အခန်း (၃၃၃) - ဇာတိမြေ
လင်းတတိယအစ်ကိုမှာ ဤသို့ဘယ်သောအခါမျှ မစဉ်းစားဖူးခဲ့သောကြောင့် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။
"ရှင်က ငယ်သေးတာကိုး။ တစ်သက်လုံး စက်ဘီးပဲ နင်းနေချင်တော့တာလား။ မြို့တော်မှာ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ 'တစ်ဟုန်ထိုး ခုန်ပျံလိုက်ရင် စက်ဘီးတောင် မော်တော်ဆိုင်ကယ် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်' တဲ့။ အစ်မပြောတာကို နားထောင်ချင်လား၊ မထောင်ချင်လားဆိုတာတော့ ရှင်နဲ့ ဇနီးသည်တို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ကြပေါ့" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
လင်းတတိယအစ်ကိုလည်း စဉ်းစားမိသွားသည်။ သူ့အစ်မ ပြောသည်မှာ အလွန်ပင် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
အကယ်၍သာ သူသာ မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပါက ကုန်ပစ္စည်းများကို ပိုမိုသယ်ယူလာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သဘာဝကျကျပင် ဝင်ငွေပိုမို ရရှိလာနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။
ယခုမူ သူသည် စက်ဘီးကိုသာ အဓိပ္ပာယ်ထားနေရသဖြင့် အရောင်းအဝယ်လုပ်နိုင်မှုမှာ အလွန်တရာ ကန့်သတ်ခံနေရသည်။ တွန်းလှည်းတစ်စီးစာက နေ့လယ်ပိုင်းလောက်ဆိုလျှင် ကုန်သွားတတ်ပြီး ကျန်ရှိနေသည့် တစ်နေ့တာလုံးတွင်မူ ဝယ်ယူလိုသူများ ရောက်လာသော်လည်း ဝယ်စရာဘာမှ မရှိတော့သည်ကိုသာ ကြုံတွေ့ရလေသည်။
အကယ်၍ မော်တော်ဆိုင်ကယ်သာ ရှိမည်ဆိုပါက ကျေးလက်ဒေသများမှ သစ်သီးဝလံ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ ကြက်၊ ဝက်၊ ငါးနှင့် ဥများကို ပိုမိုများပြားစွာ သယ်ဆောင်လာနိုင်ပေလိမ့်မည်။
"အစ်ကိုကတော့ မော်တော်ဆိုင်ကယ် ဝယ်ရတာ မလွယ်ကူမှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေတာပါ။ အစ်မတို့အတွက် အနှောင့်အသွေးများ ဖြစ်ကုန်မလားဟင်" ဟု လင်းတတိယအစ်ကိုက သူ့အစ်မကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အနှောင့်အယှက်တော့ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တော့ အစ်ကို့အတွက် နည်းနည်း ပင်ပန်းလိမ့်မယ်၊ အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်သွားရဦးမှာမို့လို့ပေါ့။ နောက်ဒီအချိန်ရောက်မှပဲ စောင့်ရလိမ့်မယ်" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူ၏မောင်ဖြစ်သူတွင် ဤကဲ့သို့ တိုးတက်လိုသော အတွေးအခေါ်မျိုး ရှိနေ지သည်ကို သူမ အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရမိသည်။ ဤအတိုင်း ဆက်လုပ်သွားမည်ဆိုပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် အောင်မြင်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် လင်းတတိယမောင်နှမ၏ဇနီးဘက်သို့ လှည့်ကာ "နေ့စဉ်စားသောက်တဲ့နေရာမှာ အရမ်းချွေတာမနေနဲ့။ သူ့ကို ကောင်းကောင်းကျွေး။ ဒီလောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေရတာ အာဟာရမပြည့်ရင် ခန္ဓာကိုယ်က နောက်ဆုံးမှာ ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီလိုဖြစ်လာရင် ဆေးရုံရောက်ရလိမ့်မယ်၊ အဲဒါဆိုရင် ပိုက်ဆံအများကြီး ကုန်သွားမယ်။ ပိုက်ဆံနည်းနည်းစုချင်လို့ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်ခံရတာ မတန်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ကျမလည်း ကျွေးနေပါတယ်။ အခုဆိုရင် နေ့တိုင်း ကြက်ဥကျွေးတယ်၊ တစ်ရက်ခြားတစ်ခါလည်း ဝက်သားတစ်ထစ် ဝယ်ကျွေးနေပါတယ်" ဟု လင်းတတိယမောင်နှမ၏ဇနီးက ပြန်ပြောသည်။
"တစ်ခါတလေကျရင် အာဟာရဖြစ်အောင် ကြက်တစ်ကောင်လောက် သတ်ကျွေးသင့်တယ်" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထပ်ပြောလိုက်သည်။
လက်ရှိတွင် သူတို့၏ဆိုင်မှာ သူမတို့မိသားစု၏ ဖက်ထုပ်ဆိုင်ထက် အမြတ်အစွန်း လျော့နည်းခြင်း မရှိပေ။ ထိုကဲ့သို့ ငွေကြေးစေးနှဲနေရန် မလိုအပ်ပေ။ ကြက်တစ်ကောင်လျှင် တစ်ယွမ်ခန့်သာ ကျသင့်သည်။ သုံးရက်တစ်ကြိမ်လောက်ဆိုလျှင် သူမတို့မိသားစုက ကြက်တစ်ကောင်ကို ဝယ်ကာ စွပ်ပြုတ်လုပ်၍ အားလုံးကို ကျွေးမွေးကြသည်။
ဤကိစ္စကို ပြီးပြတ်သွားစေပြီးနောက်တွင် ပြောစရာ အထူးတလည် မရှိတော့ပေ။
လင်းကျင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့လည်း နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြပြီးနောက် ဆူဒါလင်နှင့် ကျိုးရှတို့၏ အိမ်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ဆူဒါလင်နှင့် ကျိုးရှတို့မှာ အိမ်တွင် ရှိနေကြပြီး မိသားစုလိုက် ဖရဲသီးစားနေကြသည်။
"စတုတ္ထအစ်ကို! စတုတ္ထမောင်နှမ!"
သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျိုးရှ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ဆူဒါလင်က ရေခွက်များ ငှဲ့ပေးပြီး ဖရဲသီးများကို ထပ်လှီးပေးလေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် ကျိုးရှတို့လည်း အနေမကြပ်ဘဲ ဖရဲသီးတစ်စစီကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကြသည်။ "ရှင်တို့မိသားစုကတော့ ဘဝကို အေးအေးလူလူ ခံစားတတ်လိုက်တာ" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
"ချန်ချန်က ယနေ့ ဖရဲသီးစားချင်တယ်လို့ ပြောတာလေ။ ဒါလင်က သူ့ကို အလိုလိုက်တော့ အပြင်ထွက်ပြီး ဝယ်လာခဲ့တာပေါ့" ဟု ကျိုးရှက ရှင်းပြသည်။
ဆူဒါလင်မှာ ဖခင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ကလေးလေးဦးကို အလွန်ပင် ချစ်ခင်အလိုလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ ငယ်စဉ်က မိဘမဲ့ဆွေမျိုးမရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် ဆိုရသော် ကလေးများ၏ တောင်းဆိုမှုမှာ အလွန်အမင်း မဆိုးရွားလှပါက သူ အမြဲတမ်း ဖြည့်ဆည်းပေးတတ်သည်။
ထိုအချက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျိုးရှမှာမူ တင်းမာသော မိဘ၏ အခန်းကဏ္ဍကို ယူထားရသူဖြစ်သည်။
"ဦးလေး၊ အဒေါ်၊ မြို့တော်ကို ခေါ်သွားဖို့ ရောက်လာကြတာလားဟင်" ဟု ဆူချန်က မျက်လုံးလေးများ အရောင်တလက်လက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အင်း၊ မြို့တော်ကို ခေါ်သွားဖို့ ရောက်လာကြတာပေါ့။ သားရဲ့ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုတွေ အားလုံးလည်း အဲဒီမှာ ရောက်နေကြပြီလေ" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ပြုံးရင်း ဖြေလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က လက်လှမ်းကာ ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ဤတူငယ်လေးမှာ သူတို့၏ အရိပ်အောက်တွင်ပင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။
"ဒါဆိုရင် ဘယ်တော့ သွားကြမှာလဲဟင်" ဟု ဆူချန်က မေးသည်။
"ပစ္စည်းတွေ အားလုံး သိမ်းပြီးပြီလား" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ဆူဒါလင်နှင့် ကျိုးရှတို့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"သိမ်း... သိမ်းပြီးပါပြီ" ဟု ဆူဒါလင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ပစ္စည်းတွေက အရင်တည်းက သိမ်းပြီးသားပါ။ ဒါလင်တောင် ဒီလအစောပိုင်းကတည်းက အလုပ်က ထွက်ထားလိုက်တာ၊ စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ အစ်မတို့ လာခေါ်မယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေတာပါ" ဟု ကျိုးရှက ပြန်ပြောသည်။
လင်းကျင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အချိန်မဆွဲတော့နဲ့။ မြို့တော်ကို စောစောရောက်လေ၊ အခြေကျတာနဲ့ ပိုစောလေပဲ။ ဒီည အနားယူကြ၊ မနက်ကျရင် မြို့ပေါ်ကိုတက်ပြီး ရထားစီးမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ကျိုးရှက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
သူတို့၏ အိမ်နီးနားချင်းများ အားလုံးမှာလည်း ဤမိသားစု မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့တော့မည်ဟူသော သတင်းကို ကြားသိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဆူဒါလင်သည် မြို့တော်တွင် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ရန်အတွက် အလုပ်မှ နုတ်ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူတို့ သိရှိကြသည်။
ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းကပင် သူတို့၏ ကျောနောက်တွင် ကောလာဟလအမျိုးမျိုး ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့ပြီး တည်ငြိမ်ပြီး လစာကောင်းသော အလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ မြို့တော်တွင် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းသွားလုပ်ရန် အဘယ်ကြောင့် ရွေးချယ်ရသနည်းဟု လူများက တွေးတောဝေဖန်နေကြသည်။
သူ့ဦးနှောက်များ ထိခိုက်သွားပြီလား။
ကျိုးရှက ထိုလူများနှင့် အချေအတင် ပြောဆိုနေရန် အချိန်မဖြုန်းလိုပေ။ သူမ အလိုရှိသည်မှာ မြို့တော်သို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိသွားရန်သာ ဖြစ်သည်။
"ဒီည... ဒီည..." ဟု ဆူဒါလင်က စကားစလိုက်သော်လည်း မဆုံးသေးမီမှာပင် ကျိုးရှက ဝင်ပြောလိုက်သည် - "စတုတ္ထအစ်ကို၊ စတုတ္ထမောင်နှမ၊ ဒီည ကျမတို့နဲ့အတူ ညစာစားပြီးမှ ပြန်ကြပါ"
"ကောင်းပြီလေ" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။
ဆူဒါလင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဝယ်ရန် အပြင်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ငါးကြီးကြီးနှစ်ကောင်နှင့် ကြက်တစ်ကောင်ကို ဝယ်ယူလာခဲ့ကာ အားရပါးရ ညစာတစ်နပ် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။
ညစာစားပြီးနောက် လင်းကျင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့လည်း နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ မွေးရပ်ဇာတိမြေသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့မှာ ညစာစားပြီးခါစသာ ရှိသေးသည်။ အပြင်ဘက်မှ အသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အမေကျိုးက အံ့သြစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"အိုလူကြီး၊ ငါ ကြားလိုက်တာ စတုတ္ထမောင်နှမရဲ့ အသံ မဟုတ်လား" ဟု သူမက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
အဖေကျိုးလည်း ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ထရပ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ရာ အမေကျိုးကလည်း သူ့နောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
သေချာပေါက်ပင် သူတို့၏ အငယ်ဆုံးသားနှင့် ချွေးမတို့ ရပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြပြီး အမေကျိုးက ပြုံးရွှင်လျက် "မင်းတို့ ရောက်လာတော့မယ်လို့ ငါ ပြောနေတာနဲ့ တန်ရောပဲ။ ဗိုက်တွေ အရမ်းဆာနေရောပေါ့။ အထဲကို ဝင်ခဲ့ကြပါ၊ ပြီးမှ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့။ အမေ မင်းတို့ ဗိုက်ဝသွားအောင် တစ်ခုခု လုပ်ကျွေးလိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အမေ၊ သမီးတို့ စားပြီးပါပြီ" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
"စားပြီးပြီလား။ ရှောင်းမေတို့အိမ်ကနေ တန်းလာတာလား" ဟု အမေကျိုးက မေးသည်။
"အင်း၊ အစ်ကို့အိမ်မှာ ဝင်ခဲ့တာပါ" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ရှင် အမေနဲ့အတူ အထဲကို ဝင်ပြီး ကျွန်မတို့ ပစ္စည်းတွေကို အရင် သိမ်းဆည်းလိုက်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လင်းကျင်းဟယ်ကမူ အိမ်နီးနားချင်းများနှင့် ခဏတာ စကားစမြည်ပြောရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မြို့တော်မှ သတင်းအချို့ကို ဝေမျှပေးလေသည်။ သူမက နိုင်ငံတော် ပိုမိုကောင်းမွန်လာစေရန် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေပုံများကို ပြောပြခဲ့သလို၊ မြို့ကြီးပြကြီးများတွင် ပစ္စည်းခိုးသူများနှင့် လုယက်သူများ ပေါများလှသဖြင့် သတိဝီရိယရှိကြရန်လည်း သတိပေးပြောကြားခဲ့ပေသည်။