ဆိုင်သွားဖွင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုမှတော့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်လိုတယ်ဆိုတာ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။
"မင်းတို့အတွက် ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကို ကိုယ် လိုက်ကြည့်ပေးမယ်။ သင့်တော်တာလေး တွေ့ရင် စီစဉ်ပေးလိုက်မယ်။ ငှားမယ်ဆိုရင်တောင် လအနည်းငယ်စာ ကြိုပေးလို့ရပေမဲ့ ကိုယ့်အမြင်ကတော့ တိုက်ရိုက်ဝယ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ပြောသည်။
"စတုတ္ထအစ်မတော်၊ အစ်မတို့ဆိုင်ကို ဝယ်ထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငှားထားတာလားဟင်" ဟု ကျိုးရှ က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
လင်းကျင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူမနှင့် ဆုတာလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ "ပြောပြရဦးမယ်၊ ဘယ်သူ့မှတော့ ပြန်မပြောနဲ့နော်။ အဲဒီဆိုင်ခန်းကိုလေ... မင်းတို့အစ်ကိုနဲ့ ငါတို့ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေအားလုံးသုံးပြီး ဝယ်လိုက်တာ" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။
"တကယ် ဝယ်လိုက်တာလား" ဟု ကျိုးရှ က အံ့ဩတကြီး အော်လိုက်သည်။
ဆုတာလင်ကတော့ သူမလောက် မအံ့ဩပေ။ ဘာကြောင့်ဆိုသော် သူတို့မိသားစု စာရင်းဇယားက မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီးသားဖြစ်ပြီး နောင်တွင်လည်း ထိုနေရာ၌ပင် ဆက်လက်နေထိုင်ကြမည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ လုပ်ငန်းကောင်းကောင်းလုပ်ရန် ဆိုင်ခန်းဝယ်ယူခြင်းမှာ မဖြစ်မနေ လိုအပ်သော အဆင့်တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။
"အင်း" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဘယ်လောက် ကျလို့လဲဟင်" ဟု ကျိုးရှ က မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
"သုံးထောင်န်းကျင်လောက်ပေါ့" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ဖြေသည်။
"အဲဒီလောက်တောင် ကြီးတာလား" ကျိုးရှ မှာ မိန်းမောသွားလေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမနှင့် ဆုတာလင်တို့ ငွေအနည်းငယ် စုဆောင်းမိခဲ့ကြသည်။ သာမန်မိသားစုတစ်ခုအတွက် ငွေသုံးထောင်ယွမ်ခန့် ရှိနေခြင်းမှာပင် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ မြို့တော်ရှိ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းက ငွေပမာဏ ထိုမျှလောက် များပြားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
"ငါတို့ဆိုင်က နှစ်ထပ်တိုက်ပါ။ အပေါ်ထပ်မှာ လူနေလို့ရတဲ့ အခန်းပါတယ်။ အသေးစားလေး ငှားလည်း ရပါတယ်၊ မုန့်ဆိုင်ဆိုတာ အဲ့လောက်ကြီးစရာ မလိုပါဘူး။ လူတွေက လမ်းသွားရင်းနဲ့ ဝင်ဝယ်စားကြတာပါပဲ" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ရှင်းပြသည်။ "ဒါပေမဲ့ အကျယ်ကြီး တစ်ခုခု ရရင် ပိုကောင်းမယ်လို့တော့ ငါထင်တယ်။ နှစ်ထပ်တိုက် မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ဈေးက ယွမ် နှစ်ထောင်ဝန်းကျင်လောက်ကို ကျဆင်းသွားနိုင်တယ်"
"အခုလောလောဆယ်တော့ ငှားကြဦးမယ်" ဟု ကျိုးရှ က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။
လင်းကျင်းဟယ်လည်း ထပ်မံစည်းရုံးမနေတော့ပေ။ အကျိုးအမြတ်ကို ကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံလာရသည့်အခါ သူတို့ဘာသာ ဝယ်ချင်လာကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
"ဒါနဲ့... ငါ့ရဲ့တတိယအစ်ကိုက မြို့ပေါ်မှာ ဆိုင်ခန်းဝယ်ဖို့ လုပ်နေတယ်။ မင်းတို့ဘက်က ပေးချင်တဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ ရှိလား" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
ဘာပဲပြောပြော ကျိုးရှ နှင့် ဆုတာလင်တို့က မြို့ပေါ်မှာ နေထိုင်ကြပြီး ထိုဒေသနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြသူများ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
"မောင်လေးက မြို့ပေါ်မှာ ဆိုင်ဖွင့်မလို့လား" ဟု ကျိုးရှ က အံ့ဩတကြီး မေးသည်။
"အင်း၊ ဒီနှစ်ထဲမှာ ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်သာ မြို့ပြောင်းဖို့ မရှိရင် ငါ သူ့ကို အကြံပေးဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါနဲ့ သူက ဘာတွေရောင်းဖို့ စဉ်းစားထားလဲဟင်" ဟု ကျိုးရှ က မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
"ကျေးလက်ဒေသမှာ စားလို့ရတာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့၊ ဘာလို့ မရောင်းရမှာလဲ" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ပြောသည်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ အဒေါ်ကို သွားမေးကြည့်လိုက်မယ်လေ" ဟု ဆုတာလင်က ကမ်းလှမ်းသည်။
သူ့အနေဖြင့် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သေချာမသိသော်လည်း အဒေါ်ဖြစ်သူကမူ သေချာပေါက် သိပေလိမ့်မည်။ သူမ၏ သတင်းအချက်အလက်များမှာ အမြဲတမ်း နောက်ဆုံးပေါ်အတိုင်း ရှိနေတတ်သောကြောင့်တည်း။
"ဒါဆိုရင်တော့ မောင်လေးကိုပဲ အနှောင့်အယှက် ပေးရတော့မယ်" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"စတုတ္ထအစ်မတော်၊ အခုခေတ်မှာ ဆိုင်ဖွင့်တာက တကယ်ပဲ အမြတ်အစွန်း အဲဒီလောက် ထွက်တာလားဟင်" ဟု ကျိုးရှ က မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်းတော့ သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အနှစ်ချုပ်ပြောရရင်တော့ နောင်လာမယ့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အရမ်းရေပန်းစားမယ့် လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ဖြေကြားသည်။
၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အစောပိုင်းတွင် လမ်းဘေးဈေးဆိုင်လေးများမှာ အလွန်ရေပန်းစားခဲ့ပြီး ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အလယ်ပိုင်းနောက်ပိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ခြင်းမှာ ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များအထိ ဆက်လက်ဖြစ်ထွန်းလာမည့် ပုံစံတစ်ရပ် ဖြစ်လာပေမည်။ ယခုအချိန်တွင် ဆိုင်ဖွင့်ပြီး ကောင်းကောင်းသာ လုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပါက ထိုအချိန်ကျလျှင် သူတို့၏ အနေအထာမှာ ခိုင်မာနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းမအောင်မြင်စရာ အကြောင်း ရှိပါမည်လား။
နံနက် ၁၁ နာရီခန့်တွင် အကြီးဆုံးအစ်မ၊ အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ ခင်ပွန်း၊ ဒုတိယအစ်မနှင့် ဒုတိယအစ်မတော်၏ ခင်ပွန်းတို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မက သူမ၏ အသက် (၁၇) နှစ်အရွယ် တတိယသမီးဖြစ်သော ရှုရှင်းမေ့ကို ခေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုမိန်းကလေးမှာ အတော်လေး ချောမောလှပသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုမိန်းကလေးမှာ သတ္တိအနည်းငယ် နည်းပါးသည်။ သူမက စကားပြောသည့်အခါ လူ၏မျက်နှာကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ အကြည့်တို့မှာ ဝဲလည်၍ ရှောင်တိမ်းနေတတ်သည်။ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ ဖြစ်ကြပါလျက်နှင့် ကြီးကျယ်လှသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဦးလေးဖြစ်သူဆီ အလည်လာဖို့ တောင်မှ ဘာကြောင့် ကြောက်နေရပါသလဲ။
"ရှင်းမေ့၊ လာ... သကြားလုံး စားလိုက်ဦး" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က မိန်းကလေး၏ ရှက်တတ်မှုကို အလေးမထားဘဲ နွေးထွေးစွာ ဧည့်ခံကာ သကြားလုံး နှစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်" ဟု ရှုရှင်းမေ့က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောသည်။
"ကျင်းဟေ့၊ ကျင်းပိုင်ရဲ့ ခေါက်ဆွဲထုပ်ဆိုင်က အရမ်းလုပ်ငန်းဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ငါ့သမီးလေးက လက်လက်ဆက်ဆက်နဲ့ သွက်လက်တယ်၊ အိမ်မှာလည်း အလုပ်ပါးနေတာဆိုတော့ မြို့တော်ကို ခေါ်သွားပြီး ကူလုပ်ပေးခွင့် ပေးပါလား" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မက အဆိုပြုလာသည်။ "သူ့ကို လုပ်ခလစာ ပေးစရာတောင် မလိုပါဘူး၊ ဟိုဘက်သွားပြီး ကူလုပ်ပေးခွင့်ပေးရုံနဲ့ တင် လုံလောက်ပါပြီ"
လင်းကျင်းဟယ်က ရှုရှင်းမေ့ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်နေပြီး သူမဘက်မှ တစ်စုံတစ်ရာ ရှင်းလင်းပြောဆိုခြင်း မရှိပေ။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် လင်းကျင်းဟယ်၏ ဆိုင်တွင်လည်း လူလွတ် တစ်နေရာ ရှိနေပါသည်။ အဝတ်အထည်ဆိုင်အတွက် အနည်းဆုံး လူနှစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်ပေးရန် လိုအပ်ပြီး လူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ အားကိုးနေ၍ မဖြစ်ပေ။
လင်းကျင်းဟယ်က မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိသွားမှသာ အခြားလူတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် မူလက စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း ယခုက သူမ၏ တူမဖြစ်နေသည့်အတွက် သူမအနေဖြင့် အခွင့်အရေး တစ်ခုပေးရန် ဝန်မလေးပေ။
"ရှင်းမေ့က ရှက်တတ်လွန်းတယ်။ ဧည့်သည်တွေကို ကောင်းကောင်း မဧည့်ခံတတ်မှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ဧည့်သည် မဧည့်ခံတတ်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဧနီလိုပဲ ပန်းကန်ဆေးခိုင်းလိုက်ရုံပါပဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မက ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်း အိမ်တော်ရှိ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ထံမှ ဤကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ ကြားပြီးသားဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူမ ရှုရှင်းမေ့ကို ခေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့သွားပြီးနောက် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မည်သို့ မခန့်မှန်းဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူမက သဘာဝကျကျပင် စကားစလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်းဟယ်က အဝတ်အထည်ဆိုင်အကြောင်းကို ယခုထိ မပြောရသေးဘဲ သူတို့ကမူ အလုပ်မှာ ခေါက်ဆွဲဆိုင်တွင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆနေကြသည်။ သို့သော် လင်းကျင်းဟယ်က ရှင်းပြမနေရန် ရွေးချယ်လိုက်သည် — မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ သူတို့ဘာသာ သဘာဝကျကျ သိရှိလာကြလိမ့်မည်။
"ရှင်းမေ့ စာဖတ်တတ်လား" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ဆက်၍ မေးသည်။
"ဟင့်အင်း... မဖတ်တတ်ဘူး" ဟု ရှုရှင်းမေ့၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ရဲတက်သွားသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့ကဲ့သို့ သသမီးများကို ကျောင်းလွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိကြသော မိခင်မျိုး ချွင်းချက်မရှိ အားလုံး မဟုတ်ကြပေ။ ဟုတ်ပေသည်၊ လင်းကျင်းဟယ်၏ အတိတ်က အားပေးတိုက်တွန်းမှုကြောင့် တတိယအစ်ကိုလင်းနှင့် တတိယအစ်မတော်လင်းတို့မှာ သူတို့၏ သမီးများကို စာသင်နှစ်အနည်းငယ် ဆည်းပူးခွင့်ပြုရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ကြပြီး အနည်းဆုံးတော့ စာလုံးဝမတတ်သူများထက် ပိုကောင်းလာစေခဲ့သည်။
"သူက စာမတတ်ဘူးဆိုတော့ သူ့ရဲ့လုပ်ခလစာက ဧနီထက် နည်းသွားလိမ့်မယ်။ ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်၊ ဧနီက စာတတ်ပြီး စာရင်းဇယားတွေ မှတ်တမ်းတင်ရသလို တွက်ချက်မှုတွေလည်း လုပ်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေက မင်းထက် အများကြီး ကြီးမားတယ်" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြသည်။
"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်! ကိုယ်နဲ့အတူ ခေါ်သွားပေးဖို့ သဘောတူတာနဲ့တင် အလွန်ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ။ လစာမပေးလည်း ရပါတယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မက အမြန်ဆုံး ဝင်ပြောသည်။
လင်းကျင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "လစာမပေးလို့တော့ မဖြစ်ပါဘူး။ သူရှာဖွေရသမျှ လုပ်ခလစာ မှန်သမျှကို ရှင်းမေ့လက်ထဲ ပေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်းမေ့၊ သမီးက သတ္တိရှိရှိ လုပ်ရမယ်။ အခု မိန်းကလေးကြီး ဖြစ်နေပြီပဲ။ မျက်နှာလည်း သပ္ပါယ်လှပတာဆိုတော့ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိရှိ နေထိုင်ရမယ်" ဟု ပြောသည်။
ရှုရှင်းမေ့က နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကာ "အဒေါ်... သီး... သသမီး အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။
လင်းကျင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဘာမှန်း မသိတာ ရှိရင် ကိုယ့်ကို လာမေးနော်"
ထိုအခိုက်အတန့်ကို အသုံးချကာ ဒုတိယအစ်မက အားနာပါးနာဖြင့် ဝင်ပြောလာသည် - "ကျင်းဟေ့၊ မင်းတို့ဘက်မှာကော ယောင်္ကျားလေး အလုပ်သမား လိုသေးလားဟင်"
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်းကျင်းဟယ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "လိုတာပေါ့။ ဒုတိယအစ်မက ဘယ်သူ့ကိုများ ညွှန်ပေးချင်လို့လဲဟင်"
လင်းကျင်းဟယ်အနေဖြင့် တူနှင့် တူမများ၏ စရိုက်လက္ခဏာ ကောင်းမွန်သမျှ ကူညီပေးရန် အဆင်သင့် ရှိနေပါသည်။ သူတို့သာ လောကကြီးထဲ ခြေဆန့်ထွက်လာကြပြီး လမ်းမှားမရောက်ကြသမျှ ကာလပတ်လုံး အလုပ်အကိုင် မဆိုးရွားကြပေ။
"ငါ့ရဲ့ဟူကျိကို ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု ဒုတိယအစ်မက မသေချာလှသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သဖြင့် သူမ၏ စကားမှာ အနည်းငယ် မြန်သွားသည်။
သူမအနေဖြင့် အလုပ်သမား လိုအပ်ချက်ရှိကြောင်း မသိခဲ့ရုံသာမက ယောင်္ကျားလေးများမှာ အလုပ်လက်စ မသပ်မရပ် ဖြစ်တတ်ကြသည်ဟု အမြဲတမ်း ယူဆထားခဲ့သောကြောင့် အစက ဤအကြောင်းကို စတင်ပြောပြရန် မကြံစည်ခဲ့ပေ။ သူက အမှန်တကယ် ဘာများ လုပ်နိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမက သူ့ကို ယနေ့ခေါ်မလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤအချိန်တွင်မူ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တလှပ်လှပ် ဖြစ်နေရလေသည်။
သူမ ဖော်ပြခဲ့သော ဟူကျိမှာ သူမ၏ တတိယသားဖြစ်ပြီး မိသားစုတွင် တတိယမြောက် ဖြစ်သည်။ အကြီးဆုံးက သားဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယက သမီးဖြစ်ကာ ဟူကျိက တတိယမြောက် ဖြစ်သည်။ သူကလည်း ယခုနှစ်တွင် အသက် (၁၇) နှစ်ပြည့်ပြီဖြစ်ပြီး ရှုရှင်းမေ့ မွေးဖွားသည့် တူညီသောနှစ်တွင်ပင် မွေးဖွားခဲ့ကာ သူမထက် တစ်လသာ ငယ်ပေသည်။