အခန်း (၃၂၁) - လာခဲ့တဲ့လမ်းအတိုင်း ပြန်သွားလိုက်တော့
ကျိုးလျူနီ သည် ခြေရပ်လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုဒါဝါ၊ ခင်ဗျား အောင်မြင်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်မကို ညီအစ်မတစ်ယောက်န်း မမှတ်တော့တာများလား။ ကျွန်မက အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့တာနော်!"
"မင်းကို လာခဲ့လို့ ငါတို့က မှာထားလို့လား။" ကျိုးခိုင် က အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူက သူမကို တစ်ချက်စွေကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတစ်ယောက်တည်း လာတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယဘိုးဘေးနဲ့ ဒုတိယဘွားဘွားတို့က ရော သိလို့လား။"
"သူတို့ မသိဘူး။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လာတာ။" ကျိုးလျူနီ က ပြန်ဖြေသည်။ ဒီဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူက စကားပြောရလွယ်တဲ့သူ မဟုတ်မှန်း သူမ သဘောပေါက်ဟန်တူသဖြင့် စကားစကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။ "စတုတ္ထဘိုးဘေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားဘွားတို့ကော ဘယ်မှာလဲ။"
"ဆိုင်မှာလေ။" ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။ "ငါ အခု ဆိုင်ကို ပြန်တော့မှာ။ မင်း ဒီမှာ စောင့်နေ။"
သူသည် လူကြီးမင်းဝမ်ထံသို့ သွား၍ ထမင်းဘူးကို ယူပြီးနောက် ကျိုးလျူနီကို ခေါ်ကာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
"မြို့တော်က တကယ် စည်ကားတာပဲ။ နေထိုင်ရေးက အရမ်းကောင်းမှာ သေချာတယ်။ ကိုဒါဝါ၊ ကျွန်မလည်း နောင်ကျရင် ဒီမှာ ဆက်နေလို့ရမလား။" ဟု ကျိုးလျူနီက မေးသည်။
"အဲဒါတော့ ငါ ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူး။" ကျိုးခိုင်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
ထို့ထက်ပို၍ စကားမပြောတော့ဘဲ သူက သူမကို ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ခေါ်သွားလေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့မှာ အနားယူရန် တိုက်ခန်းသို့ ပြန်သွားပြီဖြစ်ကာ ကျိုးချင်းပိုင်ကိုသာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်တွင် တာဝန်ယူခိုင်းခဲ့သည်။ ကျိုးရွှမ်နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင်တို့လည်း အိမ်စာလုပ်ရန် ပြန်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
"လျူနီ?" ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။" သူက သူမနောက်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အခြားသူတစ်စုံတစ်ယောက် ပါလာလိမ့်မည်ဟု အလိုလို ထင်မှတ်လိုက်သည်။
မည်သူမျှ ပါမလာပေ။
"လျူနီက တစ်ယောက်တည်း လာတာ။" ဟု ကျိုးခိုင်က ဝင်ပြောသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးချင်းပိုင်၏ မျက်ခုံးများ တင်းမာစွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။
ကျိုးလျူနီ၏ မျက်လုံးများက တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ "စတုတ္ထဘိုးဘေး၊ ကျွန်မ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သေချာ မစားရသေးဘူး။ တစ်ခုခု ကျွေးပါလား။"
ကျိုးချင်းပိုင်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တန်းဝင်သွားကာ သူမအတွက် ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ပွဲ ချက်ပြုတ်ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးလျူနီလည်း ခေါက်ဆွဲများကို အချိန်တိုအတွင်း စားသောက်ကုန်ဆုံးသွားစေသည်။
ပန်းကန်ဆေးပြီးစဖြစ်သည့် ဒေါ်မာက လျှောက်လာပြီး ကျိုးခိုင်ကို မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ကိုဲ၊ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။"
"ဒုတိယဦးလေးဘက်က ဆွေမျိုးညီအစ်မ တစ်ယောက်ပါ။ မိသားစုကိုတောင် အသိမပေးဘဲ မြို့တော်ကို တစ်ယောက်တည်း ခိုးပြေးလာတာ။" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြန်ဖြေသည်။
ဒေါ်မာ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။ "ဒီကောင်မလေးက ရဲတင်းလိုက်တာကွာ။ ဒီလောက်ဝေးတဲ့ ခရီးကို ရထားစီးပြီး တစ်ယောက်တည်း လာတယ်ဆိုတော့ လမ်းမှာ လမ်းမှားသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား။"
"မကြောက်ပါဘူး။ ဘူတာရုံက လက်မှတ်ရောင်းတဲ့သူကို ကျွန်မ မေးခဲ့တာပဲဟာ။" ကျိုးလျူနီက သူမ၏ အင်္ဂလိပ်လိုရော တရုတ်လိုလို စကားသံဖြင့် ဝင်ပြောသည်။
"အဟက်၊ သိပ်တော်တဲ့ ကောင်မလေးပါလား။" ဒေါ်မာက လှောင်သလိုလိုဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်၏ မျက်နှာထားက တင်းမာနေဆဲပင်။ ဖောက်သည်အချို့ကို ဆက်ဆံစရာ ရှိသေးသဖြင့် သူတို့တူမဖြစ်သူကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးမေးမြန်းနေရန် အချိန်မရှိပေ။
ကျိုးလျူနီ စားသောက်ပြီးသောအခါ သူက သားအကြီးဆုံးကို ပြောလိုက်သည် - "သူ့ကို မင်းအမေရှိရာ ခေါ်သွားလိုက်တော့။"
"လျူနီ၊ သွားကြရအောင်။" ကျိုးခိုင်က ဆိုသည်။
ကျိုးလျူနီက လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သိပ်မလိုလားလှပေ။ သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ်မှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူမအနေဖြင့် စတုတ္ထဦးလေးဘေးတွင်သာ ဆက်နေချင်နေပေမည်။
"ကိုဒါဝါ၊ ကျွန်မ ခဏနေမှ စတုတ္ထအဒေါ့်ဆီ သွားပါ့မယ်။ အရင်ဆုံး ဒီပန်းကန်တွေ ဆေးပေးပါရစေဦး။" ဟု ကျိုးလျူနီက ကမ်းလှမ်းသည်။
"အဲဒါတွေ မလိုပါဘူး။ ဒီဆိုင်မှာ ပန်းကန်ဆေးတာနဲ့ စားပွဲသန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ ငါ့တာဝန်လေ။" ဒေါ်မာက ရယ်လျက် ပြောသည်။
ကျိုးလျူနီက အံ့ဩသွားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘလို့ အဒေါ်က လုပ်နေရတာလဲ။ ညီမလေး အာနီနဲ့ ရှန်းမေတို့ကော ဘယ်မှာလဲ။"
"သူတို့က တခြားဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေကြတယ်။ အမြန်သွားပြီး မင်းရဲ့စတုတ္ထအဒေါ်ကို သွားတွေ့စမ်းပါ။" ဒေါ်မာက လက်ကိုယမ်းကာ သူမကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။
သူမအနေဖြင့် ထိုကောင်မလေးကို လုံးဝ အရေးမပေးပေ။ ကျိုးလျူနီ ဆိုင်ထဲ ခြေချလာကတည်းက သူမ၏ မျက်လုံးများက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြင့် ဝေ့ဝေ့ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဒေါ်မာသည် ထိုသို့သော မရိုးမသား ပြုမူတတ်သည့် အမူအရာမျိုးကို အလွန်ရွံမုန်းပေသည်။ သူမက ကျိုးကျိုးအာနီ ကဲ့သို့ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး လက်လက်ဆက်ဆက် ရှိသူမျိုးကို ပို၍ နှစ်သက်သည်။
ကျိုးခိုင်က ကျိုးလျူနီကို ခေါ်သွားပြီးနောက် ဒေါ်မာက ကျိုးချင်းပိုင်အား တတွတ်တွတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ဒီကောင်မလေးက တစ်ယောက်တည်း ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကို ရဲရဲတင်းတင်း လာရဲတယ်ဆိုတော့ တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲ။ တကယ်လို့များ လမ်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်သူက တာဝန်ယူမှာလဲ။"
ဒေါ်မာ၏ စကားများမှာ ကျိုးလျူနီကို လင်ချင်းဟဲ့ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာချိန်၌ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိသည့် အတွေးများနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။
သနားညှာတာတတ်သည့် အပိုင်းအနည်းငယ် ရှိကောင်းရှိမည့် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် မတူဘဲ လင်ချင်းဟဲ့က ထိုကောင်မလေးကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အပြုံးယောင်သန်းသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ "ငါတော့ မင်းကို ချီးကျူးရမယ်—မင်းက တကယ် ရဲတင်းတာပဲ။ လာခဲ့လို့ မပြောဘဲနဲ့ မင်းဘာသာ မင်း အလကားနေရင်း ပေါ်လာရဲတယ်ပေါ့လေ။"
သူမ ပြုံးနေသော်လည်း အသံထဲတွင် ပါလာသည့် ပြတ်သားမှုကြောင့် ကျိုးလျူနီ တုန်ယင်သွားသည်။
တကယ်လို့သာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ဒုတိယအစ်မတော်တို့က ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ကြမလဲ။ ပြင်ပလူတွေကရော ဘယ်လိုပြောကြမလဲ။ ဒါက အိမ်ထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေရင်း ဘေးဥပဒ် ကျရောက်လာတာမျိုး အစစ်ပဲပေါ့!
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ကျွန်မ မှားမှန်း သိပါတယ်။ ကျွန်မက ကူညီချင်လို့ပါ..." ကျိုးလျူနီက သနားစဖွယ် မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောသည်။
"မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကူညီနိုင်မှာလဲ။ ငါ အကုန်ရှင်းပြဖို့ လိုသေးလို့လား။ မင်းက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးမှတ်နေလား။" လင်ချင်းဟဲ့က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်..."
မည်သည့် ဆင်ခြေကိုမျှ ဆက်မနာလိုတော့ဘဲ လင်ချင်းဟဲ့က စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမှာ ခရီးဆောင်အိတ်တောင် မပါလာဘူး မဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ။ ခရီးဆောင်အိတ်လည်း မပါလာတော့ မင်း ဒီကနေ့ပဲ ပြန်တော့။ သားကြီး၊ ငါ ကျောင်းကိုသွားပြီး မင်းအတွက် တစ်ပတ်လောက် ကျောင်းပွင့်ခွင့် တောင်းပေးမယ်။ သူ့ကို ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်သွားပြီး ဒုတိယဦးလေးလက်ထဲကို တန်းအပ်လိုက်စေ။ သူ့သမီးကို ကြိုးကိုင်ထိန်းသိမ်းထားဖို့ သူ့ကို ပြောလိုက်။ လမ်းမှာလည်း မင်းရဲ့ဒုတိယအဒေါ်ကို သူ့ကို သေချာစောင့်ကြပ်ဖို့ သတိပေးလိုက်ဦး။ ပြီးတော့ ကျောက်ကျောက်ရဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါတို့နဲ့ မင်းအဖေဆီကို နောက်ထပ် လာပြီး ငိုယိုမတိုင်ရအောင် ပြောလိုက်စေ!"
ကျိုးလျူနီမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ငိုယိုထွက်လာတော့သည်။ "စတုတ္ထအဒေါ်၊ ကျွန်မကို အဲဒီလောက်အထိ နှိမ်ချဖို့ လိုလို့လား။ ကျွန်မက ဘယ်တုန်းက အဒေါ့်ကို စော်ကားမိလို့လဲ။ ကျွန်မကို မလာခိုင်းဘဲနဲ့ ညီမလေးအာနီတို့ကျတော့ ဒီမှာ လာနေခွင့်ပေးထားတယ်။ ကျွန်မက စတုတ္ထဦးလေးရဲ့ ရရင်းစွဲ တူမတစ်ယောက်ပါနော်!"
"ဒီလို ဒရမ်မာခင်းပြတာတွေ ငါ့ကို မလုပ်နဲ့။" လင်ချင်းဟဲ့က ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ရှေ့မှာ ငိုပြတာ ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး။ ငါ့အရင်းအနှီး မိခင်အတွက်တောင် ငါ မျက်ရည်မကျခဲ့ဘူး၊ မင်းအတွက်ဆို ပိုတောင် မကျနိုင်ဘူး။"
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် လင်ချင်းဟဲ့ ဒေါသထွက်ပြီဆိုလျှင် သူမက အလွန် ရက်စက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ မည်သူကပဲ ဝင်ရောက်ဖြန်ဖြေပေးပါစေ၊ အလကားပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်—ကျိုးလျူနီသည် သူမ၏ တားမြစ်ထားသော နောက်ဆုံးစည်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မြို့တော်ကို တစ်ယောက်တည်း ခိုးပြေးလာတယ်ပေါ့။ သူမရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ လင်ချင်းဟဲ့က သူမကို လူမဆန်စွာ နှင်ထုတ်ရဲဘူးလို့များ ထင်နေတာလား။ ထိုကောင်မလေးသည် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုးဖြင့် ကြိုးကိုင်ရန် သူမ၏ ကျောင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပင် သွားခဲ့သေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့အနေဖြင့် သနားကြင်နာပြရန် အကြံအစည် လုံးဝ မရှိပေ။ သူမသည် ကျိုးခိုင်ကို အသုံးပြုကာ ကျိုးလျူနီကို ရထားပေါ်သို့ ချက်ချင်းပြန်တင်လိုက်ပြီး ထိုနေ့မှာပင် အမြန်ဆုံး နှင်ထုတ်လိုက်သည်။
ပြောသည့်အတိုင်းပင် ကျိုးလျူနီမှာ ရထားပေါ်တွင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငိုယိုလာခဲ့ရသည်။
ရှုရှန်းမေနှင့် ဟူဇီတို့မှာ ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားကြသည်။ သူတို့သည် လျူနီ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့လိုက်ရသေးမီမှာပင် သူမ ရောက်လာသည့်လမ်းအတိုင်း ပြန်လည် ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒီ လျူနီက တကယ် သတ္တိကောင်းတာပဲ။ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာအထိ အပြေးအလွှား လာဝံ့ပြီး စတုတ္ထဘိုးဘေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားဘွားကိုပါ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ရဲတယ်လို့များ။" ကျိုးအာနီက ဖြစ်ပျက်သွားသည်များကို ကြားရသောအခါ အမျက်ဒေါသ ထွက်သွားသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ ဒုတိယဦးလေးကတော့ ဘာမှ မသိလောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအဒေါ် သိမသိကတော့ စဉ်းစားစရာပဲ။ ရထားခက နည်းတာမှ မဟုတ်တာ။" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် မှတ်ချက်ချသည်။
"အဒေါ်၊ လျူနီကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ ပြန်လွတ်လိုက်တာ တော်တော် ကြမ်းတမ်းလွန်းမနေဘူးလားဟင်။" ရှုရှန်းမေက သတိကြီးစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"တစ်ညတာတောင် အိပ်ခွင့်မပေးဘဲ အဲဒီနေ့မှာတင် အတင်းပြန်လွှတ်လိုက်တာကြောင့် မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က ရက်စက်တယ်လို့ မင်းတို့ ထင်ကောင်း ထင်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဒီလိုလူပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးနဲ့ဘွားတွေသာ ငါ့ရှေ့မှာ တကယ် ရပ်နေပြီး ကန့်ကွက်လာရင်တောင် ငါ့ဆီကနေ အဲဒီအဖြေအတိုင်းပဲ ထွက်လာလိမ့်မယ်။" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်က လျူနီနဲ့ အတူတူ ကြီးပြင်းလာတာ မဟုတ်တော့ သူမ ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ မသိကြဘူး။" ကျိုးအာနီက ဟူဇီနှင့် ရှုရှန်းမေတို့အား ရှင်းပြသည်။ "သူမက ဘယ်တော့မှ အငြိမ်မနေဘူး။ လူကို ကူညီဖို့နေနေသာသာ ဒုက္ခတွေပဲ ရှာလာမှာ။"
ကျိုးလျူနီနှင့် အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် ကျိုးအာနီသည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲညီမလေး၏ စရိုက်ကို အလွန်ကောင်းစွာ သိပေသည်။ သူမအနေဖြင့် စတုတ္ထအဒေါ်၏ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံသည်။ အကယ်၍ ယခုအချိန်မှာသာ သူမကို ပြင်းထန်သော သင်ခန်းစာ မပေးခဲ့ပါက နောင်တွင် အဆုံးမရှိသော ပြဿနာများ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။