စိတ်တိုင်းကျ ထွက်ပြေးသွားသည့် မြေးမလေးတစ်ယောက်ကို ပြန်ပို့ရဖို့အတွက်နဲ့ သူ့မြေးယောက်ျားလေးမှာ အတန်းချိန် ဘယ်နှစ်ချိန်လောက်တောင် လွတ်သွားခဲ့ရပါလိမ့်။
တွေးမိရုံနဲ့တင် အမေကျိုးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ရင်ဘတ်တောင် ပူထူလာရသည်။
ကျိုးအိမ်တော်ဟောင်းမှာ ဆက်မနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီးနောက် အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့သည် မြေးဖြစ်သူနှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
လမ်းခုလတ်တွင် သူတို့သည် လူများစွာနှင့် ဆုံကြလေသည်။
"ဪ... ဒါဝါက ထပ်ပြီး အရပ်ရှည်လာပြန်ပြီပဲ" မိန်းမကြီးစိုင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
ကျိုးခိုင်ကို သူမ ငေးကြည့်နေသည့် အကြည့်များမှာ တဖိတ်ဖိတ်ပင် တောက်ပြောင်နေ၏။ အကယ်၍ သူသာ သူမ၏ မြေးမယားဖြစ်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူမမှာ ညဘက်တောင် အိပ်ပျော်မည် မဟုတ်လောက်ပေ။
ကျိုးခိုင်က သူမကို ပြုံးရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူသည် လမ်းတစ်လျှောက် သူတွေ့သမျှလူတိုင်းကို ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း နှုတ်ဆက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ လျူနီ မြို့တော်သို့ ခိုးထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးဒါဝါက ကျောင်းခွင့်တောင်းကာ သူမကို အိမ်သို့ အထူးတလည် လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြောင်း သတင်းမှာ တစ်ရွာလုံးသို့ အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။
ကျိုးခိုင်ကတော့ ပြင်ပလူတွေ ဘာပြောနေကြသည်ကို စိတ်မဝင်စားပေ။ အိမ်ရောက်သည်နှင့် ရေတွင်းရေကို ခပ်ကာ ရေချိုးလိုက်ပြီး ရေများ အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားသစ် လဲလှယ်လိုက်မှပင် သူ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒါဝါ၊ အမြန်လာခဲ့။ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်တစ်ပန်းကန် လာစားလိုက်ဦး" ဟု အမေကျိုးက ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘွား" ကျိုးခိုင်က အနေမကြပ်နေဘဲ ထိုင်ကာ စားပွဲတွင် ဝင်စားလိုက်သည်။
မြေးဖြစ်သူကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုအပြည့်ပါသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရင်း အမေကျိုးက ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီခရီးက သားအတွက် ပင်ပန်းလှချည်ရဲ့။ လျူနီ အဲဒီသေချင်စရာ မိန်းမပျိုလေး— အဲဒီလောက်အထိ ရဲတင်းလိမ့်မယ်လို့ အဘွား လုံးဝမထင်ထားမိဘူး!"
ကျိုးခိုင်က ခေါက်ဆွဲညှပ်စားရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်၊ "သူ့ကို ကိုယ်တိုင်တွေ့လိုက်ရတုန်းက ကျွန်တော်လည်း အံ့သြသွားတာပဲ။ အဘွားရယ်၊ ကျွန်တော့်အမေက သူ့ကို နှင်ထုတ်ချင်လို့မှ မဟုတ်တာ။ လျူနီရဲ့ လက်ရှိစိတ်နေသဘောထားအရဆိုရင် ဟိုမှာသာ ဆက်နေဖြစ်ခဲ့ရင် ဟိုမှာ ဘာမှားယွင်းတာတွေ ဖြစ်လာရင်ရော ဘယ်သူက တာဝန်ယူနိုင်မှာလဲ။"
"ဒီတစ်ခါတော့ မင်းအမေပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အဘွား သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းအဖေက ဘလို့ လျူနီကို ပြန်မလွှတ်တာလဲ။ ဆိုင်ကို ရက်အနည်းငယ်ပိတ်လိုက်တာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ မင်းကို ဘာလို့ ဒီခရီးကို သွားခိုင်းရတာလဲ။ မင်းရဲ့ ပညာရေးက အရေးကြီးလှပါတယ်ကွ" ဟု အမေကျိုးက ညည်းညူရှာသည်။
"ရပါတယ်၊ ကျွန်တော်က ဒီနှစ် ကျောင်းပြီးတော့မှာပဲဟာကို။ အဲ့ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြန်ပြောသည်။
"မင်းပြန်သွားရင် မင်းမိဘတွေကို ဒီကိစ္စတွေအတွက် စိတ်မပူဖို့ ပြောလိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ ဒုတိယဘထွေးက ဘာစကားမှ ထွက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု အဖေကျိုးက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"အဘွားတို့ ဘယ်တော့ လာကြမှာလဲ။ ကျွန်တို့ အိမ်ကို ရှင်းပေးပြီးသားလေ။ ပြီးတော့ နောင်ကျရင် ကြက်အနည်းငယ် မွေးလို့ရအောင် ကြက်ခြံတစ်ခုလည်း ဆောက်ထားပေးတယ်" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြောသည်။
အဖေကျိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အမေကျိုးက တောက်ပသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်၊ "နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်မှပဲ စောင့်ကြတာပေါ့။ မင်းရဲ့ အဖေနဲ့အမေက အငယ်ဆုံးဘထွေးနဲ့ အဒေါ်တို့နဲ့အတူ မင်းတို့ဆီ လာကြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီကျရင် အားလုံး အတူတူ သွားကြတာပေါ့ကွယ်။"
ကျိုးခိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "အကြီးဆုံးအစ်မတော်နဲ့ ဒုတိယအစ်မတော်တို့မှာ လာဖို့ အချိန်ရှိတယ်ဆိုရင် ဟူဇီနဲ့ ရှန်းမေတို့ ဟိုမှာ အဆင်ပြေနေကြတယ်ဆိုတာကို အသိပေးလိုက်ပါ။ အဲ့ဒါဆို သူတို့ စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။"
"ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့၊ ကောင်းတာပေါ့" ဟု အမေကျိုးက အပြုံးဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။
မြေးဖြစ်သူမှာ ခရီးပန်းလာသည်ကို သိထားပြီး နက်ဖြန်မနက်စောစော ကားပြန်စီးရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူစားပြီးသည်နှင့် သူမက တိုက်တွန်းလေသည်၊ "ဒါဝါ၊ သားအခန်းထဲသွားပြီး အိပ်လိုက်တော့နော်။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ကျိုးခိုင်လည်း တကယ်ပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သောကြောင့် မိဘများ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အနားယူလိုက်သည်။
အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့မှာမူ ရေတွင်းဝင်းထဲတွင် ဆက်လက် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
အမေကျိုးက ကျိုးလျူနီကို အကြောင်းပြု၍ တစ်ဖန် ပြန်လည် ညည်းတွားတော့သည်၊ "ဒီသေချင်စရာ မိန်းမပျိုလေးကိုလေ။ အဲ့ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ်မထင်ထားမိဘူး။ သူ့ရဲ့ စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တို့ဆီ ပြဿနာသွားရှာဖို့အတွက် အဲ့ဒီအဝေးကြီးအထိ တကယ်သွားရဲတယ်လို့ပေါ့လေ!"
"သူသွားချင်တယ်လို့ ပြောတုန်းက နင်ကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့အတွက် ဝင်ပြောပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု အဖေကျိုးက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"အဲ့ဒါက သူက သွားချင်တယ်လို့ ပြောလို့ပါဟ၊ ငါက သေချာ မစဉ်းစားမိလို့ပါ" ဟု အမေကျိုးက ပြန်လည် ခုခံပြောဆိုသည်။
သို့ဆိုသော်လည်း စတုတ္ထမြောက်သား၏ ဇနီးက သူမကို ဆက်မနေခိုင်းဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်သည့်အတွက် ယခုအချိန်တွင် သူမ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိနေလေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက လျူနီ၏ ဆိုးသွမ်းသော အပြုအမူများနှင့်ဆိုလျှင် သူမ ဘာတွေများ ဆူပူဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် လုပ်ဦးမည်နည်း။ အကယ်၍သာ အလားအလာကောင်းလှသည့် သူမ၏ မြေးသုံးယောက်ကို သွားပြီး သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင်မူ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ကြောက်စရာပင်။
"နောင်တစ်ချိန် မြို့တော်ကို သွားရင်ဖြင့် စတုတ္ထမြောက်သားရဲ့ ဇနီးကို သွားပြီး ပြဿနာမရှာနဲ့" ဟု အဖေကျိုးက သတိပေးသည်။
လျူနီကို အလွန်မြန်ဆန်ပြီး ပြတ်သားသော ပုံစံဖြင့် ပြန်လည် ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်းကြောင့် စတုတ္ထမြောက်သား၏ ဇနီးမှာ ရှေးယခင်ကအတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း၊ သူမ၏ အိမ်ထောင်စုအတွက် မည်သူ့ကိုမျှ ဆုံးဖြတ်ခွင့် ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း အဖေကျိုး ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
အမေကျိုးက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ ရှိမလဲ။ အကယ်၍သာ ဟိုလူ့ဘက်က နည်းနည်းပျော့ပျော့ပြောင်းပြောင်း ရှိမည့်သူဆိုလျှင် လျူနီကို ဆက်နေခွင့် ပေးကောင်း ပေးလိမ့်မည်။ သို့သော် စတုတ္ထမြောက်သား၏ ဇနီးမှာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော စိတ်ထားရှိသူ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။ သူမက ပထမတည်းက လာဖို့ သဘောတူထားခြင်း မရှိဘဲ အကယ်၍များ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမရှိဘဲ ရောက်သွားခဲ့လျှင်လည်း အလားတူ နည်းလမ်းမျိုးဖြင့်ပင် သူမက ပြန်လည် နှင်ထုတ်လိုက်ပေလိမ့်မည်။
"ရှင်ကလည်း ကျွန်မကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့သူလို ပြောနေတာပဲ" ဟု အမေကျိုးက မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။
အိုလူကြီးပြောသည်များကို မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ သူမသည် ကောင်းမွန်သော ယောက္ခမတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု သူမကိုယ်သူမ ခံယူထားသည်။ စတုတ္ထမြောက်သား၏ ဇနီးကသာ အပြောခံရသည်ကို မကြိုက်တတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း စကားများတတ်သူ မဟုတ်ပေ။
အဖေကျိုးက သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ဒီခရိုင်တစ်ခုလုံးကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေ— သူမလောက် စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ ချွေးမတစ်ယောက်ကို ထပ်ရှာလို့ရဦးမလား။ ဘယ်လောက်တောင် များပြားတဲ့ လူတွေက ငါတို့အပေါ် အားကျနေကြလဲဆိုတာ ရှင်သိရဲ့လား။"
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမေကျိုး၏ မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ ထိုစဉ်က သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားအတွက် ထိုသို့သော ချွေးမမျိုးကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့ခြင်းသည် သူမ၏ မျက်စိအမြင် မှန်ကန်ကြောင်း အမှန်တကယ်ပင် သက်သေပြနေပေသည်။
"နောင်လာမယ့်အချိန်တွေမှာ သူက ငါ့ကို အကူအညီတောင်းရင် ငါကူမယ်။ မတောင်းရင်လည်း ရှောင်မေ့ရဲ့ ကလေးတွေကိုပဲ ကြည့်ပေးနေမှာပေါ့။ ရှင်က ငါ့အတွက်နဲ့ ဒီလို အလကားတွေးပြီး စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူးကွယ်" ဟု အမေကျိုးက လက်ကို အသာယမ်းပြလိုက်သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က အာဝါ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် သတိရလာသဖြင့် ရောက်လာခဲ့သည်။
"ဒါဝါက အိပ်ပျော်သွားပြီ" ဟု အမေကျိုးက သူမအား ပြောပြသည်။ "အာဝါအတွက်တော့ စိတ်မပူနဲ့တော့ သူ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဟိုမှာက သူတို့ အဲဒီဘဝကို အသားကျနေပြီလို့ ဒါဝါက ပြောတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အကြီးဆုံးအစ်မတော်လည်း စိတ်အေးသွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အမေကျိုးက ဒုတိယအစ်မတော်သည် လျူနီကို ဆုံးမလိုက်သေးလားဟု မေးမြန်းသည်။
ဤအကြောင်းကို အစပြုမိသည်နှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ မျက်နှာမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ ဒုတိယအစ်မတော်က ဒါဝါ ထွက်သွားသည်ကို မြင်ပြီး ဝါးကျံတံကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်ကို ဒုတိယညီဖြစ်သူက တွေ့သွားကာ ဝါးကျံတံကို ပြန်ကောက်ယူပြီး ၎င်းတို့၏ သမီးဖြစ်သူကို သေချာပေါက် ရိုက်နှက်ဆုံးမလိုက်လေသည်။
"သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးမှ ဖြစ်မှာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် သူက လုံးဝကို ဆိုးသွမ်းသွားတော့မှာ" ဟု အမေကျိုးက ဆူပူလိုက်သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါဝါက မနက်ဖြန် မနက်ခင်းကားနဲ့ ပြန်မှာ မဟုတ်လား။ လမ်းမှာ စားဖို့အတွက် သူ့အတွက် မုန့်ပြားကြော်တွေ လုပ်ပေးထားမယ်။ အဘွား မနက်စောစော ထစရာ မလိုပါဘူး။"
"အင်းပါ" ဟု အမေကျိုးက သဘောတူလိုက်သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်လည်း အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး နက်ဖြန်နေ့ မိုးမလင်းမီတွင် ပူနွေးနေသေးသော မုန့်ပြားကြော်ပုံကြီးနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
"အကြီးဆုံးအစ်မတော်ရယ်၊ ကျွန်တော့်အတွက် မုန့်ပြားကြော်လာလုပ်ပေးဖို့ အဲ့ဒီလောက်တောင် မနက်စောစောထစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် မြို့ပေါ်မှာပဲ နံနက်စာ ဝယ်စားလို့ ရပါတယ်ဗျာ" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြောသည်။
"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးကွယ်။ လမ်းမှာ ယူသွားလိုက်ပါ။ တော်ပါပေတယ်၊ မင်းက မင်းအဖေငယ်ငယ်ကထက်တောင် အရပ်ပိုရှည်လာသေးတယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က အပြုံးဖြင့် မှတ်ချက်ချသည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမသာဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့ ထူးချွန်ပျံမြူးသော ကောင်လေးမျိုးကို သူမ၏ သားအဖြစ် "ခိုးယူ" လိုစိတ် ရှိနေမိပါသည်၊ ထိုကဲ့သို့သော သားမျိုးကို ဘယ်သူများ မလိုချင်ဘဲ ရှိမလဲ။
ကျိုးခိုင်က ပြုံးကာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ ဘထွေးဖြစ်သူက သူ့ကို မြို့ပေါ်အထိ စက်ဘီးဖြင့် လိုက်ပို့ပေးမည်ဟု ဆိုသော်လည်း ကျိုးခိုင်က ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ချင်သည်ဟု ဆိုကာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ သူသည် မြို့ပေါ်အထိ အလွယ်တကူပြေးသွားပြီး ဘတ်စ်ကားကို လိုက်စီးကာ ထိုမှတစ်ဆင့် မြို့တော်သို့ ရထားဖြင့် ဆက်သွားနိုင်ပေသည်။
အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပြဿနာများ၏ အကျိုးဆက်များကတော့ မည်သို့မျှ လွယ်လွယ်ကူကူ ပြီးဆုံးသွားမည် မဟုတ်ပေ။
မိုးလင်းစတွင် နံနက်စာစားပြီး လယ်ကွင်းသို့ ထွက်သွားမည့်အစား ဒုတိယညီဖြစ်သူက ဒုတိယအစ်မတော်ကို ပြောခိုင်းကာ ကျိုးလျူနီကို သူတို့၏ အခန်းထဲသို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။
"အမေ၊ ဘာလုပ်တာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေက နာနေတုန်းပဲဟာကို!" ဟု ကျိုးလျူနီက ဒေါသတကြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။
ယမန်နေ့ညက သူမ၏ အဖေမှာ ဝါးကျံတံဖြင့် အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ခြေထောက်များပေါ်တွင် ရဲရဲနီနေသော အနာနှင့် ဝါးကျံတံရာများ ကြီးစွာ ရောင်ကိုင်းနေခဲ့သည်။
"နင်က မြို့တော်အထိ အဝေးကြီး သွားခဲ့တာ၊ နင့်ရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က ဘာစကားမှမပြောဘဲနဲ့ နင့်ကို အထုပ်အပိုးတွေ သိမ်းပေးပြီး ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်လိုက်တာလား" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က မျက်နှာကို တင်းတင်းမာမာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။