ထိုအချိန်ကျလျှင် သူမနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်း ချင်းပိုက်တို့မှာ ခရီးသွားကြမည်ဖြစ်သည်။
အိပ်မည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ယောက်ျားလေးများကို အာဝါ၏အခန်းတွင် အိပ်ခိုင်းပြီး မိန်းကလေးများကို သူတို့အခန်းတွင် နေခိုင်းရန် သူမက အကြံပြုခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ကလေးများ အဆင်ပြေရာကိုသာ ကြည့်ပြီး လုပ်ကြရမည်ဖြစ်သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့က သူမ၏စကားကို ကြားသောအခါ ကလေးများကို လက်ခံရန် သူမအနေဖြင့် စိတ်ထဲတွင် လုံးဝမရှိသလို သူတို့ကိုလည်း ဝန်ထုတ်ဝန်ပူတစ်ခုအဖြစ် မမြင်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ဒါဖြင့်ရင် သူတို့ကို လွှတ်ပြီး အတွေ့အကြုံသစ်တွေ သွားယူခိုင်းလိုက်ပါဦးမယ်။"
ကျိုးလျူနီက သူမ၏အမေကို အချက်ပြရန် မျက်စိကို အားကုန်မှိတ်ပြနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဒုတိယအစ်မတော်က ဝင်ပြောလာသည် - "စတုတ္ထအစ်မတော်၊ စတုတ္ထမောင်ရဲ့ ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာ အလုပ်သမား လိုသေးလားဟင်။"
"မလိုတော့ပါဘူး။ လာမယ့်နှစ်ကျရင် အာနီကို လာကူခိုင်းဖို့ စဉ်းစားထားတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမက အကြီးဆုံးအစ်မတော်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည် - "နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ယန်ယန်နဲ့ ဝူနီတို့ ကျူရှင်လုပ်ဖို့ လာတုန်းက အဲဒီအကြောင်း အမေ့ကို ပြောပြဖြစ်သေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အစ်မက အာနီအတွက် စာချွန်လွှာတောင်းဖို့ စုံစမ်းနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတာပဲ။"
"စတုတ္ထဘွားလေး၊ သမီးက တော်တော်နဲ့ ငယ်ပါသေးတယ်။ အစောကြီး အိမ်ထောင်မပြုချင်သေးဘူး" ဟု ကျိုးအာနီက အမြန်ဝင်ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏အစ်ကို အိမ်ပြန်လာပြီး ထိုအခြေအနေကို ပြောပြချိန်ကတည်းက ကျိုးအာနီသည် မြို့တော်သို့သွားကာ စတုတ္ထဘွားနှင့် စတုတ္ထဘွားလေးကို ကူညီချင်ကြောင်း သူမ၏အမေကို ပြောပြခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမမှာ ကျွမ်းကျင်မှု အထူးတလည် မရှိသော်လည်း မြို့တော်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်မည်ဆိုதை သိထားသည်။ သူမသည် စတုတ္ထဘွားနှင့် စတုတ္ထဘွားလေးကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သလို သူတို့ကလည်း သူမကို အပင်ပန်းခံ ကြိုးစားသရွေ့ မတရားဖိနှိပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်ထားသည်။ သူမအနေဖြင့် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အိမ်ထောင်ပြုရမည့်အရေးကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။
ယင်းမတိုင်မီက သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူ စီစဉ်သမျှကိုသာ ကံကြမ္မာအလျောက် ခံယူရမည့်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျကာ အကျဉ်းချခံထားရသလို ခံစားနေခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမ၏အစ်ကိုက မြို့တော်သို့ သွားနိုင်ခြေရှိကြောင်း ပြောပြလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်မူ သူမ၏ဘဝသည် အလင်းရောင်သစ်တစ်ခု ရသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အစောကြီး အိမ်ထောင်မပြုချင်ဘဲ မြို့တော်သို့သွားကာ ကူညီလုပ်ကိုင်ချင်နေသည်။ ရလာမည့် လစာငွေ တစ်ပြားတစ်ချပ်မကျန် အိမ်သို့ ပြန်ပို့မည်ဟု သူမကိုယ်သူမ ကတိပြုထားပြီးသားဖြစ်သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်ကလည်း သူမ၏ ဒုတိယသမီး မြို့တော်သို့သွားခြင်းက ပို၍ကောင်းလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့သော အခွင့်အရေးမျိုး ရလာခြင်းမှာ စတုတ္ထဘွားနှင့် စတုတ္ထဘွားလေးတို့၏ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်တည်း။ သူမတွင် ကန့်ကွက်စရာ တစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။ မြို့တော်သို့ သွားအလုပ်လုပ်ပါက နောင်တွင် ပို၍သင့်လျော်သည့် ဖက်စပ်ကိုပင် ရှာတွေ့နိုင်ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်ဦးမည် မဟုတ်ပါလော။
"ချင်းဟဲ့၊ အာနီ သွားတာကို ငါ့ဘက်က ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။ ဒီကောင်မလေး ဘယ်လိုလဲဆိုတာ မင်းလည်း သိပါတယ်၊ လက်လက်ဆက်ဆက်နဲ့ သွက်သွက်လက်လက် ရှိပါတယ်။ သူ ဟိုရောက်လို့ ဆိုးသွမ်းတာမျိုး လုပ်ခဲ့ရင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်ပါ၊ နှမြောနေစရာ မလိုဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ပြောသည်။
"ကျွန်မကတော့ သူ့ကို လုံးဝ ဆူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့လို သမီးမျိုးကို ကျွန်မ ရှာနေတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် ပြောသည် - "အစ်မ ဘာမှ မကန့်ကွက်ဘူးဆိုတော့ လာမယ့်နှစ်ကျရင် အာနီကို ခေါ်သွားမယ်။ သူ့စားစရိတ်နဲ့ နေစရာကို ကျွန်မ တာဝန်ယူပေးမယ်၊ အတွေ့အကြုံ သက်သက်ပဲ ပေးတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ လစဉ် လစာပါ ပေးသွားမှာပါ။"
"သူ့ကို လစာပါ ပေးမှာလား။ အတွေ့အကြုံသွားယူခွင့်ပေးတာနဲ့တင် အလွန်တရာကို များနေပါပြီ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က အမြန်တုံ့ပြန်သည်။
"အဲဒါကတော့ မဖြစ်သင့်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးကာ ပြောသည်။
"စတုတ္ထအစ်မတော်၊ အာနီ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ခေါ်သွားမှာလားဟင်" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က မေးလိုက်သည် - "လျူနီကိုလည်း ဟိုမှာ သွားကူခိုင်းလို့ ရတာပဲလေ။"
"ဒုတိယအစ်မတော်ရယ်၊ ကျွန်မ အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောရတော့မယ်။ လျူနီက ဘယ်လို စိတ်နေသဘောထားမျိုး ရှိလဲဆိုတာ အိမ်က တခြားမောင်နှမတွေကို မေးကြည့်လိုက်ရင် သိပါလိမ့်မယ်။ အိမ်မှာ သူ တကယ် လုပ်တာကိုင်တာက ဘာရှိလို့လဲ။ ကြမ်းပွန်းက လဲနေတာတောင် ကောက်တောင်မကောက်ဘဲ အလုပ်မှန်သမျှ ဆန်နီ့ခေါင်းပေါ် ပုံချထားတာလေ။ သူ့ကို သွားကူခိုင်းရအောင် ဒါဟာ နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု တတိယအစ်မတော်က တစ်ချက်မှ မဝှေ့မဝိုက်ဘဲ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော်မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"အာနီက တခြားကိစ္စတွေမှာ သာမန်ဖြစ်ပေမဲ့ အိမ်အလုပ်တွေမှာတော့ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ လုံ့လဝီရိယရှိပါတယ်။ ကိုယ့်ဘက်က မိဘအိမ်ကသာ ဒီလောက်မဆင်းရဲရင် သူ့အတွက် စာချွန်လွှာတောင်းဖို့ စုံစမ်းနေတယ်ဆိုတာ ကြားတာနဲ့ အရှက်ကိုခေါက်ထားပြီး မင်းဆီက ခွင့်တောင်းမိမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုဟာက အတော်ဆုံးပဲ။ အာနီ၊ မင်း စတုတ္ထဘွားနဲ့ စတုတ္ထဘွားလေးဆီ ရောက်တဲ့အခါ အလုပ်ကို ကြိုးစားကြိုးစားလုပ်ရမယ်။ နောင်ကျရင် ဟိုမှာ ကိုက်ညီမယ့် လူကောင်းလူမြတ် ရှိမရှိ ကြည့်ဦးပေါ့ကွယ်" ဟု တတိယအစ်မတော်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။
"ဟိုမှာ ဘယ်လိုလုပ် လူကောင်းလူမြတ်ကို တွေ့နိုင်မှာလဲ။ မြို့တော်ကလူတွေက ကျုပ်တို့လို တောသူတောသားတွေကို လိုချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ခေါင်းယမ်းလျက် ပြောသည်။
"ဘာလို့ မလိုချင်ရမှာလဲ။ အာနီက အရမ်းတော်တာပဲဟာ။ မြို့တော်က ရေမြေက လူတွေကို ပိုလှပစေတာ။ သူ ဟိုရောက်သွားရင် အရင်ကထက် အများကြီး ပိုဖြူဝင်းလာမှာ သေချာပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ့အတွက် လှလှပပ ဝတ်စုံနှစ်စုံလောက် ကျွန်မ ရွေးပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် သူက ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ။ သူ့ကို ဘယ်သူက မကြိုက်ဘဲနေမလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"မိသားစု နောက်ခံချင်းက မကိုက်ညီဘူးလေ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ဆက်ပြောသည်။ သူမသည် ကိုယ့်အဆင့်အတန်းကိုယ် ကောင်းကောင်းသိသူဖြစ်ရာ သူတို့မိသားစု အခြေအနေအရ မြို့တော်က သားမက်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် မျှော်လင့်ဝံ့မည်နည်း။
"ကိုက်ညီမှုအကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့မိသားစုက ဘယ်လိုလုပ် မကိုက်ညီဘဲ ရှိမလဲ။ သူ့စတုတ္ထမောင်က မြို့တော် အိမ်ထောင်စုစာရင်းရှိတယ်။ သူ့စတုတ္ထဘွားလေးက ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်မှာ နိုင်ငံခြားဘာသာစကား သင်ကြားပြသနေတာ။ သူ့ရဲ့ မောင်ငယ်လေးကလည်း လာမယ့်နှစ်မှာ စစ်တက္ကသိုလ်ကို တက်ပြီး စစ်တပ်ထဲ ဝင်တော့မှာလေ။ ဒီလို နောက်ခံမျိုးမှ မကိုက်ညီဘူးဆိုရင် ဘာတွေများ ကိုက်ညီရတော့မှာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ချေပပြောဆိုလိုက်သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ယဉ်ကျေးသော အပြုံးကို ဆက်ထိန်းထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ခေါင်းကိုသာ ဆက်ယမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ကျိုးအာနီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ "မင်းအမေပြောတာတွေကို စိတ်ထဲမထားနဲ့။ သူ့အတွေးအခေါ်တွေက နည်းနည်း ခေတ်နောက်ကျနေလို့ပါ။ တို့တွေက ခေတ်သစ်ရဲ့ မိန်းကလေးတွေပဲ၊ ရှေ့ကိုပဲ ဆက်ကြည့်ရမယ်" ဟု ပြောသည်။
ကျိုးအာနီက နှုတ်ခမ်းကို စူကာ ပြုံးလိုက်သည် - "စတုတ္ထဘွားလေး၊ သမီးမှာ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက်တွေ မရှိသေးပါဘူး။"
"အင်း၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ပေါ့။ အစောတလျင် လုပ်စရာ မလိုပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူတို့ဘေးတွင် ကျိုးလျူနီက မျက်လုံးများ ညောင်းလာသည်အထိ မိခင်ဖြစ်သူကို မျက်စိဖြင့် အချက်ပြနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏အမေက ဝင်မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ သူမဘာသာပဲ ရှေ့ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
"စတုတ္ထဘွားလေး၊ သမီးကိုလည်း ကူညီပေးပါဦးလားဟင်" ဟု ကျိုးလျူနီက ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အရာရာတိုင်းတွင် လွတ်သွားသလို ခံစားနေရသည်။ သူမ၏အစ်မ အိမ်ထောင်ပြုတော့မည်ဖြစ်ရာ သူမလည်း လိုက်သွားချင်နေသည်။
"မင်းက ဘယ်လောက်တောင် အသက်ကြီးလို့လဲ။ အမေဖြစ်သူကို အိမ်အလုပ်ကူပေးတာက ပိုအရေးကြီးပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။
"သမီး ကူမှာပေါ့။ အစ်မက အလုပ်ကြိုးစားလွန်းလို့ သမီးအလှည့်တောင် မရောက်ခဲ့တာပါ။ စတုတ္ထဘွားလေး၊ သမီးသာ မြို့တော်ကို လိုက်သွားမယ်ဆိုရင် အာနီအစ်မထက် ပိုဆိုးသွားမှာ မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်" ဟု ကျိုးလျူနီက ငြင်းခုံသည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ လူတွေ ထပ်မလိုတော့ဘူးလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးလျူနီက နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည် - "စတုတ္ထဘွားလေး၊ ဘွားလေးက သမီးကို မကြိုက်လို့လား။"
*မင်းမှာ ဘာကြွားစရာရှိလို့လဲ* ဟု လင်ချင်းဟဲ့က တွေးလိုက်သော်လည်း ရယ်မောကာ ကျော်သွားလိုက်သည် - "ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ မိသားစုတိုင်းမှာ ကင်ပွန်းတပ် ဘဲတစ်ကောင်စီ ရကြတာပဲလေ။ မင်းတို့အားလုံးက ကိုယ့်တူမတွေချည်းပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် မကြိုက်ဘဲ နေမလဲ။ ဒါက မင်းက ငယ်သေးလို့ပါ။ ဒါကြောင့် အိမ်မှာ အမေဖြစ်သူကို ကူညီပေးပါ။ ဒီနှစ်မှာ မင်းတို့မိဘတွေ မြေတွေ အများကြီး ထပ်တိုးလုပ်ထားရတယ်လေ။"
"ဒုတိယအစ်မတော်၊ မင်း သမီးကို တကယ် ဆုံးမသင့်ပြီ" ဟု တတိယအစ်မတော်က ပြောသည်။
ဒုတိယအစ်မတော်က သူမ၏သမီးကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည် - "ထပ်ပြီး ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ။ ဆိုင်မှာ လူမရှားပါဘူး။ နောင်ကျရင် လစ်လပ်တဲ့နေရာ ပေါ်လာမှ ထပ်မေးတာ မနှေးပါဘူး။"
"နောင်လည်း လူအလပ် ဖြစ်လာစရာ မရှိပါဘူး။ လျူနီက ဒုတိယအစ်မတော်ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာပဲ ဆက်နေပါစေတော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် လျူနီကို ခေါ်သွားရန် လုံးဝ စိတ်မကူးသလို စဉ်းစားတောင် မစဉ်းစားလိုပေ။
"စတုတ္ထဘွားလေး၊ သမီး နားလည်ပါပြီ။ ဘွားလေးက ဒုတိယအိမ်ကို နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ကြည့်နေတာပဲ" ဟု ကျိုးလျူနီက ပြောကာ မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
"ဒုတိယအစ်မတော်၊ မင်းသာ ဒီကောင်မလေးကို ကောင်းကောင်း မဆုံးမဘူးဆိုရင် နောင်ကျရင် မင်းကိုပဲ ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်" ဟု ထွက်သွားသည့် ကောင်မလေးကို ကြည့်ကာ လင်ချင်းဟဲ့က သတိပေးလိုက်သည်။
"ဒီမိန်းမပျက်လေးကိုတော့!" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူမ ထရပ်လိုက်ပြီး "ငါ အိမ်ကို အရင်ပြန်ပြီး ဆုံးမလိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောကာ ဂျိုကနာ ထွက်သွားတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က မျက်တောင်တောင် မခတ်ပေ။
"သူ့ကို စိတ်မပူစမ်းပါနဲ့" ဟု တတိယအစ်မတော်က ပြောသည်။
"ဒီလျူနီဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက လမ်းမှားကို ရောက်နေပြီ။ အာနီ မသွားဘူးဆိုရင်တောင် သူသာ သွားမယ်လုပ်ရင် ငါ ကိုယ်တိုင် တားပစ်မှာ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က နောက်ဆုံးတွင် အမှန်အတိုင်း ထုတ်ပြောလိုက်လေသည်။