ကျိုးချင်းပိုင် က နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောမှာ အရင်ဆုံး ထလာခဲ့သည်။ သူနိုးလာချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဆက်လက် အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။
သူမသည် ညက သူ့လက်ချက်ကြောင့် အတော်လေး မွှေနှောက်ခံထားရသဖြင့် လက်ရှိတွင် စောင်အောက်၌ အသံတိတ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အိပ်မောကျနေလေသည်။
အမေကျိုး က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည် - "ချင်းပိုင်၊ ဒီအသံဖမ်းစက်က ဘယ်သူ့ဟာလဲကွ..."
"ကျွန်တော့်ဇနီးက အမေနဲ့အဖေအတွက် ဝယ်ပေးတာလေ။ ဒါပေမဲ့ အိတ်ထဲကထုတ်ဖို့ မေ့သွားတာ၊ ညကမှ သတိရလို့ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"ဒီ... ဒီလောက် ပိုက်ဆံတွေ သုံးဖို့မှ မလိုတာ..." အမေကျိုး က နှုတ်ကတော့ ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သော်လည်း ကြားရသည့်အတွက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေလေသည်။ အသံဖမ်းစက်ဆိုသည်မှာ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ပါလော။
"ဟိုဘက်မှာ ဘဝက သိပ်မခက်ခဲပါဘူး။ ဘာလို့ ဒါတွေအတွက် ပိုက်ဆံသုံးနေရတာလဲ" ဟု အဖေကျိုး က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
သူကတော့ အသံဖမ်းစက်ကို ဈေးကြီးလွန်းသည်ဟု သဘာဝအတိုင်း ထင်မြင်နေမိသည်။ ထိုသို့သော အဆင့်အတန်းမြင့် ပစ္စည်းတစ်ခုနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် နေ့စဉ်စားဝတ်နေရေးအတွက် ငွေသားကိုသာ သိမ်းထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု သူက ယူဆ၏။ အထူးသဖြင့် ၎င်းသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည့်အရာ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
"ရပါတယ်၊ ပိုက်ဆံသိပ်မကုန်ပါဘူး။ ဝယ်ပြီးသားဟာပဲ၊ သုံးသာသုံးလိုက်ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောဆိုပြီးနောက် သူတို့၏ အာရုံကို နံနက်စာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
အမေကျိုး က "မင်းရဲ့ဇနီးက ထလာသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။
"သူ့အတွက် အိုးထဲမှာ ထမင်းဟင်း နွေးပေးထားလိုက်ပါ။ နိုးလာမှ စားလိမ့်မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
သူသည် မနှစ်က နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် မိမိကိုယ်ကို အကြိုက်တွေ့စေခဲ့သည်။ မနေ့ညက သူ့မိဘများ နောက်ကျမှ ပြန်လာကြသောအခါ သူရော လင်ချင်းဟဲ့ ပါ အိပ်သေးသည် မဟုတ်ပေ။ စကားပြောကြ၊ အနားယူကြနှင့် ညဆယ့်တစ်နာရီခန့်မှသာ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ဇနီးမှာ ပင်ပန်းသွားသည်မှာ သဘာဝကျသဖြင့် မနက်စောစော ထလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"သူများ မနေကောင်းလို့လား" ဟု အမေကျိုး က စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ စာကျက်တာများလို့ ဦးနှောက်ခြောက်သွားတာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က တည်ငြိမ်စွာ လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်သည်။
"မင်းတို့အဖေနဲ့ ငါ ဟိုဘက်ကိုရောက်ရင် ဝက်ဦးနှောက်တွေ ပိုဝယ်ပြီး မင်းဇနီးနဲ့ ဒါဝါအတွက် တည်ပေးမယ်" ဟု အမေကျိုး က ဆိုသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် သူတို့လည်း အရင်ဆုံး စားသောက်ကြသည်။
နံနက်စာ စားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် သည် အပြင်မထွက်ဘဲ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ သတင်းစာဖတ်နေလေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် နံနက် ရှစ်နာရီခွဲခန့်မှသာ နိုးလာခဲ့သည်။ ဘေးတွင် ကျိုးချင်းပိုင် စာဖတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် "ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
"ရှစ်နာရီခွဲပြီ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။ "ထပြီး စားတော့မလား"
"နည်းနည်း ထပ်အိပ်ချင်သေးတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပျင်းရိရိဖြင့် ပြောသည်။
ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ရောက်ရှိလာကတည်းက သူမသည် ဘယ်တုန်းကမှ အိပ်ချင်သလောက် မအိပ်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမ၏ မူလဘဝတုန်းကဆိုလျှင် အားလပ်ရက်များတွင် နေ့ခင်းတည့်တည့်အထိ အိပ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ဤလုပ်ရုံစံအသစ်နှင့် အသားကျလာခြင်းကပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေလေသည်။
"ဒါဆိုရင် ဆက်အိပ်လိုက်ဦးလေ။ ရှောင်မေ ရောက်လာရင် ကိုယ်နှိုးမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ပြောင်းသွားကာ ထလာပြီး မျက်နှာသစ်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ အိုးထဲမှ အစားအစာများကို ယူစားလိုက်သည်။
ကျိုးရှ ရှောင်မေနှင့် ဆူဒါလင် တို့က ပထမဆုံး ရောက်လာကြသူများဖြစ်ပြီး နံနက် ၁၀ နာရီတွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သက်ကြီးဝါကြီး ဦးလေးထံတွင် အစ်ကိုအစ်မသုံးယောက်ကို ထားခဲ့ပြီး သူတို့၏ အငယ်ဆုံးသမီးလေးကိုသာ ခေါ်ဆောင်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ညဘက် အိမ်ပြန်ချိန်ကျမှသာ ကလေးများကို ဝင်ရောက်ခေါ်ဆောင်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။
"အမေ၊ မြေးမလေးကို ခေါ်ပြီး အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်လိုက်ဦး။ ဒီသကြားလုံးသုံးထုပ်က ကျွန်မရဲ့ မယားညီအစ်ကိုသုံးယောက်အတွက် တစ်အိမ်တစ်ထုပ်စီပါ" ဟု ကျိုးရှ ရှောင်မေက ပြောသည်။
"သကြားလုံးတွေ ဘာတွေ ဝယ်လာစရာ မလိုပါဘူးကွယ်" ဟု အမေကျိုး က ပြန်ပြောသည်။
"ဝယ်ပြီးသားဟာပဲ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးရှ ရှောင်မေက လက်ကာပြလိုက်ပြီးမှ "ဒါနဲ့လေ၊ အဖေရော ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
အမေကျိုး က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ "သူက အသံဖမ်းစက်ကို ယူပြီး အပြင်ထွက်သွားတာ၊ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး"
ထိုခေါင်းမာလှသည့် လူကြီးမှာ ပထမပိုင်းတွင် ပိုက်ဆံအကုန်အကျများကြောင်း၊ အသံဖမ်းစက် မလိုကြောင်း ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းကျတော့ ၎င်းကို အလွန်တရာ သဘောကျနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စတုတ္ထသမီးမက်က ဝယ်ပေးလိုက်သည်ကို သိရသော khẩu သူ့ရဲ့အငယ်ဆုံးသားကို အသံဖမ်းစက်သုံးနည်း သင်ပေးခိုင်းပြီး အိမ်နီးနားချင်းများကို လိုက်ပြရန် အပြေးအလွှား ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အခုထိလည်း ပြန်မလာသေးပေ။
"အသံဖမ်းစက် ဝယ်ထားကြတာလား" ဟု ကျိုးရှ ရှောင်မေက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ စတုတ္ထမယားညီအစ်ကိုက ဝယ်ပေးတာလေ" ဟု အမေကျိုး က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးရင်း ပြောသည်။
ကျိုးရှ ရှောင်မေက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် "အမေ၊ ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထမယားညီအစ်ကိုလိုမျိုး ချွေးမမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ရတယ်ဆိုတော့ အမေတို့ ဘဝဆက်က ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ အများကြီး ပြုစုခဲ့ရမှာ သေချာတယ်၊ တခြားမိသားစုတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် အကုန်ဖြတ်နိုင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။
"မင်းကလည်း စကားပြောကောင်းလှချည်လား" ဟု ဝင်ရောက်လာသော လင်ချင်းဟဲ့ က အူမြူးစွာဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ထိုင်ကြေလေ။ ငါ နန်းနန်းလေးကို ခေါ်ပြီး အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမယ်" ဟု အမေကျိုး က ပြောဆိုကာ မြေးမလေးကို ခေါ်ဆောင်ရင်း ကျန်သုံးအိမ်အတွက် ရည်ရွယ်ထားသော သကြားလုံးများကိုပါ ယူဆောင်ကာ နှုတ်ဆက်ရန် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားလေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးရှ ရှောင်မေတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဘာလို့ ချန်ချန်တို့တွေကို မခေါ်လာခဲ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အလုပ်ရှုပ်လို့ပါ။ ဒီအထိ စက်ဘီးတစ်စီးနဲ့ ထပ်နင်းပြီး မလာချင်တော့ဘူးလေ။ သူတို့ရဲ့ ဘိုးအေဦးလေးဆီမှာပဲ နေခိုင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်" ဟု ကျိုးရှ ရှောင်မေက ပြန်ဖြေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စက်ဘီးတစ်စီးတည်းနဲ့ လူအင်အား ဒီလောက်များများ ဘယ်လိုမှ တင်လို့မရနိုင်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်ပြီး ဆူဒါလင် ကို ကြည့်ကာ "မောင်လေး၊ စက်ရုံက အလုပ်အကိုင်ကော အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးသည်။
ဆူဒါလင် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "မ... မပြေ... ပြေပါဘူး"
မနှစ်ကတည်းက စက်ရုံအခြေအနေမှာ အကောင်းဆုံးဆိုသလို မရှိတော့ပေ။ ဆူဒါလင် မှာ စကားထစ်တတ်သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေကို မမြင်နိုင်အောင် အမြင်မကန်းပေ။ ချက်ချင်းကြီး ပိတ်ပစ်မည်မဟုတ်သော်လည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် စက်ရုံပိတ်သွားနိုင်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားသည်။
"မပြေလည်ဘူးဆိုရင်တော့ နောက်ကျမှ နောင်တမရရအောင် လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို စောစောစီးစီး စဉ်းစားထားသင့်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပြုသည်။ "မြို့တော်ကိုလာပြီး ကံစမ်းဖို့ရော စဉ်းစားဖူးလား"
ဆူဒါလင် က ကျိုးချင်းပိုင် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "စတုတ္ထမောင်ရဲ့... ဆိုင်ကော ဘယ်လိုနေလဲ..."
"မဆိုးပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒီဘက်မှာ အလုပ်အကိုင် အဆင်မပြေတော့ဘူးဆိုရင် ဟိုဘက်ကို လာခဲ့လို့ရပါတယ်"
"သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုရင်တော့ ဆိုင်နဲ့အိမ် ကြိုရှာထားလို့ရအောင် အရင်ဆုံး ကြိုပြောလိုက်ပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထပ်လောင်းပြောသည်။ "ဒါနဲ့ အိမ်ခရီးအတွက်ကတော့ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ ပေးစရာမလိုပါဘူး။ ချင်းပိုင်နဲ့ ကျွန်မက အဖေနဲ့အမေအတွက် ကျယ်ဝန်းတဲ့နေရာ တစ်ခု ရှာပြီးသားပါ။ အိမ်ခကလည်း အပြတ်ပဲဆိုတော့ သူတို့နဲ့အတူတူ နေလို့ရပါတယ်"
ဆူဒါလင် က အကြပ်ရိုက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ဒါက... ကျွန်... ကျွန်တော်ကတော့..."
"ဒီလောက် ရှက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ မနေဘူးဆိုရင်တောင်မှ အဖေနဲ့အမေကို ကျွန်မတို့က ခေါ်လာမှာပဲလေ၊ အိမ်ခကလည်း အတူတူပါပဲ။ မင်းတို့ပါ အတူနေတာ ဘာမှမထူးပါဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ချင်းပိုင်နဲ့ ကျွန်မတို့ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ နေရာကောင်းလေးတွေ ရှိမလားဆိုပြီး ပတ်ရှာပေးမယ်။ ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲပေါ့"
သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် ဝယ်ထားသော ရိုးရာဝင်းအိမ်လေးမှာ ခေါက်ဆွဲဆိုင်နှင့် အတန်ငယ် ဝေးသေး၏ - လမ်းလျှောက်လျှင် မိနစ်လေးဆယ်ခန့် ကြာမြင့်ပြီး အနီးကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် အဖေနှင့် အမေကျိုး တို့၏ နေရာထိုင်ခင်းနှင့် အကွာအဝေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးရှ ရှောင်မေတို့ မိသားစုအနေဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ပါးနှင့်အတူ နေထိုင်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ယူဆခဲ့သည်။
သူမအနေဖြင့် မိမိပိုင်ဆိုင်သည့် ဆိုင်ကို တန်းပြီး အပ်နှံလို့မရသလို နောင်တစ်ချိန်တွင် အခြားဆိုင်တစ်ခုကိုပါ ထပ်ဖွင့်ရန် အစီအစဉ်ရှိသေးသည်။ သို့သော် နေရာထိုင်ခင်းကတော့ ပြဿနာ မရှိပေ။ ၎င်းတို့ အခြေကျသွားသည်နှင့် ကိုယ်ပိုင်အိမ် ဝယ်ကာ ပြောင်းထွက်သွားကြလျှင် ရပေသည်။
"စတုတ္ထမယားညီအစ်ကိုနဲ့ စတုတ္ထမောင်တို့က အဖေနဲ့အမေကို ဘယ်တော့လောက် ဟိုဘက်ခေါ်သွားဖို့ စဉ်းစားထားကြလဲ" ဟု ကျိုးရှ ရှောင်မေက မေးသည်။
"ဒီနွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ကျိုးရှ ရှောင်မေ အံ့သြသွားသည်။ "အဲ့လောက်တောင် မြန်တာလား"
လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုဇနီးမောင်နှံ့ကို ပြုံးပြရင်း "ကျွန်မရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကလည်း တည်ငြိမ်နေပြီ၊ စတုတ္ထမောင်ရဲ့ ဝင်ငွေကလည်း တည်ငြိမ်ပါတယ်။ ဒီနှစ်မှာ သူတို့ကို မခေါ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ကျိုးရှ ရှောင်မေက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီးမှ "စတုတ္ထမယားညီအစ်ကိုရယ်၊ ဒါလင်နဲ့ ကျွန်မတို့ တိုင်ပင်ထားကြတာ... ကျွန်မတို့ရော ဒီနှစ်မှာပဲ လိုက်ပြောင်းလို့ ရမလားဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ပြောင်းလို့ရတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ကလေးတွေရဲ့ ကျောင်းကိစ္စက ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ အဲဒါတော့ ကျွန်မ တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်။ ဟိုမှာ စီးပွားရေးလုပ်တာက အထူးသဖြင့် မောင်လေးက ဟင်းချက်လက်ရာ ကောင်းမွန်တော့ အလွန်ယုံကြည်စိတ်ချရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသေးစိတ်ကိစ္စတွေအတွက်တော့ ကိုယ့်ဖက်ကလည်း အပင်ပန်းခံ ကြိုးစားရမှာပေါ့"
ဆူဒါလင် က ခေါင်းကို လေးလေးပင်ပင် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "စောင့်... အဖေနဲ့အမေ... ဟိုဘက်ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ပြီးရင်... အတူတူ... သွားကြမယ်လေ"
"ဒါဆိုရင် အဆင်ပြေတာပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ပစ္စည်းတွေ အကုန်သိမ်းထားလိုက်ပါ။ အဖေနဲ့အမေကို ပြန်လာခေါ်တဲ့အချိန်ကျရင် မင်းတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုပါ လိုက်သယ်ပေးလို့ရတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။