လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဟူဇီ နှင့် ရှုရှန်းမေ တို့ သူမအပေါ် မည်သို့ထင်မြင်ကြသည်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ သူမက အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ညဘက်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် စကားပြောသည့်အခါ၌မူ သူမ၏ အသံနေအသံထားမှာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းနေခဲ့သည်။
"ကျွန်မ လျူနီ ကို အဲဒီလိုပဲ ပြန်လွှတ်လိုက်တယ်။ ရှင် ကျွန်မကို အပြစ်တင်လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလေသည်။
"ကိုယ်က ဘာအပြစ်တင်ရမှာလဲ" ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ သူလည်း သူ့တူမလုပ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်အတွက် စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မိပေသည်။
သူ့ထံသို့ ခိုလှုံရန် လာရောက်သည်ကို သူက မကျေမချမ်းဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အသိတရားကင်းမဲ့လွန်းသော လုပ်ရပ်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ဘာမှ မဖြစ်သွားလျှင် တော်သေးသည်၊ တကယ်လို့များ တစ်ခုခုသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူတို့ဘယ်လို လုပ်ကြရမည်နည်း။
"သူတို့သာ ကိုယ့်အသိနဲ့ကိုယ် ရှိကြရင် ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့ကို ရှေ့ရောက်အောင် ဆွဲတင်ပေးဖို့ ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အာနီက ဘာမှလည်း မပြောခဲ့ဘူး၊ ကျမလည်း သူ့ကို လာစေချင်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လျူနီ ရဲ့ အပြုအမူက ဘယ်လိုနေလဲ၊ ဘယ်သူကများ သူ့ကို လက်ခံဧည့်ခံရဲမှာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ညည်းတွားပြောဆိုလိုက်သည်။
သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပေ။ ဖြစ်ပြီးသားကိစ္စကို အတင်းအကျပ် အကောင်အထည်ဖော်ပြုမူရဲသည်အထိ လုပ်ရဲကြသည်။ သူတို့က သူမကို မောင်းထုတ်ဝံ့ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု တွက်ထားလေသလော။
မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမကတော့ တွန့်ဆုတ်နေမည် မဟုတ်ချေ။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူမက သနားကြင်နာပြနေမည် မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးများ နောက်ထပ် ထပ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ လူတွေက သူမကို ရက်စက်သည်ဟု ခေါ်ချင်ခေါ်ကြလိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ် ရာထူးတက်ပြီး အရင်းအမြစ်ကို မေ့သွားသည်ဟု ဆိုချင်ဆိုကြလိမ့်မည်၊ သို့သော်လည်း သူမက ထိုလမ်းကြောင်းကို လုံးဝဖွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။
"စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့။ သူ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်တာက မှန်ပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူ့ဇနီးသည်သာ မိသားစုအရေးကိစ္စများကို အမြဲတမ်း တာဝန်ယူဆုံးဖြတ်လေ့ရှိပြီး သူက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူ့ဒုတိယအစ်ကို့ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောစရာရှိလာလျှင်လည်း သူသာလျှင် ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မည်။
ကျိုးခိုင် နှင့် ဇူ လျူနီ တို့အနေဖြင့်မူ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျေးလက်ဒေသသို့ ပြန်သွားကြလေသည်။
ကျိုးခိုင် က သူ၏မိခင် ပေးအပ်လိုက်သည့် အမိန့်အတိုင်း ဇူ လျူနီ ကို ကျိုးမိသားစုဟောင်း အိမ်သို့ တန်းခေါ်သွားကာ ဒုတိယဦးလေးဖြစ်သူထံသို့ အရောက်အပ်နှံလိုက်သည်။
"ဒုတိယဦးလေး၊ ကျွန်တော် လျူနီ ကို ဦးလေးဆီ ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပြီ။ နောင်လာမယ့်အချိန်တွေမှာ သူ့ကို သေချာကြပ်ကြပ်မတ်မတ် ကြည့်ရှုပေးပါ။ အပြင်ကို ထပ်ပြီးလျှောက်မသွားခိုင်းနဲ့တော့" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောဆိုခဲ့သည်။
ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ လျူနီ က သူ့အဘွားအိမ်မှာ သွားနေမယ်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား"
ထို့နောက် သူသည် သူ့ဇနီးဖြစ်သူ ဒုတိယအစ်မတော် ကို တပ်အပ်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော် က နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ကာ ဇူ လျူနီ အား ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည် - "သေချင်တဲ့ မိန်းကလေး၊ ဘယ်တွေများ သွားနေတာလဲ။ မင်းတစ်ယောက်တည်း မြို့တော်ကိုသွားပြီး မင်းရဲ့စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ကို သွားရှာဖို့ လုပ်ခဲ့တာလား"
အကြီးဆုံးအစ်ကို အကြီးဆုံးအစ်မတော်၊ တတိယအစ်ကိုနှင့် တတိယမယားပါ မထင်မှတ်ဘဲ အသံဗလံများကို ကြားရသဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူတို့သည် စကားသံအကုန်လုံးကို ကြားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် လူတိုင်းက ဇူ လျူနီ ထံသို့ အာရုံစိုက်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က မျက်နှာကို မှိုင်းညို့လျက် ပထမဆုံး မေးမြန်းလိုက်သည် - "တာဝါ၊ လျူနီ တကယ်ပဲ မြို့တော်ကို တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့တာလား"
"သွားခဲ့တာပါ။ ဖေဖေက သူ့ကို ဒုတိယဦးလေးနဲ့ ဒုတိယအဒေါ်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားဖို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောခဲ့လို့ပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
သူက ဖေဖေဖြစ်သူက လုပ်ခိုင်းသည်ဟုသာ ပြောခဲ့ပြီး သူ့မိခင်အကြောင်းကိုမူ လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် ၏ မျက်နှာထားမှာ ပို၍ပင် မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။
"ဒုတိယအစ်မတော် ရယ်၊ ကိုယ်က အပြစ်တင်ချင်လို့ ပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လျူနီ ကိုတော့ သေချာလေး ဆုံးမဖို့လိုလိမ့်မယ်။ ဒါက ရဲတင်းလွန်းအားကြီးတယ်။ မြို့တော်ဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ။ သူကများ တကယ်သွားဝံ့တယ်ပေါ့လေ" ဟု တတိယမယားက ဒုတိယအစ်မတော် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော် က စတုတ္ထအိမ်ထောင်စုဘက်မှ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုကို ဤကဲ့သို့ လုံးဝမျက်နှာသာပေးမည် မဟုတ်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးထားခဲ့ပေ။ သူမ၏မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ညိုမည်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဝါးတံတစ်ချောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ ဇူ လျူနီ ကို စတင်ရိုက်နှက်တော့သည်။ "သေချင်တဲ့မိန်းကလေး၊ မင်းကို ငါမသတ်ဘဲနေမလား ကြည့်စမ်း။ တစ်နေ့တာလုံး အထက်ကို တက်ဖို့ချည်းပဲ စဉ်းစားနေတာ။ တခြားလူတွေက မင်းကို ခွင့်ပြုမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မြို့တော်အထိ အရောက်သွားပြီး အခုလို အမောင်းခံရတော့ မင်းပျော်ပြီပေါ့ ဟုတ်လား။ သူတို့က မင်းကို မနှစ်မြို့တာတောင်မှ မင်းက အတင်းတိုးဝှေ့သွားနေသေးတယ်။ မင်းကို ရိုက်မသတ်ဘဲနေမလား ကြည့်စမ်း!"
သူမ၏ စကားအပြောအဆိုများမှာ လျူနီ အား ဆုံးမနေသည်နှင့် မတူဘဲ စတုတ္ထအိမ်ထောင်စုမှာ ရက်စက်လွန်းလှပြီး ကိုယ့်သွေးသားတူမကိုပင် လက်ခံမပေးနိုင်ကြောင်း စွပ်စွဲနေသကဲ့သို့ ပို၍ ဖြစ်နေလေသည်။
"ဒုတိယအဒေါ်၊ ပြောစရာရှိတာကို တည့်တည့်သာ ပြောပါ။ သွယ်ဝိုက်ပြီး မစွပ်စွဲပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့က လျူနီ ကို လာခဲ့ပါလို့ မခေါ်ထားပါဘူး။ တဖန် ခရီးစရိတ်ဆိုတာလည်း နည်းတာမဟုတ်ဘူး။ အဒေါ်ကိုယ်တိုင် သူ့ကို ပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ကျိုးခိုင် တွင် အပြန်အလှန်တုံ့ပြန်တတ်သော စရိုက်ရှိသည်။ သူ့ဒုတိယအဒေါ်က ထိုကဲ့သို့ ပြောလာသည့်အတွက် သူလည်း မေးမြန်းရဲရန် မတွန့်ဆုတ်တော့ပေ။
တကယ်ပါပဲ၊ စိတ်ထဲပေါ်လာသမျှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို လျှောက်ပြောနေနိုင်လေသည်။
ဒုတိယအစ်မတော် ၏ မျက်နှာထားမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။
"ဒီတစ်ခါ လျူနီ ခရီးဝေးကြီးထွက်သွားခဲ့တာ လူတွေအများကြီးကို ဒုတိယရောက်စေခဲ့တယ်။ ကျောင်းတောင် ခွင့်တောင်းခဲ့ရတယ်။ စာသင်ချိန် ဘယ်လောက်တောင် ပျက်သွားလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ကြဦး!" ဟု ကျိုးခိုင် က ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။
သူစကားပြောဆိုဆုံးသည်နှင့် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့သည် ရာ(ဝင်း)ထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာကြသည်။
ကျိုးခိုင် သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်အိမ်သို့ မပြန်မီ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ နှစ်ဦးစလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သိထားသဖြင့် ကျိုးမိသားစုဟောင်းအိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆူညံသံများကို ကြားရသဖြင့် သူတို့လည်း ချက်ချင်းပင် လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"အဘိုး၊ အဘွား" ဟု ကျိုးခိုင် က နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးမှ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ လျူနီ က အသိတရားမရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း မြို့တော်ကိုသွားလို့ ကျွန်တော် ပြန်ပို့လိုက်တာပါ။ ဒုတိယဦးလေး၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ဦးလေးဆီ ပြန်အပ်လိုက်ပြီနော်။ အခုကစပြီး သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကျွန်တော်တို့ဆီ လာမရှာနဲ့တော့" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးစာကြောင်းမှာ ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူကို တိုက်ရိုက် ရည်ညွှန်းပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တုန်ရီနေသော ဒုတိယအစ်ကိုက "ဒီနောက်မှာ သူသာ အိမ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်မနေဘူးဆိုရင် ငါ သူ့ခြေထောက်ကို ချိုးပစ်မယ်" ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။
"လျူနီ က မြို့တော်ကို တကယ်သွားခဲ့တာလား" အဖေကျိုး ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး သူ၏မြေးမဖြစ်သူကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဇူ လျူနီ က ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းနေရင်း "သမီးက သွားကြည့်ချင်ရုံလေးပါ။ ရောက်သွားတာနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က တစ်ညတောင် အအိပ်မခံဘဲ တာဝါကို တန်းခေါ်ပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ" ဟု ညည်းတွားပြောဆိုသည်။
"ဟာသလုပ်မနေနဲ့။ ဘာမှကြိုမမေးဘဲ မင်းက အလဟဿ သွားခဲ့တာလေ။ မင်းဘာတွေကြံစည်နေလဲဆိုတာကို စတုတ္ထအဒေါ်က ဘာလို့ မသိဘဲနေမလဲ။ ရွာထဲမှာ လူတိုင်းက စတုတ္ထအဒေါ်ရဲ့ စရိုက်ကို သိကြတယ်။ မင်းက အရင်လုပ်ပြီးမှ ပြန်ပြောပြမယ့် အကြံမျိုးနဲ့ သွားချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်သူ့စရိုက်နဲ့ တွေ့နေလဲဆိုတာကို အရင်ကြည့်ရမယ်။ သူကများ မင်းကို ဒီအတိုင်း လွတ်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု တတိယမယားက လူအများရှေ့တွင် လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"တော်တော့၊ စကားနည်းနည်းပဲပြော" ဟု တတိယအစ်ကိုက တားမြစ်လိုက်သည်။
"ရှင်က ဘာလို့ စကားနည်းနည်းပဲပြောရမှာလဲ။ ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှာ အခြေအနေကောင်းတဲ့ အိမ်ထောင်စုတစ်ခု ရှိလာပြီဆိုတော့ တစ်မိသားစုလုံးက အဲဒီအပေါ်မှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ထားနေကြတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သဘောပေါက်ဖို့ လိုနေသေးတယ်။ လျူနီ က ဘယ်လိုအရည်အချင်းမျိုး ရှိလို့လဲ။ ဒီအိမ်ထဲမှာ ဘယ်သူက မသိဘဲနေမလဲ။ ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေကတော့ သူတို့သမီးကို မြင်တာနဲ့ လူတိုင်းက ချစ်ကြမယ်၊ ကမ္ဘာပေါ်က လူတိုင်းက သူ့ဆန္ဒအတိုင်း လှည့်ပတ်နေရမယ်လို့ ထင်နေကြတယ်။ ရှာရှာ့ကိစ္စမှာ သူဘယ်လို ဝင်ရှုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မှတ်မိသေးလား။ တခြားလူတွေ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မနေနိုင်အောင် လုပ်တာက တစ်ပိုင်း၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က စတုတ္ထအိမ်ထောင်စုက သူ့ကို ကြွေးတင်နေသလိုလိုနဲ့ သူ့ဆန္ဒတွေကို လိုက်လျောပေးသင့်သလိုလို ပြုမူနေကြတယ်!"
တတိယမယားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ လုံးဝဆက်မထိန်းတော့ဘဲ ဒုတိယအစ်မတော် ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။
မတတ်နိုင်ပေ။ ခေါင်မိုးတူတူ အောက်တွင် အတူနေထိုင်ကြရသဖြင့် တတိယမယားနှင့် ဒုတိယအစ်မတော် တို့မှာ အချင်းချင်း စိတ်ဝမ်းကွဲပြားမှုများ ရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ မိသားစု သဟဇာတဖြစ်ရေးအတွက်ကြောင့်သာ သည်းခံနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တစ်ယောက်ယောက်က အမှန်တရားကို သိလျက်နှင့် လူမိုက်လို ဟန်ဆောင်နေပြီဖြစ်ရာ သူမလည်း ထိုဟန်ဆောင်မှုကို ဖော်ထုတ်ပြစ်ရန် မဝန့်ဆုတ်တော့ပေ။
"စကားမပြောတော့နဲ့လို့ ကိုယ်ပြောနေတယ်လေ!" ဟု တတိယအစ်ကိုက အလေးအနက် ထပ်မံတားမြစ်လိုက်သည်။
တတိယမယားက မျက်လုံးကို လှန်ပြလိုက်သည်။ "ရှင်ကများ ပြောချင်လို့ ပြောနေတယ် ထင်နေတာလား"
ထို့နောက် ကျိုးခိုင် ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ "ဟိုဘက်မှာ စာသင်ချိန်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ပျက်သွားလဲ။ ပြန်သွားရင် နောက်က လိုက်မီနိုင်ပါ့မလား။ တစ်ချိန်တောင် ပျက်သွားတာနဲ့ သူ့အသိပညာတွေက အများကြီး နောက်ကျကျန်ခဲ့ပြီလို့ ဝူနီ အရင်က ပြောတာကို ငါကြားဖူးတယ်" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အဆင်ပြေပါသေးတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
အဖေကျိုး က မျက်နှာမည်းမှောင်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။
သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော အမေကျိုး မှာလည်း အခြေအနေကို အသင့်အတင့် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒုတိယအစ်မတော် ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကာ "ဒုတိယမယား၊ လျူနီ သွားတာဟာ အကောင်းဘက်ကနေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ငါ အစက ထင်ခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရပါပြီ။ မင်းမွေးထားတဲ့ မိန်းကလေးကတော့ တကယ်ကို ဘာမှ အသုံးကျမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။ အဲဒီလို အတွေးမျိုးတွေကို မင်းရဲ့စိတ်ထဲကနေ လုံးဝထုတ်ပစ်လိုက်တော့!" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
အခြားကိစ္စများတွင်ဆိုလျှင် အမေကျိုး သည် လျစ်လျူရှုကာ မျက်ကွယ်ပြုပေးခဲ့ပေမည်။
သို့သော် စတုတ္ထအိမ်ထောင်စုမှ သူမ၏ မြေးသုံးဦး၏ အကျိုးစီးပွားနှင့် ပတ်သက်လာသည့် အချိန်တွင်မူ သူမက မည်သူ့ကိုမျှ သနားကြင်နာပြမည် မဟုတ်ချေ။