မာရှောင်ဒန်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ သူ၏ ဖန်ဂေါ်လီများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အနားသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျိုးဂွေ့လိုက်က မာရှောင်ဒန်၏ လက်များ ညစ်ပေနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် "လက်အရင်သွားဆေးဦး။ လက်မဆေးရင် ဝမ်းထဲ သံကောင်တွေ တိုးလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မာရှောင်ဒန်မှာ အရင်က သံကောင်စွဲဖူးပြီး ဆေးသောက်မှ ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ လက်သွားဆေးပြီးမှ ထိုအစ်ကိုကြီးနှင့်အတူ ဒမ်ပလင်း လာစားခဲ့သည်။
အန်တီမာမှာ အလွန်သဘောကျသွားပြီး "ဒါ သားရဲ့ အစ်ကိုပဲ။ နောက်ကျရင် အစ်ကိုလို့ ခေါ်နော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အစ်ကိုလား" မာရှောင်ဒန်က ကျိုးဂွေ့လိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးဂွေ့လိုက်က ပြုံးပြလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုပဲ။ နောက်ဆို ညနေကျရင် ငါတို့အိမ်မှာ တီဗီလာကြည့်လို့ရတယ်၊ ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်ရင် ရပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အစ်ကို၊ တီဗီကြည့်ရတာ ကောင်းလား" မာရှောင်ဒန်က မေးလိုက်သည်။
"ကောင်းတာပေါ့၊ အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာ။ ဒီည လာကြည့်ရင် မင်းသိလိမ့်မယ်" ကျိုးဂွေ့လိုက်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
အန်တီမာသည် ဝမ်းသာအားရ ပန်းကန်များ သွားဆေးလေရာ ထိုနေရာတွင် ကောင်လေးများ စားသောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
လင်းချင်ဟယ်နှင့် သူမ၏ သားကြီးတို့ ညစာစားရန် ရောက်လာကြသည်။ အဖိုးဝမ်ကတော့ ပါမလာခဲ့ပေ။
အချိန်တန်သောအခါ အန်တီမာက မာရှောင်ဒန်ကို ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ မာရှောင်ဒန်မှာ ကျိုးဂွေ့လိုက်ပြောသည့် တီဗီအကြောင်းကို အလွန်စပ်စုချင်နေသဖြင့် "အစ်ကို၊ အိမ်ကို မြန်မြန်ပြန်နော်" ဟု သတိတရ ပြောသွားခဲ့သေးသည်။
"ရတာပေါ့" ကျိုးဂွေ့လိုက်က လက်ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
မာရှောင်ဒန် ထွက်သွားသောအခါ ကျိုးဂွေ့လိုက်သည် ထုံးစံအတိုင်း သီချင်းဟောင်းကို ပြန်စလိုက်သည်။ သူက မိခင်ဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ - "မေမေ၊ အဲဒီတုန်းက မေမေသာ ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် ညီလေး ဒါမှမဟုတ် ညီမလေးတစ်ယောက် မွေးပေးခဲ့ရင် အခုဆို သူတို့လည်း ဒီလောက်အရွယ် ရောက်နေလောက်ပြီ"
"ထင်းနဲ့ ဆန်က ဈေးကြီးတယ်ဆိုတာ နင်မသိဘူးလား။ နင်တို့ ညီအစ်ကိုတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ မလွယ်ဘူးဆိုတာော နင်မသိဘူးလား" လင်းချင်ဟယ်က စိတ္တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ကို ပြုစုရတာ ဘယ်မှာ ခက်လို့လဲ။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက လွှတ်ကျောင်း စနစ်နဲ့ ကြီးလာကြတာပဲလေ" ဟု ကျိုးဂွေ့လိုက်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"လွှတ်ကျောင်းတဲ့၊ တကယ်ကို လွှတ်ကျောင်းပါပဲ။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အဝတ်အစားသစ် လုပ်ပေးရတယ်။ နို့မှုန့်၊ မုယောနို့မှုန့်နဲ့ နို့ခဲမုန့်တွေလည်း ပါသေးတယ်။ နင်တို့ ကြီးလာတော့ ဘောလုံး ဝယ်ပေးရတယ်၊ နို့စိမ်း မှာပေးရတယ်၊ နေ့တိုင်း ကြက်ဥစားရတယ်၊ သုံးငါးရက်တစ်ခါ အသားစားရတယ်၊ ပြီးတော့ အမျိုးမျိုးသော ကျောင်းသုံးပစ္စည်းတွေ..." လင်းချင်ဟယ်က တစ်ခုမကျန် ရေတွက်ပြလိုက်သည်။
အဝတ်အစားဆိုင် ပိတ်ပြီး ညစာလာစားကြသည့် ဟူဇီနှင့် ရှူးစိန့်မေးတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ကျိုးအာနီကတော့ ထိုအကြောင်းကို သိပြီးသားဖြစ်သည်။
သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ်၏ လူနေမှုဘဝကိုတော့ ပြောစရာ စကားပင် မရှိပါ။ ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှ ကလေးများသာမက ရွာထဲရှိ ကလေးများပါ ကျိုးခိုင်တို့ ညီအစ်ကိုများ၏ ဘဝကို မနာလို အားကျခဲ့ကြရသည်။
သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ်သည် 'စံပြမိခင်' ဆိုသည့် တံဆိပ်နှင့် အမှန်တကယ် ကိုက်ညီပေသည်။
သို့သော် ဟူဇီနှင့် ရှူးစိန့်မေးတို့ကမူ မသိခဲ့ကြပေ။ ယခုအချိန်အထိပင် သူတို့၏ အဒေါ်ပြောပြသည့် ပစ္စည်းများမှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးနေတုန်းပင် ဖြစ်သည်။
လင်းချင်ဟယ်က စာရင်းတွက်ပြရင်း - "ငါတို့ရွာကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ငါတို့ ရပ်ကွက်နဲ့ မြို့ပေါ်က ကလေးတွေတောင် နင်တို့ ညီအစ်ကိုတွေလို စားစရာ သုံးစရာ မပြည့်စုံကြဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးဂွေ့လိုက်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး - "အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့မိသားစုက အဲဒီလောက်တောင် ချမ်းသာခဲ့တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အဲဒီတုန်းက ငါတို့မိသားစုက တတ်နိုင်တာထက် ပိုသုံးခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက နင်တို့ ဘိုးဘိုးနဲ့ ဘွားဘွားတို့က ငါတို့မိသားစုထဲမှာ မပါသေးဘူး။ မိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ နင်တို့အဖေ တစ်ယောက်ပဲ လယ်ထဲဆင်းတာ။ လုပ်အားမှတ် တစ်မှတ်ကို ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရမှာလဲ။ အဲဒီတုန်းက နင်တို့အဖေ စစ်တပ်က ထွက်တုန်းက ရခဲ့တဲ့ သက်ပြည့်ပင်စင် ယွမ်ရာဂဏန်းအနည်းငယ် မရှိရင် နင်တို့ ညီအစ်ကိုတွေကို စားစရာပေးဖို့တောင် ပြဿနာဖြစ်မှာ။ နင်ကများ ငါ့ကို နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် မွေးခိုင်းရဲသေးတယ်။ နင်တို့ကောင်၊ နင်တို့ မိဘတွေကို သနားစိတ်မရှိဘူးလား" လင်းချင်ဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
"ရှိတာပေါ့၊ ကျွန်တော့်စိတ်က ဘယ်လိုလုပ် မသနားဘဲ ရှိမှာလဲ။ ကျွန်တော် ကြီးလာရင် အလုပ်တွေ အကုန်လုပ်မယ်။ မေမေနဲ့ ဖေဖေက ကမ္ဘာပတ် ခရီးသွားကြပေါ့။ သွားချင်တဲ့နေရာ အကုန်သွားပါ။ ပိုက်ဆံလိုရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောစရာပင် မလိုဘူး၊ လတိုင်း ပို့ပေးမယ်" ကျိုးဂွေ့လိုက်က ချက်ချင်းပင် ကတိပေးလိုက်သည်။
"ဒါမှ ငါ့သားနဲ့ တူသေးတာပေါ့" လင်းချင်ဟယ်က နားထောင်ရတာ သဘောကျသွားသည်။ ထိုအခါမှပဲ သူမသည် သူ့ကို ပစပ်ဆူ ပွတ်ပွတ် မလုပ်တော့ပေ။
"မင်းတို့ ငယ်ငယ်က ဘဝက တကယ်ကောင်းတာပဲ" ဟု ဟူဇီက မနာလိုစွာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
သူ့ကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ရှူးစိန့်မေး၏ မျက်နှာမှာလည်း အားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"ဒါတွေက အတိတ်က အကြောင်းတွေပါ" ကျိုးခိုင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
သို့သော် သူတို့၏ ငယ်ဘဝကိုတော့ ပြောစရာစကား မရှိအောင် ကောင်းခဲ့သည်ကို သူသိပါသည်။ မည်သူမျှ သူတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ရမည်မဟုတ်ပေ။
မိသားစုဝင်များ ညစာစားပြီးနောက် ကျိုးချင်ပိုင်က "ဆိုင်ကြည့်ထားကြ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ညရှစ်နာရီတောင် မထိုးသေးပေ။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူနှင့်အတူ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်တော့မည်ဖြစ်သည်။
ဒမ်ပလင်းဆိုင်ကို အများအားဖြင့် ည ၈ နာရီခွဲဝန်းကျင်တွင် ပိတ်လေ့ရှိပြီး ဒီလောက်အထိ နောက်မကျပါ။
လင်းချင်ဟယ်သည် စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေပြီး ကျိုးချင်ပိုင်နှင့်အတူ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ခဲ့သည်။
"ငါ့မိဘတွေတော့ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ပြန်ပြီ ထင်တယ်။ ဘဝကို တကယ် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းတတ်သလို အရမ်းလည်း ချစ်ကြတာပဲ" ဟု ကျိုးဂွေ့လိုက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
တကယ်ပါပဲ၊ သူသည် အဖေနှင့်အမေလို လူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။ သားတွေ ဒီလောက် ကြီးနေပြီကို သူတို့ ချစ်သူစုံတွဲက သံယောဇဉ် အလွန်ကောင်းနေတုန်းပင်။ ရက်ပိုင်းခြားတစ်ခါ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ကြပြီး သူတို့ကို နှောင့်ယှက်ခွင့် လုံးဝမပေးပေ။
ဘဝကို တကယ် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းတတ်ပေသည်။
"မင်းတို့ ပြန်ကြတော့လေ။ ငါတစ်ယောက်တည်း စောင့်ကြည့်လို့ရပါတယ်" ကျိုးခိုင်က လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ကျိုးဂွေ့လိုက်သည် ဟူဇီ၊ ရှူးစိန့်မေးတို့နှင့်အတူ တီဗီကြည့်ရန် အိမ်ပြန်သွားခဲ့သည်။ ကျိုးအာနီကတော့ ကူညီရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"မအာနီ၊ ညဘက် ပူလား" ကျိုးခိုင်က မေးလိုက်သည်။
"မပူပါဘူး။ ပန်ကာရှိတော့ အရမ်းအေးပါတယ်" ဟု ကျိုးအာနီက ပြန်ဖြေသည်။
ဒမ်ပလင်းဆိုင်တွင်လည်း ပန်ကာတစ်လုံး ရှိပြီး နေ့ဘက်တွင် ဒမ်ပလင်းဆိုင်၌ သုံးကာ ညဘက်တွင် ဒုတိယထပ်၌ သူတို့အတွက် သုံးကြသည်။
ဒီလို လူနေမှုဘဝမှာ ဘာမှ အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။
ကျိုးအာနီသည် ပန်းကန်များနှင့် တူးစုတ်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် စာအုပ်သွားဖတ်လေသည်။
သူမသည် တတိယတန်းအထိ ရောက်ခဲ့သော်လည်း စာလုံးအနည်းငယ်ကိုသာ သိခဲ့သည်။ သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ်က သူမအား အားသည့်အခါ စာများများဖတ်ရန်၊ မသိသည့် စာလုံးတွေ့ပါက မေးရန် ပြောထားခဲ့သည်။
သူမသည် ဒီနှစ် ရောက်လာတည်းက စာအုပ်များ ဖတ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် စာအုပ်ထဲတွင် မသိသည့် စာလုံးများနှင့် ဆုံတွေ့ရတာ နည်းပါးသွားပြီဖြစ်သည်။ အချို့ရှိသေးသော်လည်း အတော်အတန် နည်းပါးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကျိုးခိုင်သည်လည်း မိမိ စာအုပ်ကို မိမိ ဖတ်နေခဲ့သည်။ ရှစ်နာရီခွဲ ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဒမ်ပလင်း စားနေသည့် နောက်ဆုံး ချိန်းတွေ့သူ စုံတွဲနှစ်ယောက် စားသောက်ပြီးသွားသဖြင့် ကျိုးခိုင် ဆိုင်ပိတ်လိုက်သည်။
သူသည် ကျိုးအာနီကို တီဗီကြည့်ရန် အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ နောက်မှ သူမနှင့် ရှူးစိန့်မေးတို့ကို ဒမ်ပလင်းဆိုင်သို့ ပြန်ပို့ပေးမည်ဖြစ်သည်။
လင်းချင်ဟယ်နှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီး အိမ်ပြန်လာချိန်တွင် တော်တော်လေး နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။
နှစ်ယောက်သား ရပ်ကွက်ထဲရှိ လမ်းကြားလေးတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းစဉ် ကျန်းမေဟဲက အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို လိုက်ပို့ပေးနေသည်နှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသားက မထွက်ခွာမီ ကျန်းမေဟဲ၏ တင်ပါးကိုပင် ပုတ်သွားခဲ့သေးသည်။
ကျန်းမေဟဲသည် ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကို သတိပြုမိသွားပြီး အထူးသဖြင့် ကျိုးချင်ပိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အေးခဲသွားခဲ့သည်။
လင်းချင်ဟယ်နှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့သည် မမြင်ချင်ဆောင်ကာ တည့်တည့်ပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ဘာမှ မမြင်လိုက်ရသည့်အတိုင်းပင်။ ကျန်းမေဟဲက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
"သူမ သင်ခန်းစာ ရသွားပြီလို့ ငါထင်ထားတာ" လင်းချင်ဟယ် မနေနိုင်ဘဲ ကျိုးချင်ပိုင်ကို တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။
တစ်ယောက်တည်း ခွဲနေတာဟာ ဧည့်သည်လက်ခံရတာ လွယ်ကူအောင် လို့တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်။
ကျိုးချင်ပိုင်က ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ သူတိုပါးစပ် ပြောစရာ ဘာမှမရှိပါ။
သို့သော် ဒီနေ့ည လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားသည့်အတွက် သူမမှာ မျက်နှာလုံးဝ ပျက်သွားခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းမေဟဲသည် လင်းချင်ဟယ်နှင့် တွေ့သည့်အခါ ရှောင်ကွင်းသွားလေ့ရှိသည်။
ကျိုးချင်ပိုင်တစ်ယောက်တည်းနှင့် တွေ့သည့်အခါမှသာ ဒီလမ်းကို မဖြစ်သာလို့ လျှောက်ခဲ့ရသလိုမျိုး ချစ်စဖွယ်နှင့် သနားစဖွယ် ပုံစံမျိုး ဖမ်းလေ့ရှိသည်။
ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်းစားထားရသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကတော့ ဖြူစင်ပါတယ်ဆိုသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လခွဲခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဇွန်လကုန်တွင် ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ လိုလားသော ပေကျင်းတက္ကသိုလ်အတွက် ပြဿနာ မရှိပေ။
ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ထိုကောင်လေးမှာ ဇာတိရွာတွင် ရှိနေတုန်းပင်။ ပြန်မလာသေးပေ။ လင်းချင်ဟယ်က ဖုန်းဆက်ပြီး ရလဒ်ကို အကြောင်းကြားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူက သူ၏ အစ်ကိုကြီးကို သူ၏ ကိုယ်စား မေဂျာ/တက္ကသိုလ် ရွေးချယ်မှုဖောင် ဖြည့်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူသည် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်တွင်သာ ပညာသင်ကြားမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်တာများကို စဉ်းစားစရာ မလိုပေ။ သူ၏ ဖောင်ဖြည့်စွက်မှုမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အကြီးဆုံးသား ကျိုးခိုင်သည်လည်း သူ၏ တက္ကသိုလ် ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခမ်းအနားကို ကြိုဆိုလိုက်ရတော့သည်။