သူ့ကို ဒီမေးခွန်းမျိုး တစ်ယောက်ယောက်က နောက်ဆုံးတော့ မေးလာခဲ့ပါပြီ။
ကျိုးနီ လျူနီ က သူမရဲ့ မကျေမနပ်ဖြစ်ရတာတွေကို ချက်ချင်းပဲ စတင်ဖွင့်ဟတော့သည် — "အမေ၊ အဲဒီမိန်းမက ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်ကောက်ကျစ်လိုက်သလဲဆိုတာ အမေ မသိပါဘူး!"
ဒီကနေ မြို့တော်အထိ သူ သွားရတာ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲခဲ့လဲ။ လမ်းခွဲမှာဆိုရင် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့ ယုတ်မာတဲ့ ဦးလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လှည့်ဖြားမှုကြောင့် တောင်ပေါ်ကိုပါ ပြန်ပေးဆွဲခံရမလို ဖြစ်ဖူးတယ်။ ကံကောင်းလို့ သူက ဦးနှောက်ရှိတာမို့ ရထားလက်မှတ်စစ်ဆီကို ချက်ချင်းပြေးသွားပြီး သူတို့နောက်ကို လိုက်ပြီး မြို့တော်အထိ ရောက်လာခဲ့တာပေါ့။
မြို့တော်ကို ရောက်တော့ ဘာမှန်းညာမှန်း သူမ မသိခဲ့ပါဘူး။ အကြာကြီး ရှာဖွေပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရဲတပ်သားတစ်ယောက်ကို သွားတွေ့ပြီး ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်သွားမယ့် လမ်းကို မေးခဲ့ရတယ်။
ဒီခရီးစဉ်မှာ ခက်ခဲပင်ပန်းသမျှ အကုန်ကြုံခဲ့ရပြီးမှ အဲဒီကို အရောက်သွားနိုင်ခဲ့တာလို့ ပြောလို့ရပါတယ်။
ကျိုးခိုင် ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူမ ဘယ်လောက်တောင် ပျော်သွားခဲ့လဲဆိုတာ ဘုရားပဲ သိပါတယ်။ စတုတ္ထဦးလေးရဲ့ ပေါက်ဆိတ်ဆိုင်မှာ ပေါက်ဆိတ်စားရတုန်းက သူမ အဲဒီမှာတင် ဆက်နေချင်စိတ်ကို ဖြစ်ခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ တိုက်ခန်းကိုရောက်လို့ စတုတ္ထအဒေါ်ကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ စတုတ္ထအဒေါ်က ဒေါသထွက်လာပြီး သူ လာခဲ့တဲ့လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားဖို့ ပြောခဲ့တယ်။
"သမီးက စတုတ္ထဦးလေးရဲ့ တူမလေ။ ဟိုဘက်ရောက်ဖို့ ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်ရေးပျက်ခံခဲ့ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိန်းမက အနည်းဆုံး တစ်ညတောင် အိပ်ခွင့်မပေးဘူး။ သူက ချက်ချင်းကို ပြန်ခိုင်းတာ။ သူ့ထက် သွေးအေးစက်စက်နိုင်တဲ့ မိန်းမမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သမီး ဘယ်လောက်ပဲ ငိုငို ဘယ်လိုမှ အಪ್ರယੋဂ မရှိဘူး!" လို့ ကျိုးနီ လျူနီ က တိုင်တန်းလေသည်။
သူမက အဲဒီစတုတ္ထအဒေါ်ကို အရိုးထိအောင် မုန်းတီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီလောက် သွေးအေးတဲ့ လူမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ မြို့တော်ကို အခက်အခဲတွေကြားထဲက ရောက်လာတော့ နောင်ကျရင် အဲဒီမှာ ဆက်နေရမယ်လို့ သူမ ထင်ထားခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး၊ အဒေါ်လုပ်တဲ့သူက တကယ်ပဲ အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့တာ။ သူမ ရောက်လာတဲ့လမ်းအတိုင်း တန်းပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်တာပဲ!
ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဒုတိယအစ်မတော် ရဲ့ မျက်နှာဟာ ညှိုးမှိုင်းသွားတော့သည်။
သံသယဝင်စရာ လုံးဝမရှိပါ။ ဒီတစ်ခေါက် သူမရဲ့ သမီး မြို့တော်ကို သွားနိုင်ခဲ့တာဟာ သူမကိုယ်တိုင် စီစဉ်ဖန်တီးခဲ့လို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျိုးခိုင် ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ မြို့တော်ကို ခရီးထွက်ရတာ ဈေးပေါတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျိုးနီ လျူနီ လို မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်မှာ အဲဒီပိုက်ဆံတွေ ဘယ်က ရလာနိုင်မှာလဲ။
သူတို့က အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို အရင်ဖန်တီးပြီးမှ တင်ပြဖို့ ကြံစည်ထားတာပေါ့။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ မိန်းကလေးက ဘိုးဘွားတွေကို သွားတွေ့မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို သုံးမယ်၊ တကယ်တမ်းမှာတော့ မြို့တော်ကို သူ့ဘာသာသူ ထွက်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အရာအားလုံး ပြီးသွားတဲ့အခါကျရင်တော့ ခေါင်းမာတဲ့ မိန်းကလေးကို သဘောမပါလို့ဆိုပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်မှာပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မြို့တော်မှာ နေထိုင်တာက ပြီးမြောက်သွားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်လား။
သူ့ရဲ့ ဒုတိယသမီးရဲ့ ထက်မြက်မှုနဲ့ဆိုရင် မြို့တော်မှာ သေချာပေါက် ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက် ရှာတွေ့မှာ သေချာပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ တစ်မိသားစုလုံး ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ခံစားဖို့အတွက်ပါ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒုတိယအစ်မတော် က အားလုံးကို တွက်ချက်ကြံစည်ထားခဲ့ပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဒီလောက်တောင် ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘဲ ဒီလိုမျိုး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လာပါလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။
သူ့သမီးက မြို့တော်ကို ရောက်လာရုံပဲ ရှိသေးတယ်၊ တစ်ညတောင် အိပ်ခွင့်မပေးဘဲ ချက်ချင်းကို ပြန်လွှတ်လိုက်တာလေ။
ဒုတိယအစ်မတော် က အရမ်းဒေါသထွက်လွန်းလို့ အသည်းတွေပါ နာကျင်လာရပါတယ်။
စတုတ္ထမိသားစုက အခြေအနေကောင်းလာတော့ လူတွေကို တကယ်ပဲ နှာခေါင်းရှုံ့လာကြပြီပေါ့။ မဟုတ်ဘူး၊ အခုမှ စပြီး နှာခေါင်းရှုံ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့က အစကတည်းက လူတွေကို နှာခေါင်းရှုံ့တတ်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တစ်ချိန်တုန်းကတော့ သူတို့ နည်းနည်းပျော့ပြောင်းသွားသလို ထင်ရပေမဲ့ အခုလို ကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ရော ပြောင်းလဲသွားကြလို့လား။ ဒါက သူမရဲ့ခင်ပွန်း စစ်တပ်ကနေ အငြိမ်းစားယူသွားပြီဖြစ်ပြီး သူမလည်း အရာရှိကတော်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့တာကြောင့် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ရှင်းနေတာပါပဲ။
ဒါကြောင့်မို့လို့ သူမရဲ့ သဘောထားက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
အခုတော့ မြို့တော်မှာ နာမည်ကောင်းတစ်ခု ရလာပြီဆိုတော့ သူက လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီလို့ ထင်နေတာပေါ့။
"အမေ၊ အမေ ဒါကို သိမယ်မထင်ဘူး၊ အာနီတို့တောင် ပေါက်ဆိတ်ဆိုင်မှာ အလုပ်မလုပ်ကြဘူး!" လို့ ကျိုးနီ လျူနီ က ဆက်ပြောသည်။
ဒုတိယအစ်မတော် က အံ့သြသွားပြီး "သမီးပြောတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ သူတို့က ဆိုင်မှာ အလုပ်မလုပ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်မှာလဲ" လို့ မေးလိုက်သည်။
"အဲဒီမိန်းမက ဟိုဘက်မှာ အဝတ်အထည်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားတာ! အာနီ၊ ဟူဇီနဲ့ ရှုရှิ่งမေတို့ အားလုံး အဲဒီဆိုင်မှာ အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ သွားကြတယ်။ ပေါက်ဆိတ်ဆိုင်ကတော့ ပန်းကန်ဆေးဖို့နဲ့ စားပွဲသုတ်ဖို့ အဘွားကြီးတစ်ယောက်ကိုပဲ ငှားထားတယ်!" လို့ ကျိုးနီ လျူနီ က ရှင်းပြသည်။
"ဟင်" ဒုတိယအစ်မတော် က အံ့သြမှင်သက်သွားပြီး "အဝတ်အထည်ဆိုင်က ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ" ဟု မေးသည်။
"အဲဒီမိန်းမက လှည့်ကွက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာ။ အိမ်မှာနေတုန်းက အဲဒီအကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မြို့တော်မှာ အဝတ်အထည်ဆိုင်ကို တိတ်တဆိတ် သွားဖွင့်ထားတယ်။ အဲဒါ အမြတ်အစွန်း အရမ်းများလို့ ဖြစ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အာနီနဲ့ တခြားနှစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းဖို့ ခေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ကျိုးနီ လျူနီ က ခန့်မှန်းပြောဆိုသည်။
"ဒါဆို ပေါက်ဆိတ်ဆိုင်က ဘယ်လိုလဲ" ဒုတိယအစ်မတော် ရဲ့ ဦးနှောက်က အရှိန်အဟုန်နဲ့ တွေးတောနေပြီး အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးနေပုံရကာ အကြောင်းစုံကို ပိုသိချင်နေမိသည်။
"ပေါက်ဆိတ်ဆိုင်မှာ လူအသွားအလာ သိပ်မရှိပါဘူး။ သမီး နေ့ခင်းဘက် သွားကြည့်တာ လူနည်းနည်းပဲ စားနေကြတာ" လို့ ကျိုးနီ လျူနီ က ဖြေသည်။
သူမ မသိခဲ့တာက မြို့တော်ကလူတွေက နေ့လယ်စာကို စောစောစားကြပြီး လူစည်ကားတဲ့အချိန်က ၁၁ နာရီခွဲကနေ ၁ နာရီကြားမှာ ဖြစ်တာကြောင့် သူမ ရောက်သွားတဲ့အချိန်က ၁ နာရီခွဲတောင် ဖြစ်နေပြီမို့ သဘာဝကျကျပဲ ဖောက်သည်နည်းနေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒုတိယအစ်မတော် ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုလို့တောင် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။ သူမက ဒီအကြောင်းကို သူမရဲ့ခင်ပွန်းကို အရင်က မေးဖူးပြီး ပေါက်ဆိတ်ဆိုင်က တစ်လကို ယွမ် နှစ်ဆယ်ကနေ သုံးဆယ်အထိ ဝင်ငွေရတယ်လို့ သူက ပြောဖူးကာ အဲဒါကို စတုတ္ထအကြီးဆုံးက ပြောခဲ့တာ ဖြစ်မယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အဲဒါက တကယ်လည်း မှန်ပုံရပါတယ်။
သူမကတော့ လင်ချင်းဟဲ့ က အဲဒါတွေအပြင် အဝတ်အထည်ဆိုင်ပါ ထပ်ဖွင့်ထားလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။
ဆိုင်ကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ လူသုံးယောက်တောင် ခေါ်ထားသေးတယ်။ အဲဒီလုပ်ငန်းက သေချာပေါက် သေးငယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
"သမီး သွားကြည့်ခဲ့သေးလား" လို့ ဒုတိယအစ်မတော် က မေးသည်။
"ဘယ်လိုလုပ် သွားကြည့်လို့ ဖြစ်မလဲ။ တစ်ညတောင် အိပ်ခွင့်မပေးဘဲ သမီးကို အတင်းပြန်လွှတ်လိုက်တာလေ" လို့ ကျိုးနီ လျူနီ က ဖြေပြီးမှ အသံအမြန်နဲ့ ဆက်ပြောသည် — "အမေ၊ အမေ တကယ် မသိပါဘူး။ အဲဒီမိန်းမရဲ့ အိမ်မှာ မရှိတာ ဘာမှမရှိဘူး။ သမီး ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့ မြင်ခဲ့တာ! ရေဒီယိုအပြင် ကြီးမားတဲ့ ရုပ်မြင်သံကြားစက်ကြီးလည်း ရှိတယ်။ အခန်းထဲက ကုလားထိုင်တွေက သာမန်ကုလားထိုင်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဆိုဖာတွေ! အပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ရင် မိုးတိမ်ပေါ် ထိုင်နေရသလိုပဲ။ ကျိုးခိုင် နဲ့ သူ့မောင်တွေမှာ နာရီကိုယ်စီရှိကြပြီး သူတို့ရဲ့ ဝတ်စုံတွေအားလုံးက အသစ်စက်စက်တွေချည်းပဲ!"
အိမ်ထဲမှာ ခဏတာလေးသာ နေခဲ့ရပေမဲ့ သူမက သေချာပေါက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူမဘဝမှာ ဒီလောက်ကောင်းမွန်တဲ့ အိမ်မျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
သူမ စိတ်ကူးယဉ်ထားတဲ့ နေအိမ်နဲ့ အတိအကျပါပဲ - အရမ်းလှပပြီး အရမ်းလည်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပါတယ်။
အဲဒီကစပြီး သူမ အဲဒီမှာ ဆက်နေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူမ ထင်ထားခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက နည်းနည်းကြောက်သွားတဲ့ပုံစံ လုပ်ပြခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က သူမကို ဆက်နေခွင့်ပေးလိမ့်မယ်လို့ သူမ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားခဲ့တာပေါ့။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ရောက်နှင့်နေပြီလေ။ သူတို့က သူမကို ပြန်မောင်းထုတ်ဖို့မှ မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်လား။ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို သူတို့ မငဲ့ကြဘူးလား။
အဲဒီမိန်းမက တကယ်ပဲ အဲဒီလိုလုပ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက ဒီလိုမျိုး အရေးမပါတဲ့ကိစ္စသေးသေးလေးကြောင့် အညစ်အကြေး ပေကျံသွားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျိုးနီ လျူနီ က ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ အဲဒီလိုမျိုး ဖိအားပေးဖို့ ကြိုးစားတာက သူမကို အထናအသေး သတ်မှတ်ရာ ကျပါတယ်။
အဲဒီအကြောင်းသာ ပေါက်ကြားသွားရင် ဘယ်သူကများ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အမှားရှိတယ်လို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောရဲမှာလဲ။ ဒီအရွယ်နဲ့ မိန်းကလေးက လူကြီးတွေကို တိတ်တဆိတ် ဖုံးကွယ်ပြီး ဒီလောက်အဝေးကြီးကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လာရဲတာလေ။ အသိဉာဏ်အနည်းငယ်ရှိတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို မေးကြည့်ပါဦး - သူတို့ထဲက ဘယ်သူကများ အဲဒီလိုလူမျိုးကို ဆက်ထားရဲမှာလဲ။
ဒီနှစ်မှ အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်ပြည့်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အပြည့်အဝ ကြီးပြင်းလာသေးတာ မဟုတ်ပေမဲ့ ရှေးလူကြီးတွေလက်ထက်မှာဆိုရင် လူတွေက အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်နဲ့တင် အိမ်ထောင်ပြုလို့ရနေပါပြီ။
တရားဝင် အသက်ကန့်သတ်ချက်ကို အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အထိ တိုးမြှင့်ထားပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က စိတ်မရှည်ဘဲ အသည်းအသန် ဖြစ်နေရင်ရော။ မိန်းကလေးက မြို့တော်က ချမ်းသာတဲ့ အဆက်အသွယ်တစ်ခုခုကို ရည်ရွယ်နေရင်ရော။ သူမက ဘယ်သူ့ကို သွားရှာနေမှာလဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးနီ လျူနီ လို ဒုက္ခပေးမယ့် မိန်းကလေးမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်ခံဝံ့မှာလဲ။ စဉ်းစားတောင် စဉ်းစားနေစရာ မလိုပါဘူး။
စိတ်ရှုပ်စရာတွေနဲ့ ဦးနှောက်ခြောက်နေတဲ့ ဒုတိယအစ်မတော် ကို ဖယ်ထားလိုက်ပြီး၊ ကျိုးခိုင် ကတော့ ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
မြို့ထဲကို ရောက်တာနဲ့ သူက အဝတ်အစားလဲစရာ တစ်စုံကို ယူပြီး ရေချိုးခန်းကိုသွားကာ ရေစိမ်ချိုးပြီး လန်းဆန်းအောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် အခြေအနေတင်ပြဖို့ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့သည်။
"ဖေဖေ၊ အမေ၊ စိတ်မပူကြပါနဲ့။ လျူနီ ကို ပြန်ပို့ပြီးပါပြီ။ သမီးကိုယ်တိုင် ဒုတိယဦးလေးလက်ထဲကို အပ်ခဲ့ပြီး သူမကို စိတ်ဖြောင့်လက်ဖြောင့် စောင့်ကြည့်ဖို့ သင့်စကားတွေကိုပါ မှာကြားခဲ့ပါတယ်။ နောင်ကျရင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးရဲတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့အမေကို တကယ်ပဲ လေးစားမိပါတယ်။ သူမက ဘာတွန့်ဆုတ်မှုမှ မရှိဘဲ သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနဲ့ ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်တတ်တာကိုး။
ကျိုးချင်းပိုင်က မိန်းကလေးကို အိမ်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ပြန်ပို့နိုင်ခဲ့ပြီဆိုတာ ကြားတဲ့အခါ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ မေးစရာတွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ် — "ဘိုးဘွားတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးက ဘယ်လိုနေလဲ"
"အရမ်းကောင်းပါတယ်။ လျူနီ တစ်ယောက်တည်း ဟိုဘက်ကို သွားခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဘိုးနဲ့ ဘွား ဒေါသတွေ ထွက်နေကြတယ်" လို့ ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေသည် — "တတိယအဒေါ်ဆိုရင် ဒုတိယအဒေါ်ကို မိုက်မဲတယ်လို့ ကဲ့ရဲ့ပြောင်လှောင်တဲ့ စကားတောင် ဆိုသေးတယ်"