ကျိုးရွှမ် က ဝူနီ နဲ့ ကျိုးယန် တို့ကို ခေါ်လာချိန်မှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့က အဝတ်ဆိုင်အတွက် နွေရာသီအဝတ်အထည်တွေကို လုံလုံလောက်လောက် စုဆောင်းပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။
ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်နဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ ဘာမှစိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး။ ဂျုံမှုန့်၊ ဝက်သားနဲ့ တခြားအနှစ်တွေ အားလုံးကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပေးသွင်းသူတွေကပဲ ပံ့ပိုးပေးနေတာပါ။ ပစ္စည်းတွေ နည်းပါးလာပြီဆိုရင် ကျိုးရွှမ် က သူတို့ကို အကြောင်းကြားပြီး ပစ္စည်းပို့ခိုင်းရုံပါပဲ။
ဒါကြောင့် အဲဒီနေ့မှာပဲ လင်ချင်းဟဲ့ က "မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းတို့ရဲ့အဖေနဲ့ ငါ ခရီးထွက်ကြတော့မယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါကောင်းတာလေးတွေ တချို့ ပါလာနိုင်လောက်တယ်။ ဆိုင်ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ကြဦး" လို့ ကြေညာလိုက်ပါတယ်။
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ" လို့ ကျိုးဝူနီ က စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"တောင်ဘက်ကို လျှောက်လည်မလို့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေပါတယ်။
"မေမေ၊ သားရော လိုက်လို့မရဘူးလား။ သားက အခု ဒီလောက်တောင် ကြီးနေပြီဟာ။ သားအတွက်နဲ့တော့ စိုးရိမ်နေစရာ လုံးဝမလိုဘူးဆိုတာ သားအာမခံတယ်။ သားသာ လိုက်သွားရင် အရာရာ အကောင်းအတိုင်း အဆင်ပြေသွားမှာပါ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြောပါတယ်။
အဲဒီကောင်စုတ်လေးက အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အရပ်က ၁ ဒသမ ၇ မီတာ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မျောက်တစ်ကောင်လိုလည်း လိမ္မာပါးနပ်ပါတယ်။ တကယ်လို့သာ ပိုက်ဆံသာရှိရင် သူတစ်ယောက်တည်း တောင်ဘက်ကို သွားရဲလောက်တဲ့အထိ ရဲတင်းပါတယ်။
သဘာဝကျကျပါပဲ၊ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သူ့ကို လွှတ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ "အိမ်မှာသာ ရိုးရိုးသားသား နေခဲ့စမ်းပါ။ မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးအရပ်လောက် ရောက်လာတဲ့အခါကျရင်တော့ မင်းကို ငါမတားတော့ဘူး။ အဲဒီကျရင် ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ် သဘောရှိသွားတော့"
ကဲကဲဆတ်ဆတ် ကလေးက ဆက်ပြီး လက်မခံချင်သေးတာကို မြင်တော့ သူမက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မင်းကို ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ကြီးပြင်းလာအောင် လုပ်ခဲ့ရတာ၊ အခုတော့မှ မင်းတို့ကို နည်းနည်းပါးပါး အမိန့်ပေးလို့ ရတော့မယ့်အချိန်မှာ ငါက မင်းအဖေနဲ့အတူ ကမ္ဘာလောကကြီးကို ထွက်ကြည့်ချင်လာပြီ။ ဘဝရဲ့ ထက်ဝက်ကို ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်လာခဲ့ပြီးမှ၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း သာယာတဲ့ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပြီပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကကျတော့ ငါတို့ကို မသွားခိုင်းချင်ကြသေးဘူး။ မင်းတို့ရဲ့ အဘွားကြီး ရင်ထဲမှာလေ..."
"ကောင်းပြီလေ၊ သွား၊ သွားကြပါ။ သားရဲ့ မိဘနှစ်ပါးစလုံး အဆင်ပြေကြပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က ချက်ချင်းပဲ အလျှော့ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြီးတာပဲလေ။ မင်းတို့ ဆိုင်ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ကြ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကို ခေါ်ကာ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။
"စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တို့ ဘယ်သွားကြတာလဲ" လို့ ကျိုးဝူနီ က မေးပါတယ်။
"ဒီလိုအချိန်ဆိုတော့ ရုပ်ရှင်ရုံကို သွားကြတာ ဖြစ်ရမယ်" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က အချက်အလက်သိသူပီပီ ဖြေလိုက်ပါတယ်။
ဟူဇီ၊ ကျိုးအာနီ နဲ့ ရှုရှန်းမေ တို့က ဒီကိုရောက်နေတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ အဲဒါတွေကို အလေ့အကျင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျိုးယန် နဲ့ ကျိုးဝူနီ တို့ကတော့ သိသိသာသာကို အံ့အားသင့်သွားကြပါတယ်။
"ဒီဇနီးမောင်နှံကတော့ ဒီလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေတတ်ကြတာပါပဲ။ မကြာခင် ရင်းနှီးသွားမှာပါ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က ကျိုးယန် ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးဝူနီ နဲ့ ကျိုးယန် တို့ ရောက်လာကြပေမဲ့ နေထိုင်စရာ နေရာကတော့ လုံလောက်ဆဲပါပဲ။ ကျိုးဝူနီ က ကျိုးအာနီ နဲ့ ရှုရှန်းမေ တို့နဲ့အတူ အိပ်စက်ဖို့ သွားခဲ့ပြီး ကျိုးယန် က အိမ်ထဲမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ အိပ်လို့ရတာမို့ ဘယ်လိုပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။ ကျိုးရွှမ် နဲ့ ကျိုးကွေ့လိုင် တို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ မိဘတွေရဲ့ အခန်းမှာ အိပ်ကြမှာဖြစ်ပြီး ဟူဇီ နဲ့ ကျိုးယန် တို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ အခန်းမှာ အနားယူနိုင်ပါတယ်။ အတော်လေးကို ကျယ်ဝန်းပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့က နောက်တစ်နေ့မှာ တောင်ဘက်ကို ထွက်သွားကြပြီး အိမ်ကိုတော့ ဒီအရွယ်ရောက်စ ကောင်လေးတွေနဲ့ ကောင်မလေးတွေလက်ထဲကို စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်စက်မှမရှိဘဲ ထားခဲ့ကြပါတယ်။
စာရင်းဇယားတွေကိုတော့ ဘေကျင်းတက္ကဆီလိုကျောင်းသားလောင်း ကျိုးရွှမ် လက်ထဲမှာ အပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်က ကျောင်းဝင်းနဲ့ နီးပြီးသားဖြစ်သလို သူလည်း အဲဒီဧရိယာကို ရင်းနှီးပြီးသားပါ။ ကျောင်းစောစောဖွင့်ရင်တောင်မှ ဘယ်လိုပြဿနာမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ဦးလေးကြီးဝမ်ကလည်း အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ပေးနေဦးမှာပါ။
တောင်ဘက်ကိုသွားတဲ့ လမ်းခရီးမှာ လင်ချင်းဟဲ့ က ခရီးသွားချိန်ကို အသုံးချပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကို ကန်တုံစကား သင်ပေးခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာခဲ့ပေမဲ့ ဘာသာစကားနဲ့ပတ်သက်လာရင်တော့ သူက လုံးဝ အရည်အချင်း မရှိပါဘူး။ ရောက်တဲ့အထိ စကားစု အနည်းငယ်တောင် သူ ကောင်းကောင်း မတတ်မြောက်ခဲ့ပါဘူး။
"တမင်တကာ လုပ်နေတာလား။ ကိုယ့်ကို လိုက်ပြဖို့အတွက် လိုအပ်အောင်လို့ ဆိုပြီးလေ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က စနောက်လိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုံးစိစိ လုပ်လိုက်ပါတယ်။ တမင်တကာ လုပ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက တကယ်ကို နားမလည်နိုင်တာပါ။
"တကယ်ပါပဲ။ ကိုယ့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ့် ဒီလိုဇနီးမျိုး မရှိရင်များ မင်းလို လူပျိုကြီးက ဘာများလုပ်နိုင်မှာလဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အောင်နိုင်သူလိုလို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အင်းလေ။ ကိုယ့်ဇနီးမပါဘဲနဲ့တော့ မနေနိုင်ပါဘူး" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က လေးလေးနက်နက်နဲ့ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။
အလွန်အမင်း ကျေနပ်သွားတဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို စားဖို့ ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံး လှမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ သူမကတော့ စာအုပ်ဖတ်ရင်းနဲ့ သူ့ဖာသာသူ ခရမ်းချဉ်သီးကို ကိုက်စားနေပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ ကျန်ရှိတဲ့ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး သတင်းစာဖတ်ရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သတင်းစာထဲကနေ အချက်အလက်များစွာကို စုပ်ယူရရှိခဲ့ပါတယ်။ နေရာအများအပြားမှာ "ဆယ်သောင်းယွမ် မိသားစုများ" ဆိုတာ နွေဦးပေါက် ရေမှိုတွေလို ထွက်ပေါ်လာနေကြပါတယ်။ ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေရဲ့ အစောပိုင်းမှာ ဆယ်သောင်းယွမ် အဆင့်အတန်းကို ရောက်ရှိတယ်ဆိုတာ အောင်မြင်မှုရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ ရွှေရောင်ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သတင်းခေါင်းစီးတွေအထိ ပါသွားစေနိုင်လောက်အောင်နဲ့ ကြီးမားတဲ့ဂုဏ်ပုဒ်ကို ရရှိစေနိုင်ပါတယ်။
မနှစ်က ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ကျိုးချင်းပိုင် က ဆယ်သောင်းယွမ် အဆင့်အတန်းကို ရောက်အောင် ကြိုးစားချင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မနှစ်က တရားမဝင်ကုန်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့မိသားစုဝင်ငွေက အဲဒီပမာဏထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများသွားခဲ့တာကြောင့် သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ တောင့်တမှုတွေ လျော့ပါးသွားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ မြေအောက်ဝင်ငွေတွေကို မဆိုထားနဲ့၊ သူ့ဇနီးရဲ့ အဝတ်ဆိုင်က ဝင်ငွေတစ်ခုတည်းတင်ကိုပဲ ဒီနှစ်မှာ ယွမ် ၁၀,၀၀၀ နီးပါး ရောက်ရှိနေပါပြီ။ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်က ဝင်ငွေနဲ့ပါ ပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီမှတ်တိုင်ကို အလွယ်တကူပဲ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပါပြီ။ နှစ်ဝက်ပိုင်းရောက်ရင်တော့ ဆိုင်နှစ်ဆိုင်စလုံးရဲ့ အမြတ်ငွေက နောက်ထပ် ယွမ် ၁၀,၀၀၀ လောက်ကို ထပ်ပြီး ဝင်လာစေမှာပါ။
ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ အမြင်ကတော့ အလွန်ကို ရိုးရှင်းပါတယ်။ သူ့ဇနီးပြောခဲ့ဖူးတာကတော့ အနာဂတ်မှာ မြို့တော်က မြေကွက်တိုင်းက ရွှေလိုတန်ဖိုးရှိလာမှာဖြစ်ပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုတန်ဖိုးတွေက ယွမ်တစ်သိန်း သို့မဟုတ် နှစ်သိန်းအထိ အလွန်အမင်း မြင့်တက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ သူလိုလူမျိုးအတွက်တော့ အဲဒါက ကောင်းကင်ယံထက် မြင့်မားပြီး စိတ်ကူးတောင် ယဉ်လို့မရနိုင်တဲ့ ပမာဏတစ်ခုပါပဲ။
အနာဂတ်မှာ အိမ်တွေက အဲဒီလောက်တောင် ဈေးကြီးလာမယ်ဆိုရင် သူတို့ ပိုပြီး မဝယ်သင့်ဘူးလား။ ဘာပဲပြောပြော သူတို့မှာ သားသုံးယောက် ရှိပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် သူတို့သားတွေ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် အိမ်ခြံမြေတစ်ခုစီ ဖန်တီးပေးလို့ရသလို၊ သူ့ဇနီး အကြံပြုထားတဲ့အတိုင်း အိမ်နဲ့ဆိုင် အချို့ကို ပိုသိမ်းထားပြီး အငှားခ စုဆောင်းလို့လည်း ရပါတယ်။ ငွေကြေးကျပ်တည်းမှုနဲ့ ကြုံလာရရင်တောင်မှ နေထိုင်စရိတ်အတွက် တစ်လုံးလောက်ကို ရောင်းထုတ်လိုက်လို့ ရပါတယ်။
ဒါက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ်နဲ့လည်း အလွန်တရာမှ ကိုက်ညီနေပါတယ်။ သူက ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်မှာ တစ်သက်လုံး လုပ်သွားဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒါတွေကို သူ့ရဲ့ သားသုံးယောက်လက်ထဲကို လွှဲပြောင်းပေးမှာပါ။ သားတွေ အိမ်ထောင်ကျပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အကိုင်တွေ စတင်ကြတဲ့အခါမှာ သူ့ရဲ့မာနက သူတို့ကို ပိုက်ဆံဆက်တောင်းခွင့် ပေးမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူက သူ့ဇနီးရဲ့စကားကို နားထောင်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အငြိမ်းစားရန်ပုံငွေကို အချိန်စောစော ပြင်ဆင်ထားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
တောင်ဘက်ကို ရောက်တာနဲ့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံး အလုပ်ကို တန်းပြီး စတင်ခဲ့ကြပါတယ်။ ရုပ်မြင်သံကြားစက်တွေ၊ နာရီတွေ၊ လျှပ်စစ်ပန်ကာတွေ၊ ရေဒီယိုတွေနဲ့ တခြား လျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေကို အကြီးအကျယ် စုဆောင်းခဲ့ကြပြီးမှ ပို့ဆောင်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့ကြပါတယ်။
ကောင်းမွန်တဲ့ အမြတ်အစွန်းတစ်ခုကို ရရှိပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့က ထွက်သွားပြီး ယန်အမှတ်တံဆိပ် စက်ချုပ်စက် အချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့ကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ မူလမြို့လေးမှာ ယန်အမှတ်တံဆိပ် စက်ချုပ်စက်တစ်လုံးက ယွမ် ၁၅၀ ကျသင့်ပေမဲ့ တောင်ဘက်မှာတော့ အဲဒီ မော်ဒယ်အတိုင်းပဲ ယွမ် ၁၁၅ ပဲ ကျသင့်ပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ က အများအပြား လက်ကားဝယ်ယူနေတာကြောင့် စက်ဆယ်လုံးအတွက် စုစုပေါင်း ယွမ် ၁၁၀ အထိ ဈေးလျှော့ပေးဖို့ ညှိနှိုင်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ရောင်းသူက ပထမပိုင်းမှာ ဈေးကို ဆက်မလျှော့ပေးချင်ခဲ့ပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ဈေးဆစ်နိုင်စွမ်းကြောင့် လုံးဝကို အရှုံးပေးလိုက်ရပါတော့တယ်။
သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ သူ့ဇနီးကို နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကို ကြည့်နေသလိုမျိုး ငေးကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
ဘယ်သူမှမရှိတဲ့ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာလွတ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့က စက်ချုပ်စက်ဆယ်လုံးကို အတိုင်းအတာသိမ်းဆည်းမှု ပစ္စည်းထဲမှာ သိမ်းဆည်းလိုက်ကြပါတယ်။ သြဂုတ်လလယ်လောက်မှာ သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ ပြီးစီးသွားတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို ခေါ်ပြီး သူတို့ရဲ့ မူလမြို့လေးဆီ ပြန်တဲ့ခရီးကို စတင်ခဲ့ပါတယ်။ အနည်းငယ် စောပြီး ပြန်တာက ဘယ်လိုပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။
"ဖေဖေနဲ့ မေမေ သုံးဖို့ ရုပ်မြင်သံကြားစက်တစ်လုံးနဲ့ လျှပ်စစ်ပန်ကာတစ်လက်ကို ချန်ထားကြစို့။ ကျန်တာတွေကိုတော့ အကုန်မပေးဝေနဲ့တော့— ရှောင်မေကိုလည်း အလွန်အမင်း အလိုမလိုက်သင့်ဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မှတ်ချက်ချလိုက်ပါတယ်။
အရာရာ အဆင်ပြေနေချိန်မှာ လူတွေက ကျေးဇူးတင်တတ်ကြပြီး ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာတော့ စိတ်နာကျည်းမှုတွေ ပါလာတတ်ပါတယ်။ သူမက ကျိုးရှ နဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ လူအချင်းချင်းဆက်ဆံရာမှာတော့ နယ်နိမိတ် သတ်မှတ်ချက်တွေ ရှိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ လူတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရင်းနှီးကြပါစေ၊ ရေရှည်တည်တံ့တဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့အတွက် အကန့်အသတ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့က မရှိမဖြစ် အရေးကြီးပါတယ်။
"ကောင်းပြီလေ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
ရုပ်မြင်သံကြားစက်နဲ့ လျှပ်စစ်ပန်ကာကတော့ သူ့ရဲ့မိဘတွေအပေါ်မှာ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ရည်ရွယ်တာပါ။ သူ့ရဲ့ ညီမနဲ့ ယောက်ဖအတွက်ကတော့ သူတို့ဖာသာသူတို့ ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်။ ဇနီးမောင်နှံက သူတို့အတွက် နေထိုင်စရာနေရာကို ရှာဖွေပေးပြီးသားဖြစ်သလို ဆိုင်အတွက် လမ်းကြောင်းကိုလည်း ခင်းပေးပြီးသားဖြစ်တာကြောင့် သူတို့ကို ထပ်ပြီး ပါးစပ်ထဲအထိ ခွံ့ကျွေးပေးနေစရာ လုံးဝ မလိုအပ်တော့ပါဘူး။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး မြောက်ဘက်ကို ပြန်မယ့် ရထားပေါ်ကို တက်ခဲ့ကြပါတယ်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အလုပ်တွေနဲ့ ပင်ပန်းနေခဲ့ကြတာကြောင့် မကြာခင်မှာပဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြပြီး နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ စိတ်ရောကိုယ်ပါ လန်းဆန်းတက်ကြွနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ကုပါတမန်ခန်းထဲမှာ တခြားလူ ဘယ်သူမှ မရှိတာကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က ခရီးစဉ်ကနေ ရရှိလာတဲ့ ဝင်ငွေတွေကို စတင် ရေတွက်ခဲ့ပါတယ်။ စက်ချုပ်စက်ဆယ်လုံးရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကို နုတ်ပြီးသွားရင်တောင်မှ သူတို့က ယွမ် ၂၀,၀၀၀ နီးပါး အမြတ်ထွက်ခဲ့ပါတယ်။