အခန်း (၃၀၇) - စိတ်ဓာတ်ကျနေခြင်း
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ကိုယ့်ရဲ့တူမတွေချည်းပဲလေ။ သာမန်ထက်ထူးချွန်ပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်ကြတယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကများ ဟန့်တားပိတ်ပင်ချင်မှာလဲ။
ကျိုးအာနီ မသွားခဲ့ရင်တောင် ကျိုးလိယုနီရဲ့ အလှည့်ကို ရောက်လာစရာ မရှိပါဘူး။ သူ့အောက်မှာ စန်းနီနဲ့ စီနီတို့တောင် ကျန်သေးတာပဲ။
သူတို့က သူ့ထက် အသက်ကြီးရုံတင်မကဘူး၊ အလုပ်အကိုင် ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာကိုလည်း ကောင်းကောင်း သိကြတယ်။
ကျိုးလိယုနီရဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ဆို ဘာများ လုပ်တတ်မှာလဲ။ သူ့ရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တို့က အပြင်မှာ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ရုန်းကန်တည်ဆောက်နေရတာ၊ အခြေအနေတွေကလည်း လွယ်ကူလှတာ မဟုတ်ဘူး။ သူသာ ရောက်သွားရင် ဝိုင်းကူပေးရဦးမှာပဲ၊ အပိုအလုပ်တွေ သွားရှုပ်ပေးဖို့မှ အကြောင်းမရှိတာ။
လင်းချင်းဟယ်က "ဒုတိယအစ်မတော် က စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုလည်း စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်နေပါစေတော့။ တခြား ဘာလုပ်လို့ရဦးမှာလဲ" ဟု တတိယမောင်နှမက ပြန်ပြောသည်။
သူ့သမီးအကြောင်းကို သူ မသိဘဲနေမလား။ ကလေးမက လိုချင်တာထက် ပိုတောင်းဆိုနေဖို့ မကြိုးစားသင့်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့အကြံအတိုင်း မဖြစ်လာတဲ့အခါမျိုးမှာလည်း မကျေမနပ်ပုံစံတွေနဲ့ အပြစ်တင်မနေသင့်ဘူး။ ရှပ်ရှပ်ကို ပရိဘောဂစက်ရုံမှာ အရင်ဆုံး သွားပြီး စတင်ိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ မေ့သွားပြီလား။
တတိယမောင်နှမက ချက်ချင်း ပြန်မသွားသေးဘဲ မောင်နှမသုံးယောက်သား ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ကြက်ရောင်းချရာတွင် ကြုံတွေ့ရသည့် အခက်အခဲများကို ထုတ်ပြောလာသည် - "အရင်တစ်ခေါက်က ငါ ကြက်နှစ်ကောင် သယ်သွားတယ်။ အကြာကြီး စောင့်နေတာတောင် လုံးဝ မရောင်းရဘူး။"
လင်းချင်းဟယ် အံ့သြသွားသည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မရဲ့အစ်ကိုက ပစ္စည်းတွေ အများကြီး အမြဲသိမ်းတာပဲ။ သူ အကုန်ရောင်းထွက်သွားတာ မတွေ့လိုက်ဘူးလား"
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က နှုတ်ခမ်းကို ဆူလိုက်သည်။ "ဘာတွေ မှားသွားလဲဆိုတာလည်း ငါတော့ မသိဘူးလေ။"
သူမက ကိုယ်တိုင်က အလွန်တရာ ရဲတင်းမှုကင်းမဲ့နေမှန်း ကိုယ်တိုင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မမေးဝံ့ခဲ့ပေ။ အရင်အတိုင်းသာ ဝတ်ဆင်ပြီး ကြက်တွေကို ဆေးရုံပေါက်ဝအထိ တိုက်ရိုက်သယ်သွားခဲ့တာဖြစ်သည်။ တစ်ပါးသူတွေအတွက်ကြည့်တော့ သူမဟာ ဖျားနာနေတဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ယောက်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုဖို့ ကြက်သယ်လာတဲ့ ရိုးရိုးလူတစ်ယောက်လို့ပဲ မြင်ကြမှာပေါ့။
သူမက ကြက်ရောင်းနေတာလားဆိုပြီး ဘယ်သူကများ ရှေ့တိုးလာပြီး မေးကြမှာလဲ။
အနည်းဆုံးတော့ သူမကိုယ်တိုင်က တစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းလောက် အသံကုန်ခေါ်လိုက်သင့်တာပေါ့။ ထို့အပြင် သူမရဲ့ အဲဒီ ရဲတင်းမှုကင်းမဲ့တဲ့ အကျင့်ကိုလည်း အမှန်တကယ် ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ လိုအပ်နေသည်။
"ကျွန်မရဲ့ တတိယအစ်ကိုက ကြက်တွေ ဝယ်စုနေတာဆိုတော့ သူ့ကို သွားရောင်းတာ ဆိုးတော့မဆိုးပါဘူး။ သူက အမြတ်လေး နည်းနည်းပါးပါး ဖြတ်ယူပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့အတွက် အချိန်ကုန်သက်သာစေပြီး လယ်ယာအလုပ်တွေဘက်မှာ အာရုံစိုက်လို့ရတာပေါ့။ ဒီနှစ်မှာ လယ်ယာမြေအများကြီး ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေတယ်လို့ အမေပြောတာ ကြားလိုက်တယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။
"ဒီနှစ်တော့ တော်တော်များများ လုပ်ဖြစ်ကြတယ်။ ကောင်းမွန်တဲ့ ရိတ်သိမ်းချိန်လေး တစ်ခုကိုပဲ မျှော်လင့်နေကြတာပါ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က အဲဒီအကြောင်း ပြောပြရင်း ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဒီလို မူဝါဒမျိုးက ရှားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ကြိုးစားကြရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု တတိယမောင်နှမက ဝင်ပြောသည်။
အိမ်ထောင်စုက မြေယာကို စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီး လုပ်ကိုင်တယ်၊ နိုင်ငံတော်ကို ပေးဆောင်ရမယ့် ပမာဏကို ပေးပြီး ကျန်တာကို ကိုယ်ပိုင်သိမ်းတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ဘယ်သူကများ စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိဘဲ နေမလဲ။ နောင်နှစ်မှာ ပိုမိုကြီးမားတဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုကို ရရှိဖို့အတွက် လူတိုင်းက အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားနေကြတာ ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က တစ်ဖက်မှာရှိတဲ့ မောင်နှမနှစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားစမြည် ပြောနေသည်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျိုးချင်းပိုင်းကတော့ ဘေးခန်းမှာရှိတဲ့ သူ့ရဲ့အစ်ကိုသုံးယောက်နဲ့အတူ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောဆိုနေကြသည်။
အမျိုးသားတွေအချင်းချင်းဆိုတော့ အမျိုးသမီးတွေလို အရာရာကို အလွန်အမင်း စဉ်းစားတွေးတောနေတတ်ကြတာ မဟုတ်ပေ။ ပိုပြီးအရေးကြီးတာက သူတို့ဟာ မိဘရင်ခွင်တူ မွေးချင်းတွေဖြစ်ပြီး ဆက်ဆံရေးကလည်း ခိုင်မာဆဲ ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာတဲ့အထိ အကြီးတန်း ကျိုးမိသားစုရဲ့ မောင်နှမတွေက ဘယ်တော့မှ မသင့်မမြတ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာ မရှိပေ။
မြို့တော်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ အလွန်တရာ အခြေအနေကောင်းမွန်နေတယ်လို့ ကျိုးချင်းပိုင်း ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အကြီးဆုံးအစ်ကိုဖြစ်သူက စိတ်အေးသွားပြီး "စီးပွားရေး အဆင်ပြေနေတာ ဝမ်းသာစရာပဲ။ အဖေနဲ့အမေ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ခင်ဗျားတို့အတွက် စိုးရိမ်နေကြတာကို ကိုယ် သတိထားမိပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ရောင်းလို့ ငွေဘယ်လောက်များများ ရနိုင်မှာလဲ။ တခြားဟာတစ်ခုခု လုပ်ဖို့ စဉ်းစားသင့်တယ်" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက တိုက်တွန်းသည်။
"ခင်ဗျားတို့ ဘာပဲလုပ်လုပ် အတူတူ ခက်ခဲတာပါပဲ။ မြို့တော်မှာ ဘာမှ လွယ်ကူတာ မရှိပါဘူး။ နည်းနည်းပါးပါး ရှာနိုင်တာက ဘာမှမရှာနိုင်တာထက်စာရင် ပိုကောင်းပါတယ်" ဟု တတိယအစ်ကိုက သဘောထားကြီးစွာဖြင့် မှတ်ချက်ချသည်။
"အနည်းဆုံးတော့ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိသားစုစားဝတ်နေရေးကို ရပ်တည်စေနိုင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက ပြန်ဖြေသည်။ "နောင်နွေရာသီကျရင် အဖေနဲ့အမေကို မြို့တော်ကို ခေါ်သွားဖို့ ကျွန်တော် စီစဉ်ထားပါတယ်။"
သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မောင်နှမသုံးယောက်အား သူ အသိပေးလိုက်သည်။
"အဖေနဲ့အမေကို မြို့တော်ကို ခေါ်သွားမလို့လား" အကြီးဆုံးအစ်ကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"
"ဒါပေါ့။ ခင်ဗျားက ဟိုမှာ ခင်ဗျားဇနီးရဲ့ ဝင်ငွေနဲ့ အသက်ဆက်နေရတာလေ။ ဒီမှာဆိုရင် အဖေနဲ့အမေကို ကျုပ်တို့ စောင့်ရှောက်ပေးလို့ရပါတယ်" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက မျက်နှာတွင် အံ့သြထိတ်လန့်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ သူက ရိုးရိုးခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ကနေ အမြတ်အစွန်းကြီးကြီး ရနိုင်တယ်ဆိုတာကို အခုထိ မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။
"အဖေနဲ့အမေက ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေကြတာပဲ။ စိတ်အေးအေးထားနိုင်ပါတယ်" ဟု တတိယအစ်ကိုလည်း အလားတူပင် အံ့သြနေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောသည် - "ကျွန်တော့်ဆိုင်ရဲ့ စီးပွားရေးက သင့်တော်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဖေနဲ့အမေကို ဟိုဘက်ကို ခေါ်သွားနိုင်တာပေါ့။"
"သူတို့သာ သွားကြမယ်ဆိုရင် နေထိုင်ဖို့ကိစ္စက ပြဿနာဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ သူတို့က လှေကားထစ်တွေ တက်ရတာကို အကျင့်မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ အဲဒီ တိုက်ခန်းတွဲတွေက အလွန်တရာ ကျပ်သိပ်နေတာ" ဟု တတိယအစ်ကိုက ထောက်ပြသည်။
"ဝင်းပါတဲ့ အိမ်တစ်လုံးကို ကျွန်တော် တွေ့ထားတယ်။ ပိုင်ရှင်က ငှားမယ့်သူ မတွေ့သေးဘူး၊ ဒါကြောင့် အဖေနဲ့အမေ ရောက်လာတဲ့အခါ အဲဒါကို ငှားဖို့ စဉ်းစားထားပါတယ်။ အိမ်ရာပြဿနာ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက ရှင်းပြသည်။ "ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီး နှစ်ယောက်သား အတူတကွ ချမှတ်ထားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါပဲ။"
မောင်နှမသုံးယောက်သား နောက်ဆုံးတော့ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ရဲ့ စီးပွားရေးက အဆင်ပြေနေရပေမည်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ကိုယ်တိုင် အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး သက်ကြီးမိဘနှစ်ပါးကို ဘာကြောင့် ကိုယ့်ထမ်းပိုးပေါ် တင်ခေါ်သွားကြမှာလဲ။
"ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ပွဲကနေ ငွေဘယ်လောက်များများ ရနိုင်မှာလဲ" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးလိုက်သည်။
အကြီးဆုံးနဲ့ တတိယအစ်ကိုတို့လည်း အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြသည်။
သာမန်အချိန်တွေဆိုရင်တော့ ကျိုးချင်းပိုင်းက သူ့ရဲ့တိကျတဲ့ ငွေကြေးပမာဏကို မောင်နှမတွေကို ပြောပြဖို့ ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို အရင်ကတည်းက ကောင်းကောင်း သင်ကြားပေးထားခဲ့သည်။
*ပစ္စည်းဥစ္စာ နည်းပါးမှာကို မပူပါနဲ့၊ မမျှတစွာ ခွဲဝေမှုကိုသာ ပူပါ။* သူက ဆက်ပြီး ရင်းနှီးတဲ့ မောင်နှမတွေအဖြစ် ဆက်နေချင်သေးရဲ့လား။ တကယ်လို့ ဆက်နေချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့ကြားက ငွေကြေးကွာဟချက်ကို အရမ်းကြီး သိသာထင်ရှားအောင် မလုပ်သင့်ပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် မောင်နှမတွေအနေနဲ့ အဆင့်အတန်းတူညီစွာ ဆက်ဆံနိုင်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
ကျိုးချင်းပိုင်းက အဲဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရသည်။
ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ဆိုင်နဲ့အိမ်ကို သူတို့ဇနီးမောင်နှမ ဝယ်ယူထားတာမဟုတ်ဘဲ ငှားရမ်းထားတာသာဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ဖြူစင်တဲ့ လိမ်ညာမှုမျိုးတွေက လိုအပ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေတတ်သည်။
"တစ်ရက်က များတယ်၊ တစ်ရက်က နည်းတယ်။ တိကျတဲ့ ပမာဏတော့ ကျွန်တော် မပြောပြနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်လကို အနည်းဆုံး ယွမ်သုံးဆယ် လေးဆယ်တော့ ရပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်း ဖြေလိုက်သည်။
ဒီဝင်ငွေက ကောင်းကင်ကြီးလောက် များပြားတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အလွန်အမင်း နည်းပါးတာလည်း မဟုတ်ပေ။ မောင်နှမတွေက အဲဒါကို ယုံကြည်သွားကြသည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ စတုတ္ထမောင်နှမက သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးကို ခေါ်သွားချင်နေတာဖြစ်ရာ သူ့မှာ အဲဒီလောက် တတ်နိုင်စွမ်းရှိရပေမည်။ တကယ်လို့ မတတ်နိုင်ဘူးဆိုရင် သူတို့နှစ်ဦးကို ဒုတိယရောက်အောင် ဆွဲခေါ်သွားမှာ မဟုတ်ပေ။
သူက အဲဒီလောက် ပမာဏကို လစဉ် ရှာဖွေနေနိုင်တယ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုပြဿနာမှ မရှိနိုင်တော့တာ။
ဒီလို စုဆောင်းတတ်တဲ့ မောင်နှမတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ တစ်လကို ယွမ်သုံးဆယ် လေးဆယ် ရှာဖွေနိုင်တယ်ဆိုတာက သိသာထင်ရှားတဲ့ ပမာဏတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
"ခင်ဗျားတို့သုံးယောက်လည်း ဒီနှစ်မှာ အလုပ်ကို ဆက်ပြီး ကြိုးစားကြပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက ပြောသည်။ "နောင်အနာဂတ်ဘဝက ပိုပြီး ကောင်းမွန်လာဖို့ပဲ ရှိပါတယ်။"
မောင်နှမတွေက ဆားလှော်မြေပဲတွေကို စားရင်း အကောင်းစား မောက်ထိုင် (Moutai) အရက်ကို ငှဲ့သောက်ကာ အလွန်တရာ နှစ်နှစ်ကာကာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
ည ခုနစ်နာရီလောက်မှာ စုဝေးခဲ့ကြပြီး ညဉ့်နက် ၁၁ နာရီကျော်အထိ စကားတွေ ပြောဆိုကြပြီးမှ နောက်ဆုံးမှာ လူကွဲသွားကြသည်။
ဒုတိယအစ်ကို အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ဒုတိယအစ်မတော် က အိပ်သေးပုံ မရပေ။
သူမ အိပ်ပျော်နေပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သောကြောင့် သူ အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး "ဒီအချိန်အထိ မအိပ်သေးဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေလို့ပါ" ဟု သူ့ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့သော ဒုတိယအစ်မတော် က ပြန်ပြောသည်။
"အခုတော့ မူဝါဒတွေက ပိုပိုပြီး ကောင်းလာနေပြီလေ။ ကိုယ့်ဘာသာ ကြက်မွေးလို့ရသလို၊ ဝက်လည်း မွေးလို့ရတယ်။ ဝက်မွေးတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကန့်သတ်ချက်တွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အိမ်ထောင်စု တာဝန်ယူမှုစနစ်လည်း ရှိနေပြီ။ ဘဝက သေချာပေါက် တိုးတက်ကောင်းမွန်လာမှာပါ" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက သက်တောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းရင်း ပြောသည်။
သူ့အနေနဲ့ကတော့ သူတို့ရဲ့ လက်ရှိဘဝကို အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေသည်။ စတုတ္ထမောင်နှမက သူတို့အနေနဲ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လှုပ်ရှားနိုင်တယ်ဆိုပြီး သတိပေးထားပြီးသားဖြစ်ပြီး ဥပဒေကို မချိုးဖောက်သမျှ ကာလပတ်လုံး ဘယ်လိုပြဿနာမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပေ။
အနာဂတ်က တောက်ပနေတယ်ဆိုတာ သေချာပေါက် ပြောနိုင်ပါတယ်။
"ကျွန်မပြောနေတာ အဲဒီကိစ္စတွေကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က တုံ့ပြန်သည်။
"ဒါဆို ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက အိပ်ငိုက်တာကို သည်းခံရင်း မေးလိုက်သည်။
"ရှင်ပြောစမ်းပါဦး၊ စတုတ္ထမောင်နှမတို့အိမ်က ကျွန်တော်တို့ ဒုတိယအိမ်ကို အထင်သေးနေကြတာလား" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က သူမရဲ့ မကျေမနပ်ဖြစ်ရမှုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူမက တစ်ညလုံး ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားတွေးတောနေခဲ့တာဖြစ်ပြီး တွေးလေလေ ပိုပြီး စိတ်ဆိုးလေလေ ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။
ဒီလို မှောင်မိုက်တဲ့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံမှာ သူမက မျက်စိတစ်မှိတ်တောင် မအိပ်နိုင်ဘဲ သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက် ပြန်လာတာကို စောင့်မျှော်နေခဲ့တာဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲရှိတာတွေကို ထုတ်ဖော်ပြသချင်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပေသည်။