လင်းချင်းဟိုက သူမ၏ မျက်နှာပေးကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် - "အန်တီ့ကိုပဲ မန်နေဂျာအဖြစ် တာဝန်ယူခိုင်းမယ်လေ။ ကျုပ်က အန်တီ့ကို တစ်လကို ယွမ်သုံးဆယ့်ငါးကျပ်ပေးမယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့ တစ်လကို ယွမ်သုံးဆယ်စီပေးမယ်။ အခု ကျုပ်ပေးမယ့် လုပ်ခက အလွန်တရာကြီးတော့ မများပေမဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေက ဒါနဲ့ ထိုက်တန်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နောင်မှာ အားလုံးရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ကောင်းမွန်လာမယ်ဆိုရင် လုပ်ခလစာက သေချာပေါက် တိုးလာမှာပါ။ အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပဲ ရှိနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
"စိတ်ချပါ၊ ဒီလုပ်ခက နည်းတာမှ မဟုတ်တာ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတရားလုပ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူးလေ" ဟု အဘွားရှု က ပြန်ပြောလေသည်။
ယခုလိုအချိန်မျိုးတွင် မြို့တော်တွင်ပင် လုပ်ခလစာနှုန်းထားများမှာ အလွန်အမင်း မမြင့်မားလှပေ။ တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ကွာဟချက်မှာလည်း လက်ရှိတွင် နှိုင်းယှဉ်ချက်အားဖြင့် သေးငယ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဦးလေးမား ရှာဖွေပေးခဲ့သော သူ၏သား မားချန်မင်၏ အလုပ်ဆိုလျှင် တစ်လမှ ယွမ်လေးဆယ်သာ ရရှိပေသည်။
မူလက လင်းချင်းဟိုသည် အလုပ်ရုံငယ်လေးအတွက် စတင်မည့်လုပ်ခကို ပို၍မြင့်မားစွာ သတ်မှတ်ရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ဒေသတွင်း စံနှုန်းများကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရပေမည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယခုနှစ်တွင် အန်တီမား၏ တစ်လစာ လုပ်ခလစာမှာ ယွမ်သုံးဆယ်သာ ရှိပေသည်။ ထို့ပြင် အိမ်နီးနားချင်းများကြားတွင် လုပ်ခလစာ ကွာဟချက် ကြီးမားနေခြင်းကလည်း ကြည့်ကောင်းမည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူမသည် အခြေခံလုပ်ခကို ယွမ်သုံးဆယ်တွင် တည်ငြိမ်စေခဲ့ပြီး နောင်တစ်ချိန်ကျမှ လူတိုင်း၏ လုပ်ခကို အတူတကွ တိုးမြှင့်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် အဘွားရှု နှင့် အလုပ်ချိန်များနှင့်ပတ်သက်၍လည်း ဆွေးနွေးခဲ့ပြီးနောက် အလုပ်သမားအချို့ကို ငှားရမ်းပေးရန် အပ်နှံခဲ့သည်။ အလွန်အမင်း အရေးတကြီး အကြောင်းမရှိပေ။ အလုပ်ရုံငယ်လေးသည် သဘက်ခါတွင် တရားဝင် ဖွင့်လှစ်ရန် စီစဉ်ထားသဖြင့် အဘွားရှု အနေဖြင့် လူရှာဖွေရန် အချိန်အလုံအလောက် ရှိနေပါသည်။
ထိုကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လင်းချင်းဟိုသည် ရေခဲမုန့်အချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ကျူရှန့်မေ့၊ ဟူဇီနှင့် ကျိုးအာနီတို့နှင့် မျှဝေစားသုံးရန် အဝတ်အထည်ဆိုင်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
"ရှန့်မေ့၊ သမီး စာကျက်ဖြစ်ရဲ့လား" ဟု လင်းချင်းဟိုက မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကျူရှန့်မေ့က အနည်းငယ် အားနာသောဟန်ဖြင့် ဖြေကြားလာသည် - "အန်တီရယ်၊ သမီးက လုံးဝကို မမှီနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတာပါပဲ။"
လင်းချင်းဟိုသည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ကျူရှန့်မေ့ ငယ်စဉ်က အကြီးဆုံးအစ်မတော်သည် သူမကို ကျောင်းသွားခွင့်မပြုခဲ့သဖြင့် ကျူရှန့်မေ့မှာ စာလုံးရေအနည်းငယ်ကိုသာ ယဉ်ပါးဖူးခဲ့သည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် လင်းချင်းဟိုက ကျူရှန့်မေ့ကို အာနီနှင့်အတူ လိုက်ပါပြီး စာဖတ်တတ်အောင်၊ ရေးတတ်အောင် သင်ယူရန် ယခင်က ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမအတွက် ကိုယ်ပိုင်တိုးတက်မှု အခွင့်အလမ်းများ ရှိလာမည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် ကျူရှန့်မေ့ကိုယ်တိုင်က စာသင်ယူလိုသည့် စိတ်အားထက်သန်မှု ကင်းမဲ့နေပြီး လင်းချင်းဟိုအနေဖြင့်လည်း သူမကို အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အာရုံကို ဟူဇီနှင့် ကျိုးအာနီဘက်သို့ ပြောင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် - "မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီရာသီမှာ ကျောင်းစတက်ရမယ်။ ညကျောင်းတွေကို တက်ရလိမ့်မယ်။"
ဟူဇီသည် သူ၏ခေါင်းနောက်စေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည် - "အာနီအမကတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ပါ တကယ်သွားရမှာလားဗျ။"
"မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး သွားရမယ်" ဟု လင်းချင်းဟိုက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "အာနီက စာရင်းကိုင်ပညာကို တက်မှာဖြစ်ပြီး မင်းလည်း အဲဒါကိုပဲ ဝင်သင်လို့ရတယ်။"
သူမအနေဖြင့် သူတို့၏ ပညာရေးကို ထောက်ပံ့ပေးနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အကျိုးအမြတ် ရရှိစေလိုသည်မှာ သဘာဝပင်တည်း။
"ကျုပ်က အာနီအမလောက် ထက်မြက်တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဘာမှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်တယ်" ဟု ဟူဇီက ခေါင်းကုတ်ရင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ပုံစံဖြင့် ပြောလေသည်။
"မင်းက ကိုယ့်ဘဝကိုယ် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာစေချင်လား။ နောင်ကျရင် မြို့တော်မှာပဲ ဆက်နေချင်လား" ဟု လင်းချင်းဟိုက မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ လက်ရှိပညာရေးအဆင့်အတန်းနဲ့ ဒီလိုမြို့တော်ကြီးလိုနေရာမျိုးမှာ ရေရှည်ရပ်တည်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းသာ ကြိုးစားပြီး စာမကျက်ဘူး၊ တိုးတက်ဖို့ မကြိုးစားဘူးဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ လူအများရဲ့နောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အိမ်ကို ပြန်သွားဖို့သာ တိုက်တွန်းခံရလိမ့်မယ်။"
အမြော်အမြင်ရှိသူ မည်သူ့အတွက်မဆို နောင်လာမည့်ကာလများတွင် မြို့တော်သည် ပိုမိုပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်လာမည်မှာ မြင်သာထင်သာရှိလှပေသည်။ ဤနေရာသည် ပေါ့ဆမှုကို ဆုချီးမြှင့်မည့်နေရာ မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိတွင် အားသာချက် အနည်းငယ်ရှိနေလျှင်တောင်မှ သူတို့အနေဖြင့် ဆက်လက်တိုးတက်အောင် ကြိုးစားနေရဦးမည် ဖြစ်သည်။
ဟူဇီသည် လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည် - "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုလည်း ကျုပ်သွားကျက်မယ်။"
"သွားမယ်ဆိုရင်တော့ စာကို အလေးအနက်ထားပြီး ကျက်ရမယ်။ ငါက ကျူရှင်စရိတ်ကို ထောက်ပံ့ပေးနေတာဆိုတော့ အလေအလွင့်မဖြစ်စေနဲ့" ဟု လင်းချင်းဟိုက ဆုံးမလိုက်သည်။ "အခုတော့ မင်းတို့ ဒါကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာလို့ ထင်ကောင်းထင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် အကျိုးကျေးဇူးကို သိလာပါလိမ့်မယ်။"
စာရင်းကိုင်ပညာကို တတ်မြောက်သွားသည်နှင့် - ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စာရင်းကိုင်တစ်ဦး မဖြစ်လာရင်တောင်မှ - ၎င်းက သူတို့ကို ပိုမိုထက်မြက်ပြီး စေ့စပ်သေချာလာစေရန် လေ့ကျင့်ပေးမည်ဖြစ်ရာ နောင်တစ်ချိန်တွင် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိစေမည်မှာ သေချာပေသည်။
ကျူရှန့်မေ့က နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည် - "အန်တီ၊ သမီးရော ဘာသင်ယူရမလဲ။"
လင်းချင်းဟိုသည် သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး "သမီးက စာတောင် မဖတ်တတ်ဘဲနဲ့။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီဘာသာရပ်တွေကို သင်ယူနိုင်မှာလဲ" ဟု ဆိုလေသည်။
ဟူဇီနှင့် အာနီတို့သည် မူလတန်းအဆင့်အနည်းငယ်သာ ပြီးဆုံးခဲ့ကြသော်လည်း လင်းချင်းဟိုက အချိန်နှင့်အမျှ သူတို့ကို စနစ်တကျ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူတို့သည် စာလုံးရေအတော်များများနှင့် အခြေခံဗဟုသုတများကို သိရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ ဟောပြောပွဲများတွင် လုံးဝ နားမလည်ဘဲ ဖြစ်မနေတော့ပေ။ အတန်းများကို လိုက်နိုင်စေရန်အတွက် သူမသည် အပိုကျူရှင်များပင် စီစဉ်ပေးခဲ့သေးသည်။
သို့သော် ကျူရှန့်မေ့ကမူ စာလုံးတစ်လုံးတောင် မသိပေ။ သူမသည် တရားဝင် အတန်းများကို မည်သို့လုပ်၍ တက်ရောက်နိုင်မည်နည်း။
"သမီးသာ သင်ယူချင်တယ်ဆိုရင် အာနီနဲ့အတူ စာဖတ်တာကို စပြီးသင်ပါ။ စာဖတ်တတ်, ရေးတတ်လာပြီဆိုမှ တက်လို့ရမယ်လို့ ငါခွင့်ပြုမယ်" ဟု လင်းချင်းဟိုက ပြောလေသည်။
ကျူရှန့်မေ့သည် တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမသည် စာကျက်ရန် အထူးတလည် ဆန္ဒမရှိလှပေ၊ သို့သော် သူမ၏ ဝမ်းကွဲမောင်နှမများ ရှေ့သို့ တိုးတက်သွားကြသည်ကို မြင်ရပြီး သူမတစ်ယောက်တည်း နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့ရခြင်းက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ သူမအနေဖြင့် အလွန်အမင်း နောက်ကျကျန်ရစ်နေ၍ မဖြစ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။
လင်းချင်းဟိုသည် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူတို့သာ စာသင်ယူလိုစိတ် ရှိကြမည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် သူတို့၏ တိုးတက်မှုကို အတူတကွ အပြည့်အဝ ထောက်ပံ့ပေးမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သာ ငြင်းဆန်ကြမည်ဆိုလျှင်မူ သူမအနေဖြင့် အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းပေ။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သားသုံးယောက်အပေါ်တွင်မူ သူမသည် ဘာတစ်ခုမှ ချန်လှပ်မထားဘဲ အကောင်းဆုံး ပေးဆွဲခဲ့သော်လည်း ဤတူမများနှင့် တူများမှာမူ အခြားသော မိသားစုအကိုင်းအခက်မှ ဖြစ်ကြရာ ზუსတေသေချာ ထပ်တူထပ်မျှ ဆက်ဆံ၍ မရပေ။
အတန်းများသည် တစ်ပတ်အတွင်း စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ကျိုးအာနီနှင့် ဟူဇီတို့မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနေရာသည် မြို့တော်ကြီး မဟုတ်ပါလော။ ဤနေရာတွင် ညကျောင်းတက်ရမည်ဆိုသည့် အချက်က သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစေသလို စိုးရိမ်ပူပန်မှုလည်း ဖြစ်စေသည်။
ကျူရှန့်မေ့နှင့် ပတ်သက်၍မူ လင်းချင်းဟိုက သူမ စာကျက်ရသည်ကို စစ်မှန်စွာ မနှစ်မြို့ကြောင်း သိရှိနေခဲ့သည်။ ဟူဇီနှင့် အာနီတို့က စာအုပ်များတွင် ခေါင်းနှစ်ပြီး ကြိုးစားနေကြစဉ် - ဟူဇီဆိုလျှင် သူ၏ ငြိမ်မနေတတ်သော သဘောကို အတင်းချုပ်တည်းကာ ထჯိုင့်ထိုင်ပြီး စာကျက်နေချိန်တွင် - ကျူရှန့်မေ့ကမူ အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် ကျိုးအာနီကို အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရာတွင် ကူညီပေးခြင်း၊ ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးခြင်းတို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူမ၏ ဘိုးဘွားများထံသို့သာ ဦးတည်သွားတတ်သည်။
အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ။ ဧကန်စင်စစ် ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်ရန်ပင်တည်း။
လင်းချင်းဟိုက သူမကို မတားဆီးခဲ့ပေ။ ကျူရှန့်မေ့သည် သူမ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီးပြီဖြစ်ကာ နောက်ထပ်ပညာရေးကို ဆက်လက်ဆန္ဒမရှိတော့သည်ဖြစ်ရာ လင်းချင်းဟိုလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လွှတ်ထားလိုက်သည်။
ထိုစဉ်အတွင်း လင်းချင်းဟို၏ အလုပ်ရုံငယ်လေးသည် ရွာတွင်ရှိကြသော အဖေကျိုး၊ အမေကျိုး တို့နှင့် အခြားသူများပင် မသိလိုက်ဘဲ စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုကို အဘွားရှု ထံတွင် အပြည့်အဝ အပ်နှံထားခဲ့ပြီး သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ကသာ နောက်ဆုံး အရည်အသွေးစစ်ဆေးမှုကို တာဝန်ယူခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ရုံဖြစ်သောကြောင့် လင်းချင်းဟိုသည် တောင်ပိုင်းမှ သူမကိုယ်တိုင် ရှာဖွေခဲ့သည့် ခေတ်မီဆန်းသစ်သော အဝတ်အထည် ဒီဇိုင်းအချို့ကို ထုတ်ပြခဲ့ပြီး အဘွားရှု နှင့် ကျန်ကျွမ်းကျင်အလုပ်သမား ကိုးဦးတို့ကို ၎င်းတို့အတိုင်း အတုယူချုပ်လုပ်စေခဲ့သည်။
ကျိုးယန် နှင့် ကျိုးဝူနီ တို့ အိမ်ပြန်ရန် စီစဉ်ထားသည့်နေ့တွင် လင်းချင်းဟိုသည် တိပ်စက်တစ်လုံးနှင့် အင်္ဂလိပ်စာ တိပ်ခွေအစုံကို သူတို့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"ဒါတွေကို ပြန်ယူသွားလိုက်။ မနက်တိုင်း ကျက်စားတဲ့အခါ တိပ်ခွေတွေကို နားထောင်ပြီး သူတို့နောက်ကနေ လိုက်ပြောပါ" ဟု လင်းချင်းဟိုက မှာကြားခဲ့သည်။
သူမသည် ကျိုးရွှမ် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် အသုံးပြုခဲ့သည့် မှတ်စုစာအုပ်များနှင့် စာသင်ပစ္စည်းများကိုလည်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။ လင်းချင်းဟိုအနေဖြင့် နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်သို့ ပြန်ရန် အစီအစဉ်မရှိသေးဘဲ ကျိုးယန် နှင့် ဝူနီ တို့သည်လည်း နောင်နှစ် ဤအချိန်ရောက်လျှင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုကြရမည်ဖြစ်ရာ ဤပစ္စည်းများသည် သူတို့အတွက် အလွန်အရေးပါပေမည်။
သူတို့ကို အရသာရှိသော အစားအစာများ ကျွေးမွေးဧည့်ခံပြီးနောက် သူမသည် ဘူတာရုံသို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
အတန်းများ စတင်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် လင်းချင်းဟိုသည် သူမ၏ ရုံးခန်းရှိ တယ်လီဖုန်းမှတစ်ဆင့် အိမ်ဟောင်းမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းပေးပို့လာခဲ့သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က တယ်လီဖုန်းမှတစ်ဆင့် ပြောလာသည် - "မင်းက တိပ်စက်လိုမျိုး တန်ဖိုးရှိတဲ့ပစ္စည်းမျိုးကို တကယ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။"
"သူတို့နှစ်ယောက်ကို နားထောင်ခိုင်းပါစေ၊ အသံထွက်ကို လေ့ကျင့်ပါစေ၊ ပြီးတော့ စာကို ကြိုးစားကြပါစေ။ နောင်နှစ် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြီးသွားတာနဲ့ သူတို့ မြို့တော်ကို သင့်တော်တဲ့ အားလပ်ရက်ခရီးထွက်ဖို့ လာလို့ရတယ်" ဟု လင်းချင်းဟိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေများကို မေးမြန်းပြီးနောက် သူမသည် ဖုန်းချလိုက်သည်။ အကြီးဆုံးနှင့် တတိယအစ်မတော်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ မျိုးဆက်သစ်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် လင်းချင်းဟို၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကို အထူးပင် ကျေးဇူးတင်ရှိကြသည်။
သို့သော် ဒုတိယအစ်မတော် ကမူ အခြားတစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ကျိုးယန် နှင့် ကျိုးဝူနီ တို့ ပြန်သယ်လာခဲ့ကြသည့် တိပ်စက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်မှစ၍ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေးများမှာမူ မရရှိခဲ့ကြသောကြောင့် သူမ၏ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အချဉ်ပေါက်နေသော မျက်နှာပေးကို ပြသခဲ့သည်။
ထိုညတွင်ပင် ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက သူမအား ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည် - "မင်းမှာ ဘာပြဿနာရှိနေတာလဲ။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် သို့မဟုတ် တတိယအစ်မတော်က မင်းကို ဘာစော်ကားလို့လဲ။"
မိသားစုတစ်ခုလုံး တစ်မိုးတည်းအောက်တွင် အတူတကွ နေထိုင်ကြရာ ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူမှာ သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ၏ အသေးအဖွဲကိစ္စအပေါ် ကျဉ်းမြောင်းသော သဘောထားကြောင့် ရှက်ရွံ့လွန်း၍ သေမတတ်ဖြစ်နေရသည်။ အကြီးဆုံးနှင့် တတိယအစ်မတော်တို့က သူမကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ကြပါဘဲလျက် - သူမသည် လူအများရှေ့တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူရွှင်တော်လုပ်ကာ အားလုံးကို အခက်တွေ့စေနေခြင်း မဟုတ်ပေဘူးလော။