အခန်း (၃၃၀)။ ဝမ်းနည်းမှု
တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရခြင်းဆိုသည်မှာ ဘဝတွင် အရေးပါသော ဖြစ်ရပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်၊ အထူးသဖြင့် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်၏ ပထမဆုံးသော ကျောင်းသားအသုတ်၏ ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခမ်းအနားဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဖြစ်ပေသည်။ လင်းချင်းဟယ်က ၎င်းကို အလွန်အမင်း အရေးပေး တန်ဖိုးထားသည်။
သူမက ကင်မရာတစ်လုံးပါ ယူလာပေးရန် ဓာတ်ပုံဆရာတစ်ဦးကိုပင် ငှားရမ်းခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်မှာ ထိုနေ့အတွက် သူ၏ဆိုင်ကို မဖွင့်ခဲ့ဘဲ တစ်ရက်ပိတ်မည်ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးသည့် အနီရောင်စာတားကို တံခါးတွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။
တစ်မိသားစုလုံး တက်ရောက်ကြသည်။
ဘွဲ့နှင်းသဘင် ဓာတ်ပုံများစွာ ရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။ ကျိုးခိုင် ၏ တစ်ကိုယ်တော် ပုံ ခုနစ်ပုံ သို့မဟုတ် ရှစ်ပုံခန့် ပါဝင်ပြီး ကျန်ရှိသည်များမှာ အုပ်စုလိုက် ရိုက်ကူးထားသည့် ဓာတ်ပုံများ ဖြစ်ကြသည်။
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် စည်ကားသိုက်မြိုက်သော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ပြီးနောက် ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေသည်။
ဘွဲ့ရပြီး တတိယမြောက်နေ့တွင် ကျိုးခိုင် သည် စစ်တက္ကသိုလ်သို့ သတင်းပို့ရန်အတွက် ကားတစ်စီးပေါ် လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး သူ၏ဘဝတွင် လုံးဝအသစ်စက်စက် အခန်းကဏ္ဍသစ်တစ်ခုကို စတင်လိုက်ပေတော့သည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းချင်းဟယ်မှာ ဓာတ်ပုံများကို အမျိုးအစားခွဲခြား စီစစ်နေသည်။
ဓာတ်ပုံများကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားရှိခဲ့ကြသဖြင့် ကျိုးကွေ့ឡိုင်း ဒိုက်ပါဘောင်းဘီ ဝတ်ဆင်ထားစဉ်က ပုံပင်လျှင် ယခုထိ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ သားကြီး ငယ်စဉ်က ပုံများကို ငေးကြည့်ရင်း ကျိုးချင်းပိုင်အား “မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူက တစ်ယောက်တည်း စစ်တက္ကသိုလ်ကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
၎င်းကို အမှန်တကယ်ပင် သားကြီးဖြစ်သူ အတောင်ပေါက်လာကာ တစ်ကိုယ်တည်း ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီဟု ယူဆနိုင်ပေသည်။
သူ ခရိုင်မြို့တွင် အထက်တန်းတက်စဉ်ကမူ ဤသို့ အပြည့်အဝ မဆိုလိုနိုင်သေးပေ။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းကို အမှန်တကယ် လျှောက်လှမ်းစပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က “သူ ကြီးပြင်းလာပြီလေ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သက်ပြင်းသာ ချလိုက်သည်။ သူမ၏ သားများ ကြီးပြင်းလာကြပြီဖြစ်၍ သူမ အလွန်ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်ရပါသည်။
ကျိုးကွေ့ឡိုင်းနှင့် ဟူဇီတို့ ပြန်ရောက်လာကြသောအခါ ဓာတ်ပုံများကို မြင်လျှင် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး ကြည့်ရှုကြသည်။
“စတုတ္ထ အဒေါ်၊ ဝမ်းကွဲတွေက ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ အရွယ်တုန်းက ဓာတ်ပုံတွေ ရှိကြသေးလား” ဟု ဟူဇီက အံ့သြတကြီး မေးမြန်းသည်။
“စတုတ္ထအဒေါ်က နှစ်တိုင်း မြို့က ဓာတ်ပုံဆရာဆီကို သူတို့ကို ခေါ်သွားပြီး ရိုက်ပေးတယ်လေ” ဟု ကျိုးအာနီက ရှင်းပြသည်။
သူမက ဤအရာကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ အခြေခံအားဖြင့် တစ်နှစ်မှ မကျန်ခဲ့ပေ။ တစ်နှစ်လောက် လွတ်သွားခဲ့လျှင်တောင် စတုတ္ထအဒေါ်က နောက်ပိုင်းတွင် အချိန်ရှာပြီး ပြန်လည် အစားထိုး ရိုက်ကူးပေးတတ်သည်။
ထို့ကြောင့် နှစ်တိုင်းအတွက် ဓာတ်ပုံများ ရှိနေခဲ့သည်။
“အရမ်းကောင်းတာပဲ” ဟု စုရှิ่งမေ့က အားကျသွားသည်။
သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ်မှာ အသက်ရှင်ရပ်တည်ပုံကို အမှန်တကယ် နားလည်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားရသည်။ သူမ၏အဒေါ်မှာ ဘဝကို စီမံခန့်ခွဲတတ်ခြင်း မရှိကြောင်း လူများပြောဆိုသည်ကို သူမ အရင်က ကြားဖူးသော်လည်း ယခုမူ သူမ၏အဒေါ် စံနစ်တကျ နေထိုင်ပုံမှာ ဘဝဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ နေထိုင်သင့်သည်ဟူသော အချက်ကို သူမ သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
ဤဓာတ်ပုံများက ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလိုက်ပါသနည်း။
“ကြည့်ချင်ကြည့်ကြလေ၊ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ပြီးသွားရင် တတိယသား၊ ငါ့အခeroomထဲကို သွားပြီး ပြန်ထားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး” ဟု လင်းချင်းဟယ်က လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ဝမ်လီ ထံသို့ သွားခဲ့သည်။
ဝမ်လီ ၏ ခင်ပွန်းမှာ ယခုအခါ နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန် အလုပ်များနေသည့် ကာလဖြစ်သောကြောင့် သူမကို လာခေါ်ရန် မရောက်လာနိုင်သေးဘဲ အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေကာ လွတ်မြောက်လာနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။
“သူ ဖုန်းဆက်လာပြီး ကျွန်မကို သူ့အတွက် နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ် စောင့်ခိုင်းတယ်” ဟု ဝမ်လီ က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း ရက်အနည်းငယ် စောင့်လိုက်ပေါ့။ မင်း တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားရင် ကိုယ်က စိတ်ပူနေမှာပေါ့” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်လီ မှာ ယခုအခါ ဘွဲ့ရသွားပြီဖြစ်၍ သူမမှာ ပိုမိုပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။ ထိုမျှသာမက သူမ၏ ဗိုက်မှာလည်း သေးငယ်တော့သည်မဟုတ်ပေ။ သူမတွင် လေးလအကြာ၌ ကလေးမီးဖွားရန် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် ဝမ်လီ ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ လီဗိုလ်ချွမ်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဝမ်လီ က ထိုအကြောင်းကို လင်းချင်းဟယ်အား နောက်ပိုင်းတွင် ပြောပြခဲ့သည်။
လီဗိုလ်ချွမ်း ကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ ထင်ရှားစွာ ဖောင်းကားနေသော ဗိုက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့် မိသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။
အစမှ အဆုံးအထိ ဝမ်လီ သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းထံသို့ ပို့သည့် စာများတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည့်အကြောင်း တစ်ခါမျှ မဖော်ပြခဲ့ပေ။ သူမသည် နှစ်သစ်ကူးကာလန်းဝန်းကျင်တွင် ကိုယ်ဝန်ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် လီဗိုလ်ချွမ်းက အကြောင်းအရာများကို အမြန်ဆက်စပ်တွေးတောမိကာ သူ့ဇနီး၏ဗိုက်ကို မည်သူ ကြီးထွားလာစေခဲ့သည်ကို ချက်ချင်းပင် သတိရသွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ တစ်ခါမျှ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိဘဲ ယခင်ကထက် ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့သည်။
ဝမ်လီ ကပင် ကလေးက သူ့ဟာမဟုတ်ဘဲ အခြားသူတစ်ဦး၏ ကလေးဖြစ်ကြောင်း၊ သူတို့အနေဖြင့် ကွာရှင်းရန်သာ ပြင်ဆင်သင့်ကြောင်း သူ့အား စနောက်ခဲ့သေးသည်။
လီဗိုလ်ချွမ်း၏ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်လာခဲ့သည်။ “နှစ်သစ်ကူးတုန်းက အဲဒီညကတည်းက ကိုယ်ဝန်ရသွားတာလား”
သူက သူ့ဇနီးကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူ့ဇနီးက သူနှင့် သူတို့၏သားအပေါ် မည်မျှဂရုစိုက်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသေချာပေါက် သိထားသည်။ သူ့ဇနီးအနေဖြင့် သူ့ကို သစ္စာဖောက်မည်ဟူသော အတွေးမျိုးကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် သူ မတွေးဖူးပေ။
“ဒီလူ့မိုက်က ဘာအကန့်အသတ်မှမရှိဘဲ လုံးဝကို ပျော်ရွှင်နေတော့တာပဲ” ဟု ဝမ်လီ က မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများနှင့် ပြောခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်မှာ သူမအတွက် စစ်မှန်စွာပင် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်ရလေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ၏ဇနီးအား ဟင်းချိုများ မကြာခဏ တိုက်ကျွေးလေ့ရှိကြောင်း သိရှိရသဖြင့် လီဗိုလ်ချွမ်းသည် သူတို့ မထွက်ခွာမီ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုရန် ရောက်လာခဲ့သည်။
“လီလီအတွက် မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။ မင်းတို့ ပြန်ရောက်ရင် သူ့အတွက် အာဟာရဖြစ်မယ့် ကောင်းတာလေးတွေ ချက်ကျွေးပေးလိုက်ပါ။ သူ တစ်လကျော်လောက် ပင်ပန်းလာခဲ့ရပြီ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က သတိပေးသည်။
လွန်ခဲ့သည့် တစ်လအတွင်း ဘွဲ့နှင်းသဘင်နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များ များပြားလှသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်သည် ကျိုးခိုင် အား အာဟာရဖြစ်စေမည့် အစားအစာများကို သူမထံ သယ်ဆောင်သွားခိုင်းခဲ့သေးသည်။
ထိုဟင်းချိုများ၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဝမ်လီ ၏ အသားအရေမှာ အားနည်းပျော့ညံ့သည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိဘဲ ယခုတိုင် ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
လီဗိုလ်ချွမ်းက သူမကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပါမည်ဟု ကတိပေးသည်။
“ပြီးတော့ လီလီ့ဗိုက်ထဲက ကလေးငယ်လေးအတွက်ကတော့ ယောကျာ်းလေးဖြစ်ဖြစ်၊ မိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ် မွေးလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်မရဲ့ ဘုရားသား သို့မဟုတ် ဘုရားသမီး ဖြစ်လာမှာပဲ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆက်ပြောသည်။
လီဗိုလ်ချွမ်းမှာ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ကလေးမွေးလာတာနဲ့ လီလီနဲ့ ကျွန်တော် နှစ်ယောက်သား ဘုရားမိဘ တင်မြှောက်တဲ့ အခမ်းအနားအတွက် သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့ပါမယ်”
ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်လျက် လင်းချင်းဟယ်က ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးအား ဘတ်စ်ကားဂိတ်သို့ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့အတွက် အစားအစာအချို့ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သော်လည်း နွေရာသီဖြစ်ပြီး အစားအစာများ အလွယ်တကူ ပုပ်သိုးတတ်သဖြင့် လမ်းတွင် စားသုံးရန် ဝမ်လီ အတွက် လတ်ဆတ်သော သစ်သီးများကိုသာ အဓိကထား ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။
ဘတ်စ်ကားဂိတ်တွင် ဝမ်လီ မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ မျက်လုံးများ နီရဲလာခဲ့သည်။ “အိမ်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အလုံအလောက် စုမိတာနဲ့ ကျွန်မ ဖုန်းတစ်လုံး တပ်ဆင်လိုက်မယ်။ ချင်းဟယ်၊ မင်းလည်း တစ်လုံး တပ်ဆင်ရမယ်နော်။ အဲဒီကျရင် စာပဲ ရေးနေမယ့်အစား ဖုန်းနဲ့ပဲ စကားပြောကြတာပေါ့”
ဝမ်လီ က တက္ကသိုလ်တက်ခြင်းဖြင့် သူမကိုယ်သူမ တိုးတက်စေခြင်းအပြင် သူမရရှိခဲ့သော အကြီးမားဆုံး ကံကြမ္မာမှာ ဤကဲ့သို့သော အံ့မခန်း အစ်မကောင်းမွန်တစ်ဦးကို ရရှိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။
လင်းချင်းဟယ်လည်း သူမနှင့် ခွဲခွာရမည်ကို မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်နေသည်။ “မင်းတို့ ဖုန်းတပ်ဆင်ပြီးတာနဲ့ ငါ့ဆီကို စာတစ်စောင် ရေးလိုက်၊ ငါလည်း ချက်ချင်း တပ်ဆင်လိုက်မယ်”
သူတို့နှစ်ဦးသား ကြာရှည်စွာ စကားစမြည် ပြောဆိုကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လက်ယမ်းနှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ထိ ကောင်းတာလား” ဟု လီဗိုလ်ချွမ်းက သူ့ဇနီးအား ဘတ်စ်ကားဂိတ်ပေါ်သို့ တွဲပေးရင်း အပြုံးဖြင့် မေးမြန်းသည်။
ဝမ်လီ က သူ့အား မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ “ရှင်က သစ္စာမရှိဘူး၊ ရှင့်အကြောင်းပဲ ရှရှင်တွေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်တုန်းက ကျွန်မ ဘယ်လိုရှင်သန်ခဲ့ရလဲဆိုတာ ရှရှင်သိရဲ့လား။ တကယ်လို့သာ ချင်းဟယ်သာ မရှိခဲ့ရင် ဒီကလေးကို ရှင့်ဆီကနေ ဖုံးကွယ်ထားပြီး အဲ့ဒီတုန်းက ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချပစ်လိုက်မိမှာ”
“အဲ့ဒါတွေ လုပ်စရာ မလိုပါဘူးဗျာ။ ရှိလာမှတော့ ကျွန်တော်တို့ မွေးမှာပေါ့” ဟု လီဗိုလ်ချွမ်းက အမြန်ပြန်ပြောသည်။
“ငါက ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျောင်းတက်နေရတာ၊ အရာရာကို ငါ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမလဲ” ဟု ဝမ်လီ က ထပ်မံ စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ ပြောသည်။ “ချင်းဟယ်က ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းပါတယ်။ နံရိုးဟင်းချို ဒါမှမဟုတ် ကြက်သားဟင်းချို မပြတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ပြုတ်ဥတွေ၊ ခရမ်းချဉ်သီးတွေ၊ သခွားသီးတွေနဲ့ တခြားဟာတွေပေါ့။ ကျွန်မ စားချင်စိတ်ဖြစ်တဲ့အခါ သူက အမြဲတမ်း အဆာပြေစားစရာတွေ အဖြစ် ယူလာပေးတတ်တယ်”
သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အရင်းနှီးဆုံး ညီအစ်မများကပင် သူမအား ဤကဲ့သို့ ဘယ်သောအခါမျှ မဆက်ဆံဖူးပေ။
ထို့ကြောင့် ထိုခက်ခဲသော ရက်များအားလုံးတွင်၊ အခြေအနေများ မလွယ်ကူလှသည့်တိုင် သူမသည် ခေါင်းမာမာဖြင့် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ချင်းဟယ်က ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်ကြွက်တက်တယ်ဆိုတာကို ကြားတော့ ညဘက်မှာ သောက်လို့ရအောင် နို့မှုန့်တွေတောင် ပေးသေးတယ်” ဟု ဝမ်လီ က ထပ်လောင်းပြောပြသည်။
အလွန်အမင်း ထိရှသွားကာ လီဗိုလ်ချွမ်းက “ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုက တကယ်ကို ထူးကဲလွန်ကဲလှပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်လီ က သူမ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း “ဒီတစ်ခါ ကလေးက မိန်းကလေး ဖြစ်စေချင်တယ်။ ချင်းဟယ်လည်း မိန်းကလေး ဖြစ်စေချင်နေတာ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လီဗိုလ်ချွမ်းမှာ ရယ်ရမို ငိုရမို ဖြစ်သွားသော်လည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။ သားဖြစ်ဖြစ်၊ သမီးဖြစ်ဖြစ် အတူတူပင်ဖြစ်သည်— မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းမှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင် အသားစိုင်ဖြစ်ပြီး သူ တစ်စုံတစ်ရာ မကျေနပ်ချက်မျှ မရှိပေ။
ဝမ်လီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်၏ ရင်ထဲတွင် ခွဲခွာရခြင်း၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝမ်းနည်းမှု အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။
လေးနှစ်တာ တက္ကသိုလ်ကာလမှာ ကြာမြင့်သည်ဟု ထင်ရနိုင်သော်လည်း ပြန်ပြောင်းကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျိုးရွှမ် သည် ကျိုးယန် နှင့် ကျိုးဝူနီတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့မှာ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်မလာကြပေ။ ကျိုးရှ တို့ မိသားစုနှင့်အတူ နောက်မှ လိုက်လာရန် စီစဉ်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။