အခန်း (၃၁၆) - ဒီဇိုင်းပုံစံကြမ်း
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ဘက်သို့ ပြန်သွားရလျှင်၊ ၎င်းတို့သည် ရက်ပိုင်းအနည်းငယ်အကြာတွင် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
ကျိုးခိုင် နှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများမှာ ၎င်းတို့ရောက်မည့်အချိန်ကို မသိကြသဖြင့် မည်သူမျှ လာရောက်ကြိုဆိုခြင်း မရှိကြပေ။
လင်မယားနှစ်ဦးသည် တူမများနှင့် တူဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်ကာ တိုက်ခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပြန်လာခဲ့ကြပြီး ဘတ်စ်ကားတစ်ဆင့်သာ ပြောင်းစီးရုံဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်သော ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း ခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
တိုက်ခန်းတွဲသို့ ရောက်ရှိသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ကာ “နောက်ဆုံးတော့လည်း ရောက်လာကြပြီပေါ့လေ” ဟု ဆိုသည်။
ကျိုးခိုင် နှင့် ညီအစ်ကိုများမှာ အိမ်တွင် မရှိကြဘဲ ဂျုံထုတ်ခေါက်ဆွဲဆိုင်တွင် ရှိနေကြပေမည်။ ဤအချိန်ဆိုလျှင် ဆိုင်ဖွင့်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဘွားအေ၊ ဘွားအေတို့မှာ တီဗီရှိလားဟင်” ဟု ဟူဇီ က တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် မေးမြန်းသည်။
“ရှိတာပေါ့၊” လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း “လိုချင်ရင် ညကျရင် ထိုင်ကြည့်လို့ရတယ်” ဟု ဖြေသည်။
“စတုတ္ထဘွားအေ၊ ဒါဝါတို့ရော ဘယ်မှာလဲ” ဟု အာနီက မေးသည်။
“ဒီအချိန်ဆို ဆိုင်မှာ ရှိနေလောက်ပြီ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။
နាងသည် ဘေးခန်းသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ မာအဒေါ်မှာ အိမ်တွင် မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဂျုံထုတ်ခေါက်ဆွဲဆိုင် ဖွင့်ထားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
“မင်းတို့ သုံးယောက် ပြင်ဆင်ကြတော့။ အရင်ဆုံး ရေချိုးခန်းသွားကြမယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ညွှန်ကြားသည်။
သူမ မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် အရင်ဆုံး လုပ်ချင်သည်မှာ ရေနွေးနွေးဖြင့် ရေချိုးရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ရေချိုးပြီးသွားသည်နှင့် အရာရာတိုင်းသည် ပို၍ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားသလို ခံစားရသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်ထုတ်ပိုးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က တူမများကို အမျိုးသမီးရေချိုးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကျိုးချင်းပိုင် က ဟူဇီ ကို အမျိုးသားရေချိုးခန်းသို့ ခေါ်သွားသည်။
ချိန်းဆိုထားသည့်အချိန်၌ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြပြီးနောက် အားလုံးမှာ ကိုယ်လက်သန့်စင်သွားကာ တက်ကြွလန်းဆန်းနေကြသည်။
“ဂျုံထုတ်ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာပဲ ဝင်စားရအောင်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။
ကျိုးခိုင် နှင့် ညီအစ်ကိုများမှာ ဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီးဖြစ်ကာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ဘိုးအိုဝမ်နှင့် မာအဒေါ်တို့လည်း ရှိနေကြသည်။
“ပြန်ရောက်လာကြပြီလား” ဟု မာအဒေါ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကြိုဆိုသည်။
“အပြင်မှာ အလွန်အမင်း အေးနေတာပဲ။ အဒေါ် ရေအေးနဲ့ ဆက်ဆေးနေတုန်းပဲလား” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးမြန်းသည်။
“ငါက ရေနွေးသုံးတာပေါ့၊ အအေးပတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု မာအဒေါ်က ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ဖြေသည်။
“ကျွန်မ အရေပြားလိမ်းခရင်မ် တစ်ဘူး ထပ်ဝယ်လာခဲ့တယ်။ အဒေါ်၊ နောက်ကျရင် သေချာသာ သုံးနော်”
“အဲ့ဒါတွေ မလိုပါဘူးကွယ်” ဟု မာအဒေါ်က ချက်ချင်း ငြင်းဆန်သည်။
“လိုတာပေါ့၊ ဒီလို ရာသီအေးအေးမှာ အရမ်းပင်ပန်းတာပေါ့” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တစွဲတစ ပြောဆိုသည်။ ထို့နောက် ဘိုးအိုဝမ်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ကျိုးအာနီ တို့နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ “ဒါက စတုတ္ထဘွားအေရဲ့ ဖခင်အရင်းလိုပါပဲ၊ ကိုကိုခိုင်တို့ရဲ့ ဘိုးဘိုးပါပဲ။ ဘိုးဘိုးဝမ်လို့ ခေါ်လိုက်ကြနော်”
ကျိုးအာနီ၊ ဟူဇီ နှင့် ရှုရှန်းမေ တို့က နာခံတတ်စွာဖြင့် “ဘိုးဘိုးဝမ်” ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
ဘိုးအိုဝမ်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒါက စိတ်ထားကောင်းတဲ့ ငါတို့ရဲ့ အိမ်နီးချင်း မာအဒေါ်ပဲ။ ဘွားအေမာလို့ ခေါ်ရမယ်”
လူငယ်လေးများက သူမကိုလည်း ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။
မာအဒေါ်က ပြုံးလျက် “ဒီကောင်လေးတွေက…?” ဟု မေးသည်။
“ဒါက အကြီးဆုံးအစ်မတော်ရဲ့ ဒုတိယသမီး အာနီပါ။ ဒါက အကြီးဆုံးအစ်မရဲ့ သမီး ရှန်းမေ။ ဒီက ကောင်လေးကတော့ ဒုတိယအစ်မရဲ့ သား ဟူဇီ ပါပဲ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ပြောသည်။ “ကျွန်မ ဆိုင်သစ်တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်မလို့ စဉ်းစားထားတယ်။ အဝတ်အထည်ဆိုင်လေ၊ အချိန်တန်ရင် သူတို့ကိုပဲ ဆိုင်စောင့်ခိုင်းမလို့ပါ”
သူမ၏ စကားများမှာ မာအဒေါ်ကို စိတ်အေးစေရန်ဖြစ်သလို ကျိုးအာနီ တို့ကိုလည်း အခြေအနေကို ရှင်းပြပေးခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုစကားကြောင့် ကျိုးအာနီ နှင့်ဝမ်းကွဲများမှာ အံ့သြသွားပုံပေါ်ကြသည်။
“အိမ်ရောက်မှ အကုန်ရှင်းပြမယ်လေ။ ရထားစီးရတာ ကြာတော့ ပင်ပန်းနေပြီ။ အရင်စားကြရအောင်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။
ကျိုးခိုင် က ဝမ်းကွဲများအတွက် ဂျုံထုတ်ခေါက်ဆွဲပန်းကန်များကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။
ကျိုးခိုင် သည် ကျိုးအာနီ ထက် ငယ်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့သုံးဦးမှာ အသက်ချင်းတူကြသော်လည်း ဟူဇီ နှင့် ရှုရှန်းမေ တို့ထက်မူ အနည်းငယ် ကြီးပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် လင်ချင်းဟဲ့ တို့လည်း ဂျုံထုတ်ခေါက်ဆွဲ စားရန် ထိုင်ကြသည်။
ရထားစီးပြီးနောက် ရေနွေးနွေးဖြင့် ရေချိုးလိုက်ရသဖြင့် ပူပူနွေးနွေး ဂျုံထုတ်ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် စားရခြင်းက အကောင်းဆုံး ကျေနပ်စရာပင် ဖြစ်သည်။
“ဖေဖေ၊ မေမေ၊ သားတို့ကို ကြိုမပြောထားတော့ စောင်ထပ်ဝယ်ဖို့တောင် မမီတော့ဘူး” ဟု ကျိုးရွှမ် က ဆိုသည်။ “သူတို့က တည်းခိုခန်းမှာ သွားနေရလိမ့်မယ်”
“ဖေဖေက စောင်နဲ့ မွေ့ရာ ယူလာခဲ့တယ်။ အာနီနဲ့ ရှန်းမေ သုံးလို့ရတာပေါ့။ နောက်မှ သူတို့ရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်တွေကို ဟိုဘက်ကို သယ်သွားလိုက်ကြ။ ဟူဇီ ကတော့ မင်းနဲ့အတူ အိပ်ရာတစ်နေရာတည်းမှာ ကျဉ်းကျဉ်းကြပ်ကြပ် အိပ်လိုက်ပေါ့” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စီစဉ်ပေးသည်။
ဂျုံထုတ်ခေါက်ဆွဲဆိုင်၏ ဒုတိယထပ်က သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး လူနှစ်ဦးအတွက်သာ အဆင်ပြေရုံ ရှိသည်။ လက်ရှိပြင်ဆင်ထားပုံက အာနီနှင့် ရှန်းမေတို့အတွက် အလွန်သင့်လျော်ပြီး နေရာလည်း အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။
အိမ်ဘက်တွင်မူ သူမ၏ သားသုံးယောက်နှင့် ဟူဇီ တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ကောင်လေးလေးယောက် အတူတူအိပ်ရမည်ဆိုလျှင် အနည်းငယ် ကျဉ်းကျပ်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယောက်ျားလေးများဖြစ်ကြရာ ကျဉ်းကျပ်ခြင်းက ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
“စတုတ္ထဘွားအေက ဒီရပ်ကွက်ထဲက လူတိုင်းကို သိတာမို့ ဘာမှ မကြောက်နဲ့။ ညကျရင် ပြန်လာရင် တံခါးကို သေချာခတ်ဖို့ပဲ သတိရ။ ဒုတိယထပ်ကို တက်ပြီး စောစောအိပ်လိုက်ကြ၊ မနက်ကျရင် စတုတ္ထဘွားအေ လာဖွင့်ပေးလိမ့်မယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှာကြားသည်။
မိန်းကလေးများမှာ အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ် ရှိကြပြီဖြစ်ရာ အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်ပေးရန် မလိုတော့ပေ။
ထို့အပြင် ကျိုးချင်းပိုင် မှာလည်း လူချစ်လူခင်များပြီး ဆိုင်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်နီးနားချင်းများနှင့်ပါ အလွန်တရာ ရင်းနှီးဖော်ရွေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူက အိမ်နီးနားချင်းများကို မှာကြားထားပေးလိမ့်မည်။ တစ်ခုခုဆိုလျှင် မည်သူက လျစ်လျူရှုနေမည်နည်း။ ဤခေတ်ကာလမှ လူများမှာ အလွန်တရာ တက်ကြွပြီး ကူညီတတ်ကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဟု ကျိုးအာနီ က မှာကြားချက်များကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှုရှန်းမေ မှာ အိမ်ရှိ တီဗီကို ကြည့်ချင်ဇောဖြင့် ယားယံနေတော့သည်။ သူမသည် ဘဝတွင် တီဗီကို တစ်ခါမျှ မကြည့်ဖူးပေ။
ဘိုးအိုဝမ်မှာ အကြာကြီး မထိုင်ဘဲ ညခုနစ်နာရီခန့်တွင် ပြန်သွားခဲ့သည်။
ဂျုံထုတ်ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာ ညရှစ်နာရီမှသာ တံခါးပိတ်သည်။
တစ်မိသားစုလုံး နောက်ဆုံးတွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီး တီဗီကြည့်ရင်း လိမ္မော်သီး စားကြသည်။ ကျိုးခိုင် နှင့် ဟူဇီ တို့က ကျိုးအာနီ နှင့် ရှုရှန်းမေ တို့၏ အဝတ်အစားများနှင့် ဝါဂွမ်းစောင်များကို ဂျုံထုတ်ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ သယ်သွားပေးချိန်တွင် ည ၉ နာရီ ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဂျုံထုတ်ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာ လမ်းလျှောက်လျှင် ဆယ်မိနစ်သာ ကြာမြင့်ကာ အလွန်ပင် နီးကပ်ပေသည်။
“အာနီအစ်မ၊ ဒီမှာနေရတာ မကြောက်နဲ့နော်။ မနက်ကျရင် ဆိုင်စောစောဖွင့်မှာပါ” ဟု ကျိုးခိုင် က ဆိုသည်။
“မကြောက်ပါဘူး” ဟု ကျိုးအာနီ က ပြုံးပြသည်။
သူမတို့ ညစာစားရန် ရောက်လာစဉ်ကတည်းက သူမနှင့် ရှုရှန်းမေ တို့သည် ဒုတိယထပ်သို့ တက်ကာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးကြပြီ ဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းပြီး သစ်သားအိပ်ရာတစ်ခုသာ ပါရှိသော်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မွေ့ရာထူထူခင်းပြီး အထက်မှ စောင်နွေးနွေးခြုံထားပါက အေးမည်မဟုတ်ပေ။
ရေနွေးအိတ်များ၊ ကြွေခွက်များနှင့် အခြားသော နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများကိုလည်း သူမတို့အတွက် အသစ်ဝယ်ယူပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဤနေထိုင်မှုအခြေအနေက သူမတို့ အိမ်ကထက် အများကြီး သာလွန်ကောင်းမွန်နေသည်။
“ခုနက တီဗီပြကွက်က အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ” ဟု ရှုရှန်းမေ က မှတ်ချက်ချသည်။
ကျိုးအာနီ က အဲ့ဒီ့အပေါ် ဆက်မပြောတော့ဘဲ “စောစောအိပ်ကြရအောင်။ မနက်ကျရင် စောစောထပြီး ဆိုင်သစ်ကို သန့်ရှင်းရေးသွားလုပ်ရဦးမယ်” ဟု ဆိုသည်။
သူတို့၏ စတုတ္ထဘွားအေ ပြောခဲ့သလိုပင် သူတို့ကို မြို့တော်သို့ ခေါ်လာခဲ့သည်မှာ ဂျုံထုတ်ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို လည်ပတ်ရန်မဟုတ်ဘဲ ဆိုင်သစ်တစ်ခုကို စီမံခန့်ခွဲရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
“အင်း” ဟု ရှုရှန်းမေ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝမ်းကွဲနှစ်ဦး အိပ်ရာဝင်ကြသည်။
အိမ်ဘက်တွင်မူ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့လည်း အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် လုပ်စရာအလုပ်များ တောင်ပုံစုနေသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ လည်း အိပ်ရာသို့ တန်းဝင်သွားခဲ့သည်။
အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်လေးများဘက်ကိုမူ လူကြီးများအနေဖြင့် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ တီဗီကို စွဲလမ်းနေကြသော ဟူဇီ နှင့် ကျိုးခိုင် တို့၏ ညီအစ်ကိုများမှာ ညဆယ်နာရီနီးပါးအထိ ကြည့်ရှုနေကြပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ရာဝင်ကြတော့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ဆိုင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း အိပ်ရာမနောက်ကျဘဲ ခြောက်နာရီတိတိတွင် ထလာခဲ့သည်။ နောက်တစ်ရက်တွင် စာသင်နှစ်သစ် စတင်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် ယနေ့တွင် သူမ လုပ်စရာကိစ္စများစွာ ရှိနေသည်။
သူမသည် ဆိုင်သန့်ရှင်းရေးလုပ်မည့် တူမများနှင့် တူဖြစ်သူကို ထားခဲ့ပြီး အဝတ်စအထုပ်တစ်ထုပ်ကို ယူကာ ရပ်ကွက်တွင်းရှိ အငြိမ်းစား အမျိုးသမီးအလုပ်သမားတစ်ဦးကို သွားရှာခဲ့သည်။
မာအဒေါ်၏ မိတ်ဆက်ပေးမှုကြောင့် သူမသည် ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ တိုင်းတာချက်တွေအတိုင်း ဒီအဝတ်အစားတွေကို ချုပ်ပေးနိုင်မလားဟင်။ သုံးရက်အတွင်း ပြီးအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်လား” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဒီဇိုင်းပုံစံကြမ်းကို ကမ်းပေးရင်း မေးမြန်းသည်။
သူမ၏ မူလဇာတိမြို့တွင် ရေးဆွဲခဲ့သော အဝတ်အစားပုံစံများမှာ စံနှုန်းညီ ပုံစံများသာ ဖြစ်ကြသည်။