ဒါဆိုရင် မြန်မြန်သွားတော့။ မင်းကို မတားတော့ဘူး" လို့ တိုက်တွန်းလိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ခရီးချောပါစေဗျာ" လို့ တတိယအစ်ကိုလင်က တကယ်ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေသူဖြစ်တာကြောင့် စကားပြောပြီးတာနဲ့ သူ့ရဲ့စက်ဘီးကို နင်းပြီး ထွက်သွားပါတော့တယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ရရှိလာတဲ့ ရေနွေးဂျုံထုတ် မုန့်တွေကို အမေကျိုး ဆီ ပေးအပ်လိုက်ပြီး "အမေ၊ ဒါတွေကို ယူထားလိုက်ပါ။ ကလေးတွေ ဆာလာရင် ကျွေးလိုက်ပေါ့။ အမေလည်း စားနော်။ ကျွန်မ စက်ဘီး အရင်ပြန်ပေးလိုက်ဦးမယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်တွေ တင်ထားတဲ့ စက်ဘီးက သူမရဲ့ အတိုင်းအဆမဲ့ အာကာသ အထူးစွမ်းရည်ထဲကနေ ထုတ်ထားတာဖြစ်ပြီး ဘတ်စ်ကားပေါ် စက်ဘီးယူသွားလို့ မရတာကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ ပြန်ထည့်ထားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က စက်ဘီးကို တခြားတစ်ယောက်ဆီက ငှားလာတာလို့ အမေကျိုး က ထင်နေတာကြောင့် ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ဘတ်စ်ကားရောက်တော့မှာမို့ မြန်မြန်လုပ်ဖို့ပဲ မှာကြားလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ထောင့်တစ်နေရာဆီ စက်ဘီးစီးသွားပြီး သူမရဲ့ အာကာသထဲ သိမ်းလိုက်ကာ ပြန်လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမ ရောက်လာပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဘတ်စ်ကားက ရောက်လာပါတော့တယ်။
ဆူဒါလင် နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့က ခရီးဆောင်အိတ်ကြီး နှစ်ထုပ်ကို ကိုယ်စီ ကောက်ကိုင်လိုက်ကြပါတယ်။
ဒီအထဲက အများစုကတော့ ဆူဒါလင် နဲ့ ကျိုးရှ တို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ။ အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ကတော့ သိပ်ပြီး အများကြီး မပါလာပါဘူး။ အဝတ်အစား အပိုအနည်းငယ်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ရေဒီယိုလေးပဲ ပါလာတာပါ။ အဖေကျိုး ကတော့ သူ့ရဲ့ထုပ်ကို သူဘာသာ သယ်နိုင်တာကြောင့် ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။
ဆူဒါလင် နဲ့ ကျိုးရှ တို့ကတော့ အိတ်တွေ အများကြီး သယ်လာကြတာကြောင့် တကယ်ကို အိုးအိမ်ရွှေ့ပြောင်းနေရတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေနဲ့ တူနေပါတော့တယ်။
စောင်တွေအထိ အရာရာတိုင်းကို သယ်လာဖို့ လိုတယ်လို့ သူတို့ ခံစားရပါတယ်။ မဟုတ်ရင် မြို့တော်မှာ အသစ်ပြန်ဝယ်ဖို့ဆိုတာ ငွေကြေးအများကြီး ကုန်ကျမှာပါ။ အိမ်နဲ့ဝေးရာကို ပြောင်းရွှေ့တဲ့အခါမှာ သက်သာနိုင်သမျှ သက်သာအောင် စုဆောင်းရပါတယ်။
ပစ္စည်းတွေ တောင်လိုပုံနေပေမဲ့ ဆူဒါလင် နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့ ရှိနေတာကြောင့် လူသန်မာ နှစ်ယောက်အတွက်တော့ သိပ်ပြီး မလေးလှပါဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကြိုးစတိုလေးနဲ့ လူကြီးပိုင်း သုံးယောက်ကို သူမနဲ့ ချည်နှິດထားပြီး စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။ ကျိုးရှ ကတော့ အငယ်ဆုံး သမီးလေးကို ပွေ့ချီထားပါတယ်။
နောက်ဆုံးမှာ ရထားပေါ် တက်လိုက်နိုင်ကြတဲ့အခါမှသာ အားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်ကြပါတော့တယ်။
ရထားပေါ်မှာ နှစ်ရက်တိတိ အချိန်ကုန်ရဦးမယ်ဆိုပေမဲ့ ကျောက်စရစ်လမ်းတွေနဲ့ မီးခိုးငွေ့နံ့တွေ နှံစပ်နေတဲ့ ဘတ်စ်ကားစီးရတာထက်စာရင် အများကြီး သက်သာပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အင်အားအပြည့်ရှိနေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ အမေကျိုး ကတော့ ရထားပေါ်ရောက်တာနဲ့ အိပ်ရာခုံပေါ် ပုံကျသွားပါတော့သည်။ လမ်းခရီးမှာ မူးဝေအော့အန်တာတွေ အလွန်အမင်း ခံစားခဲ့ရတာကြောင့် အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေတဲ့ အဘွားအိုကို အတော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားစေခဲ့ပါတယ်။
"အဒေါ်ရယ်၊ ကျွန်တော်က ဒီလောက်ကြီးနေပြီလေ။ အခုလို ကြိုးနဲ့ လာချည်ထားစရာ မလိုပါဘူးဗျ" လို့ ဆူချန် က အားနာပါးနာနဲ့ ငြီးတွားပါတယ်။
"ဖြည်ပေးလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟိုပြေးဒီလွှား မလုပ်ရဘူးနော်၊ သဘောပေါက်လား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပါတယ်။
"သဘောပေါက်ပါတယ်။ မပြေးလွှားပါဘူး" လို့ ဆူချန် က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ဘတ်စ်ကားနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ရထားနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ခရီးသွားရတာက ကလေးတွေအတွက်တော့ အဆန်းတကြယ် အတွေ့အကြုံတွေ ချည်းပါပဲ။
ဒါကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကိုရော၊ စုရွှန်း နဲ့ တတိယသမီးလေးကိုပါ ချည်ထားတဲ့ ကြိုးတွေကို ဖြေပေးလိုက်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရထားပေါ်မှာ လူကြီးတွေ အများကြီး ရှိနေတာကြောင့် ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။
"ခရမ်းချဉ်သီး စားမလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အထည်အိတ်ထဲကနေ ခရမ်းချဉ်သီး အနည်းငယ်ကို ထုတ်ပြရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
"မမရယ်၊ ခရမ်းချဉ်သီးပါ ယူလာသေးတာလား။ တစ်လုံးလောက် ပေးပါဦး" လို့ ကျိုးရှ က မျက်လုံးအရောင်လက်သွားပြီး ပြောပါတယ်။ သူမက ခရီးသွားရတာကို အပြည့်အဝ မကျင့်သားသေးပေမဲ့ အမေဖြစ်သူလိုတော့ ပုံကျမသွားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။
ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ချိုချဉ်အရသာရှိတဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံး စားလိုက်ရတာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ က အားလုံးကို တစ်လုံးစီ ခွဲဝေပေးလိုက်ပါတယ်။
စားပြီးတာနဲ့ အနားယူချိန် ရောက်လာပါပြီ။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို ကြည့်ပြီး "ရှင်လည်း လဲလျောင်းပြီး အိပ်လိုက်ပါဦး" လို့ ပြောပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က နောက်မှ ညစောင့်တာဝန် ယူရမယ်ဆိုတာ သိတာကြောင့် "အင်းပါ" လို့ ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ငိုကြိုးထိုင်မနေပါဘူး။ အားလုံး သက်တောင့်သက်သာနဲ့ လဲလျောင်းအိပ်စက်နိုင်ဖို့ ပျော့ပျောင်းတဲ့ အိပ်စက်ခုံလက်မှတ်တွေကို ဝယ်ယူထားခဲ့ပါတယ်။
ဆူဒါလင် လည်း အတော်လေး ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်တာကြောင့် အမြန်ပဲ အိပ်ပျော်သွားပါတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ပြူတင်းပေါက်ကနေ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ရှုခင်းတွေကို ငေးကြည့်နေကြတဲ့ ဆူချန် နဲ့ စုရွှန်း တို့ကို ကြည့်ပေးနေပါတယ်။ မိန်းကလေးငယ်တွေကတော့ အိပ်ပျော်နေကြပါပြီ။
"အဒေါ်၊ မြို့တော်မှာ ပျော်စရာနေရာတွေ အများကြီး ရှိလားဟင်" လို့ ဆူချန် က မေးပါတယ်။
"ပျော်စရာနေရာတွေ အများကြီး ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲ့ဒီလို ဆော့လို့မရသေးဘူး၊ ပညာရေးကိုပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်။ မင်းရဲ့ အကြီးဆုံး အစ်ကိုဝမ်းကွဲလိုမျိုး တက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရသွားပြီဆိုရင်တော့ မင်းသွားချင်တဲ့နေရာ သွားပြီး ဆော့လို့ရပြီ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေပါတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့! ကျွန်တော် အတန်းထဲမှာ ဒုတိယရခဲ့တာနော်!" လို့ ဆူချန် က ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ကြွေးကြော်ပါတယ်။
"ဒါဆို အတော်ကောင်းတာပေါ့။ ဒီအတိုင်း ဆက်ကြိုးစားနော်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြီး ချီးကျူးလိုက်ပါတယ်။
စုရွှန်း လည်း ပထမတန်း အောင်မြင်ပြီး ဒီနှစ်မှာ ဒုတိယတန်းကို တက်ရောက်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး လင်ချင်းဟဲ့ က ကောင်လေးတွေနဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ မန်ဒရင်းဘာသာစကားကို သုံးပါတယ်။ မြို့တော်ကလူတွေ မန်ဒရင်းစကား ပြောကြတယ်ဆိုတာ သိလိုက်တာနဲ့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံး သူမဆီကနေ သင်ယူဖို့ ကြိုးစားကြပြီး အလွန်အမင်း အလေးအနက်ထား လေ့ကျင့်ကြပါတယ်။
ကလေးတွေမှာ ဘာသာစကားအတွက် သဘာဝ အစွမ်းအစ ရှိကြတာကြောင့် အမြန်ပဲ တတ်မြောက်သွားကြပါတယ်။
သူတို့ ပင်ပန်းလာတဲ့အခါမှာတော့ လဲလျောင်းပြီး အိပ်ဖို့ သူမက ပြောလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အင်္ဂလိပ်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ပြီး ဖတ်ပါတယ်။ ထမင်းစားချိန် နီးလာတဲ့အခါမှာတော့ အစားအစာ မှာဖို့ ထလာခဲ့ပါတယ်။
တတိယအစ်ကိုလင် ပေးလိုက်တဲ့ ပူတူးတွေကတော့ ဘတ်စ်ကားစီးတုန်းက အကုန် စားပြီးသွားပါပြီ။ ရထားပေါ်က ဘောက်စ်ထမင်းတွေက အရသာ သိပ်မရှိလှပေမဲ့ ဘာမှမရှိတာထက်စာရင်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ အာကာသ အထူးစွမ်းရည်ထဲမှာတော့ သရေစာတွေ၊ မုန့်တွေနဲ့ သစ်သီးအမျိုးမျိုး အပြည့်အစုံ ရှိနေပါတယ်။ သူမ တောင်ပိုင်းကို သွားတုန်းက တောင်ပိုင်းသစ်သီးတွေကို အမြောက်အများ ဝယ်ပြီး အာကာသထဲ သိမ်းထားခဲ့တာဖြစ်ပြီး ဆောင်းတွင်းမှာ ကျင်းပိုင်နဲ့အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်စားဖို့ ဖန်တီးထားခဲ့တာပါ။
ခေါက်ဆွဲပြုတ်နဲ့ ပူတူးလို အဓိကစားစရာတွေလည်း သူမရဲ့ အာကာသထဲမှာ အသင့်ရှိနေပါတယ်။ ရထားပေါ်က အစားအစာတွေကို သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မကျင့်သားကြဘူးဆိုတာ သိထားတာကြောင့် ထွက်မလာခင်ကတည်းက ကျိုးချင်းပိုင် ကို ပြင်ဆင်ခိုင်းပြီး သိမ်းဆည်းခိုင်းထားခဲ့တဲ့ ဝက်သားနှပ် ထမင်းပန်းကန်ကြီး အများကြီးတောင် သူမမှာ ပါလာပါသေးတယ်။
သေချာတာကတော့ ရထားတွဲထဲမှာ သူတို့တွေချည်းပဲ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘဲ တစ်ကိုယ်ရေ အစားအစာတွေကို အများရှေ့မှာ ထုတ်စားလို့ မဖြစ်တာကြောင့် ရထားက ပေးတဲ့ အစားအစာတွေနဲ့ပဲ ဖြည့်စွက် စားသုံးကြရပါတယ်။