အခန်း (၃၃၅) ညီအစ်ကိုများ
စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဆိုရလျှင် ဤခေတ်တွင် တတိယမြောက်ချွေးမလုပ်သူကဲ့သို့ မိန်းကလေးများကို အပင်ပန်းခံကာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးလိုသူမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် မှာလည်း ရှားရှားပါးပါး လူတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်၏။ ရှေးယခင်က သူမ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် သူမ၏ သမီးမိန်းကလေး အနည်းငယ်ကို တတိယတန်းအထိ ကျောင်းလွှတ်ပေးခဲ့ကာ စာပေအမြောက်အမြားကိုပါ သင်ယူတတ်မြောက်စေခဲ့သည်။
ဒုတိယအစ်မတော်၏ ဟူဇီ ပင်လျှင် ထိုပညာရေးအဆင့်အထိ ရောက်ရှိခဲ့လေပြီ။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ ရှုရှန်းမေ အဖို့မူ ပထမတန်းတွင် တစ်နှစ်တိတိပင် မပြည့်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤခေတ်ကာလအတွက်မူ ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းမှာ လုံးဝပင် သာမန်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။
တတိယမြောက်ချွေးမက ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်သည် - "သူ့ဆီကနေ တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးတင်တာမျိုးကို ငါမလိုချင်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ မွေးရပ်မိသားစုဘက်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်လာလို့ လက်တစ်ဖက် ဝိုင်းကူပေးနိုင်ရင်တင် တော်လောက်ပါပြီ..."
သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက် မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ကျိုးဝူနီ ကျောင်းတက်ခွင့်ရရှိကာ တက္ကသိုလ်အထိပါ တက်ရောက်နိုင်ခြေရှိခြင်းမှာ ရွှေလိုပင် တန်ဖိုးရှိသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ခဏတာ စကားစမြည်ပြောဆိုကြပြီးနောက် မူလက ထမင်းစားသွားရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ကျိုးရှအိုမေ၏ အိမ်တွင် စားပြီးကြပြီဖြစ်သောကြောင့် ကျော်သွားလိုက်ကြသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့် တတိယမြောက်ချွေးမတို့က ရှက်ရွံ့နေဟန်ဖြင့် သရေစာလုံးများနှင့် နို့မှုန့်များကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
မိသားစုတစ်စုလျှင် သရေစာတစ်အိတ်နှင့် နို့မှုန့်တစ်အိတ်စီ ရရှိကြသည်။ ဒုတိယအစ်ကိုကြီး၏ မိသားစုအတွက်လည်း ဝေစုပါဝင်လေသည်။
တတိယမြောက်ချွေးမမှာ ဒုတိယအစ်မတော်နှင့် စကားမပြောသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်တိုင်သွားရောက် ပို့ပေးလိုစိတ် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်ကသာ ဒုတိယအစ်ကိုကြီးထံသို့ သွားရောက်ပေးအပ်ခဲ့သည်။
"ဒါဝါရဲ့ အမေက ပေးလိုက်တာ၊ အာဟာရဖြည့်ဖို့တဲ့။ မစုထားနဲ့၊ သောက်လိုက်ပါ။ မိသားစုတိုင်း သရေစာတစ်အိတ်နဲ့ နို့မှုန့်တစ်အိတ်စီ ရကြတယ်..." ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ရှင်းပြလေသည်။
"ငါတော့ ဒါကို လက်ခံဖို့ တကယ်ကို အားနာစရာကြီးပါဗျာ..." ဟု ဒုတိယအစ်ကိုကြီးက မျက်နှာပူပူဖြင့် ပြောဆိုသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ့၏ ဒုတိယသမီးဖြစ်သူမှာ လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက်က ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိဘဲ ပြုမူခဲ့ကာ ဒါဝါ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးရသည်အထိ ပြဿနာရှာခဲ့မိသည် မဟုတ်ပါလော။
"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ငါတို့တွေက အတူတူပါပဲ၊ ရှင်းဟဲ့ကလည်း အဲဒီလို အသေးအမွှားလေးတွေကို စိတ်ထဲမထားပါဘူး..." ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ပြုံးလျက် အဆိုပါပစ္စည်းများကို လှမ်းပေးရင်း နှစ်သိမ့်ပေးလေသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုကြီးလည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံယူလိုက်တော့သည်။
ည ရှစ်နာရီခန့်တွင် ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ညီအစ်ကိုသုံးယောက်နှင့်အတူ လည်ပတ်ရန် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် မြစ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဆင်းသွားကြကာ ရေချိုး၍ ကူးခတ်ဆော့ကစားကြသည်။
"ဒါလင်က ဟိုဘက်မှာ မုန့်ဖုတ်ဆိုင် ဖွင့်မယ်ဆိုတော့ တကယ်ပဲ တန်လို့လားဗျာ။ စက်ရုံကရတဲ့ လစာက ယွမ်ခြောက်ဆယ်ရှိတာ - အဲဒါ ငွေအများကြီးပဲလေ..." ဟု အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးက သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"သူ့စက်ရုံက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပိတ်တော့မှာလေ၊ မဟုတ်ရင် သူ ဒီလိုထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး..." ဟု တတိယအစ်ကိုက စကားဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ပြောသည်။
သူတို့အားလုံးမှာ မိသားစုတွေချည်းဖြစ်သောကြောင့် အမေကျိုးက ဤအချက်အလက်များကို ဝှက်ထားခြင်း မရှိပေ။
ဒုတိယအစ်ကိုက ဝင်ပြောသည် - "သူသာ ဟိုဘက်ရောက်လို့ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."
သူတို့၏ ဇနီးသည်များ မည်သို့ပင် တွေးတောနေကြစေကာမူ ဤညီအစ်ကိုလေးယောက်မှာမူ အလွန်တရာ အဆင်ပြေကြသည်။
"သူ့လုပ်ငန်းသာ အောင်မြင်သွားရင် သူတော်တော်လေး အဆင်ပြေသွားမှာပါပဲ..." ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏ အစ်ကိုကြီးသုံးယောက်ကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုတို့ဘက်ကရော မြို့ပေါ်မှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ ဘာအကြံအစည်မှ မရှိကြဘူးလား..."
"ငါက လယ်ယာလုပ်ငန်းပဲ သိတာ။ မြို့ပေါ်တက်ပြီး အသက်မွေးဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..." ဟု အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးက ခေါင်းခါပြသည်။
"ဒါလင်က မြို့တော်ကို ပြောင်းမှာဆိုတော့ သူ့အိမ်က အလွတ်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ အစ်ကိုတို့သာ မြို့ပေါ်မှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်မယ်ဆိုရင် နေစရာနေရာတစ်ခုတော့ အနည်းဆုံး ရှိသွားတာပေါ့..." ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ထောက်ပြပြောဆိုသည်။
ဒါလင်က မြို့တော်သို့ ရေရှည်အတွက် ပြောင်းရွှေ့တော့မည်ဖြစ်ရာ ပထမနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်လာရန် အချိန်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုနေရာတွင် တည်ငြိမ်သော ဘဝတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်မှာ သူ၏ ဦးစားပေးအလုပ် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော နေရာသည် မိသားစုဝင်များ ခေတ္တခဏ အသုံးပြုရန်အတွက် အလွတ်ဖြစ်နေမည် ဖြစ်သည်။
"ငါလည်း မြို့ပေါ်တက်ဖို့ မစဉ်းစားထားပါဘူး။ ကြက်တွေ ပိုမွေးချင်ရုံလေးပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ ဒုတိယချွေးမက သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး..." ဟု ဒုတိယအစ်ကိုကြီးက သက်ပြင်းအသာချလျက် ပြောသည်။
"ကျွန်တော့်အမျိုးသမီးကတော့ ကြက်မွေးတာ ကောင်းတဲ့အလုပ်လို့ ထင်တယ်။ သူမတောင် ကျိုးတုန်းကို အကြံပေးဖူးသေးတယ်..."
"ငါသိပါတယ်။ စတုတ္ထမမြောက်အမျိုးသမီးက ငါတို့ကို ပြောပြီးသားပါ။ ငါလည်း တကယ် လုပ်ချင်တာပေါ့။ ကြက်ရော ဘဲရော နှစ်မျိုးလုံး ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ ဒုတိယချွေးမက နောက်ပိုင်းမှာ ဘေးထွက်ထုတ်လုပ်မှုအတွက် အပြစ်ပေးခံရမှာကို စိုးရိမ်နေတော့ အဲဒီအလုပ်တွေ အကုန်အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာကို ပူပန်နေတာလေ..." ဒုတိယအစ်ကိုကြီးမှာ လုံးဝကို မတတ်နိုင်တော့ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"အဲဒီ ရှေးဟောင်း မူဝါဒဟောင်းတွေက ပြန်ရောက်လာစရာ မရှိတော့ပါဘူး..." ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ပြောသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုကြီးက သူပြောသည်ကို ယုံကြည်သော်လည်း သူ၏ ဇနီးသည်ကမူ လုံးဝကို လက်မခံဘဲ တင်းခံနေသည်။ သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ လယ်ကွင်းထဲတွင်သာ ဆက်လက်၍ ပင်ပန်းခံ လုပ်ကိုင်နေရုံမှလွဲ၍ အခြားလမ်း မရှိပေ။
"စတုတ္ထညီ၊ နင့်ရဲ့ ခဲအိုက မြို့ပေါ်မှာ ဘယ်လိုနေလဲ..." ဟု တတိယအစ်ကိုက သူ့တွင် ရှိနေသော စဉ်းစားချက်အချို့ကို ထုတ်ဖော်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"တော်တော် အဆင်ပြေပါတယ်..." ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က မေးခွန်း၏ နောက်ကွယ်မှ ရည်ရွယ်ချက်ကို သတိပြုမိလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒါဆို... မြို့ပေါ်မှာ ဆိုင်ခန်းဝယ်ဖို့က တော်တော်ကုန်ကျလား..."
"ကျွန်တော်တို့ ဝယ်တုန်းကတော့ ခြောက်ရာ့ရှစ်ဆယ် ပေးခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရောင်းတဲ့သူတွေက အရေးတကြီး လိုနေလို့သာ ကံကောင်းသွားတာပါ။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းက ယွမ်ရှစ်ရာဝန်းကျင်လောက် ရှိပါတယ်။ နောက်ပိုင်းဆိုရင် ဈေးတွေ ပိုတက်လာမှာကိုတောင် ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်..." ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က အသိပေးပြောကြားလိုက်သည်။
"ဘုရားရေ၊ အဲလောက်တောင် ကြီးတာလား..." ဟု တတိယအစ်ကိုက အံ့သြတကြီး လေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
သူ့ညီအစ်ကိုများအတွက် အခြေအနေများ မလွယ်ကူကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင်က ကမ်းလှမ်းလာသည် - "ကျွန်တော့်ဘက်က ယွမ်ငါးရာကို လွတ်အောင်လုပ်ပြီး ဒီနှစ်မှာ အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်ဆီမှာ ထားခဲ့ပေးနိုင်ပါတယ်။ အကယ်၍ အစ်ကိုတို့သာ ဘာခုလုပ်ငန်းမဆို စတင်ချင်ပေမဲ့ ငွေကြေး မလုံလောက်ဘူးဆိုရင် ဒါကို အရင်သုံးပြီး အဆင်ပြေတဲ့အချိန်မှ ပြန်ဆပ်လို့ ရပါတယ်..."
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဲဒါ လုံးဝ မလိုပါဘူးကွာ! မင်းက မိဘတွေကို မြို့တော်ခေါ်သွားမှာ၊ ဒါလင်နဲ့ ရှောင်မေလည်း ဟိုမှာ ပြောင်းနေကြပြီ။ သူတို့ကို အခြေကျအောင် ကူညီပေးရတာနဲ့ပဲ မင်းမှာ သုံးစရာတွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။ ငါတို့အတွက် စိတ်မပူနဲ့၊ မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထောင်စုကို ကြီးကြပ်ဖို့ပဲ ဂရုစိုက်စမ်းပါ..."
"မှန်တယ်၊ မြို့တော်ဘက်ကိစ္စတွေကိုပဲ ဦးစားပေး လုပ်လိုက်ပါ..." ဟု ဒုတိယအစ်ကိုကြီးကလည်း ထောက်ခံပြောဆိုသည်။
တတိယအစ်ကိုက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကြည့်စမ်း၊ မင်းက ရဲတင်းလာပါလား။ မင်းရဲ့ အမျိုးသမီးဆီကနေ အရင်ခွင့်ပြုချက် မတောင်းဘဲနဲ့တောင် ဒီလိုဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချရဲတယ်ပေါ့လေ..."
"ကျွန်တော့်အမျိုးသမီးက ဒီကိစ္စကို စိတ်မဆိုးပါဘူး..." ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောသည်။ "ငွေကို တန်မယ့်နေရာမှာ သုံးသမျှကာလပတ်လုံး သူမ ဘာမှ ထပ်ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တကယ်ပြောတာပါ။ နောက်မှ ငွေထုတ်ယူပြီး အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးဆီမှာ ထားခဲ့ပေးမယ်။ အစ်ကိုတို့ သုံးယောက်သား ကိုယ့်ဘာသာ တိုင်ပင်ကြပေတော့..."
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက တတိယအစ်ကိုဘက်သို့ လှည့်ကာ - "တတိယညီ၊ မြို့ပေါ်မှာ ဆိုင်ခန်းဝယ်ဖို့ စဉ်းစားနေတယ်ဆိုရင် နောက်ကျမှထက် စောစောလုပ်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ဈေးတွေက ဆက်တက်ဦးမှာပဲ။ အကူအညီလိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ တတိယခဲအိုဆီ သွားလိုက်ပါ..." ဟု ပြောလေသည်။
သူဆိုလိုသော "တတိယခဲအို" မှာ တတိယလင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုများ ပြီးဆုံးပြီး မြစ်ထဲတွင် ကိုယ်လက်သန့်စင်ကြပြီးနောက် ညီအစ်ကိုများသည် အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့မှာ အိပ်သေးသည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် စာအုပ်ဖတ်ဆဲပင် ရှိသေး၏။
ကျိုးချင်းပိုင် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ သူ၏ ဇနီးထံသို့ တန်းတراသွားကာ သူ၏ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ကို ကတိပေးခဲ့သမျှကို ဝန်ခံပြောပြလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို မျက်ခုံးပင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည် - "သတ္တိတွေ တော်တော် တက်လာပါလားရှင်..."
"ဟမ်း၊ ကိုယ့်အမျိုးသမီးရယ်၊ ဒီည ကိုယ် ကောင်းကောင်း လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်..." ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ခြောက်သွက်သွက် ချောင်းဟန့်လျက် ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က အပျော်သဘောဖြင့် မျက်စိစွေကာ ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခွန်းတစ်ပါးမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ ယွမ်ငါးရာကို လှမ်းပေးလိုက်သည် - "ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီလား..."
"လုံလောက်ပါတယ်။ သူတို့အတွက် မလုံလောက်ရင်လည်း ကိုယ့်ဘာသာ ဖြေရှင်းကြလိမ့်မယ်..." ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ပြောသည်။
သူ့ညီအစ်ကိုများကို ကူညီပေးရသည်ကို ဝန်မလေးသော်လည်း အလွန်အမင်း အလိုလိုက်မိရန် မဖြစ်သင့်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိပေသည်။
သူသည် ယွမ်ငါးရာကို ယူဆောင်သွားပြီး အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးနှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်တို့ထံတွင် အပ်နှံထားလိုက်သည်။ ငွေစက္ကူများကို လက်ခံရရှိသောအခါ အသက်ကြီးပိုင်း စုံတွဲမှာ ရင်ထဲတွင် လှိုက်ဖိုသွားရကာ ကြီးမားသော ခံစားချက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။
ကျိုးမိသားစု၏ သက်ကြီးရွယ်အို ခေါင်းဆောင်များအနေဖြင့် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ပံ့ပိုးမှုများမှာ စတုတ္ထအိမ်ထောင်စု၏ ရက်ရောမှုနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် အလွန်ပင် သေးငယ်လှပေသည်။ သို့ဖြစ်ပါလျက် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားရသည် - ကျိုးမိသားစုမှာ အမှန်တကယ်ပင် တိုးတက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ လူတိုင်းအတွက် ပျော်ရွှင်စရာ အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ငွေအပ်နှံပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင်လည်း သူ့အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က စာဆက်ဖတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ပေးထားသည့် ကတိအတိုင်း ကျိုးချင်းပိုင်က သူမအား "လျော်ကြေးပေး" မည့်အလုပ်ကို ချက်ချင်းပင် စတင်လိုက်တော့သည်။
"ရှင်က လူကြီးလူကောင်းဆန်တာ လုံးဝ မရှိဘူး..." ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အပြစ်တင်ဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကို အသာအယာ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမသည် ၎င်းကို အပြည့်အဝ နှစ်ခြိုက်သဘောကျနေခဲ့ပေသည်။
ထုံးစံအတိုင်းပင် ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ ၎င်းတို့၏ ညဘက် "အိမ်စာ" ကို တက်တက်ကြွကြွ လုပ်ဆောင်ကြလေတော့သည်။
மరుနေ့ မနက်စောစော လေးနာရီမထိုးမီတွင် သူတို့ နိုးလာကြသည်။ မျက်နှာသစ် သန့်စင်ပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စားသောက်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် အဖေကျိုး၊ အမေကျိုးတို့နှင့်အတူ ခရီးထွက်လာခဲ့ကြသည်။
အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးနှင့် အခြားသူများလည်း သူတို့ကို လိုက်ပို့ရန် ထွက်လာခဲ့ကြပြီး ရွာထိပ်အထိ လိုက်ပို့ပေးကြကာမှ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ရန် တိုက်တွန်းခံရလေသည်။
လယ်ကွင်းထဲတွင် လုပ်စရာအလုပ်များ အများအပြား စောင့်ဆိုင်းနေသဖြင့် မြို့ပေါ်အထိ လမ်းလျှောက်လိုက်ပို့ရင်း အချိန်အလဟဿ မခံသင့်ပေ။
အိမ်သော့များအနေဖြင့်မူ လုံခြုံရေးအတွက် အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးနှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်တို့ထံတွင် ထားခဲ့ကြသည်။ မည်သို့မျှ အဖိုးတန်လှသော ပစ္စည်းများ ကျန်ရွက်မနေတော့ပေ - ဟင်းအိုးနှင့် ဒယ်အိုးအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ကျန်ရှိသမျှ ပစ္စည်းအားလုံးကိုမူ သိမ်းဆည်းကာ ယူဆောင်သွားပြီး ဖြစ်လေသည်။