အခန်း (၃၁၅) - တန်ဖိုးသင့် ဆိုင်ခန်း
ဒုတိယအစ်မတော်၏ ဟူဇီ မှာ နောက်တစ်နေ့တွင် ရောက်လာခဲ့သည်။
အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ်ရှိပြီဖြစ်ကာ အရပ်က ၁ ဒသမ 73 မီတာခန့် ရှိနေလေပြီ။ ထိုခေတ်ကာလအတွက်ဆိုလျှင် ပုသည်ဟု မဆိုသာသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့၏ သားများနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက သူတို့လောက် မမြင့်မားလှပေ။
သို့သော် သူက ဆက်လက် ကြီးထွားဆဲဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် သေချာပေါက် အရပ်ရှည်လာဦးမည် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က အပြုံးလေးဖြင့် ကြိုဆိုလိုက်သည်။ "သား... ထမင်းစားပြီးပြီလား"
"စားပြီးပါပြီ ဘွားအစ်မ၊ အမေကြီး ကိုယ်တိုင် အလုပ်ရှုပ်ခံနေစရာ မလိုပါဘူးဗျ" ဟု ဟူဇီက အားနာသည့် အသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က "မင်းအမေက မင်းကို ဦးလေးနဲ့ ငါ့နောက်လိုက်ပြီး မြို့တော်ကို လိုက်သွားစေချင်တယ်လို့ ပြောသံကြားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူ့ဆန္ဒသက်သက်ပဲလေ။ အမေကြီးကတော့ သားရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒကိုပဲ သိချင်တာ" ဟု ပြောဆိုလေသည်။
ဟူဇီက "အမေကြီး၊ သား လိုက်ချင်ပါတယ်" ဟု ဖြေသည်။ "သားက ကျောင်းစာကို နည်းနည်းပဲ သင်ဖူးပြီး ပညာရေးအဆင့်အတန်းလည်း မမြင့်ပေမဲ့ အမေကြီးတို့ ခိုင်းသမျှ ဘာမဆို လုပ်ပါ့မယ်။"
လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဖြင့် အမေကြီးက လမ်းဘေးမှာ ဆိုင်ခင်းခိုင်းမယ်ဆိုရင် သား မျက်နှာပျက်မှာကို ကြောက်မလား။"
ထိုခေတ်ကာလက လမ်းဘေးဆိုင်ခင်းခြင်းကို အလွန်အမင်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အလုပ်တစ်ခုအဖြစ် မသတ်မှတ်ကြပေ။
"ကြောက်စရာ ဘာရှိလို့လဲဗျ။ သားဆို မြို့ပေါ်ကို ငါးတွေတောင် သယ်သွားပြီး ရောင်းဖူးပါသေးတယ်။ အရောင်းအဝယ်က တော်တော်လေး ဖြစ်ပါတယ်၊ ငါးအရေအတွက်က နည်းနေတာနဲ့ပဲ အဆင်မပြေတာပါ" ဟု ဟူဇီက ပြန်ပြောသည်။
ထိုကောင်လေးမှာ နေလောင်ထားသဖြင့် အသားညိုမည်းနေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် ပြင်ပတွင် အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရသည်မှာ များကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သားက သွားဖို့ သဘောတူတယ်ဆိုမှတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ဘူးပေါ့။"
သူမက သူတို့ထွက်ခွာမည့်ရက်ကို ဟူဇီအား ပြောပြပြီး မွန်းလွဲစာအတူစားရန် ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း ဟူဇီက ငြင်းပယ်ကာ အိမ်သို့ တန်း၍ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က "ကောင်လေးက မဆိုးပါဘူး" ဟု သုံးသပ်ပြောဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "တော်တဲ့ လူငယ်လေးပါပဲ။"
ဒုတိယအစ်မတော်၏ ဤသားဖြစ်သူသည် မှန်ကန်သောလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ လမ်းညွှန်ပြသပေးနိုင်မည်ဆိုပါက အနာဂတ်တွင် အောင်မြင်မည်မှာ သေချာသည်။
ထိုသို့ဖြင့် လူစာရင်းမှာ အတည်ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ ဤတစ်ခေါက် မြို့တော်သို့ ပြန်သည့်အခါ သူမသည် ကျိုးအာနီ၊ ရှုရှန်းမေ နှင့် ဟူဇီ တို့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော် ဘယ်လိုပင် တွေးတောနေပါစေ လင်ချင်းဟဲ့ကတော့ လုံးဝ ဂရုစိုက်မနေပေ။
သတ္တမမြောက်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က အစ်ကိုကြီးလင်ကို ခေါ်ကာ မြို့ထဲသို့ အတူတကွ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ရှန်ယုနှင့် ယခင်နှစ်အတွက် စာရင်းရှင်းရန် ဦးစွာသွားခဲ့ပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် အစ်ကိုကြီးလင်တို့နှင့် ဆုံကာ ဆူဒါလင်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
"တာလင်၊ အိမ်က ကလေးတွေကို စောင့်ကြည့်ပေးထားပါ။ ငါ သူတို့ကို ဘွားအစ်မတို့ဆီ ခေါ်သွားလိုက်ဦးမယ်" ဟု ကျိုးရှက ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ဆူဒါလင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျိုးရှက သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကို၊ စတုတ္ထမောင်နှမတော်နှင့် အစ်ကိုကြီးလင်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆူဒါလင်၏ အဒေါ်ဖြစ်သူဆီသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။
အဒေါ်ဆူက သူတို့ကို နွေးထွေးစွာဖြင့် ကြိုဆိုလေသည်။ "မင်းတို့လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲကွဲ့။"
တကယ်တမ်းလည်း အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ဟောင်းနွမ်းသော ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းတစ်ဦးတွင် အမြွှာသားနှစ်ဦးရှိပြီး ကောင်လေးနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန်ပင် ထူးချွန်ထက်မြက်ကြသည်။ ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးစလုံးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရခဲ့ကြပြီး ယခုနှစ်တွင် ဘွဲ့ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အလုပ်ခန့်အပ်မှုမှာ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ကျရောက်လာသဖြင့် ထိုနေရာတွင် အခြေချကာ အမြဲတမ်းအလုပ်လုပ်ရန် ကြံရွယ်ထားကြသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့် သူတို့သည် ဤနေရာရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ရောင်းချကာ မိဘများကို သူတို့နှင့်အတူ ခေါ်သွား၍ အတူတကွ နေထိုင်လိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြောဆိုနေကြသော ထိုအိမ်ခြံမြေမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။ နောက်ဖေးဝင်းကျယ်ကြီး မပါရှိသော်လည်း အိမ်တွင်းပိုင်းမှာ တုိုင်မ်လာနီယံ အားဖြင့် ကျယ်ဝန်းသည်။ အနည်းငယ် မွမ်းမံပြင်ဆင်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်မိသားစုလုံး အဆင်ပြေစွာ နေထိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
"ဈေးကတော့ အလွန်အမင်း ချိုလှတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ တောင်းထားတာက ယွမ် ၇၀၀၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ လျှော့ခိုင်းလို့ ရမယ် ထင်ပါတယ်" ဟု အဒေါ်ဆူက ရှင်းပြသည်။
ယွမ် ခုနစ်ရာ တဲ့လား။
လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ အချင်းချင်း မျက်စပစ်ပြလိုက်ကြသည်။ မြို့တော်ရှိ အိမ်ဈေးနှုန်းများနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက လုံးဝ မကြီးမြင့်လှပေ။
အစ်ကိုကြီးလင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ ယွမ် ခုနစ်ရာဆိုသည်မှာ သူ့မျက်စိထဲတွင်တော့ အလွန်ဈေးပေါလှသည်ဟု မဆိုသာပေ။
သူတို့သည် အိမ်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးကြရာ ကောလိပ်ကျောင်းသားနှစ်ဦးနှင့် သူတို့၏ မိဘများက စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် လင်ချင်းဟဲ့တို့ နှစ်ဦးစလုံးက အိမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ တစ်ယူနစ်တည်းအဖြစ် ရေတွက်ထားသော်လည်း အိမ်တွင်းပိုင်းကို အခန်းနှစ်ခန်းအဖြစ် ပိုင်းခြားထားသည်။ ရှေ့ပိုင်းအခန်းမှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားလှခြင်း မရှိသော်လည်း အသေးစားလုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်ကိုင်ရန်အတွက်မူ ကြီးမားသော ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် ဤသည်မှာ ယာယီစီစဉ်မှုမျှသာဖြစ်ပြီး နောင်တွင် ငွေကြေးပိုမိုရရှိလာသောအခါ ပိုမိုကြီးမားသောနေရာကို အချိန်မရွေး ဝယ်ယူနိုင်သေးသည်။
"ယွမ် ခုနစ်ရာဆိုတာ တကယ်တော့ မများပါဘူး။ ငါတို့က အလျင်စလို ရောင်းရတာမို့လို့ပါ၊ မဟုတ်ရင် နောက်ထပ် ငါးဆယ်ပိုတောင်းမိမှာ" ဟု သားအကြီးဆုံးက ရှင်းပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က အသံမထွက်ဘဲ ငြိမ်နေလိုက်ပြီး အိမ်နှင့် တည်နေရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်ကြောင်း သိရှိထားသည်။
သူမက အစ်ကိုကြီးလင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
အစ်ကိုကြီးလင်က မထိန်းနိုင်ဘဲ "အရမ်းဈေးကြီးနေတယ်" ဟု အလျင်အမြန် လွှတ်ကနဲ ထွက်သွားသည်။
"ဘယ်မှာ ဈေးကြီးလို့လဲ။ ငါ့အဖေနဲ့အမေ ဒီအိမ်ကို ဆောက်တုန်းက ပိုက်ဆံအများကြီး အကုန်အကျခံခဲ့ရတာ။ အခု စီးပွားရေးတွေ တိုးတက်လာတဲ့အခြေအနေအရဆိုရင် ဒီအိမ်တန်ဖိုးက ပိုတောင် တက်လာဦးမှာ" ဟု သားငယ်ဖြစ်သူက ငြင်းခုံလေသည်။
"ခင်ဗျားတို့ လိုချင်တယ်ဆိုရင် ဒီနေ့တင် အရောင်းအဝယ် အဆုံးသတ်နိုင်ပါတယ်။ မလိုချင်ဘူးဆိုရင်တော့ တခြားသူက မနက်ဖြန်လာကြည့် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်" ဟု သားအကြီးဆုံးက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူမ၏ မောင်ငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရောင်းသူများကို "ဈေးကို နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား။ ဘယ်လောက်ပဲ လျှော့ပေးပါစေ၊ ဒီနေ့တင် ငွေချေပြီး အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်လေ။ ဘယ်လိုလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြပြီးနောက် ဈေးထဲမှ ယွမ်နှစ်ဆယ် လျှော့ပေးလိုက်ပြီး ယထက်ပို၍ လျှော့ပေး၍ လုံးဝမရနိုင်တော့ကြောင်း တသမတ်တည်း ပြောဆိုကြသည်။
ထိုသို့ဖြင့် ထိုဆိုင်ခန်းလေးကို ယွမ် ခြောက်ရာ့ရှစ်ဆယ်ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ကြလေသည်။ အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရိုတွင် တာဝန်ကျဝန်ထမ်းတစ်ဦး ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ဆိုင်မှုလွှဲပြောင်းရေး စာရွက်စာတမ်းများကို ချက်ချင်းပင် ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး အစ်ကိုကြီးလင်ကို ဆိုင်ခန်း၏ တရားဝင်ပိုင်ရှင်အဖြစ် ဖန်တီးပေးလိုက်တော့သည်။
အစ်ကိုကြီးလင်က နောက်တစ်နေ့တွင် ဆိုင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကြံရွယ်ထားသဖြင့် ယခင်မိဘသားချင်းများကို နောက်ဆုံးတစ်ရက် ဆက်လက်နေထိုင်ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကမူ နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် မိဘများကို ဘတ်စ်ကားဖြင့် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က အစ်ကိုကြီးလင်အား "မနက်ကျရင်တော့ သားတစ်ယောက်တည်းပဲ အလုပ်တွေကို ဝင်လုပ်ရတော့မယ်နော်။ ငါတို့ကတော့ လိုက်ကူပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။
အစ်ကိုကြီးလင်က အားနာသည့်အသံ အနည်းငယ်ဖြင့် "အစ်မရေ၊ သား ပိုက်ဆံတွေကို အမြန်ကြီး ပြန်မဆပ်နိုင်သေးမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်" ဟု ပြောလေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က လက်ကို ဝမ်းနည်းပမ်းနားဖြင့် ခါယမ်းကာ "အဲ့ဒါကို စိတ်မပူနဲ့" ဟု နှစ်သိမ့်ပြောဆိုလိုက်ပြီး "ဒီဆိုင်ခန်းလေးက တကယ်ကို တန်ဖိုးသင့်တာ" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မှတ်ချက်ချသည်။
အစ်ကိုကြီးလင်က မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် "ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဈေးပေါလှတယ်လို့ မခံစားရပါဘူး" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ယခင်နှစ်က အတော်အတန် ငွေရှာနိုင်ခဲ့ဖူး၍သာ သူ့မိဘသားချင်းများအနေဖြင့် ထိုမျှပမာဏရှိသော ငွေများကို ခြစ်ကုပ်စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့လေ။ ဆိုင်ခန်းလည်း ဝယ်ပြီးပြီဆိုတော့ စိတ်ကို အပြည့်အဝစိုက်ပြီး ကြိုးစားလုပ်ကိုင်လိုက်ပါ။ အဆင်ပြေသွားမှာပါ" ဟု အားပေးစကား ဆိုသည်။
အစ်ကိုကြီးလင်က လေးနက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် သူ လာရောက်၍ သော့ကို ယူသွားကာ သော့များကို ကိုယ်တိုင် လဲလှယ်လိုက်ပြီး အိမ်ကို အပေါ်မှအောက်သို့ စတင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်တော့သည်။
ဈေးနှုန်း အတော်လေး ပေးခဲ့ရသော်လည်း ဆိုင်ခန်းကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်းက အစ်ကိုကြီးလင်၏ ရင်ကို အတိုင်းမသိသော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ သူ၏ *ကိုယ်ပိုင်* ဆိုင်ခန်းလေး ဖြစ်ပေသည်။ သူ မြို့ပေါ်တွင် တစ်နေ့နေ့၌ ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်ဟု သူ၏ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မတွေးဖူးခဲ့ပေ။
ဇန်နဝါရီလ ၁၀ ရက်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ မြို့တော်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။
သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားကြသူများမှာ ကျိုးအာနီ၊ ရှုရှန်းမေနှင့် ဟူဇီတို့ ဖြစ်ကြသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်၊ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီး နှင့် ဒုတိယအစ်မတော်တို့ အားလုံး မြို့ပေါ်သို့ လိုက်ပါလာကြပြီး ပို့ဆောင်နှုတ်ဆက်ကြကာ လူငယ်များကို သမားကျင့်ဝတ်သိရှိကြရန်နှင့် မှာကြားသည်များကို နားထောင်ရန် မှာကြားခဲ့ကြသည်။
ဘတ်စ်ကား ထွက်ခွာသွားမှသာလျှင် အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် အခြားသူများ အိမ်သို့ ပြန်ရန် လှည့်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းလျှောက်လာစဉ် သူတို့သည် ကျိုး လျူနီ တစ်နေရာတွင် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်က အံ့ဩတကြီးဖြင့် "လျူနီ၊ မင်း ဒီမှာ ဘာလာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျိုး လျူနီက "ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထဘွားအစ်မ ဘယ်လောက်တောင် ဘက်လိုက်တတ်လဲဆိုတာ လာကြည့်တာပေါ့" ဟု စူးရှရှအသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းလှည့်ကာ ပြေးသွားတော့သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
အစ်ကိုကြီးက တည်ကြည်သောလေသံဖြင့် "ဒီကလေးမ ဘယ်ပြေးတာလဲ။ အိမ်ပြန်ရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။
သူတို့က အစ်မကြီးနှင့် ဒုတိယအစ်မတော်တို့ကို ဦးစွာပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး အစ်ကိုကြီးနှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်တို့က ကျိုး လျူနီကို တစ်နာရီကျော်ကြာ ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာမျှ လုံးဝ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူတို့ အိမ်သို့ အမှန်တကယ် ပြန်ရောက်လာကြသောအခါတွင်မူ ကျိုး လျူနီမှာ သူတို့ထက်ပင် စော၍ ရောက်နေနှင့်ပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ကျိုး လျူနီက "အစ်ကိုကြီးတို့ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ကျွန်မ တစ်လမ်းလုံး လျှောက်လာတာတောင် အစ်ကိုတို့က မမီလာနိုင်ကြဘူး။ ကျွန်မကို လိုက်စီးခွင့် မပေးချင်လို့ တမင်တကာ ရှောင်နေတာလား။ အဲ့ဒီစက်ဘီးက ကျွန်မတို့ မိသားစုနဲ့လည်း ဆိုင်တယ်လေ" ဟု ရဲတင်းစွာဖြင့် တောင့်တောင့်ပြူးပြူးပင် တိုင်တန်းသေးသည်။
ထိုသို့ မောက်မာသော အပြုအမူကြောင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် စိတ်သဘောထား နူးညံ့ပျော့ပြောင်းလှသော အကြီးဆုံးအစ်မတော်ပင်လျှင် သည်းခံနိုင်စွမ်း၏ အလွန်ဆုံးအစွန်းသို့ ရောက်သွားရပြီး သူမ၏ သွေးပေါင်ချိန်များ ရုတ်တရက် ထိုးတက်သွားတော့သည်။