အခန်း (၃၁၉) - ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ရုံ ဖွင့်လှစ်ခြင်း
"စတုတ္ထအဒေါ်လေး၊ ကြည့်ရတာ အရမ်းလှနေတာပဲ" လို့ ကျိုးအာနီ က အံ့သြတကြီး မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"တော်တော်လေးကို အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လှတာပဲ" ဟု ရှုရှန်းမေ ကလည်း မျက်လုံးထဲတွင် အားကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လျက် ထပ်ဆင့်ပြောသည်။
"ကျွန်တော့်ဦးလေးကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲဗျာ" ဟု ဟူဇီ က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနှင့် တည့်တည့်ပြောလိုက်သည်။ မြို့တော်ကို ရောက်လာပြီးနောက်တောင်မှ သူ့ရဲ့ဒီအဒေါ်လေးနဲ့ ယှဉ်နိုင်မယ့်သူမျိုးကို သူ အလွန်ရှားရှားပါးပါးသာ တွေ့ဖူးသည်။
"ဒီလို အလှအပမျိုးက ကောင်းကင်ဘုံမှာပဲ ရှိတာပါ၊ လူ့လောကထဲမှာဆိုရင်တောင် ရှာမှရှားပါပဲ" ဟု ကျိုးရွှမ် က ချက်ချင်းပင် ဖွဲ့နွဲ့ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မျက်နှာချိုသွေးတဲ့ကောင်" ဟု ကျိုးခိုင် က ရွံရှာသလို ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒုတိယအစ်ကိုရာ၊ ဒါကို မျက်နှာချိုသွေးတယ်လို့ မခေါ်ဘူးလေ။ သက်တံရောင်တင်စားပြီး ချီးကျူးတာလို့ ခေါ်တယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြင်ပေးလိုက်သည်။
"ဒီကောင်လေးတွေ ဘာတွေလျှောက်ပြောနေကြတာလဲ။ ဒုတိယကောင် ပြောတာ ဘယ်နေရာက မှားနေလို့လဲ။ ဟူဇီ၊ ရှန်းမေ၊ အာနီနဲ့ တခြားသူတွေက အမြင်မှန်ကြတယ်။ မင်းတို့နှစ်ကောင်က မျက်စိကန်းနေကြတာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆူငေါက်လိုက်သည်။
"မေမေ၊ ဒီလိုဝတ်စုံမျိုး ဝတ်ပြီး မနက်ဖြန် လမ်းပေါ်လျှောက်သွားကြည့်၊ အသက်ဝင်နေတဲ့ ကြော်ငြာတစ်ခုလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ သိပ်ပြီး ထင်ရှားပေါ်လွင်နေတော့ လူတွေက ဆိုင်တံခါးကို လာလှဲကြတော့မှာပဲ။ သားကို လာကူပေးဖို့ လိုသေးလား" ဟု ကျိုးရွှမ် က ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ကောင်ကတော့ မလိုပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။ "အကြီးဆုံးသား၊ မနက်ဖြန် မင်းမှာ စာသင်ချိန် ဘယ်နှစ်ချိန် ရှိလဲ။"
"အရေးကြီးတဲ့တစ်ချိန်ပဲ ရှိပါတယ်။ ပြီးတာနဲ့ သား ချက်ချင်းလာခဲ့မယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အဝတ်အစားတစ်စုံကို သူမ၏ တူမဖြစ်သူများဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒါလေးတွေ ဝတ်ကြည့်လိုက်ကြဦး။ အလယ်အလတ် အရွယ်အစားတွေဆိုတော့ တော်လောက်ပါတယ်။"
သူမက အဝတ်လဲရန် အိပ်ခန်းထဲသို့ လွှတ်လိုက်သည်။
လူငယ်ပီပီ မိန်းကလေးတွေ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်နှင့် ထိုဝတ်စုံမှာ ထူးကဲစွာ လှပသွားကြသည်။
"ဒါပေမဲ့ အဒေါ်လေးလောက်တော့ မမီသေးဘူး" ဟု အဝတ်အစားများကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် ဟူဇီ က မှတ်ချက်ချသည်။
ကျိုးမိသားစုမှ ယောကျ်ားလေးသုံးယောက်ကတော့ တိတ်တဆိတ်ပင် ငြိမ်နေလိုက်ကြသည်။ ဝတ်စုံတွေက အလွန်လှပနေသော်လည်း သူတို့၏ မိခင်ကိုတော့ ယှဉ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ဟန်ပန်မှာ မည်သို့မျှ နှိုင်းယှဉ်မရနိုင်ချေ။
"သူတို့က ငယ်ငယ်ပျိုပျိုနဲ့ လှနေကြတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် မမီဘဲနေမလဲ။ တကယ်ပါပဲ၊ မျက်စိတွေ ဘာတွေကန်းနေကြတာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ပတ်လောက် လှည့်ပြစမ်းပါဦး။"
ကျိုးအာနီ နှင့် ရှုရှန်းမေ တို့နှစ်ယောက်စလုံးက အမိန့်နာခံကာ လှည့်ပြလိုက်ကြရာ မည်သည့်ထောင့်ကကြည့်ကြည့် ချစ်စရာကောင်းနေသည်။
"ကဲ ရပြီ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ဒါတွေ ဝတ်သွားကြတော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ခုပ်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။
သူမကိုယ်တိုင်အတွက်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်တော့မည်—သူမက သူမရဲ့ သာမန်ဝတ်စုံကိုသာ ပိုနှစ်သက်သည်။
မိန်းကလေးများကို သူတို့ချင်း စကားပြောခွင့်ပေးခဲ့ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အဝတ်အစားလဲရန် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ အဝတ်အစားများကို ခေါက်ပြီး သိမ်းဆည်းနေစဉ် ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ကာ "ခင်ဗျား ဒီဝတ်စုံနဲ့ တကယ်လှတာပဲ" ဟု ပြောသည်။
"ငါသိပါတယ်။ နောက်ရက်ကျရင် အဘွားရှု ဆီကို ငါ့အတွက် ပုံစံမတူတာ နှစ်စုံလောက် ထပ်ချုပ်ခိုင်းရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။
သူမမှာရှိနေသည့် ဝတ်စုံများမှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း နှစ်ရာကျော် ရှိသည်။ ယခုလက်ရှိတွင် စက်ရုံက သူမအတွက် နွေရာသီပုံစံ အသစ်နှစ်မျိုးကို အပြေးအလွှား ထုတ်လုပ်ပေးနေရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အစုလိုက်ထုတ်လုပ်ထားသော အဝတ်အစားများကို မကြိုက်လှပေ။ အကြောင်းမှာ အလားတူဝတ်စုံ ဝတ်ထားသူနှင့် လမ်းတွင် ဆုံမိရန် အလွန်လွယ်ကူသောကြောင့်ပင်တည်း။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အဘွားရှု ကို ခင်ဗျားအတွက် သီးသန့်ချုပ်ဝတ်စုံလေးတွေ ချုပ်ခိုင်းလိုက်လေ။"
"ကောင်းပြီလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်းပြောသည်။ "ရှင် ဝတ်ပြခိုင်းရင် ဝတ်ပြမယ်လေ။"
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နွေးထွေးသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် အဝတ်အထည်ဆိုင်ကြီးကို လုပ်ငန်းစတင်ကြောင်း တရားဝင် ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။
ယခင် အလုပ်မဖြစ်သေးသော ရက်များအတွင်းက ဟူဇီ၊ အာနီနှင့် ရှန်းမေတို့သည် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် တစ်ချိန်က ဟောင်းနွမ်းနေသော ဆိုင်ခန်းကို တက်ကြွပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲထားခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်က သာမန်ဆိုင်များတွင် ဤကဲ့သို့ အတွင်းပိုင်း အလှဆင်ဒီဇိုင်းမျိုး မရှိကြချေ။ ဖောက်သည်များသည် အဝတ်အစားများကို ကြည့်ရုံသာမက ဆိုင်၏ အလှအပဆိုင်ရာ ဖန်တီးမှုကပါ သူတို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။
ယခုအခါ လဆန်းပိုင်း ရာသီဥတုအရ ဖေဖော်ဝါရီလနှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ နေရက်များအရ မတ်လအစောပိုင်းသို့ ကူးပြောင်းလာပြီဖြစ်သည်။
ရာသီဥတုက အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ပေါ့ပါးသော နွေဦးဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ရုံမျှဖြင့် အဆင်ပြေပေသည်။
စတိုင်လ်ကို ပိုဦးစားပေးပြီး အနွေးဓာတ်ကို နောက်မှထားတတ်သည့် ခေတ်မီအတွေးအခေါ်အတိုင်း လိုက်နာကြသည်ဖြစ်စေ—ပြင်ပမှ အင်္ကျီထပ်ဝတ်ရုံမျှဖြင့်ဖြစ်စေ— ဤဆန်းသစ်သော ဝတ်စုံများကိုတော့ မဖြစ်မနေ ဝယ်ယူသင့်ပေသည်။
ပထမနေ့တွင် အရောင်းအဝယ်မှာ သာမာန်မျှသာရှိပြီး ဝတ်စုံ ဆယ်စုံခန့်သာ ရောင်းချရသည်။ သို့သော် ဒုတိယနေ့ရောက်သောအခါ သတင်းများ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ဆိုင်မှာ စည်ကားသွားခဲ့သည်။ အစုံသုံးဆယ်ကျော်မှာ စင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ကုန်သွားခဲ့သည်။
ထိုသို့ အရှိန်အဟုန်ကောင်းလာရာ မကြာမီမှာပင် အစပိုင်းက ပြုလုပ်ထားသော ဝတ်စုံ နှစ်ရာကျော်မှာ အကုန်အစင် ပြတ်လပ်သွားတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ စက်ဘီးကို စီးကာ နောက်တစ်သုတ် အမြန်ထုတ်ပေးရန် အထည်ချုပ်စက်ရုံဆီသို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက် မြန်မြန်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အဝတ်အစားတွေက အများကြီးဆိုတော့ အချိန်ယူရတာ သဘာဝပဲလေ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော်တို့ကို အရမ်းနှေးတယ်လို့ ထင်ရင် တခြားမှာ အော်ဒါသွားတင်လိုက်ပါတော့"
သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်က မန်နေဂျာ၏ သဘောထားမှာ နွေးထွေးပျူငှာပြီး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ဆောင်ပေးတတ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ လေသံနှင့် မျက်နှာပေးမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ဆက်ထိန်းထားရင်း "ဒီမှာ လုပ်ပြီးသားဖြစ်နေတော့ ဆက်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ချင်တာက သဘာဝပါပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူ့နှင့် ပစ္စည်းထုတ်ယူမည့် အချိန်ကို သဘောတူညီပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် စက်ရုံတံခါးဝမှ ထွက်လာသည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ညှိုးကျသွားခဲ့သည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် ချက်ချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးတော့သည်။
"ဒါဆိုရင် သူတို့နဲ့ ဆက်မပူးပေါင်းတော့နဲ့။ ကျွန်တော်တို့ ချုပ်စက်တွေ ထပ်ဝယ်ပြီး အဘွားရှု လို ကျွမ်းကျင်အလုပ်သမားတွေကို ငှားပြီး ကိုယ်တိုင်ပဲ အဝတ်အစားတွေ ချုပ်ကြတာပေါ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မတွေဝေဘဲ အကြံပြုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အံ့သြသွားသည်။ "ကျွန်တို့ကိုယ်တိုင် အထည်ချုပ်စက်ရုံ ဖွင့်မယ်ပေါ့။"
"စက်ရုံကြီးတော့ မဟုတ်သေးဘူးပေါ့၊ အလုပ်ရုံသေးသေးလေးတစ်ခုဖွင့်ပြီး လူနည်းစုလောက် ငှားပြီး လုပ်တာပေါ့။ အဲဒီမန်နေဂျာက ခင်ဗျားရဲ့အဝတ်အစားတွေ အရမ်းအရောင်းသွက်နေတာကို သဘောပေါက်သွားပြီး သူကိုယ်တိုင် ပြန်ရောင်းချင်နေလို့ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ထောက်ပြပြောဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မည်းမှောင်သွားသည်။
သူမ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ အထည်ချုပ်စက်ရုံ မန်နေဂျာသည် ထိုသို့သော အကြံမျိုး အမှန်တကယ် ရှိနေနိုင်သည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။
"ကိုယ် တခြားအထည်ချုပ်စက်ရုံနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ကူညီပေးပါ့မယ်။ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်ရောက်တာနဲ့ တောင်ပိုင်းကို သွားပြီး ချုပ်စက်တွေ သွားဝယ်ကြတာပေါ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
ဒေသတွင်းမှာ ချုပ်စက်ဝယ်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။ ခွဲတမ်းလက်မှတ်များ လိုအပ်ဆဲဖြစ်ပြီး တောင်ပိုင်းသို့ သွားရောက်ဝယ်ယူမှသာ ငွေသားဖြင့် သက်သက်သာသာ ဝယ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် အလုပ်ရုံသေးသေးလေးတစ်ခု ဖွင့်မည်ဆိုပါက ချုပ်စက်အများအပြား လိုအပ်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
"ချင်းပိုင်၊ တကယ်ပဲ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ရုံ ဆောက်ကြမှာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒီစက်ရုံတွေရဲ့ ပြောင်းလဲတတ်တဲ့ သဘောထားတွေကို ဆက်ပြီး သည်းမခံချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကိုယ်တိုင်လုပ်တာပဲ တစ်ခုတည်းသော လမ်းစပဲလေ။"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုနေ့က မန်နေဂျာ၏ အေးစက်စက် အမူအရာကို ပြန်အမှတ်ရရင်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ရုံ စဖွင့်ကြတာပေါ့။"
ထို့နောက် သူမက ကျိုးချင်းပိုင် ကို မှာကြားလိုက်သည်။ "ဦးလေးဝမ်ကို မေးကြည့်ပါဦး၊ အလုပ်ရုံဆောက်ဖို့ ဝယ်လို့ရမယ့် လွတ်နေတဲ့ ဂိုဒေါင်တွေ ဘာတွေ ရှိမလဲလို့။"
"ရတာပေါ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။
ထိုကိစ္စကို ကျိုးချင်းပိုင် ထံတွင် အပ်နှံခဲ့ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အဘွားရှု ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
အဘွားရှု သည် သူမ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ဆရာမလင်း၊ ခင်ဗျားအတွက် ချုပ်စက်ဝတ်စုံ နှစ်စုံကတော့ မပြီးသေးပါဘူး" ဟု ပြောသည်။
"ကျွန်မ သိပါတယ် အဒေါ်ရှု။ အဒေါ်လို ကျွမ်းကျင်မှုမျိုးရှိတဲ့ အလုပ်က ထွက်ပြီးသား အလုပ်သမားဟောင်းတွေ ဒီနားမှာ အများကြီးရှိသေးလားလို့ လာမေးတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။
"ရှင်က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒါတွေကို လာမေးရတာလဲ" ဟု အဘွားရှု က အံ့သြထိတ်လန့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အဟမ်း၊ ဒါက လူမှုရေးပြဿနာတစ်ခုကြောင့်ပါ။ လူအများကြီး အစောပိုင်း အနားယူနေကြရတယ်လို့ ကြားရလို့ အဲဒီအကြောင်း ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ရေးမလို့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ချောမွေ့စွာ ဖြေရှင်းပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဩော်၊ အဲဒီလိုလား။ ဒါဆိုရင်တော့ ရှင် မှန်တဲ့လူဆီကို ရောက်လာတာပဲ" ဟု အဘွားရှု က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံထဲတွင် ခါးသီးသော မကျေနပ်ချက်များ ပါဝင်လာသည်။ "ရှင် မသိပါဘူး။ ကျွန်မ တရားဝင် အသက်ပြည့်လို့ အနားယူတာတောင် မဟုတ်ရပါဘူး၊ စက်ရုံက ကျွန်မက အသက်ကြီးပြီး လက်နှေးတယ်ဆိုပြီး မနှစ်မြို့တော့ဘူးလေ။ လူငယ်မိသားစုဝင်တွေ မြို့ကို ပြန်လာပြီး ကျွန်မတို့နေရာကို အစားထိုးဝင်ရောက်နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်မတို့ကို အတင်းအကျပ် ထုတ်ပစ်ခဲ့ကြတာပါ။"
အဘွားရှု ကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်များမှာ ရှားပါးလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
အချို့အလုပ်သမားများမှာ မြို့သို့ ပြန်လာကြသည့် မိသားစုဝင်ငယ်များထံသို့ အလုပ်လွှဲပြောင်းပေးရန် ဆန္ဒအလျောက် အနားယူကြသော်လည်း အဘွားရှု ကဲ့သို့သော အခြားသူများမှာမူ ဆန္ဒမပါဘဲ အထုတ်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ အနားယူပြီးနောက် သူမတွင် သဘာဝကျစွာပင် ဘာအလုပ်မှ မရှိတော့ပေ။ မိသားစုအတွက် စားဝတ်နေရေး အထောက်အပံ့အနည်းငယ် ရစေရန် တစ်ခါတစ်ရံ ပုဂ္ဂလိက အဝတ်ချုပ်လုပ်ငန်းများကို တိတ်တဆိတ် လုပ်ကိုင်ရပြီး အချို့မှာမူ ဝင်ငွေဟူ၍ လုံးဝမရှိဘဲ ရှေးစုဆောင်းငွေဟောင်းလေးများဖြင့်သာ ရပ်တည်နေကြရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအရာများကို အကုန်အစင် ကြားသိလိုက်ရပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခုကို အမြန်ပင် ရေးဆွဲလိုက်တော့သည်။