ဒီဒီဇိုင်းပုံစံကြမ်းက သူမကိုယ်တိုင် မူလဖန်တီးထားတာတော့ မဟုတ်ပေ။
သူမရဲ့ အားသာချက်က ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းပိုင်းမှာ မဟုတ်ပေမယ့် ဒါတွေဟာ တောင်ပိုင်းနဲ့ ဟိုင်မြို့က ခေတ်စားနေတဲ့ အဝတ်အစားစတိုင်တွေကို အခြေခံထားတာကြောင့် အတော်လေး ဆန်းသစ်ပြီး လန်းဆန်းနေစေပါတယ်။
ပိုအရေးကြီးတာက ဒီစတိုင်တွေဟာ ဆန်းသစ်နေပေမယ့် ဒီခေတ်ရဲ့ အလှတရားစည်းကမ်းချက်တွေကို ကျော်လွန်သွားတာတော့ မရှိပါဘူး။
လင်ချင်းဟယ်ရဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ဆိုရင် ဒီဒီဇိုင်းတွေက တကယ်တော့ အတော်လေး ရိုးစင်းလွန်းနေပါတယ်။ သူမသာဆိုရင် ပခုံးပြတ်ဂါဝန်တွေ ဒီဇိုင်းဆွဲချင်လှပေမယ့် ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ဘယ်သူကများ အဲဒါတွေကို ဝတ်ရဲမှာလဲ။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးတွေ လုပ်နေဆဲဆိုရင်တောင်မှ အဲဒီလိုဝတ်တာက ဝေဖန်မှုမုန်တိုင်းကြီးကို ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်သွားမှာပါပဲ။
သူမ ငှားရမ်းထားတဲ့ အပ်ချုပ်သမားကတော့ အဘွားရှု လို့ လူသိများတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ပုံကြမ်းတွေကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် အဘွားရှု က "ဒီအဝတ်အစားတွေက သြဇာရှိပြီး အရမ်းလှတာပဲ။ ပြီးသွားရင် ဝတ်လို့သိပ်ကောင်းမှာ သေချာတယ်" လို့ ချီးကျူးပြီး "ပြဿနာမရှိပါဘူး။ သုံးရက်နေရင် လာယူနိုင်ပါတယ်" လို့ ကတိပေးခဲ့ပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်က ပစ္စည်းတွေကို သူမထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။
အဘွားရှု ထံ အပ်ချုပ်လုပ်ငန်းကို အပ်နှံတာက စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပါပဲ။ အကယ်၍ အလုပ်ဖြစ်တယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် အော်ဒါတွေ အများကြီး ထပ်လာဦးမှာဖြစ်ပြီး အဘွားရှု ကိုလည်း အဲဒါတွေအားလုံးကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကိုင်တွယ်ခွင့်ပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအဘွားကြီးက မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ ငွေအနည်းငယ် ပိုရှာရတာကို အလွန်ဝမ်းမြောက်နေမှာ အသေအချာပါပဲ။
ထို့နောက် လင်ချင်းဟယ်က သူမရဲ့ အဝတ်အထည်ဆိုင်သစ်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးအာနိ၊ ဟူဇီနဲ့ ရှုရှန့်မေ့တို့အားလုံးက တက်ကြွစွာ အလုပ်လုပ်နေကြပါတယ်။ ကျိုးရွှမ် နဲ့ ကျိုးကွေလိုင်တို့လည်း ကူညီဖို့ လိုက်ပါလာကြပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ငန်းတွေတောင် ပြီးဆုံးခါနီးနေပါပြီ။ နေရာဒေသတစ်ခုလုံးက သပ်ရပ်သန့်ရှင်းပြီး တလက်လက်တောက်လို့နေပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်က သူတို့ကို စက္ကူငှက်တွေလိုမျိုး ချိတ်ဆွဲဖို့ အလှဆင်ပစ္စည်းလေးတွေ စတင်ပြုလုပ်ကြဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်။ အခန်းတွင်း ပိုအသက်ဝင်လာစေဖို့ ပန်းအိုးအချို့ကိုလည်း သယ်လာခိုင်းခဲ့ပါတယ်။ သဘာဝကျကျပဲ ဆိုင်ကို သေချာပေါက် အလှဆင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
"အမေရာ၊ ဒါက အဝတ်ဆိုင်လေးပဲလေ။ အခုလိုကြီး အကုန်အကျခံ လုပ်စရာလိုလို့လား။ ဒါက နည်းနည်းလေး များသွားသလားလို့" လို့ ကျိုးရွှမ် က ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ မေးလာပါတယ်။
"ဘာကို များသွားတယ်ပြောတာလဲ။ ငါတို့ကမှ မဖွင့်ရသေးတာ။ လူတိုင်းက အလကားနေကြတာပဲ၊ အကျိုးရှိမယ့်ဟာလေး ဘာလေး ရှာလုပ်ကြတာပေါ့" လို့ လင်ချင်းဟယ်က အေးစက်စက် လေသံနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
အခုက ၁၉၈၁ ခုနှစ်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး သိမ်မွေ့တဲ့ အလှတရားတွေကို သူမရဲ့ တန်ဖိုးထားမှုက စတင်ပေါ်ထွက်လာပါပြီ - အရင်တုန်းက ဒီလိုကိစ္စတွေကို မတို့ရဲခဲ့တဲ့ အချိန်တွေနဲ့ လုံးဝမတူတော့ပါဘူး။
"ငါတို့ ငါးကန်လေး တစ်ကန်လောက် ယူရမလား" လို့ ကျိုးကွေလိုင်က စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ မေးလာပါတယ်။
"ငါးကန်တော့ မေ့လိုက်ပါတော့" လို့ လင်ချင်းဟယ်က စိတ်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အိမ်မှာပဲ ငါးကန်တစ်ခု တည်ထောင်တော့မယ်လို့ တွေးလိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆို ပြတင်းပေါက်စက္ကူ အလှဆင်စရာတွေများ ထပ်ညှပ်ကြရမလား" လို့ ကျိုးအာနိက အကြံပြုပါတယ်။
"ပြတင်းပေါက်စက္ကူကတော့ သေချာပေါက် လိုတယ်။ တတိယ သား၊ သားမှာ အရောင်စုံ ဖောင်တိန်တွေ မရှိဘူးလား။ ပြန်ယူခဲ့ပြီး ယုန်တွေ၊ သစ်ကုလားအုတ်တွေ၊ ပန်ဒါတွေနဲ့ အဲဒီလိုမျိုးတွေ ဆွဲပြီး ကော်နဲ့ နံရံတွေမှာ ကပ်လိုက်" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်။
သူမရဲ့ဆိုင်က အမျိုးသားဝတ်တွေ ရောင်းတာမဟုတ်ဘဲ အမျိုးသမီးဝတ်တွေကို သီးသန့်ရောင်းတာပါ။ သဘာဝကျကျပဲ အတွင်းပိုင်းကို တတ်နိုင်သမျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် လုပ်ချင်တာပေါ့။ ဒါကိုတော့ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး၊ မိန်းမဆိုတာက အမြင်အာရုံကို ဦးစားပေးတဲ့ သတ္တဝါတွေ မဟုတ်လား။
လင်ချင်းဟယ်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေအတိုင်း အုပ်စုလိုက်က စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ အလုပ်ကို ပြန်စလုပ်ကြပါတော့တယ်။
မွန်းလွဲပိုင်းမှာ လင်ချင်းဟယ်က ကျန်တဲ့တစ်နေ့တာကို အနားယူခွင့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူမက ကျိုးရွှမ် နဲ့ ကျိုးကွေလိုင်တို့ကို နောက်တစ်ရက်မှာ ကျောင်းတွေ ပြန်ဖွင့်တော့မှာဖြစ်လို့ သူတို့ရဲ့ ဝမ်းကွဲတွေကို မြို့ထဲ လည်ပတ်ဖို့ ခေါ်သွားခိုင်းခဲ့ပါတယ်။
အကြီးဆုံးသားဖြစ်တဲ့ ကျိုးခိုင် ကတော့ သူ့အဖေ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို တာဝန်ယူဖို့ ပြန်ရောက်လာပြီးချင်းမှာပဲ ဘတ်စကတ်ဘော သွားကစားဖို့ သူငယ်ချင်း ဝမ်ကော်လျန် ကို သွားရှာဖို့ ထွက်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။ သူက အပြင်မှာပဲ နေ့လယ်စာစားပြီး အခုထိ ပြန်မလာသေးပါဘူး။
လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို မဆူပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက စစ်တက္ကုလကို မဝင်ခင် သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်မှာ ဒီလို အားလပ်ချိန်မျိုး ရှာဖို့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။
သူ့ကို ဒီတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ပါတယ်။ အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ်မှာ သူက ၁ ဒသမ ၈ မီတာကျော်အထိ မြင့်နေတဲ့ လူပျိုပေါက်ကြီး ဖြစ်နေပါပြီ - သူ့အဖေထက်တောင် နှစ်စင်တီမီတာ သို့မဟုတ် သုံးစင်တီမီတာလောက် ပိုရှည်ပါတယ်။
ကျိုးရွှမ် နဲ့ ကျိုးကွေလိုင်တို့က သူတို့ရဲ့ ဝမ်းကွဲတွေကို ညနေ ငါးနာရီလောက်အထိ လိုက်လည်ပြပြီးမှ အိမ်ပြန်လာကြပါတယ်။
ဟူဇီရဲ့ မျက်လုံးတွေက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ တလက်လက်တောက်နေပြီး ကျိုးအာနိနဲ့ ရှုရှန့်မေ့တို့တောင် ပင်ပန်းနေပုံမပေါ်ကြပါဘူး။
"မြန်မြန် လက်ဆေးပြီး ညစာစားဖို့ ပြင်ကြတော့" လို့ လင်ချင်းဟယ်က လှမ်းပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဒီနေ့ စတုတ္ထဦးလေး ချက်တာလား" လို့ ကျိုးအာနိက နှုတ်ခမ်းလေး ကွေးညွတ်ပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်ပါတယ်။
"အင်း" လို့ ကျိုးချင်းဘိုင်းက နောက်ဆုံးဟင်းပွဲကို စားပွဲပေါ်တင်ရင်း ဖြေလိုက်ပါတယ်။
အဘိုးဝမ်လည်း သူတို့နဲ့ လာရောက်ပူးပေါင်းခဲ့ပါတယ်။ စားပွဲဝိုင်းကြီးမှာ လူတွေ ပြည့်သိပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တက်ကြွနွေးထွေးသွားစေပါတယ်။
"အဘိုး၊ သား နောက်ပိုင်း ရေချိုးခန်း အများသုံးကို သွားမလို့။ လိုက်ခဲ့မလား" လို့ ကျိုးခိုင် က သူ့ရဲ့ အဘိုးအရင်းမဟုတ်ပေမယ့် အဘိုးလို ခင်ရတဲ့သူကို မေးလိုက်ပါတယ်။
အဘိုးဝမ်က "ငါလိုက်မယ်" လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။ ရေနွေးနွေးနဲ့ သက်တောင့်သက်သာ ရေချိုးရတာက ဘယ်တော့မှ အမောပြေစေပါတယ်။
"ကျန်တဲ့သူတွေရော လိုက်ကြဦးမှာလား" လို့ ကျိုးခိုင် က ကျန်တဲ့သူတွေကို မေးလိုက်ပါတယ်။
"ငါလိုက်မယ်" လို့ ကျိုးရွှမ် က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
"မလိုက်တော့ဘူး။ ငါက မနေ့က သွားခဲ့တာ" လို့ ဟူဇီက ဖြေပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် အိမ်ပြန်ပြီး ဝမ်းကွဲတွေနဲ့ တီဗီထိုင်ကြည့်တော့။ ငါလည်း သွားချင်တယ်" လို့ ကျိုးကွေလိုင်က ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ညစာစားပြီးကြတဲ့အခါ အဝတ်အစားလဲစရာတွေ သွားယူပြီး ရေချိုးခန်းကို ထွက်လာခဲ့ကြရာ ဟူဇီပါ သူတို့နဲ့အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့ပါတယ်။ ရှုရှန့်မေ့နဲ့ ကျိုးအာနိတို့ကတော့ ပန်းကန်တွေကို အမြန်ဆေးကြောပြီး မီးဖိုချောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ လူငယ်တွေနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့အားလုံး တီဗီကြည့်ဖို့ အိမ်ကို ပြန်လာကြပါတယ်။ ကျိုးအာနိက ကြိုးစားလုပ်ကိုင်တတ်ပေမယ့် အလုပ်လက်စတွေ မရှိတော့တဲ့အခါ သူမကြိုက်တဲ့ ရှိုးပွဲတွေကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
လင်ချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းဘိုင်းတို့ကတော့ အိမ်ကို ချက်ချင်းပြန်ဖို့ အစောတကြီး မရှိကြပါဘူး။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်တဲ့ အားလပ်ချိန်လေးပါ။ လင်ချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းဘိုင်း နှစ်ယောက်စလုံး သူတို့အတူတကွ မျှဝေခံစားရတဲ့ တိတ်ဆိတ်အငွေ့အသက်လေးကို အလွန်နှစ်သက်ကြပါတယ်။
"အဝတ်ဆိုင်ဖွင့်ရတာ ပင်ပန်းလား" လို့ ရုပ်ရှင်ရုံက ထွက်လာချိန်မှာ ကျိုးချင်းဘိုင်းက မေးလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘာပင်ပန်းစရာရှိလဲ။ အလေးအပင် မတာမှန်သမျှ အဲဒီကလေးတွေကိုပဲ လုပ်ခိုင်းထားတာလေ။ ငါလုပ်တာက အဝတ်ချုပ်ပေးမယ့်သူ ရှာပေးတာပါပဲ။"
ကျိုးချင်းဘိုင်းက နားလည်သလို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
"ပြန်ရမယ့်အချိန် ရောက်တော့မယ်။ ငါ့မှာ မနက်ကျ အလုပ်ရှိသေးတယ်" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျောင်းမှာ သူမရဲ့ အလုပ်က နည်းနည်းလေး ပင်ပန်းပေမယ့် လင်ချင်းဟယ်က ဒါဟာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး ကျေနပ်စရာကောင်းတယ်လို့ တွေ့ရှိရပါတယ်။ တစ်ရက်မှ အလဟဿ ဖြစ်သွားတယ်လို့ မခံစားရပါဘူး။
နောက်ဆုံးမှာ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ နာရီက ကိုးနာရီထိုးကျော်နေပါပြီ။
ငယ်တဲ့သူတွေက အိပ်ရာမဝင်သေးကြတာကြောင့် တီဗီက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပွင့်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
"ရှန့်မေ့၊ ပြန်ရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ" လို့ ကျိုးအာနိက ထရပ်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အင်း" လို့ ရှုရှန့်မေ့က အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျိုးခိုင် နဲ့ ဟူဇီတို့က ကောင်မလေးတွေကို ခေါက်ဆွဲဆိုင်အထိ လိုက်ပို့ပေးပြီးမှ ပြန်လာကြပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းဘိုင်းတို့ မျက်နှာသစ်ပြီး သူတို့အခန်းထဲမှာ အခြေကျတဲ့အခါ ကျိုးခိုင် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
"ဖေဖေ၊ မေမေ" လို့ ကျိုးခိုင် က "ဘိုးဘိုးက နှစ်သစ်ကူးတုန်းက သူ့ရဲ့ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ထံ သွားလည်ဖို့ ခေါ်သွားဖူးတယ်။ ဒီနှစ် ကျောင်းပြီးတာနဲ့ သားက စစ်တက္ကုလထဲကို တန်းဝင်မှာ" လို့ ပြောပြပါတယ်။
"ဘိုးဘိုးရဲ့ စီစဉ်မှုက မှန်ကန်ပါတယ်။ သူ့စကားကိုသာ နားထောင်" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းဘိုင်းကတော့ တင်းမာတဲ့လေသံနဲ့ "မနက်ဖြန်ကစပြီး လေ့ကျင့်ခန်းတွေ ဆက်လုပ်ပါ။ ပျော့ညံ့မနေနဲ့" လို့ ဖြည့်စွက်ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။
အခုသာ လျော့တွက်လိုက်မယ်ဆိုရင် နောင်ကျမှ ဒုက္ခရောက်မှာပါ။ တပ်ထဲကို ဝင်တဲ့အခါ ဘယ်သူကမှ သူက ပီကင်းတက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရလို့ ဒါမှမဟုတ် စစ်တက္ကုလဘွဲ့ရဆိုတဲ့ ရွှေရောင်နောက်ခံရှိလို့ ဆိုပြီး အထူးအခွင့်အရေးတွေ ဒါမှမဟုတ် ချက်ချင်း ရာထူးတိုးပေးတာတွေ လုပ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ ပညာရေးအရည်အချင်း ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မားနေပါစေ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ စစ်ရေးဆိုင်ရာ အရည်အချင်းတွေကပါ လိုက်ဖက်ညီနေဖို့ လိုပါတယ်။
ကျိုးခိုင် က အလေးအနက်ထားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
"ငါတို့ အကြီးဆုံးသားတော့ တော်တော်လေး ခက်ခဲနေရှာပြီ" လို့ လင်ချင်းဟယ်က သူ့ရှေ့မှာတော့ သနားကြောင်း မပြောခဲ့ပေမယ့် အိပ်ရာထဲမှာ အိပ်နေချိန်မှာတော့ ကျိုးချင်းဘိုင်းကို နိမ့်ကျတဲ့အသံနဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကြီးဆုံးသားက အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ တက္ကုလဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြန်စလာတဲ့ ပထမဆုံးလှိုင်းကို မီဖို့ သူမရဲ့ အားပေးမှုအောက်မှာ သူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြိုးစားခဲ့ရပြီး အခုထိတောင် တကယ့် အနားယူချိန်ဆိုတာ မရဖူးသေးပါဘူး။
ကျိုးချင်းဘိုင်းကတော့ သူ့ရဲ့ အကြီးဆုံးသားရဲ့ ဘဝက သိပ်ပြီး ခက်ခဲလှတယ်လို့ မထင်ပါဘူး။ ဒီအသက်အရွယ်တုန်းက သူကြုံတွေ့ခဲ့ရတာနဲ့စာရင် အများကြီး ပိုလွယ်ကူပါတယ်။
ထို့အပြင် ယနေ့ခေတ် အခြေအနေတွေက အများကြီး ပိုကောင်းလာပါပြီ။ ကလေးက ကြိုးစားလိုစိတ်ရှိသမျှ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်အောင်မြင်မှုတွေက စိတ်ပျက်စရာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
"သူက ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်လေ။ သူ့ကို လောကကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်တွေ့ကြုံခွင့်ပေးရမယ်" လို့ သူ့ဇနီးက ကလေးတွေကို ဘယ်လောက်ထိ အလိုလိုက်မှန်း သိထားတဲ့ ကျိုးချင်းဘိုင်းက နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ် တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
ကလေးပြုစုပျိုးထောင်တဲ့အခါ မိဘတွေက လက်လွှတ်မပေးချင်ကြပေမယ့်လည်း မလွှဲမရှောင်သာ လက်လွှတ်ပေးရမယ့် အချိန်တစ်ခု ရောက်လာတတ်ပါတယ်။
နောက်တစ်ရက် ကျောင်းတွေပြန်ဖွင့်တဲ့အခါ လင်ချင်းဟယ်က သူမရဲ့ အာရုံစိုက်မှုအကုန်လုံးကို ကျောင်းသုံးဝက်ဆီကို ပြန်လည် ပုံအောလိုက်ပါတော့တယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးရွှမ် နဲ့ ကျိုးကွေလိုင်တို့ရဲ့ ကျောင်းတွေလည်း စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပါပြီ။
လင်ချင်းဟယ်က အဝတ်အထည်ဆိုင် စီမံခန့်ခွဲမှုကို ကျိုးအာနိလက်ထဲကို တရားဝင် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး ဒီကောင်မလေးက ဆိုင်ကို ကောင်းကောင်း လည်ပတ်တတ်မြောက်လာနိုင်စွမ်းရှိတယ်လို့ အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေခဲ့ပါတယ်။