လင်ချင်းဟဲ့က သူမ၏ မောင်နှမဝမ်းကွဲတော်စပ်သူ၏ အကြံအစည်များကို လုံးဝသတိမထားမိခဲ့ပေ။
ထိုနေ့က သူတို့သည် အသားမုန့်လုံးများကို အမြောက်အမြား ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည် - မုန်လာထုပ်နှင့် ဝက်သား၊ နုန်းချဉ်နှင့် ဝက်သား၊ ထို့ပြင် မီးကင်ဝက်သားတို့ ဖြစ်ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မုန့်လုံးဆိုင်ကိစ္စကို အမေကျိုးထံ ပြောပြခဲ့သည်။
"ကျွန်မနဲ့ ချင်းပိုင်တို့က ကျွန်မတို့ရဲ့ အငယ်ဆုံးယောက္ခမလုပ်တဲ့သူ လုပ်ထားတဲ့ ရေနွေးငွေ့ပေါင်းမုန့်တွေကို စားဖူးတယ်။ အဲ့ဒီအရသာက တကယ်ကို ထူးကဲတယ်လေ။ ကျွန်မ စဉ်းစားမိတာက သူတို့သာ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ဟိုဘက်မှာ ရေနွေးငွေ့ပေါင်းမုန့်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖွင့်လို့ရတာပေါ့လို့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် ဇူရှောက်မေနှင့် ဆူဒါလင်တို့ထံ မုန့်ဆိုင်ဖွင့်ရန် အကြံပြုမည့်ကိစ္စကို အမေကျိုးအား မပြောရသေးသဖြင့် အမေကျိုးမှာ ထိုအကြံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားလေသည်။
အမှန်တရားမှာ သူမ၌ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားသည် မြို့တွင် ဖက်ထုတ်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားသော်လည်း ၎င်းမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် မိသားစုငယ်လေးသာ ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်လာပါက သူတို့ဘက်က အကူအညီတောင်းစရာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိပေ။ ၎င်းမှာ အနှစ်သာရအားဖြင့် မုန်တိုင်းဒဏ်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေရသော အကိုင်းအခက်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မိသားစုဝင်အချို့ကို ထိုဘက်သို့ စေလွှတ်ကာ အားဖြည့်ပေးစေလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် - ကျိုးလျူနီက ကြီးကြီးမားမား အကူအညီဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမထင်သည်တော့ မဟုတ်ပါ၊ အကယ်၍ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လျှင် သူမကသာ ပြဿနာရှာရန် ပိုအကြောင်းရှိပေသည်။ သို့သော် သူမ၏ သားမက်ဖြစ်သူ သွားရောက်ရန် ကိစ္စမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
အမေကျိုးက "သူတို့သာ ဟိုရောက်သွားရင် မုန့်ဆိုင်လုပ်ငန်းက အဆင်ပြေပါ့မလား" ဟု မေးမြန်းသည်။
"အငယ်ဆုံးယောက္ခမ လုပ်တဲ့မုန့်တွေရဲ့ အရသာအတိုင်းသာ တီထွင်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့ အခက်အခဲ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရေးအကြီးဆုံး အချက်ကတော့ သူ ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲမလဲ ဆိုတာပါပဲ။ ဆိုင်ဖွင့်တယ်ဆိုတာ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်တာပါပဲ၊ ပြီးတော့ လုပ်ငန်းကံ ပါမပါ ဆိုတာအပေါ်မှာလည်း မူတည်တာပေါ့လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
စားဖိုမှူးတိုင်းသည် ကိုယ်ပိုင်စားသောက်ဆိုင်ကို လည်ပတ်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီကြသည် မဟုတ်ပေ။ စီးပွားရေးလုပ်ခြင်းသည် တံခါးဖွင့်လိုက်ရုံမျှလောက်နှင့် ရိုးရှင်းလှသည် မဟုတ်ပေ။
"ကလေးတွေရဲ့ ပညာရေးက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? အဲ့ဒါက ပြဿနာပဲ" ဟု အမေကျိုးက မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ပညာရေးအတွက်ကတော့ ကျွန်မမှာ သြဇာအာဏာ အနည်းငယ် ရှိသေးတာမို့လို့ စီစဉ်လို့ရပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က စိတ်ချလက်ချ အာမခံလိုက်သည်။
ကလေးတွေရဲ့ ကျောင်းပညာရေးက အဓိက အတားအဆီး မဟုတ်ပါဘူး။ အဓိက မေးခွန်းကတော့ ဆူဒါလင်မှာ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ လစာကောင်းတဲ့ အလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ရဲတဲ့ သတ္တိ ရှိမရှိ ဆိုတာပါပဲ။ အဲ့ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုပါ။ ဆူဒါလင်ရဲ့ လစာက ယွမ် ၆၀ ကျော် ရှိပြီး လင်ချင်းဟဲ့ရဲ့ လစာနဲ့ တန်းတူလောက် ဖြစ်ပါတယ်။ လာမယ့်နှစ်မှာ သူမရဲ့ လစာ တိုးလာဦးမှာ ဖြစ်ပေမယ့် သူမရဲ့ အရည်အချင်းကတော့ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ နိမ့်ပါးဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဆင့်မြင့် အထောက်အထား ရှိသူတွေကတော့ ယွမ် ၁၀၀ ကျော် ရှာနိုင်ကြပါတယ်။ ဒါတောင်မှ ဒီလိုမြို့မျိုးမှာ ဆူဒါလင်ရဲ့ ဝင်ငွေက အတော်လေး ဂုဏ်သိက္ခာရှိပါတယ်။ မြို့တော်မှာ အစကနေ ပြန်စဖို့ အဲ့ဒီလောက် လုံခြုံမှုကို စွန့်လွှတ်ရတာက သတ္တိ အများကြီး လိုအပ်ပါတယ်။
ဆူဒါလင် မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ရတာကို ဘယ်တော့မှ နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို လင်ချင်းဟဲ့က သေချာပေါက် သိထားသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆူဒါလင်တွင် ထိုသို့သော အမြော်အမြင်မျိုး မရှိပေ။ သူမသည် သူ့ကို သူမ၏ စံနှုန်းအတိုင်း တောင်းဆို၍ မရနိုင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဆူဒါလင်နှင့် ဇူရှောက်မေတို့သာ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင် သူမက သူတို့အတွက် ဆိုင်ခန်းတစ်ခုနှင့် နေစရာနေရာ ရှာဖွေပေးရန် ကူညီပေးမည် ဖြစ်သည်။
"အိမ်ထောင်စုစာရင်းကတော့ အဓိက ပြဿနာပါပဲ။ အကယ်၍ သူတို့သာ အဲ့ဒီမှာ အကြာကြီး နေမယ်ဆိုရင် သေသေချာချာ အခြေချဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရရှိရန် မလွယ်ကူလှပေ။ သူမသည် တက္ကသိုလ်၏ ဝန်ထမ်းခေါ်ယူရေး မူဝါဒများကြောင့်သာလျှင် ၎င်းကို စီစဉ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဒေါ်မား၏ အငယ်ဆုံးသားပင်လျှင် တစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အောင်မြင်မှု မရရှိခဲ့ပေ။
"ကျောင်းက ကူညီလို့ မရဘူးလား" ဟု အမေကျိုးက မေးသည်။
"သာမန်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားကို ကျွန်မ လာပြောနေစရာ မလိုဘူးပေါ့၊ ဟုတ်ဘူးလား? ရှောက်မေနဲ့ ကျွန်မနဲ့က ဘယ်လို ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
အမေကျိုးလည်း သဘောပေါက်သွားသည်။ "သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ချက်ချင်း မပြောင်းရွှေ့နိုင်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူတို့က ဟိုကို အရင်သွားပြီး အဆင်ပြေမပြေ သွားကြည့်သင့်ပါတယ်။ အဲ့ဒါကိုမှ မကျင့်သားရဘူးဆိုရင်လည်း အချိန်မရွေး ပြန်လာလို့ ရတာပဲလေ။ အနည်းဆုံးတော့ ထွက်ပေါက် ရှိတာပေါ့"
လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်သစ်ကူးညသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူးပြန်လည်ဆုံဆည်းပွဲ ညစာတွင် လင်ချင်းဟဲ့၊ ကျိုးချင်းပိုင်၊ အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့ ပါဝင်ကြသည်။
"ဒါဝ နဲ့ သူ့ညီတွေ ပြန်မလာကြသေးဘူး။ အိမ်ကြီးက တော်တော်လေး ဆိတ်သုဉ်းနေသလို ခံစားရတယ်" ဟု အမေကျိုးက မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ရပါတယ်၊ အဖေနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးပြီလား? နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ကျွန်မတို့ဆီမှာ လာနေဖို့ ဆန္ဒရှိကြရဲ့လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မေးသည်။
"မင်းအဖေနဲ့ ငါနဲ့က နွေရာသီမှာ သွားဖို့ စဉ်းစားနေကြတာ" ဟု အမေကျိုးက ပြန်ဖြေသည်။
"နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တုန်းက ဘယ်လိုနေမလဲ?" လင်ချင်းဟဲ့က ကျိုးချင်းပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ချင်းပိုင်နဲ့ ကျွန်မက အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ခရီးနည်းနည်းထွက်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ်။ ပြီးသွားတဲ့အခါကျရင် အိမ်ကို ဝင်ပြီး ခင်ဗျားတို့ကို သွားခေါ်လို့ရတာပေါ့"
"နွေရာသီကျရင် ဘယ်ကို ခရီးထွက်မလို့လဲ? အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် စီးပွားရေး မကောင်းလို့လား" ဟု အမေကျိုးက မေးသည်။
"စာအုပ်ဆယ်သောင်း ဖတ်တာက မိုင်ဆယ်သောင်း ခရီးသွားတာနဲ့ မတူပါဘူး။ ကျွန်မက အခု အင်္ဂလိပ်စာ ဆရာမ တစ်ယောက်ပါ၊ ကျွန်မရဲ့ ဗဟုသုတကို ချဲ့ထွင်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ချင်းပိုင်က ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်သွားပေးလိမ့်မယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားရင် သူက စိတ်ပူနေမှာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေကြားခဲ့သည်။
"ဖက်ထုတ်ဆိုင်က ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု အမေကျိုးက မေးမြန်းသည်။
"အာဝါနဲ့ တခြားသူတွေကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားလိုက်မယ်။ သူတို့ရဲ့ ဘုရားဖူးဘိုးအိုကလည်း ဟိုမှာ ရှိနေတာပဲလေ၊ ဒါကြောင့် အရမ်းကြီး ရှုပ်ထွေးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
လာမယ့်နှစ်မှာ သူမရဲ့ သားအကြီးဆုံးမှာ အချိန်အများကြီး ရှိမှာ မဟုတ်ပေမယ့် သားအလတ်နဲ့ သားအငယ်တို့ကတော့ ရှိနေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ သွက်လက်သောင်းကျန်းတဲ့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က အလျင်အမြန် ကြီးပြင်းလာကြပါပြီ - ကျိုးရွှမ်က ၁.၇၈ မီတာ ရှည်ပြီး ကျိုးကွေ့လိုင်က ၁.၅ မီတာ ရှိပါတယ်။ သူတို့က အားနည်းသူတွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ယန်ယန်နဲ့ ဝူနီတို့လည်း ဟိုဘက်ကို သွားကြမှာဖြစ်ပြီး ကူညီပေးဖို့ အဘိုးဝမ်နဲ့ အဒေါ်မားတို့လည်း အမြဲရှိနေပါတယ်။
သူမသည် နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ကျိုးအာနီကိုပါ ခေါ်သွားရန် အစီအစဉ်ဆွဲထားသည်။ သူမသည် ထိုညတွင် အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် ဆွေးနွေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော်သည် ကျိုးယန်ဆီမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ကြားပြီးဖြစ်ပုံရသည်။ လူတွေ အများကြီး ရှိနေမှတော့ ဘာများ မှားယွင်းသွားနိုင်စရာ ရှိပါသနည်း။
အမေကျိုးက ကျိုးအာနီသည် ဆိုင်စောင့်ရန်သာ သွားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့ပြီး၊ သူမကလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ယင်းတွင် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိဟု မြင်ခဲ့သည်။ သူမက ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။
ညစာစားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် အဓိကအိမ်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်က မောက်ထိုင် (Moutai) အရက်အချို့ကို သူ၏ မောင်နှမသုံးယောက်နှင့် ဝေမျှသောက်ရန် ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး လင်ချင်းဟဲ့က သူမ၏ တူမများနှင့် တူများကို သရေစာထုပ်နှစ်ထုပ် ဝေငှပေးခဲ့သည်။
ကျိုးလျူနီက လေးခုကို ယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် "စတုတ္ထအဒေါ်၊ မုန့်ဖိုးအိတ်တွေ မရှိဘူးလား? ဒီနှစ်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးက ဖက်ထုတ်ဆိုင် ဖွင့်ပြီး ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာထားတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ကို ပေးသင့်တယ်လေ" ဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်။
"သကြားက မင်းရဲ့ပါးစပ်ကို မဆို့နိုင်ဘူးလား" ဟု တတိယအစ်မတော်က ဆူပူလိုက်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "စားပြီးကတည်းက မင်းတို့ကို စောင့်နေတာ။ လာ၊ ဟိုဘက်ကို လာပြီး စကားစမြည်ပြောရအောင်။ ဒီနှစ်မှာ စတုတ္ထမောင်တော်ကို ဘာတွေ ကျွေးထားတာလဲ? သူက အများကြီး ဝလာတယ်"
"သူ ကတ္တီပာ (jin) ၃၀ လောက် ဝလာတယ်လို့ ငါထင်တယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ကျိုးလျူနီ၏ တောင်းဆိုမှုကို ကျွမ်းကျင်စွာ လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ရင်း နောက်ပြောင်ပြောဆိုခဲ့သည်။
"ဝူနီက ပြောပြီးပြီလားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမနဲ့ ယန်ယန်တို့က သင်ရိုးညွှန်းတမ်းကို မမှီနိုင်တော့ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တုန်းက သူတို့ကို မြို့တော်ကို ခေါ်သွားဖို့ ကျွန်မ စီစဉ်နေတယ်။ အာဝါက ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြီးသွားတာနဲ့ သူတို့ကို စာပြပေးလို့ ရတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"ဝူနီ ပြန်လာတုန်းက ကျွန်မကို ပြောပြတယ်။ ကောင်မလေးက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပေမယ့် ခင်ဗျားကို အလုပ်ရှုပ်စေမှာလားလို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်နေမိတယ်" ဟု တတိယအစ်မတော်က ပြန်ပြောသည်။
"ယန်ယန်ကလည်း သွားဖို့ စဉ်းစားနေတာပဲ။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာက သူ ဘယ်မှာ အိပ်ရမလဲဆိုတာပဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ထောက်ပြသည်။
"နေရာက နည်းနည်းလေး သေး긴ေးပါတယ် (သေးပေမယ့်)၊ ဒါပေမဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်တာက ပြဿနာမရှိပါဘူး။ နွေရာသီ အပူချိန်ပြင်းတဲ့အချိန်မှာ ခန်းမဆောင်ထဲက ကောက်ရိုးဖျာပေါ်မှာ အိပ်ရတာ တကယ်ကို သက်တောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
ဖက်ထုတ်ဆိုင်ရဲ့ ဒုတိယထပ်မှာ နေရာလွတ် ရှိပါတယ်၊ ပြီးတော့ တိုက်ခန်းလည်း ရှိပါတယ်။ အာနီ၊ ဝူနီနဲ့ ယန်ယန်တို့ အားလုံး သွားရင်တောင်မှ ပြဿနာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။