လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏တူမဖြစ်သူရှေ့တွင် ဣသေသေမထားဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ ကျိုးလျူနီ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာစဉ် အသံပင်မပေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က တန်း၍ပင် မေးလိုက်သည်။ "ယံယံနဲ့ ဝူနီ က စာသွားလုပ်ဖို့လေ။ ဘာလို့ လိုက်ချင်နေရတာလဲ"
"ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထဘထွေးက ပက်ကျူဆိုင် ဖွင့်ထားတယ်မဟုတ်လား။ ကျွန်မ ဆိုင်မှာ ကူလုပ်ပေးချင်လို့ပါ။ အဘွားကတောင် ခွင့်ပြုပြီးသားပါ" ဟု ကျိုးလျူနီ က ပြန်ပြောသည်။
ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမက တူမဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းရဲ့ စတုတ္ထဘထွေး ဆိုင်လေ။ ဘာလို့ အဘွားကို သွားပြောရတာလဲ။ အဘွားက ငါ့မိသားစုအရေးထဲ ဘယ်တော့မှ ဝင်မစွက်ဘူး"
သူမက သူမကို ဖိအားပေးရန် အဘွားကို အသုံးချချင်နေသည်မှာ ထင်ရှားပြီး ရည်ရွယ်ချက်မှာလည်း ဖြူစင်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
အမေကျိုး က ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ငါက ဘယ်တုန်းက သဘောတူလိုက်လို့လဲ"
"အဘွားက စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ကို ကျွန်မအတွက် ပြောပြပေးမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား" ကျိုးလျူနီ က မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ဇွတ်အတင်း ပြောလေသည်။
"မင်းအတွက် ပြောပေးမယ်ဆိုတာနဲ့ သဘောတူတယ်ဆိုတာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးလေ။ မင်းက စကားလုံးတွေနဲ့ လှည့်စားနေတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်က သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကိုတော့ သွားခွင့်မပေးဘူး။ ကျွန်မတို့မိသားစုကို နှိမ်ချင်လို့လား" ဟု ကျိုးလျူနီ က စောဒကတက်သည်။
"မင်းအမေကို သွားမေးလိုက်၊ ငါတို့မိသားစုကို နှိမ်သလားဆိုတာ သိရမယ်" လင်ချင်းဟဲ့ က သူမနှင့် စကားအလဟဿ ဆက်မပြောလိုတော့ပေ။ "ယံယံနဲ့ ဝူနီ က စာလုပ်ရဦးမယ်။ အိမ်ပြန်တော့"
လင်ချင်းဟဲ့ က လူငယ်တွေရဲ့ အပြုအမူမျိုးအထိ လိုက်မပြောတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးလျူနီ ကိုတော့ လုံးဝသည်းမခံနိုင်ပေ။ ထိုကောင်မလေးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုမူတတ်고၊ လျှာစူးရှကာ သူတစ်ပါးနှင့် အမြဲနှိုင်းယှဉ်ကာ တီကောင်မြွေထိုးလုပ်တတ်သည့် အလေ့အထ ရှိသည်။
ကျိုးလျူနီ မှာ ဘာတတ်နိုင်ဦးမည်နည်း။ အိမ်ပြန်ရုံမှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
သူမ ထွက်သွားသည်နှင့် အမေကျိုး က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ လျူနီ ကို ကျင်းပိုင်ဆီ သွားကူခိုင်းတာ မဆိုးပါဘူး။ ပန်းကန်ဆေးတာလောက်က ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်မှ မဟုတ်တာ"
အမေကျိုး က သူမ၏ မြေးမလေး သွားစေချင်နေပြီး မိသားစုအချင်းချင်း ဖေးမကူညီပေးသည်ဟု တွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်လိုက်သည်။ "အဘွားရယ်၊ တော်ပါတော့။ အခြားတစ်ယောက်ယောက်ကိုသာဆိုရင်တော့ ကောင်းမယ်လို့ ထင်မိမှာပါ။ တကယ်တော့ ကျွန်မက အကြီးဆုံးအစ်မတော်ဆီ သွားပြီး အာနီကို ကျွန်မဆီလာကူဖို့ ပြောဖို့ စဉ်းစားနေတာပါ။ လစာလည်း ပေးမှာပါ"
"မင်းက အာနီကို လာခိုင်းမလို့လား" ဟု အမေကျိုး က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။
"မဖြစ်ရဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။
"ကျွန်မအမေက ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယအစ်မအတွက် လူရှာနေပြီလေ" ဟု ကျိုးယန် က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးယန် နှင့် ကျိုးအာနီ တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် အကြီးဆုံးအစ်ကိုတို့၏ ကလေးများ ဖြစ်ကြသည်။
"အာနီက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။
"နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ၁၈ နှစ်ပြည့်တော့မယ်" ဟု ကျိုးယန် က ပြန်ဖြေသည်။
ကျေးလက်ဒေသများတွင် ထိုအရွယ်၌ အိမ်ထောင်ပြုကြသည်မှာ သာမန်ပင် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "အခုခေတ်က အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ အသက် ၂၂ နှစ်အထိ စောင့်ပြီးမှ အိမ်ထောင်ပြုတာ နောက်မကျပါဘူး။ ကျွန်မ အကြီးဆုံးအစ်မတော်နဲ့ သွားပြောလိုက်မယ်"
"ဒါဆိုရင် လျူနီ ကို မလိုချင်ဘူးပေါ့" ဟု အမေကျိုး က မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အဘွားရယ်၊ ဝူနီ ကို သွားမေးကြည့်လိုက်လေ။ လျူနီ မှာ ဘယ်လိုလူစားမျိုး ရှိလဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင်သာ ကြည့်လိုက်ပါ"
ကျိုးဝူနီ က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "အဘွားရာ၊ လူလွှတ်ဖို့အတွက်နဲ့ပဲ ပေးမစားပါနဲ့။ လျူနီ ဆိုတာ လက်တစ်ဖက်မှ လှုပ်ဖို့ ဝန်လေးတဲ့သူပါ။ အိမ်က အလုပ်တွေအားလုံးကို ဆန်နီ ဆီ ပုံချထားတတ်တယ်။ မိသားစုလိုက် ထမင်းစားပြီးရင် နှုတ်ခမ်းသုတ်ပြီး ထွက်သွားတာပဲ။ ပန်းကန်လည်း မဆေးဘူး၊ အိမ်လည်း မလှည်းဘူး။ ပြီးတော့ သူများနောက်ကွယ်မှာ အမြဲတမ်း အပြောခံရအောင် ပြောတတ်သည်။ သူသာ စတုတ္ထဘထွေးဆီ သွားရင် ပြဿနာ မရှာဘဲ ငြိမ်ငြိမ်နေရင်တောင် တော်လှပြီလို့ ပြောရမှာ"
အမေကျိုး တခဏမျှ ဆွံ့အသွားသည်။ "အဟမ်း၊ အရင်တုန်းက သူက ငယ်သေးလို့ မသိနားမလည်သေးတာ ဖြစ်မှာပေါ့"
"သူက အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ။ ပြုတ်ကျနေတဲ့ ပဲငံပြာရည်ပုလင်းတောင် ကောက်မပေးဘူး။ အာနီကို လွှတ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ဆန်နီ တောင်မှ လျူနီ ထက်စာရင် အများကြီး သာပါတယ်" ဟု ကျိုးဝူနီ က ပြန်ပြောသည်။
"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ဆန်နီ ရော ဘယ်လိုလဲ" ဟု အမေကျိုး က လင်ချင်းဟဲ့ ကို မေးလိုက်သည်။
"အဘွားရယ်၊ ကျွန်မတို့မှာ လူရှားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အာနီ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တင် လုံလောက်ပါပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
တကယ်တမ်းတွင် အာနီသည် အနည်းဆုံး စာပေပညာ သုံးနှစ်လောက် သင်ကြားဖူးပြီး၊ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း သူမ၏ ကျောင်းစာများကို မြင်ဖူးပေသည်။ သူမ၏ လက်ရေးလက်သားမှာ သပ်ရပ်ပြီး စာရင်းဇယားမှတ်ရန်နှင့် ဘေလ်တွက်ချက်ရန်အတွက် လုံလောက်သည်ထက် ပိုတော်ပေသည်။ ထို့အပြင် အာနီသည် ထက်မြက်ပြီး သည်းခံတတ်သည့် စိတ်ဓာတ်လည်း ရှိသည်။ သူမ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားလျှင်တောင် လင်ချင်းဟဲ့ က ထောက်ပြနိုင်ပြီး အာနီအနေဖြင့် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်နာသွားခြင်းမျိုး မရှိပေ။ ၎င်းက သူမနှင့် ဆန်နီ၊ လျူနီ တို့ ညီအစ်မနှစ်ဦးကြားရှိ အဓိက ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော်က ဆန်နီ ကို ဘယ်လိုပုံစံမျိုးဖြင့် ဤမျှလောက် နာခံတတ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်ကို သူမ မသိသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သူမကို နွေးထွေးစွာ အားပေးရဲရုံသာ ရဲပေသည်။ အပြစ်တင်ဆုံးမဖို့ကိုမူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲပေ။
ကျိုးလျူနီ ကမူ အလွန်တရာမှ ပြဿနာရှာတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဗိုက်ထဲတွင် လူပရိယာယ်များနှင့် အကွက်ဆင်တတ်သည့် စိတ်ဓာတ်များပြည့်နေသူကို မိသားစုလုပ်ငန်းထဲ ခေါ်လာခြင်းမှာ ဘေးဥပဒ်ကို ဖိတ်ခေါ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နောက်မှ ဒုတိယအစ်မတော်ဆီ ပြန်ပို့ရမှာကိုပင် သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။
"နှမြောစရာပဲ။ ဆန်နီ က ဝီရိယရှိတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ပန်းကန်ဆေးခိုင်းလို့ ရသားပဲ" ဟု အမေကျိုး က ဇွတ်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ မုန့်နှစ်ကို ဆက်နယ်နေလေသည်။
ထိုစဉ် အိမ်တွင် ကျိုးလျူနီ က သူမ၏အမေထံသို့ ချက်ချင်းပင် တိုင်ကြားလေသည်။ "အမေ၊ စတုတ္ထအဒေါ်က ကျွန်မတို့မိသားစုကို နှိမ်နေတာလားဟင်"
"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က စိတ်တိုတိုဖြင့် မေးသည်။
"အမေ၊ အမေမသိလို့ပါ။ ကျွန်မ ဟိုဘက်ကို သွားတဲ့အချိန်မှာ ကျိုးယန် နဲ့ ကျိုးဝူနီ ကို နွေရာသီကျရင် မြို့တော်ကို ခေါ်သွားဖို့ စတုတ္ထအဒေါ် ပြောနေတာကို ကြားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မလည်း လိုက်ချင်တယ်လို့ ပြောတာကို သူက လက်မခံဘူး" ဟု ကျိုးလျူနီ က တိုင်တန်းသည်။
"မင်းမှာ အလုပ်မရှိဘူးလား။ မြို့တော်ကို ဘာသွားလုပ်မလဲ။ မင်းရဲ့ ခရီးစရိတ်ပေးဖို့ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး" ဟု အမေဖြစ်သူက ပြန်ပြောသည်။
"အမေကလည်း တုံးလိုက်တာ" ဟု ကျိုးလျူနီ စကားစသည်နှင့် သူမ၏အမေက လက်ကို ဆွဲခြစ်လိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခွန်းသာ ထပ်ပြောကြည့်၊ ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိရမယ်" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က သတိပေးလိုက်သည်။
ကျိုးလျူနီ က ဆက်ပြောသည်။ "အမေရာ၊ စတုတ္ထဘထွေးရဲ့ ပက်ကျူဆိုင်က စီးပွားရေး အရမ်းကောင်းနေမှာ သေချာတယ်။ ဒီနှစ်ထဲမှာ သူ ဝလာတာကို အမေ မမြင်ဘူးလား။ ကျွန်မသာ ဟိုမှာ သွားကူလို့ရရင် မြို့တော်မှာ ကိုယ့်အတွက် လူကောင်းတစ်ယောက် ရှာလို့ရမှာပေါ့။ မြို့သားနဲ့ ဖက်စပ်ပေးစားချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား"
"မင်းကတော့ အိပ်မက်တွေ တကယ်မက်နေတာပဲ" ဟု အမေဖြစ်သူက သမီးဖြစ်သူကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"အမေ၊ ကျွန်မ ရုပ်ဆိုးတာမှ မဟုတ်တာ။ ပြီးတော့ စတုတ္ထဘထွေးမှာ မြို့ပေါ်က ဘုရားသားအဖ ရှိတယ်လေ၊ ကျွန်မ ကြီးလာရင် သူ လူိတ်ဆက်ပေးလို့ ရတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"
"မြို့တော်က လူကရော မင်းကို ဘာလို့ သဘောကျရမှာလဲ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က သူမကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ မေးသည်။
"ဘာလို့ မကြိုက်ရမှာလဲ။ ကျွန်မသာ ဆိုင်မှာ သွားကူရင် စတုတ္ထဘထွေးက ကျွန်မကို လစာပေးရမယ်။ ကျွန်မက အလုပ်သမားဖြစ်လာမှာ၊ ပြီးတော့ စတုတ္ထအဒေါ်က ဘေဂျင်းတက္ကသိုလ်မှာ စာပြနေတာ။ သတင်းပျံ့သွားတာနဲ့ ကျွန်မကို ယူချင်လို့ တန်းစီနေမယ့်သူတွေ အများကြီး ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ" ဟု ကျိုးလျူနီ က ဇွတ်အတင်း ပြောလေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဒုတိယအစ်မတော်လည်း စိတ်ပြောင်းသွားသည်။ သူမ၏သမီးသည် အမြဲတမ်း ထက်မြက်သူဖြစ်ပြီး စတုတ္ထဘထွေးနှင့် အဒေါ်တို့ကို အသုံးချကာ မြို့တော်တွင် ကောင်းမွန်သော အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ရှာဖွေခြင်းကလည်း ကောင်းမွန်သော အကြံတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။ မြို့တော်တွင် ဆွေမျိုးရှိခြင်းကလည်း ဂုဏ်ယူစရာ တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
"အမေ၊ ဘယ်လိုလဲ" ဟု အမေဖြစ်သူ၏ တွေဝေနေမှုကို ရိပ်မိသော ကျိုးလျူနီ က မေးလိုက်သည်။
"ငါ အချိန်တစ်ခုရရင် မင်းရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်နဲ့ စကားသွားပြောမယ်" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် အကြီးဆုံးသမီးဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဆန်နီ၊ မုန့်နှစ်ကို မြန်မြန်နယ်ပြီးအောင် လုပ်စမ်းပါ။ အပြင်က ထင်းတွေ မခွဲရသေးဘူး။ နောက်မှ သွားခွဲဖို့ မမေ့နဲ့ဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ကျိုးဆန်နီ က ခေါင်းကို ငုံ့လျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် အစကတည်းက ဤမျှ ရဲတင်းမှုကင်းမဲ့သူတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ၊ သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းတွင်မူ သူမသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် စကားနည်းလာခဲ့သည်။
ဒုတိယအစ်မတော်က အကြီးဆုံးသမီး၏ နာခံတတ်မှုကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမက ငယ်သူလောက် မထက်မြက်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။