နှစ်သစ် ရောက်ပြီဖြစ်၍ ရုပ်သွင်သစ်လည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဒီနှစ်တွင် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ကြီး၏ စာသင်နှစ်သစ် စတင်ဖွင့်လှစ်မှုသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆန်းသစ်လာခဲ့သည်။
အကြောင်းမှာ ယခုနှစ် နွေရာသီတွင် ပထမဆုံးအသုတ် ကျောင်းသားကျောင်းသူများ ဘွဲ့ရကြတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လင်းချင်ဟယ်သည် ယခုအခါ နိုင်ငံခြားဘာသာစကား နည်းပြဆရာမ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝမ်လီနှင့် ඇ၏ ဆက်ဆံရေးမှာမူ မပြောင်းလဲဘဲ မူလအတိုင်းပင် ရှိနေဆသေးသည်။
ဝမ်လီသည်လည်း ဒီနှစ်တွင် ဘွဲ့ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိမိမြို့၌ပင် စာသင်ကြားခွင့်ရရန် ကျောင်းသို့ လျှောက်ထားခဲ့ရာ ကျောင်းဘက်ကလည်း သေချာစဉ်းစားပေးမည်ဟု ပြောထားခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ဝမ်လီ၏ ပညာအရည်အချင်းနှင့်ဆိုလျှင် ထိုနေရာ၌ စာသင်ကြားပါက အောင်မြင်မှုများမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု ပြောနိုင်သည်။
ဒီနေ့တွင် လင်းချင်ဟယ်သည် ဝမ်လီကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဝမ်လီမှာ မျက်နှာပူ အားနာနေသည့် ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လင်းချင်ဟယ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဝမ်လီမှာ ပြောပြရန် နည်းနည်း ရှက်နေပုံရသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး - "ချင်ဟယ်၊ ငါ... ငါ ကိုယ်ဝန်ရနေပြီ ထင်တယ်"
လင်းချင်ဟယ် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူမသည် ဝမ်လီကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်ပြီး - "ဝမ်လီ၊ ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ"
သူမ ကြည့်နေသည်ကို မြင်တော့ ဝမ်လီသည် လင်းချင်ဟယ် နားလည်လွဲသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်သဖြင့် - "အဝေးကြီး မတွေးပါနဲ့။ ငါ့ယောကျာ်းကို ဖောက်ပြန်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ နှစ်သစ်ကူးညတုန်းက ငါ့ယောကျာ်းက ကလေးကို ခေါ်ပြီး ငါ့ဆီ လာလည်ခဲ့တာလေ" ဟု အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဟူး" လင်းချင်ဟယ် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ခုနကတော့ တကယ်ကို လန့်သေတော့မလို့ပင်။ သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ဖောက်ပြန်သွားပြီဟု ထင်လိုက်မိသည်။
သူမသာ ဆိုလျှင်တော့ ခွင့်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးသည် မူဝါဒရေးရာ ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းစရာ လုံးဝမရှိပေ။
"နင်ကလည်း သေချာမှ မပြောတာ" လင်းချင်ဟယ်က စိတ်တိုတိုဖြင့် စကားမပီမသ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဝမ်လီ၏ မျက်နှာတွင် မျက်နှာပူသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေတုန်းပင် ဖြစ်ပြီး - "ပြောပါဦး၊ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
လင်းချင်ဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး - "ဘာ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ဒါ မင်္ဂလာသတင်းပဲဟာကို။ ဒီနှစ်မှာ နင် ဘွဲ့ရမယ်၊ အလုပ်အကိုင်တွေ စီစဉ်ရမယ်။ ဒီကလေးက ကံကောင်းချိန်မှာ ရောက်လာတာပဲ။ မင်္ဂလာအပေါင်းနဲ့ ပြည့်စုံနေတာပေါ့။ နင့်ယောကျာ်းလည်း အရမ်းဝမ်းသာနေမှာ။ ဒါနဲ့ သူရော သိပြီးပြီလား"
"မသိသေးပါဘူး။ မနေ့က သွားစစ်မှပဲ ငါသိတာ" ဝမ်လီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဒါက တကယ်ကို မျှော်လင့်မထားတဲ့ မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး သားလေးကို မွေးပြီးကတည်းက သူမသည် နောက်ထပ် ကလေးမွေးရန် လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး သားကြော မဖြတ်ထားကြပေ။ ကာကွယ်ရေးပစ္စည်း သုံးဖို့ပဲ သတိရကြသည်။
ထိုနေ့ညက တွေ့ကြတုန်းက ခဏတာ မေ့လျော့သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျိုးရှောက်မေးတို့လိုပင် သူတို့၏ ကံကို စိန်ခေါ်လိုက်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
တစ်ညတည်းပါပဲ၊ ဒီလောက်အထိ ကံကောင်းမသွားနိုင်ပါဘူးဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် မည်သူသိနိုင်မည်နည်း၊ ဒီလောက်အထိ တိုက်ဆိုင်သွားခဲ့သည်။
စစချင်းတုန်းက ဝမ်လီလည်း ဂရုမထားခဲ့ပေ။ ရာသီသွေး မလာသည့်အခါမှာတောင် ရက်နည်းနည်း နောက်ကျတာ ပုံမှန်ပါပဲဆိုပြီး အရေးမစိုက်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ရက်အတော်ကြာသည်အထိ နောက်ကျနေခဲ့သည်။
ဝမ်လီ စိတ်ထဲမှ နည်းနည်း လန့်လာသဖြင့် စစ်ဆေးမှုသွားလုပ်ခဲ့သည်။
ဆရာဝန်က သူမတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဟု ပြောလိုက်သည်။ အပတ်စဉ် နည်းသေးသော်လည်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်မှာ သေချာပေသည်။
ဝမ်လီမှာ မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမ ကလေးမယူချင်ခဲ့ပါ၊ သို့သော် မည်သူသိမည်နည်း၊ ကိုယ်ဝန်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။
လင်းချင်ဟယ်သည် သူမ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တော့ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ တော်သေးသည်၊ ကျိုးချင်ပိုင် မသိလို့၊ မဟုတ်လျှင် သူ နောက်တစ်ကြိမ် မသက်မသာ ဖြစ်ရဦးမည်။ ထိုလူသည် သမီးလေးတစ်ယောက် ရချင်နေတာ အတော်ကြာလှပြီ မဟုတ်ပါလား။
မနေ့ကပင် သူတို့ ရပ်ကွက်ထဲမှ လူတစ်ယောက်သည် အသက်နှစ်နှစ် သုံးနှစ်အရွယ် သမီးမိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီလာခဲ့သည်။ အလွန် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ ကျိုးချင်ပိုင်သည် သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခြေလှမ်းပင် ရှေ့ဆက်မလှမ်းနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
လင်းချင်ဟယ် စကား မပြောရဲတော့ပေ။
"ချင်ဟယ်၊ ဒီကလေးကို ငါ..."
ဝမ်လီ စကားမဆုံးသေးမီ လင်းချင်ဟယ်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည် - "နင် ငါ့ကို လာမေးရင်တော့ ငါ လုံးဝ သဘောမတူဘူး။ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ဒါ နင့်ရဲ့ ရေစက်ပဲလေ။ သဘာဝအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ၊ ဘာလို့ ဖျက်ချမှာလဲ။ နောက် ၁၈ နှစ်ကျရင် အပျိုချောလေး ဒါမှမဟုတ် လူပျိုချောလေး ဖြစ်လာတော့မှာကို"
ဝမ်လီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး - "ဒါပေမဲ့ ကလေးမွေးရတာ နာတယ်လေ"
"နင်က ငါ့ကို ကလေးမမွေးဖူးဘူး ထင်နေတာလား။ နင်ပဲ ငါ့သားသုံးယောက်ကို အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ နင် မွေးမွေး မမွေးမွေး ဒါက ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေမှာပဲ။ အားတင်းထားစမ်းပါ။ ငါ ဒီနေ့ အိမ်ပြန်ရင် ချင်ပိုင်ကို ကြက်တစ်ကောင် ခုတ်ခိုင်းပြီး မနက်ဖြန်ကျရင် နင့်အတွက် ကြက်စွပ်ပြုတ် ယူလာပေးမယ်" ဟု လင်းချင်ဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
"နင်က သုံးယောက်တောင် ရပြီးပြီလေ။ ဘာလို့ နင်ကပဲ ကလေးလိုချင်နေသလို ဖြစ်နေရတာလဲ" ဝမ်လီက ပြုံးလိုက်သည်။
လင်းချင်ဟယ်က - "ငါက တကယ် လိုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ယောကျာ်းက လိုချင်နေတာ။ မွေးလိုက်ပါ။ နင် မွေးပြီးရင် မယူချင်ရင် ငါ့ကို ပေးလိုက်။ ငါ နင့်အတွက် ထူးချွန်တဲ့ ကလေးဖြစ်အောင် သေချာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်လီက ရယ်မောလိုက်သည်။ လင်းချင်ဟယ်က - "ငါ တကယ်ပြောနေတာ။ ငါ့ယောကျာ်းက သမီးလေး ဘယ်လောက် လိုချင်နေလဲဆိုတာ နင် မသိပါဘူး"
"ဒါဆို မွေးပြီးရင် နင် မင်္ဂလာမိခင် (နို့ထိန်းမိခင်/မွေးစားမိခင်) လုပ်မလား" ဟု ဝမ်လီက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။
"လုပ်တာပေါ့" လင်းချင်ဟယ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ပြုံးပြုံးကြီးဖြင့် - "မွေးစားသား/သမီး ရတာ သိပ်ကောင်းတာပေါ့။ သူက သမီးလေး ရဖို့ မျှော်လင့်နေတာ"
"ယောကျာ်းလေး ဖြစ်နေရင်ကော" ဝမ်လီမှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
"ယောကျာ်းလေးလည်း ရတာပဲ။ သူ မယူရင် ငါယူမယ်။ သားတွေ များနေလည်း ငါ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး" လင်းချင်ဟယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဝမ်လီသည် သဘောကျစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် ကိစ္စမှာ အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။ လင်းချင်ဟယ်၏ အကြံပေးမှုကြောင့် ဝမ်လီသည် မဆီမဆိုင်သည့် အကြံများကို မတွေးတော့ပေ။ သူမ၏ ယောကျာ်းထံသို့လည်း ကြေးနန်း မရိုက်ခဲ့ပေ။ ဒီနှစ် ဘွဲ့ရလို့ လာခေါ်သည့်အချိန်ကျမှ သူ့ကို လန့်သေအောင် လုပ်လိုက်မည်။
နောက်တစ်ခါ ကံကို စိန်ခေါ်ရဲသေးလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရတာပေါ့။
လင်းချင်ဟယ်သည် သူမ၏ မွေးစားသား/သမီးလေးအပေါ် တကယ်ကို ကောင်းရှာသည်။ ဝမ်လီထံသို့ စွပ်ပြုတ်များ ခဏခဏ ယူလာပေးလေ့ရှိသည်။
သိုးသားစွပ်ပြုတ်၊ နံရိုးစွပ်ပြုတ်၊ ကြက်စွပ်ပြုတ် စသည်ဖြင့် သူမ အမြဲတမ်း ဝေစု ရရှိခဲ့သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ဝမ်လီသည် ကိုယ်ဝန် တစ်လပဲ ရှိသေးသော်လည်း ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ အလွန်ပင် စိုပြည်ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းချင်ဟယ်၏ အဝတ်အထည်ဆိုင်သည်လည်း တရားဝင် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
သူမသည် ခွဲဝက်ကျော်မျှ ပြင်ဆင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အဘွားအိုရှူးထံတွင် ကုန်မှာယူခဲ့သည့် ပထမဆုံး အဝတ်အစား ဒီဇိုင်းကို လင်းချင်ဟယ် အလွန် သဘောကျခဲ့သောကြောင့် အဘွားအိုရှူးကို ပိုက်ဆံ ချက်ချင်း ရှင်းပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် အဘွားအိုရှူးထံသို့ နောက်ထပ် ဒီဇိုင်းပုံကြမ်းတစ်ခု ထပ်ပေးခဲ့ပြီး ဤအဝတ်အစားများကို ဆက်လက်ချုပ်လုပ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အဘွားအိုရှူးသည် အဝတ်အစား တစ်စုံလျှင် လက်ခ ယွမ် ၂ နီးပါး ရရှိသည်။ လင်းချင်ဟယ်က ပိတ်စကုန်ကျစရိတ်ကို ပေါင်းလိုက်လျှင် အဝတ်အစား တစ်စုံလျှင် ကုန်ကျစရိတ် ယွမ် ၄ နီးပါး ရှိမည်ဖြစ်သည်။
ထိုကဲ့သို့ အဝတ်အစားတစ်စုံကို ယွမ် ၈ ဖြင့် ရောင်းချနိုင်သည်။ အမြတ်မှာ ထက်ဝက်နီးပါး ရရှိပေသည်။
စတိုင်သစ် ဖြစ်သောကြောင့် မသက်သာသော်လည်း လာဝယ်မည့်သူ သေချာပေါက် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။
လင်းချင်ဟယ်သည် အဘွားအိုရှူးအား နွေဦးနှင့် နွေရာသီ အဝတ်အစား ဒီဇိုင်းသစ်များ၏ စံမူနမူနာများကို ဆက်လက်ချုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။ သူမသည် ကျိုးချင်ပိုင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အထည်ချုပ်စက်ရုံသို့ သွားခဲ့သည်။
သူမသည် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ မန်နေဂျာတစ်ဦးနှင့် ဆက်သွယ်ကာ ထိုကဲ့သို့ အဝတ်အစား တစ်သုတ်ကို တိုက်ရိုက် မှာယူခဲ့သည်။
ခွဲဝက်ကျော် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ပထမဆုံး အဝတ်အထည်အသုတ် ထွက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယင်းတို့မှာ ဂါဝန်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ထိုဂါဝန် အမျိုးအစား စုစုပေါင်း ၂၀၀ စုံ မှာယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းချင်ဟယ်လည်း ဝတ်ဆင်နိုင်သည်။ သူမသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမသည် အရပ်မြင့်မြင့်၊ ပင်ကိုစတိုင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှုလည်း ကောင်းမွန်သူဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်မှာ ကြည့်ရင်း ငေးမောသွားခဲ့ရသည်။
"ဘယ်လိုလဲ" လင်းချင်ဟယ်က မေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ယောကျာ်းရှေ့တွင် လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်လို လှည့်ပြလိုက်သည်။
"လှတယ်" ကျိုးချင်ပိုင်က သူမကို လေးလေးနက်နက် စကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ ဇနီးသည် အမြဲတမ်း ရုပ်ရည် လှပသူဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသည့်အခါမှာပင် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဤတစ်ဆက်တည်း ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသောအခါ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။
"ပြွတ်စ်" လင်းချင်ဟယ်က သူ၏ မျက်နှာကို ကိုင်ကာ နမ်းလိုက်သည်။ သူမက ပြုံးလျက် - "ဆုပေးတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် တီဗီ အတူတူ ကြည့်နေကြသည့် ကလေးများကို ပြသခဲ့ရာ မော်ဒယ်လ် လင်းချင်ဟယ်၏ ပုံစံကြောင့် ကလေးများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရတော့သည်။