လင်းချင်းဟယ်သည် ကျိုးတုန်း ကြီးပြင်းလာသည်ကို ကြည့်ရှုပျိုးထောင်လာခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် သူ့၏စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူက အိမ်နီးနားချင်းကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ထိုသို့သော အကြောင်းရင်းကြောင့် သူမသည် သူနှင့် အနည်းငယ်မျှ ဆွေးနွေးလိုစိတ်ဖြင့် ဝင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ အသေးစားလုပ်ငန်းလေးတစ်ခု စတင်လုပ်ကိုင်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိမရှိ သိလိုခဲ့ခြင်းပင်။ အကယ်၍ သူသာ စိတ်ဝင်စားခဲ့ပါက သူနှင့် တတိယအစ်ကိုလင်းတို့ အပြန်အလှန် စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ကြလိမ့်မည်။
"ကျွန်တော်တို့မိသားစု ဒီနှစ် ကြက်တွေအများကြီး မွေးထားတယ်။ ကျွန်တော့်ဦးလေးကို လာပြီး လာစုဆောင်းခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု ကျိုးတုန်း က အံဖြဲပြုံးပြုံးရင်း ပြောသည်။
သူ့မှာ လယ်ယာလုပ်ငန်း တာဝန်ရှိပြီး ဒီနှစ်တွင် မြေယာပမာဏများစွာကို စာချုပ်ချုပ်ဆို လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ သူ့ဇနီးက ကြက်များကို အမြောက်အမြား မွေးမြူထားရာ ဥများနှင့် အရှင်လတ်လတ် ကြက်များကို ရောင်းချခြင်းဖြင့် မိသားစုဝင်ငွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ကာ ဘဝခရီးက အလွန်ပင် ချောမွေ့နေပေပြီ။
"အတိုင်းအတာကို ဘာလို့ မတိုးချဲ့မလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပြုသည်။ "နောက်ဖေးဝင်းနောက်မှာ မြေကွက်လပ်တစ်ခု ကျန်သေးတယ် မဟုတ်လား။ ရွာနဲ့ သွားပြီး စာချုပ်ချုပ်လိုက်ပေါ့။ ပြီးရင် အဲ့ဒီပတ်လည်မှာ အကာအရံခတ်လိုက်။ ဒါဆိုရင် ကြက်တစ်ရာလောက်ကို အလွယ်တကူ မွေးမြူနိုင်လိမ့်မယ်။ စောင့်ကြည့်ဖို့ ခွေးနှစ်ကောင်လည်း မွေးထားလိုက်ပေါ့။ မင်းရဲ့ဇနီးလည်း အိမ်မှာပဲနေပြီး ကလေးတွေကို ထိန်းကျောင်းရင်းနဲ့ ကြက်တွေကိုပါ မပင်မပန်းဘဲ စောင့်ရှောက်နိုင်တာပေါ့"
ကျိုးတုန်း က သူ့ဇနီးကို အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တရာ အလိုလိုက်သည်။ စုန့်ပါမေ့ကို လယ်ကွင်းထဲတွင် မည်သည့်အလုပ်မှ လုပ်ခွင့်မပေးဘဲ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင် အားလုံးကို သူ့ဘာသာသူ တစ်ဖက်က တာဝန်ယူထားလေသည်။
စုန့်ပါမေ့က အိမ်တွင်သာ နေရသော်လည်း စိတ်သဘောထား ရိုးစင်းကာ လုပ်အားကောင်းပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုတတ်သူ ဖြစ်သည်။ မိသားစုအတွက် ကြက်အကောင် နှစ်ဆယ်နီးပါး မွေးမြူထားနိုင်ရုံသာမက နောင်နှစ်တွင် ငွေကြေးကောင်းကောင်း ရရှိမည့် ဝက်ပေါက်စတစ်ကောင်ကိုပါ မွေးမြူထားနိုင်သေးသည်။ သူမသည် အလွန်ပင် အရည်အချင်းရှိသော အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
"နောက်ဖေးဝင်းနောက်က မြေကွက်လပ်ကိုလား" ဟု ကျိုးတုန်း မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ရွာနဲ့ စာချုပ်ချုပ်လိုက်ပြီး နောင်ကျမှ ဝယ်လို့ရမလား စုံစမ်းကြည့်ပေါ့။ နောင်တစ်ချိန် ဝယ်လို့ရလာရင် ဝယ်လိုက်ပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပေးသည်။
လက်ရှိအချိန်တွင် မြေများကို လုံးဝပိုင်ဆိုင်ခွင့် ဝယ်ယူ၍မရဘဲ စာချုပ်ချုပ်ဆိုခွင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း နောင်လာမည့်အချိန်တွင် ပြဿနာရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
"အဒေါ်ပြောတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ" ဟု စုန့်ပါမေ့က သူမ၏ ဖောင်းကားနေသော ဝမ်းဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ အရောင်တလက်လက်ဖြင့် ပြောသည်။
"မဆိုးဘူး မဟုတ်လား" လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "အုတ်တွေ ဝင်းတံတိုင်းခတ်ပြီး ခွေးနှစ်ကောင်လောက် မွေးထားလိုက်။ ရွာထဲမှာပဲ ဖြစ်ပြီး မိဘအိမ်နဲ့လည်း နီးတော့ ဘယ်သူကများ ရစရာရှိလို့ ဝင်ရှုပ်ရဲမှာလဲ။ တစ်ချက်အော်လိုက်တာနဲ့ မင်းတို့မိသားစုတွေ ရောက်လာမှာပဲ။ ဘာကိုမှ စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူး"
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးက အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလေ" ဟု ကျိုးတုန်း က ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"ဒီနှစ် ကလေးမွေးပြီး မီးတွင်းက ထွက်တာနဲ့ ကျမ လုပ်နိုင်ပါတယ်" ဟု စုန့်ပါမေ့က သူမအနေဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် တာဝန်ယူနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် စေတနာအပြည့် ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ ကြက်တွေ ပိုမွေးပြီဆိုရင် သန့်ရှင်းရေးကို သေချာဂရုစိုက်ရမယ်။ ဆေးရုံသုံး ပိုးသတ်ဆေးဖြစ်ဖြစ်၊ မဟုတ်ရင် ထုံးမှုန့်ဖြစ်ဖြစ် သုံးလို့ရတယ်။ အရာရာကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ထားနိုင်သမျှ ဘုန်းနာမည်မခံရဘူးပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သတိပေးသည်။
"အဒေါ်ပြောတာ ဟုတ်ပါတယ်" ဟု စုန့်ပါမေ့က ခေါင်းညိတ်သည်။
"ကြက်တွေ ရောင်းတဲ့ကိစ္စကျတော့ မင်းတို့ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ပဲ ညှိနှိုင်းပြီး ဈေးနှုန်းကို ကိုယ်တိုင်ပြောကြပေါ့။ အဲဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကိုယ်သိပ်မသိတော့ မပါတော့ဘူးလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
စုန့်ပါမေ့နှင့် ကျိုးတုန်း တို့သည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကတည်းက တတိယအစ်ကိုလင်းနှင့် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြပြီး ကြက်အကောင် ဆယ်ကျော်ကို ရောင်းချခဲ့ဖူးသည်။ ပမာဏများပြားသောကြောင့် တစ်ကောင်စ နှစ်ကောင်စ ရောင်းသည်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဈေးနှုန်းကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် အကျိုးအမြတ်များသော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးတုန်း သည် စုန့်ပါမေ့နှင့် ထိုကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြသည်။
"အများကြီး မွေးတာ တကယ်ရော ကောင်းပါ့မလား" ဟု ကျိုးတုန်း က အနည်းငယ် နှောင့်နှေးတွန့်ဆုတ်နေသည်။
"မကောင်းဘူးဆိုရင် အဒေါ်က လာပြောပြနေစရာ အကြောင်းကို မရှိတာ။ သူက ကိုယ့်ကို အမြဲတမ်း စေတနာထားတာပါ" ဟု စုန့်ပါမေ့က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။
ထို့နောက် သူမသည် သကြားလုံးထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဖောက်ကာ သားဖြစ်သူနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့အတွက် နှစ်လုံးစီ ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် စုန့်ပါမေ့ကိုယ်တိုင်လည်း ကြက်ပိုမွေးချင်ခဲ့သော်လည်း သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုဟောင်းများကို ဆက်လက်စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် ထိုအကြောင်းကို ပါးစပ်ဟမပြောဝံ့ခဲ့ပေ။
ယခုအခါ အဒေါ်ချင်းဟယ်က သူမကို ကောင်းကြီးပေးလိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူမ အကြွင်းမဲ့ စိတ်အေးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ အရင်ကလို အခြေအနေမျိုးဆီသို့ ပြန်ရောက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
"နှစ်သစ်ကူးပြီးတာနဲ့ ရွာစာရေးဆီ သွားပြီး အိမ်နောက်ဘက်က မြေကွက်ကို စာချုပ်ချုပ်လိုက်မယ်" ဟု ကျိုးတုန်း က အမြဲတမ်း ဇနီးဖြစ်သူ၏ စကားကို နားထောင်သူပီပီ ပြောသည်။
"စာချုပ်ချုပ်လိုက်ပါ" ဟု စုန့်ပါမေ့က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူမသည် နောက်လေးလနေလျှင် မီးဖွားရတော့မည်ဖြစ်ပြီး ကလေးမွေးပြီးသည်နှင့် အလုပ်များကို ပြန်လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ မိသားစုဝမ်းကျောင်းအတွက် သူမ၏ခင်ပွန်း တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ပင်ပန်းဆင်းရဲခံခွင့် အမြဲမပေးနိုင်ပါ؛ သူမလည်း ဝင်ကူချင်သည်။
လင်းချင်းဟယ် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးတုန်း နှင့် သူ့မိသားစုအကြောင်းကို အမေကျိုး အား ပြောပြလေသည်။
"ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်က ကံကောင်းတဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာပါ။ ငယ်ငယ်တုန်းက ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ခဲ့ရပေမဲ့ အခုတော့ အချိုမြိန်ဆုံး အသီးအပွင့်တွေကို ခံစားနေကြရပြီ" ဟု အမေကျိုး က မှတ်ချက်ချသည်။
ကျိုးတုန်း က စုန့်ပါမေ့နှင့် လက်ထပ်လိုက်သည်နှင့် ဆွေမျိုးစုန့်မိသားစုက အမြဲတမ်း ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ ရွာထဲတွင် ယခုအခါ သူတို့မိသားစုကို မည်သူကများ အထင်သေးရဲကြတော့မည်နည်း။ သားတစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက်ရှိပြီး နောက်ထပ်ရင်သွေးတစ်ခုကိုလည်း လွယ်ထားရကာ သူတို့၏ဘဝများမှာ အမှန်တကယ်ပင် တိုးတက်စည်ပင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိုးရှီး လည်း ရွာထဲတွင်ပင် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏အိမ်မှာ ရွာစွန်တွင် ရှိသော်လည်း ဂုဏ်သတင်းကောင်းသော မိသားစုဖြစ်ကာ ဒီနှစ်တွင် မြေယာများကိုလည်း အမြောက်အမြား စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားကြသည်။ ကျိုးရှီး ၏ ခင်ပွန်းမှာ အငယ်ဆုံးသားဖြစ်ပြီး ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် ပန်းရန်လုပ်သားအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လစဉ်ဝင်ငွေမှာ မြို့ပြလစာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ရှိပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ကာ လယ်ယာအလုပ်များကို လုံးဝလုပ်ခွင့်မပေးဘဲ ပေါ့ပါးသည့် အိမ်အလုပ်များကိုသာ လုပ်ခွင့်ပေးထားသည်။ ဘဝက အတော်လေး အဆင်ပြေနေပေသည်။
သူတို့၏ ကလေးဘဝများမှာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကြီးပြင်းလာကြပြီဖြစ်ရာ အရာရာတိုင်း အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြုံးရုံသာ ပြုပြီး ထပ်မံဘာမှ မပြောတော့ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ မိသားစုလိုက် ထမင်းဝိုင်းတွင် ထိုင်စားကြပြီး စွပ်ပြုတ်နှင့် ရေနွေးငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ပူတင်းမုန့်များကို စားသုံးကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ထမင်းစားပြီးနောက် စာအုပ်ဖတ်ရန် သွားခဲ့ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် က ဝင်းထဲတွင် ထင်းခုတ်နေသည်။ ဖားနှင့် အမေကျိုး တို့ကမူ အိမ်နီးနားချင်းများနှင့် စကားစမြည်ပြောရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်— အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နှစ်သစ်ကူးနေ့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။
"ဒီလို လူစုံကပ်ကပ် မရှိဘဲ ကလေးစုတ်လေးတွေ မရှိတော့ အိမ်ကြီးက အရမ်းခြောက်ကပ်သွားသလိုပဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်များပြီးဆုံး၍ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသောအခါ လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
သူမ ပျင်းရိနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် က "ရှောင်မေတို့နဲ့ တခြားသူတွေ မနက်ဖြန် လာကြမှာပါ" ဟု ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် "နောင်လာမည့်မျိုးဆက်တွေမှာ 'အထီးကျန် သက်ကြီးရွယ်အိုများ' ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်။ အဲဒါက နောင်ကျရင် ငါတို့ ဖြစ်လာမှာပဲလေ၊ ကျင်းပိုင်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါတို့တွေ ဒီလို အထီးကျန် ခေါင်ခေါင်ကြီး ဖြစ်မသွားစေရဘူးနော်" ဟု ဆိုသည်။
"မဖြစ်စေရပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်သည်။
သူ ယခုအခါ ငွေကြေးကောင်းကောင်း ရှာနိုင်တော့မည်ဖြစ်ပြီး နောင်ကျလျှင် ဇနီးဖြစ်သူ ဘယ်တော့မှ ပျင်းရိမနေရအောင် ခရီးများ ခေါ်သွားပေးမည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် အနာဂတ်ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်လှပေ။ သူ့အတွက်တော့ အကောင်းဆုံးနေ့ရက်ဆိုသည်မှာ ဇနီးဖြစ်သူ သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသည့် အချိန်များပင် ဖြစ်သည်။ သူမသာ ရှိနေမည်ဆိုပါက ကျန်ရှိသော အရာအားလုံးက သူ့အလိုလို အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်။
သို့တိုင်အောင် သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ လိုချင်သည့် မည်သည့်ဘဝမျိုးကိုမဆို ရှင်သန်ခွင့်ပေးရန် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိထားသူ ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က စာအုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီချလိုက်ပြီး လင်မယားနှစ်ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။
နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့တွင် သူမသည် မူလက ကျိုးမိသားစုဟောင်းထံ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ဒုတိယအစ်မတော် ကြောင့် စိတ်ပါဝင်စားမှု အကုန်ပျက်ပြားသွားခဲ့ကာ ကျိုးချင်းပိုင် ထံတွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
"ကိုယ့်မှာ မေ့တောင် မေ့တော့မလို့" လင်းချင်းဟယ်က ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ သူမ၏ ပစ္စည်းသိမ်းဆည်းရာ အာကာသအိတ်ထဲ ထည့်ထားသော တရန်စစ္စတာ ရေဒီယိုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို မူလက ဖေဖေနှင့် အမေကျိုး တို့အတွက် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ပြန်လာစဉ်က ထုတ်ပေးရန် မေ့သွားခဲ့ခြင်းပင်တည်း။ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါကို ဘယ်ကရလာလဲဆိုတာ ဘယ်လို ရှင်းပြကြမလဲ"
"အိတ်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာကို မေ့သွားတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်ပေါ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လိုင်းညှိပေးရန် သူ့ကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ရေဒီယိုလိုင်းကို ချိန်ညှိပေးလိုက်ပြီးနောက် လင်မယားနှစ်ဦး ထိုင်ကာ ရေဒီယိုအသံလွှင့်ချက်များကို နားထောင်နေကြသည်။
ညရှစ်နာရီ ကျော်ကျော်ခန့်တွင် ဖေဖေနှင့် အမေကျိုး တို့ အပြင်မှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ဧည့်ခန်းမကြီးထဲတွင် တင်ထားသော တရန်စစ္စတာ ရေဒီယိုကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း အငယ်ဆုံးသားနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့မှာ အခန်းတံခါးပိတ်ပြီး အလင်းရောင်များကို မှိတ်ကာ အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ မေးခွန်းများကို နောက်တစ်ရက်သို့ ဆိုင်းငံ့ထားလိုက်ကြတော့သည်။