သူမ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ အဘွားရှု လို အငြိမ်းစားလုပ်သားတွေအကြောင်းကို ကျိုးချင်းပိုင် နဲ့ ဆွေးနွေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က အဲဒါကို စိတ်ထဲမှာ မှတ်သားထားလိုက်ပါတယ်။
ဒီဂျုံထုတ်ဆိုင်ရဲ့ အခြေအနေက တည်ငြိမ်လာပြီဖြစ်ပြီး ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာတွေလည်း မရှိတော့ပါဘူး။ ကျိုးခိုင် ရဲ့ ကျောင်းပိတ်ရက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျိုးချင်းပိုင် က တခြားစက်ရုံတွေနဲ့ပါ သွားရောက်ညှိနှိုင်းခဲ့ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ အလုပ်ကနေ ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီး သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ အရေအတွက်အတိုင်း အော်ဒါတင်ပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။
ပထမဆုံး ဒီဇိုင်းအသင်းက ဂါဝန်အစုံ တစ်ရာကို ထပ်တိုးထားခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီဒီဇိုင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ ဒုတိယနဲ့ တတိယဒီဇိုင်းတွေလည်း ပါဝင်နေတာကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင် က စက်ရုံကိုသွားပြီး ဒီဇိုင်းတစ်ခုချင်းစီအတွက် ယူနစ် ၅၀၀ စီ အော်ဒါမှာခဲ့ပါတယ်။
ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ အဲဒီစက်ရုံအတွက် အလွန်ကြီးမားတဲ့ အော်ဒါတစ်ခုပါပဲ။ သူတို့နဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တာဖြစ်လို့ စက်ရုံရဲ့ သဘောထားကလည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါတောင်မှ အဲဒီလိုမျိုး ကိစ္စရပ်တွေက အနာဂတ်မှာ ထပ်ဖြစ်လာဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အများကြီး ရှိနေပါတယ်။
ဒါကြောင့် ဒီနှစ်ထဲမှာ တောင်ပိုင်းဘက်ကနေ အပ်ချုပ်စက်အုပ်စု တစ်စုကို ဝယ်ယူပြီး သူတို့ကိုယ်ပိုင် အလုပ်ရုံတစ်ခု ဖွင့်လှစ်လိုက်တာက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
သူတို့သာ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်စွာ လည်ပတ်မယ်ဆိုရင် ဘသူ့ကိုမှ ရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ထိုမှသာ နောင်လာမယ့် ဝတ်စုံဒီဇိုင်းအသစ်တွေအတွက် ဦးဆောင်နိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းကိုပါ လက်ဝယ်ပိုင်ပိုင် ရရှိသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ခုနစ်ရက်အကြာမှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ သူမ ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပထမဆုံး အထည်ချုပ်စက်ရုံဆီကို သွားရောက်ခဲ့ပါတယ်။ သူမ မှာယူထားတဲ့ နောက်ဆုံးအသုတ် အထည်တွေကို သွားရောက်ယူပြီးတာနဲ့ အဲဒီစက်ရုံနဲ့ လုပ်ငန်းပိုင်းဆိုင်ရာ အဆက်အသွယ် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပါတော့တယ်။
စက်ရုံမန်နေဂျာက သူမကို ဆက်ပြီး ချုပ်ပေးဖို့ မတားဆီးခဲ့ပါဘူး။ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ အဲဒီဂါဝန်ဒီဇိုင်းရဲ့ အတုအပတွေက ဈေးကွက်ထဲမှာ စတင်ပေါ်ထွက်လာပါတော့တယ်။
ခန့်မှန်းနေစရာတောင် မလိုပါဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က သူမရဲ့ အထည်ဒီဇိုင်းကို အသေအချာ ခိုးချလိုက်တာပါပဲ။
ဒါသာ နောင်လာမယ့် ခေတ်တွေဆိုရင် သူမအနေနဲ့ အခွင့်အရေး ကာကွယ်ပိုင်ခွင့်အတွက် တောင်းဆိုလို့ ရသေးပေမဲ့ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးအတွက် ဘယ်နေရာမှာ သွားရောက်တိုင်ကြားရမှန်း မရှိပါဘူး။
ဒါကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ သင်ခန်းစာ ရသွားခဲ့ပါတော့တယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်းကစပြီး ဒီဇိုင်းအသစ်တစ်ခု ထွက်လာတိုင်း သူမဟာ ပထမအသုတ် ထုတ်လုပ်မှုကို ပမာဏပိုများများ လုပ်ဆောင်ပြီး အစောပိုင်း ဖက်ရှင်ရေစီးကြောင်းကနေ အမြတ်ငွေ အမြန်ထုတ်ယူပါတော့တယ်။ နောက်ပိုင်း ဘာတွေပဲ ဖြစ်လာပါစေ သူမနဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်တော့ပါဘူး။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဧပြီလကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတော့တယ်။
ဒီလထဲမှာ နွေဦးရာသီက အလှပဆုံး အချိန်အခါကို ရောက်နေပါပြီ။ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ဂါဝန်နဲ့ အဝတ်အထည် ဒီဇိုင်းအချို့ ဈေးကွက်ထဲ ရောက်ရှိလာပြီး အရောင်းအဝယ် အလွန်ကောင်းမွန်နေပါတယ်။
အထည်ဆိုင်မှာဆိုရင် နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အဝတ်အထည် ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ပုံမှန် ရောင်းချနေရပါတယ်။
မူလက သူမဟာ ဟူဇီ ကို လမ်းဘေးဈေးဆိုင်လေး တစ်ဆိုင် စတင်ဖွင့်လှစ်ပေးချင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီအကြံအစည်ကိုတော့ ခဏရပ်နားထားလိုက်ရပါတယ်။ သူတို့ကိုယ်ပိုင် အပ်ချုပ်စက်ရုံ ရှိလာတဲ့အခါမှသာ အဲဒီအကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားတော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအစား ဟူဇီ ကိုတော့ ဆိုင်မှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်ထုတ်ကူပေးဖို့၊ ဝယ်ယူထားတာတွေကို စာရင်းလုပ်ပေးဖို့၊ ဒါ့အပြင် အာနီနဲ့ ရှုရှန်းမေ တို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ဖို့အတွက် ဆိုင်ဝင်းဝမှာ စောင့်ကြပ်ပေးဖို့ တာဝန်ပေးအပ်ထားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီညမှာ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က စာရင်းစာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်တိုင်က စာရင်းတွေကို တိုက်ရိုက် မကိုင်တွယ်ပါဘူး။ ကျိုးချင်းပိုင် ကပဲ အဲဒီစာရင်းအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ပြီး နေ့စဉ် ပစ္စည်းလက်ကျန် စာရင်းဇယားတွေ ရေးဆွဲကာ ငွေစာရင်းတွေကို တွက်ချက်ပေးပါတယ်။
"ငွေတွေ အဲဒီလောက်ထိ ရခဲ့တာလား" လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့သြတကြီးနဲ့ လေသံထွက်လာပါတယ်။
အထည်ဆိုင်ရဲ့ အရောင်းအဝယ်က ထူးထူးခြားခြားကို ကောင်းမွန်နေတာပါ။ တစ်နေ့တာရဲ့ အနိမ့်ဆုံး အရောင်းပမာဏက အထည် အစိ ഇരുဆယ် ကျော်လောက် ရှိပြီး တစ်ခါတလေဆိုရင် သုံးဆယ်၊ လေးဆယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါးဆယ်အထိ တက်သွားတတ်ပါတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ တစ်ပတ်ပတ်လုံး ကုန်ပစ္စည်း လုံးဝပြတ်သွားတဲ့ အပတ်တောင် ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။
ဒါတောင်မှ အထည်တစ်စအတွက် ရတဲ့အမြတ်က ယွမ်လေးကျပ်လောက် ရှိပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့လက တစ်ပတ်ပြည့် تر ပစ္စည်းပြတ်သွားခဲ့တာတောင်မှ အထည်ဆိုင်ရဲ့ အမြတ်ငွေက ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် ယွမ် နှစ်ထောင်အထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ အနေနဲ့ အလွန်အမင်း အံ့အားမသင့်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားရပါတယ်။
"အမြတ်ကတော့ အတော်များတယ်" ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ဂျုံထုတ်ဆိုင် လုပ်ငန်းကလည်း အဆင်ပြေနေပေမဲ့ လစဉ်ဝင်ငွေကတော့ ယွမ် သုံးရာဝန်းကျင်လောက်မှာပဲ အမိုးခတ်နေခဲ့ပါတယ်။ အမြတ်စွန်းက တကယ်ကို နည်းပါးလွန်းတာကြောင့် အဲဒီစည်းကို ကျော်ဖြတ်ဖို့က ခက်ခဲပါတယ်။
ဒါတောင်မှ ယွမ် သုံးရာဆိုတာ မနည်းလှပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဇနီးဖွင့်ထားတဲ့ အထည်ဆိုင်က ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေ ဖန်တီးပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။
"ရှင်က အပြင်မှာ ပြန်လည်ရောင်းချပြီး ကုန်သည်လုပ်စားတာကို ဆက်လုပ်ဦးမှာလား" ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်ပါတယ်။
"နောက်ထပ် နှစ်နှစ် သုံးနှစ်လောက်အထိ ဆက်လုပ်လို့တော့ ရပါသေးတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျရင်တော့ ပြန်ရောင်းရင်တောင် လူတွေက ဝယ်ချင်မှ ဝယ်တော့မှာ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မှတ်ချက်ပေးပါတယ်။
နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ဝယ်ပြီး ပြန်ရောင်းတဲ့အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ဖို့ကတော့ သေချာပေါက် လိုအပ်နေဆဲပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်ပိုင်းကျရင် ဝယ်လိုအား ကျဆင်းသွားနိုင်လို့ပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဝင်ငွေကို တိုးမြှင့်ဖို့အတွက် လက်ရှိ အမြတ်အစွန်းရမယ့် အခွင့်အလမ်းကို လက်မလွတ်ဘဲ ဆုပ်ကိုင်ထားဖို့က အရေးကြီးပါတယ်။
ဒီကနေ့အချိန်ထိ သူမ အမြတ်တနိုး လိုချင်နေတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ပါတဲ့ မိသားစုခြံဝင်းအိမ်ကြီးကို သူမ လက်ဝယ်မပိုင်ဆိုင်ရသေးပါဘူး။
တကယ်တော့ လက်ရှိ အထည်ချုပ်လုပ်ငန်း ပုံစံက ရေရှည်ခံမယ့် ပုံစံမဟုတ်ပါဘူး။ အချိန်တန်ရင် ဒါတွေက သာမန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် တစ်ခုဖြစ်လာမှာပါပဲ။
ဒါကြောင့် လက်ရှိအမြတ်ငွေတွေ ကောင်းနေရုံနဲ့ တခြားဝင်ငွေလမ်းကြောင်းတွေကို သူမ လက်မလွှတ်လိုက်သင့်ပါဘူး။ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တိုင်း သူမ တစ်ယောက်တည်း လုပ်ကိုင်တဲ့ ကုန်စည်ပြန်လည်ရောင်းချမှုက တစ်နှစ်တာ မိသားစုဝင်ငွေ အပြည့်အစုံထက်ကို အများကြီး ပိုလွန်နေပါသေးတယ်။
"ရှောင်မေရဲ့ ဆိုင်ခန်းကတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ။ ငါတို့ပိုင်ဆိုင်တဲ့နေရာနဲ့လည်း သိပ်မဝေးဘူး၊ လမ်းလျှောက်ရင် မိနစ်သုံးဆယ်လောက်ပဲ ကြာမယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က စကားစလာပါတယ်။
"ရှင် သွားကြည့်ပြီးပြီလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်ပါတယ်။ "ကိုယ် သွားကြည့်ခဲ့တယ်။ အတော်လေး ကောင်းပါတယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆိုင်ခန်းအတွက် ငှားရမ်းခကိုတော့ ပြီးပြတ်အောင် မလုပ်ရသေးပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင် က တစ်လကို ယွမ်ဆယ်ကျပ်နဲ့ အရင်ဦးအောင် ငှားရမ်းထားလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ယောက်မနဲ့ မောင်ဖြစ်သူ ရောက်လာတဲ့အခါ ကျရင်တော့ အဲဒီငှားရမ်းခကို သူတို့ဘာသာပဲ ပေးခိုင်းလိုက်မှာပါ။ လောလောဆယ် ငွေကြေးကြိုတင်စိုက်ထုတ်ပေးထားတာကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့ က "မနက်ကျရင် ကြက်တစ်ကောင်ဖမ်းပြီး ဟင်းချိုချက်လိုက်ဦး" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အင်း" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ခင်းမှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ သူမရဲ့ ကြက်ဟင်းချိုကို သောက်လိုက်ပါတယ်။ သွားလာလှုပ်ရှားချင်စိတ် မရှိတာကြောင့် ကျိုးခိုင် ကိုပဲ ဟင်းချိုပန်းကန်တွေ သွားပို့ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
အဘိုးဝမ်က ဒီကနေ့ သူတို့ဆီ လာမစားဖြစ်တာကြောင့် သူ့အတွက် တစ်ပွဲ ပို့ပေးလိုက်ပြီး ကိုယ်ဝန်သည် ဝမ်လီ အတွက်လည်း တစ်ပွဲ ထပ်ပို့ပေးလိုက်ပါတယ်။
ဟင်းချိုချက်ဖြစ်တိုင်း လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ ဝမ်လီ ရဲ့ ဝေစုကို ဘယ်တော့မှ မေ့ထားခဲ့ဖူးပါဘူး။
ဝမ်လီ က အားနာသွားပြီး ကျိုးခိုင် ကို "တကယ်တော့ ငါ့ကို အဲဒီလို အမြဲလာမပေးလည်း ရပါတယ်ကွာ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အမေပြောတာက အဒေါ်က နောင်ကျရင် သူ့အတွက် သားအမိ သို့မဟုတ် သမီးခံ ပေးရမှာတဲ့၊ ဒါကြောင့် ငါတို့က ဘာမှ အရှုံးမရှိပါဘူး" လို့ ကျိုးခိုင် က ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်လီ က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ အစားစားပြီးသွားတဲ့အခါ ပန်းကန်ကို သေချာဆေးကြောပြီး သူ့ကို ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အပြင်ဘက်က အသံချဲ့စက်စပီကာကနေ အသံထွက်ပေါ်လာပါတော့တယ်။
"ဆရာမ လင်ချင်းဟဲ့ ခင်ဗျာ၊ ဆရာမ လင်ချင်းဟဲ့ ခင်ဗျာ၊ ဒီအသံကို ကြားတယ်ဆိုရင် ပင်မဝင်ပေါက်က စောင့်ဆိုင်းခန်းဆီကို ကြွရောက်ပေးကြပါရန် မေတ္တာရပ်ခံအပ်ပါတယ်။ ပင်မဝင်ပေါက် စောင့်ဆိုင်းခန်းဆီကို ကြွပေးကြပါခင်ဗျာ။"
ကျိုးခိုင် က အံ့သြမှင်သက်သွားပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ မသိဘူး" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"မင်းအမေကို လာရှာတဲ့သူ ရှိနေလောက်တယ်။ သွားကြည့်ရအောင်" လို့ ဝမ်လီ က အကြံပြုပါတယ်။
"ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်ပါ့မယ်။ အဒေါ်လီရေ၊ အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်ပါတော့" လို့ ကျိုးခိုင် က ထမင်းဘူးကို ယူကာ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
စောင့်ဆိုင်းခန်းကို ရောက်တဲ့အခါ ကျိုးလျူနီ စောင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ကျိုးခိုင် က ချက်ချင်းပဲ မျက်မှောက်ကြုံ့သွားပါတယ်။
"ကိုဒါဝါ!" ကျိုးလျူနီ ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တလက်လက် တောက်သွားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ လက်ပြလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးလျူနီ ရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ရဲသားတစ်ယောက်က ကျိုးခိုင် ကို ကြည့်ပြီး "ဒီကောင်မလေးက မင်းတို့မိသားစုထဲက မဟုတ်လား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယဘကြီးဘက်က ညီမဝမ်းကွဲပါ" လို့ ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ရဲမင်းကြီး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ" လို့ ဆက်မေးလိုက်ပါတယ်။
သူ ထင်ထားသလိုမျိုး မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ သူ ဆုတောင်းနေမိပါတယ်။
"ဆွေမျိုးတော်တယ်ဆိုတော့ ငါ မင်းကို အပ်လိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နောင်လာမယ့်အချိန်တွေမှာတော့ ပိုသတိထားဖို့လိုတယ်။ သူက ဒီလောက်ငယ်ပြီး ဒီနယ်မြေကိုလည်း အကျွမ်းတဝင် မရှိဘူးလေ၊ တစ်ယောက်တည်း ဟိုပြေးဒီလွှတ် ဖြစ်အောင် မလွှတ်ထားသင့်ဘူး" လို့ ရဲသားက ပြောလိုက်ပါတယ်။
"နားလည်ပါပြီ" လို့ ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြီး စိတ်ထဲမှာ မှတ်သားထားလိုက်ပါတယ်။
ရဲသား ထွက်သွားတာနဲ့ တပြိုင်နက် ကျိုးလျူနီ က ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ပြေးလာပြီး ကျိုးခိုင် ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပါတယ်။
"လျူနီ၊ မင်း ဒီကို တစ်ယောက်တည်း လာတာကို မင်းတို့အိမ်က သိရဲ့လား" လို့ ကျိုးခိုင် က အနောက်ကို ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက်နဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။