အခန်း (၃၃၂) မြို့ပြအတွင်း ကြီးပွားတိုးတက်လာခြင်း
ကုန်ပစ္စည်းများကို သီးသန့်ပြန်လည်ရောင်းချကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုသူများအတွက် ဆိုလျှင် ဤငွေပမာဏမှာ များလှသည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လင်းကျင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့အတွက်မူ ဤကဲ့သို့ ကုန်စည်ကြီးလေးသော အမြတ်အစွန်းထုတ်ယူခြင်းမှာ ဘေးထွက်လုပ်ငန်းငယ်မျှသာ ဖြစ်လေသည်။
အပြင်ထွက်ကာ ငွေတစ်ဲတည်း ရှာဖွေလာခြင်းက လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို မပိုင်ဆိုင်ရသေးသော်လည်း ရရှိလာသည့် အမြတ်အစွန်းမှာလည်း ငယ်လှသည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့က ၎င်းကို မထင်မှတ်ထားသော ကံကြမ္မာဝင်ငွေအဖြစ်သာ သဘောထားကြပြီး ယင်းအပေါ်တွင် အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနေခြင်း မရှိကြပေ။
သို့သော်လည်း လင်းကျင်းဟယ်၏ အတိုင်းအတာမဲ့ မာယာကမ္ဘာ အာကာသအိတ်ထဲတွင် လက်ရှိစုဆောင်းထားသော ငွေကြေးပမာဏမှာ ယွမ် (၇၀,၀၀၀) နီးပါးသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။
ယွမ်သောင်းချီပိုင်ဆိုင်သော အိမ်ထောင်စုများ ထွန်းကားသည့် ဤခေတ်ကာလတွင် ဤအချက်က သူတို့မိသားစုကို သိသိသာသာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုတစ်စုအဖြစ် သဘာဝကျကျ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။
"ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ရာကိစ္စတွေကို သေချာစုံစမ်းရမယ်" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ မြို့တော်ရှိ သူမ၏ အိပ်မက်ထဲက ရိုးရာဝင်းကျယ်ကြီးလေ!
ယခုအချိန်အထိ သူတို့တွင် စတိုးဆိုင် နှစ်ဆိုင်၊ အိမ် တစ်လုံးနှင့် တိုက်ခန်း တစ်ခန်း ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ တိုက်ခန်းမှာ ကျောင်းမှ ချပေးထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှင့် တိုက်ရိုက် မသက်ဆိုင်ပေ။ ၎င်းတို့တွင် အိမ်ရာပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရှိဘဲ နေခွင့်သာ ရှိပြီး အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်ခွင့် မရှိပေ။
အမှန်စင်စစ်တွင် သူတို့အနေဖြင့် အခြားစတိုးဆိုင်များနှင့် အိမ်များကို ဆက်လက်ဝယ်ယူနိုင်သေးသော်လည်း လင်းကျင်းဟယ်မှာ ရိုးရာဝင်းကျယ်အိမ်ကြီး တစ်လုံးကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနှစ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
စတိုးဆိုင် နှစ်ဆိုင်နှင့် ဥယျာဉ်ပါသော အိမ်တစ်လုံးတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုလက်ရှိအတွက် လုံလောက်သော လုံခြုံမှုရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့အားဖြင့် လုံလောက်နေပြီမို့ သူမပိုင်ဆိုင်သော ဝင်းကျယ်အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူခြင်းက သူမအတွက် ဦးစားပေး အထွတ်အထိပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ယခုခေတ်ကာလတွင် ဝင်းကျယ်အိမ်များ ဈေးပေါသည်ဟု သူမ ယူဆ၍ မရပေ။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်ဈေးကြီးဆဲ ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းဟယ်သည် အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရိုတွင် ယခင်က စုံစမ်းမေးမြန်းဖူးသည်။ ဝင်းတစ်ခြမ်းပါသော အိမ်ငယ်လေးကို ဝယ်ယူနိုင်သော်လည်း ယွမ် (၁၀,၀၀၀) ကျော် ကုန်ကျဆဲ ဖြစ်သည်။ တည်နေရာနှင့် တည်ဆောက်ခဲ့သည့် နှစ်ကာလအပေါ် မူတည်နေသောကြောင့် တိကျသည့် ပမာဏကိုမူ သူမ မသိရသေးပေ။
ဝင်းနှစ်ခြမ်းပါ အိမ်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ပတ်သက်၍မူ အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရိုမှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သရေစာ မုန့်ထုပ်တစ်ထုပ် လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူမအား ပြောပြခဲ့သည်မှာ အနည်းဆုံး ယွမ် (၅၀,၀၀၀) ကုန်ကျမည်ဟု ဆိုသည်။
လင်းကျင်းဟယ်မှာ လشعပ်မျက်လုံးကြီး မရှိပေ။ *အနီရောင်အခန်းဆောင်၏ အိပ်မက်* စာအုပ်ထဲမှ မိခင်ကျား ပိုင်ဆိုင်သကဲ့သို့ ဝင်းသုံးခြမ်း၊ လေးခြမ်း သို့မဟုတ် ငါးခြမ်းပါသည့် အိမ်ကြီးများကို သူမ ရူးသွပ်စွာ မမက်ဝံ့ပေ။ ဝင်းနှစ်ခြမ်းပါ အိမ်မျိုးကို ရည်မှန်းခြင်းက သူမ လက်လှမ်းမီနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ယွမ် (၇၀,၀၀၀) နီးပါး စုဆောင်းမိထားသော်လည်း လင်းကျင်းဟယ်မှာ ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သုံးစွဲရန် မဝံ့ရဲသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝင်းကျယ်အိမ်များမှာ ငွေအနည်းငယ်ဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်သော အရာများ မဟုတ်ကြသောကြောင့်တည်း။
ရက်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ သူတို့ဇနီးမောင်နှံသည် မြူနီစီပယ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာတွင် တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံး ခရီးသည်တင်ကားဖြင့် ခရိုင်မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ပထမဦးစွာ သူတို့သည် ကျိုးရှomei နှင့် ဆူတာလင်းတို့၏ နေအိမ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
ယခုအခါတွင် သြဂုတ်လသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဆူတာလင်းသည် သူ၏အလုပ်မှ နုတ်ထွက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
အမှန်စတရားအတိုင်း ပြောရလျှင် မြို့တော်သို့ပြောင်းရွှေ့ကာ ဘဝအသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် သူ၏အလုပ်ထွက်မည့် ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် သူ၏ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူတို့က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က မြို့တော်တွင် ပေါက်ပေါက်ဆုပ်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ဖွင့်ရန် သွားမည်ဖြစ်ပြီး လုပ်ငန်းမှာ ဆိုးရွားမည်မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြသော်လည်း သက်ကြီးရွယ်အိုများကမူ သူတို့မှာ ယခင်က စီးပွားရေးလုပ်ဖူးခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့သောကြောင့် ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိဟု ခံစားနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော လစာကောင်းသည့်အလုပ်ကို သူ အဘယ်ကြောင့် စွန့်ပစ်ရသနည်း။ သူ အမှန်တကယ် ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။
စက်ရုံကြီး ဒေဝါလီခံတော့မည်ဟု လူတွေပြောကြသော်လည်း ထိုမျှကြီးမားသော စက်ရုံကြီးက မည်သို့လွယ်ကူစွာ ဒေဝါလီခံနိုင်မည်နည်း။
သို့သော်လည်း ဆူတာလင်းက ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ၏သဘောသဘာဝမှာ ထိုအတိုင်းပင်တည်း။ တစ်စုံတစ်ရာကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုပါက မည်သည့်အရာကမျှ သူ့ကို စိတ်ပြောင်းသွားအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။
သူတို့သည် ထိုလ၏နှောင်းပိုင်းတွင် မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် အစီအစဉ်ဆွဲထားကြသည်။ အချိန်ကာလမှာလည်း နီးကပ်လာပြီဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းများစွာကိုလည်း ထုပ်ပိုးပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ စောင်များနှင့် အလားတူပစ္စည်းများကို ယခင်ခရီးစဉ်ကတည်းက ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးယန် တို့က သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ခရီးဆောင်အိတ်တောင်ကြီး တစ်ခုကမူ ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့ ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသောအခါ ဆူတာလင်းနှင့် ကျိုးရှomei တို့ကို အမြန်သွားရောက်ရှာဖွေခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူတို့သည် မာယာကမ္ဘာ အာကာသအိတ်ထဲမှ စက်ဘီးများကို ထုတ်ယူကာ လင်းအစ်ကိုကြီး၏ ဆိုင်ဆီသို့ စက်ဘီးနင်းသွားခဲ့ကြသည်။
လင်းအစ်ကိုကြီး၏ ဆိုင်မှာ ယခုနှစ်အတွင်း လုပ်ငန်းစတင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆိုင်တွင် ရောင်းချသော ပစ္စည်းများမှာ အလွန်ရိုးရှင်းလှပြီး ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဆိုင်တွင်း၌ ကုန်ပစ္စည်းများ အကုန်အစင် ရောင်းထွက်သွားပြီဖြစ်ကာ ပြပွဲစင်ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်အနည်းငယ်နှင့် ကြွေကျနေသော ငှက်မွှေးအချို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ လင်းအစ်ကိုကြီး၏ ဇနီးနှင့် ကလေးငယ်များက ဆိုင်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
လင်းကျင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းအစ်ကိုကြီး၏ဇနီးမှာ တစ်ချက်မျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် နောက်ခန်းဘက်သို့ ချက်ချင်း အကျယ်ကြီး လှမ်းအော်လိုက်သည် - "ဒေယာ့အဖေရေ! တတိယမမနဲ့ တတိယဘတ်မောင်တို့ ရောက်လာပြီ!"
မကြာမီမှာပင် လင်းအစ်ကိုကြီးသည် နောက်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ သွေးကြောများ ထနေဆဲဖြစ်ကာ အိပ်ရေး၀၀ အိပ်မပျော်သေးကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပင်ပန်းနေရတာလဲ" လင်းကျင်းဟယ်မှာ သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ကျွန်တော် မပင်ပန်းပါဘူး။ မမနဲ့ ဘတ်မောင်၊ မြန်မြန်ထိုင်ကြပါ" လင်းအစ်ကိုကြီးက သူတို့အတွက် ခုံတန်းလျားကို အမြန်ဆွဲထုတ်ပေးပြီး ရေခပ်တိုက်ရန် သမီးဖြစ်သူအား အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ရေမလိုပါဘူး။ ငါတို့ သောက်လာခဲ့ပြီ။ ခဏထိုင်ပြီးရင် ဆက်သွားကြမှာ။ မင်းတို့ကို လှည့်ကြည့်ဖို့ သက်သက် လာခဲ့တာပါ" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အိတ်ထဲမှ မုန့်ထုပ်နှစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူကာ လင်းအစ်ကိုကြီး၏ဇနီးအား ပေးအပ်လိုက်ပြီး "ကလေးတွေအတွက်" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"တကယ်ကို ဒါတွေ ယူလာစရာမလိုပါဘူး" ဟု လင်းအစ်ကိုကြီး၏ဇနီးက ကျေးဇူးတင်ရှိစွာဖြင့် ပြောသည်။
"လုပ်ငန်းတွေက ဘယ်လိုနေလဲ" လင်းကျင်းဟယ်က ယဉ်ကျေးမှုကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လင်းအစ်ကိုကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ထိုအခါ လင်းအစ်ကိုကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးဖြီးနေသော အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "မမရေ၊ မမပြောတာကို နားထောင်မိတာ တကယ်ပဲ ကောင်းသွားတယ်။ ဒီနှစ်မှာတော့ ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး ဒီဆိုင်ကို ဖွင့်ဖို့ သတ္တိတွေ အပြည့်အဝ မွေးထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ"
အစပိုင်းတွင် သူ၏ဇနီးမှာ သူ့နောက်သို့ လိုက်မလာခဲ့သပေ။ သို့သော် ဆိုင်၏စီးပွားရေးမှာ စစ်မှန်စွာပင် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ အခြေခံအားဖြင့် နံနက်ခင်းတွင် သူသယ်ဆောင်လာသော ကုန်စည်လှည်းတစ်စီးစာ မည်သည့်အရာမဆို အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ကုန်စင်သွားခဲ့သည်။
ကျေးလက်ဒေသများတွင် ထိုပစ္စည်းများမှာ တန်ဖိုးကြီးလှသည် မဟုတ်ပေ။ သခွားသီး၊ မုန်လာဥနှင့် ရုံးပတီသီးတို့၏ တန်ဖိုးမှ အမှန်တကယ်တွင် မည်မျှရှိသနည်း။ အိမ်နီးနားချင်းများက ယေဘုယျအားဖြင့် ၎င်းတို့ကို အခမဲ့ပေးကမ်းလေ့ ရှိကြသည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ကို မြို့ထဲသို့ သယ်ဆောင်လာသောအခါ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ စိမ်းလန်းသော ကြက်သွန်မြိတ် တစ်ပင်ချင်းစီတိုင်းက ငွေသားကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။ လူတို့က တစ်ပြားတစ်ကျပ်ချင်းစီအပေါ်တွင် အလွန်အမင်း မတွက်ချက်ကြသော်လည်း အားလုံးပေါင်းလိုက်သောအခါ ကြီးမားလာသည်။
သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှည်းတစ်စီးစာသည် အလွန်ပါးလွှာသော အမြတ်အစွန်းကိုသာ ပေးစွမ်းသော်လည်း စာရင်းချုပ်လိုက်သောအခါ လင်းအစ်ကိုကြီးသည် ခရီးစဉ်တစ်ခုတည်းမှပင် ယွမ် (၅) နီးပါးကို ရှင်းလင်းစွာ ရရှိနိုင်ခဲ့သည်။
၎င်းက မည်သည့်အရာကို ညွှန်ပြနေသနည်း။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသာ ဤကဲ့သို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သွားမည်ဆိုပါက တစ်လလျှင် ယွမ် (၁၅၀) နီးပါး ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ၎င်းမှာ နံနက်ပိုင်း ထွက်ပြေးမှုများမှသာ ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသာ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကြက်ဥများ သွားရောက်စုဆောင်းပြီး ပြန်လည်ရောင်းချမည်ဆိုပါက မည်သို့ရှိမည်နည်း။
တစ်ရက်တာအတွက် ဘေးကင်းသော ခန့်မှန်းချက်မှာ ယွမ် (၇) ခန့်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ တစ်လလျှင် ယွမ် (၂၀၀) ကျော် ရရှိနေခြင်းကို ဆိုလိုပေသည်!
ထို့ကြောင့် နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်ပြီးနောက် လင်းအစ်ကိုကြီး၏ဇနီးမှာ အိမ်တွင် ဆက်လက်ထိုင်နေနိုင်တော့ပေ။ မိသားစုတစ်ခုလုံး သိမ်းဆည်းကာ မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ကြသည်။
လင်းကျားကျေးရွာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဤအရာက လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ တတိယလင်းသည် သူ၏မိသားစုတစ်စုလုံးကို စီးပွားရေးလုပ်ရန် မြို့သို့ တိုက်ရိုက်ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ အမှန်တကယ်ပင် အောင်မြင်မှု ရရှိသွားခဲ့ပေလိမ့်မည်။
ဟုတ်ပေသည်။ စပျစ်သီးစိမ်းဝါးကာ မကျေမနပ် ပြောဆိုကြသူအချို့လည်း ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူက လယ်ယာမြေများကို စနစ်တကျ မလုပ်ကိုင်ဘဲ လှည့်လည်ရောင်းချသည့် လုပ်ငန်းများကိုသာ လုပ်ကိုင်နေသည်ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေကြသည်။ အနာဂတ်တွင် အာဏာပိုင်များက ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိမ်နင်းလာမည်ဆိုပါက သူ ကောင်းမွန်သော အဆုံးသတ်ကို ရရှိနိုင်မည်လော။
မည်သည့်ကောလာဟလပင် ရှိစေကာမူ လင်းအစ်ကိုကြီး၏ စီးပွားရေးမှာမူ ငြင်းပယ်မရအောင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း အလွန်တရာပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လှပေသည်။ နံနက်ခင်းတွင် သူသည် ကုန်တင်ကားတစ်စီးစာ ကုန်ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာခဲ့ရပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကြက်ဥများနှင့် အရှင်လတ်လတ် ကြက်များကို ရှာဖွေရန် နောက်ထပ်ခရီးစဉ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ရပြန်သည်။ ထိုမျှရှည်လျားသော လမ်းမကြီးကို စက်ဘီးဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားလာရခြင်းမှာ မိမိ၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းဖြင့် နင်းရသဖြင့် ပင်ပန်းမည်မဟုတ်ဘဲ နေမည်လော။
သို့သော်လည်း မည်မျှပင် ပင်ပန်းသည်ဟု ခံစားရစေကာမူ လင်းအစ်ကိုကြီးမှာ ပျော်ရွှင်နေပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေခဲ့သည်။
သူသည် မိမိ၏အစ်မထံမှ အကြွေးတင်နေသော ရူပီးရာပေါင်းများစွာကို ထုတ်ယူကာ အကြေပေးဆပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ငွေများကို ပြန်လည်ပေးဆပ်လိုက်ရသဖြင့် လင်းအစ်ကိုကြီးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် အခြားသူများထံတွင် အကြွေးတင်နေရသည်ကို သဘောကျတတ်သည့် လူစားမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။
"ဒီနှစ်တော့ မင်းအတွက် ကိုယ်စား ငါစုံစမ်းခိုင်းထားတယ်။ ဟိုဘက်မှာ ရူပီး (၇၀၀) လောက်နဲ့ ရနိုင်တဲ့ မော်တော်ဆိုင်ကယ် တစ်စီးရှိတယ်။ အချိန်ကျလာရင် မင်းအတွက် တစ်စီး ဝယ်ပေးမယ်" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ပြောပြလိုက်သည်။
လင်းအစ်ကိုကြီး၏ တုန်ယင်နေသော နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းက သူ၏ အံ့သြထိတ်လန့်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။ "မမရေ၊ တကယ်ပဲ အဲ့လောက်အထိ လိုလို့လား"
ယွမ် (၇၀၀) ကျော်! ၎င်းမှာ သူ၏ဆိုင်တစ်ခုလုံး၏ ကနဦးကုန်ကျစရိတ်နှင့် နီးပါးတူညီနေပေသည်။
"မင်းက တုံးအတာလား" လင်းကျင်းဟယ်က ညင်သာစွာ ဆူပူလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့အရိုးတွေ ကျေသွားအောင် ပင်ပန်းခံနေရရင်တောင်မှ မင်းရဲ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုပဲ အားကိုးနေမယ်ဆိုရင် တစ်ရက်ကို ဘယ်လောက်အထိ သယ်ဆောင်နိုင်မှာလဲ။ မင်းသာ မော်တော်ဆိုင်ကယ် တစ်စီး ဝယ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကုန်ပစ္စည်းတွေကို အများကြီး ပိုသယ်လာနိုင်မယ်။ အမြတ်အစွန်းတွေက ဘယ်လောက်တောင် ပိုရလာမလဲ။ မင်းရဲ့စွမ်းအင်ကို သက်သာစေရုံတင်မကဘဲ ငွေကိုလည်း သိသိသာသာ ပိုရှာပေးနိုင်တယ်။ ယွမ် (၇၀၀) ကျော် ကုန်ကျရင်တောင်မှ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ အကုန်ပြန်ပေါ်လာမှာပါ"