လင်ချင်းဟဲ့၏ တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူ၏ဇနီးက ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူမ၏မောင်နှမက အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းသောပစ္စည်းများစွာကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဘာလို့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါနဲ့ တိုက်ချွတ်ခရင်မ်တွေပါ ပါလာတာလဲ" ဟု သူမက မေးမြန်းမိသည်။
"ကိုယ့်ရဲ့ တတိယမအစ်မက သူတို့အိမ်ဘက် ရောက်နေတုန်း သုံးဖို့ဆိုပြီး ထည့်ပေးလိုက်တာလေ" ဟု တတိယမောင်နှမက ပြန်ဖြေသည်။
"အချိန်ကိုက်ပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ ဟောင်းနေတဲ့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကလည်း လုံးဝသုံးမရတော့ဘူး" ဟု တတိယမောင်နှမ၏ဇနီးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကာ ကလေးများကို သရေစာများ ခွဲဝေပေးပြီးနောက် လင်မယားနှစ်ဦးစလုံး အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။ တတိယမောင်နှမက ကလေးများအတွက် အုတ်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အခန်းတစ်ခန်းကို တိုးချဲ့ဆောက်လုပ်ပေးထားခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ဇနီးမောင်နှမနှစ်ဦးအတွက် သီးသန့်လွတ်လပ်သော နေရာလေးတစ်ခု ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
အခန်းထဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြစဉ် တတိယမောင်နှမက သူ၏မအစ်မ ပေးခဲ့သည့် အကြံဉာဏ်ဖြစ်သော ကုန်စုံဆိုင်ငယ်လေး တစ်ဆိုင်ဖွင့်ရန် ကိစ္စကို စဉ်းစားမိနေသည်။ အိမ်ပြန်လာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူ ဒါကို အကျယ်တဝင့် စဉ်းစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစီးပွားရေးလုပ်ငန်းငယ်လေးမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်မြောက်နိုင်သည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ ခရိုင်မြို့မှ ကုန်ပစ္စည်းများကို သယ်လာပြီး ရောင်းချရသည်မှာ လွယ်ကူလှပြီး အဆင်ပြေသွားပါက ယုံကြည်စိတ်ချရသော ဝင်ငွေရင်းမြစ်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ပင်။
"ဒီလို ကျေးလက်ဒေသကြီးထဲမှာ ဘယ်လောက်များ ငွေရှာနိုင်မှာမို့လို့လဲ" ဟု တတိယမောင်နှမ၏ဇနီးက သံသယဖြင့် မေးသည်။
"တစ်လကို ယွမ်အနည်းငယ်တော့ ရနိုင်တာပေါ့" ဟု တတိယမောင်နှမက ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းက မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ကြတာပေါ့"
"တစ်လကို ယွမ်အနည်းငယ် ဟုတ်လား" ဟု သူမက အံ့ဩတကြီး မေးသည်။
"အင်းလေ" တတိယမောင်နှမက အမြတ်အစွန်း ရာခိုင်နှုန်းကို ကောင်းကောင်းသိနိုင်လောက်အောင် စီးပွားရေးလောကထဲတွင် ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သိုသိုသိပ်သိပ် ခန့်မှန်းတွက်ချက်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်မကတော့ လယ်ကွင်းထဲ ဆက်သွားရဦးမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စတိုးဆိုင်ဘက်ကိုတော့ မိန်းကလေးတွေကို စီမံခိုင်းလို့ရတာပေါ့" ဟု သူမက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမလည်း အလကားထိုင်နေသူတော့ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ စာချုပ်ပါမြေမှာ ကြီးမားလှသည်မဟုတ်သော်လည်း လုပ်ကိုင်နေရသည့် လယ်မြေ ခြောက်မူက လူအင်အား အတော်အတန် လိုအပ်ပေသည်။
တတိယမောင်နှမက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လာမည့်နှစ်တွင် ဤလုပ်ငန်းကို စတင်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
"စီးပွားရေးလုပ်ဖို့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တတိယမအစ်မက ဘာတွေများ ပြောသေးလဲ" ဟု ဇနီးဖြစ်သူက အမြန်မေးသည်။ ဤအရာက သူမအတွက် အရေးအကြီးဆုံး အပိုင်းပင်။ နှစ်ဆန်းပိုင်းတုန်းက သူမ၏ခင်ပွန်းကို ဤမျှအန္တရာယ်များသော အလုပ်မျိုး လုပ်ခွင့်ပေးရန် သူမ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း ရလဒ်များကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် သူမ၏ အမြင်များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယခုနှစ်တွင်ပင် သူတို့မိသားစုသည် ယွမ် ၆၀၀ ခန့် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် ရိတ်သိမ်းချိန်လွန် နှစ်လအတွင်းမှာတင် တစ်လလျှင် ယွမ် ၁၀၀ ခန့် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူမက ဤအရှိန်အဟုန် ရပ်တန့်သွားမည့်ကို မလိုလားပေ။
"ငါ့အမက ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးလို့ ပြောတယ်။ နောက်နှစ်ကျရင် ရောင်းဖို့အတွက် သစ်သီးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ខ្លះပါ တစ်ခါတည်း သယ်လာလို့ရမယ်တဲ့" ဟု သူက ပြောသည်။ ထို့နောက် သူက ခြေအုပ်အသစ် နှစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ "ရေအိုးတစ်လုံး သွားယူပေးပါဦး။ ခြေဆေးပြီး ဒါလေးတွေ စမ်းစီးကြည့်ချင်လို့" ဟု ထပ်ပြောသည်။
တတိယမောင်နှမ၏ဇနီးက ပြုံးလျက် သူ၏ခြေဆေးရန် ရေနွေးသွားယူပေးသည်။ သူ ခြေဆေးပြီး ခြေအုပ်အသစ်ကို စွပ်လိုက်သောအခါ ကျေနပ်အားရနေသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
"တတိယမအစ်မကတော့ ကိုယ့်ကို တကယ်ချစ်တာပဲ" ဟု သူမက မှတ်ချက်ချသည်။ "သူ လာလည်တိုင်း နှစ်တိုင်းပဲ မြို့တော်မှာမှ ရနိုင်တဲ့ ဘဲကင် (roasted duck) ကို မမေ့မလျော့ ယူလာပေးတတ်တယ်။ ပြီးတော့ မုန့်တွေ၊ စွန်ပလွန်သီးတွေ၊ အထူးသဖြင့် မော့်တ်မစ်ခ် (malt milk essence) ဖန်ပုလင်းဆိုတာတွေက တကယ် ရှားပါးပစ္စည်းတွေပဲ"
တတိယမောင်နှမက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်တော့ နှစ်သစ်ကူးအတွက် သေချာပေါက် သွားရောက် ဂါရဝပြုကြရမယ်"
"ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့" ဟု သူမက သဘောတူသည်။
***
ထိုအချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် စကားပြောနေသည်။ "သူ ဒီနှစ် ငွေအများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံကတော့ အရင်အတိုင်း ပါးပါးနပ်နပ်နဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲ ရှိနေတုန်းပဲ"
ကျိုးချင်းပိုင် က လက်တွေ့ကျသော အမြင်ဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည် - "ဘယ်နေရာမှာမဆို အတူတူပါပဲ"
အနာဂတ်ကာလမှ အလေ့အထများ ပါလာခဲ့သော ဇနီးဖြစ်သူမှလွဲ၍ လူအများစု မည်ကဲ့သို့ နေထိုင်ကြသည်မှာ အထူးတလည် ကွာခြားလှသည်တော့ မရှိပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီး၏ အမြင်ကို တန်ဖိုးထားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပြီး သူသည် သူမ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ပျိုးထောင်ခံခဲ့ရပုံ ရပေသည်။
"ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူ့အတွက် သိပ်အများကြီး မပါလာခဲ့ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "နောက်တစ်ခေါက် ကျရင်တော့ သူဝတ်ဖို့ ဂျာကတ်တစ်ထည် သယ်လာပေးရမယ်။ အခု သူဝတ်ထားတာက အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ဖို့ မလုံလောက်တော့ဘူး"
သူမအနေဖြင့် မောင်ဖြစ်သူ၏ဇနီးကို အကြံဉာဏ်အနည်းငယ် ပေးရန် စဉ်းစားဖူးသော်လည်း စဉ်းစားပြီးနောက် မလုပ်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အခြားသူများ သူမ၏ ဘဝထဲ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သည်ကို မကြိုက်သဖြင့် မောင်ဖြစ်သူ၏ဇနီးလည်း သူမ မည်သို့နေထိုင်ရမည်ကို ပြောဆိုခံရခြင်းကို နှစ်သက်မည်မဟုတ်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။ သို့သော် မောင်ဖြစ်သူအတွက် အဝတ်အစား ဝယ်ပေးခြင်းကမူ သီးခြားကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည် - မောင်နှမချင်း ချစ်ခင်မှုကို မည်သူကမှ ကန့်ကွက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
တူနှင့်တူမများအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမက အဓိက ဦးစားပေး စဉ်းစားရမည့်အထဲတွင် မထည့်ထားပေ။ လူတစ်မျိုးဆက်က နောက်တစ်မျိုးဆက်ကို ချစ်ကြသော်လည်း သူမက မောင်ဖြစ်သူကိုသာ အစစ်အမှန် တန်ဖိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလေးများအပေါ် သူမ၏ ကြင်နာမှုမှာ မောင်ဖြစ်သူအပေါ် သူမထားရှိသည့် သံယောဇဉ်၏ အဆက်အစမျှသာ ဖြစ်သည်။
"တတိယမောင်နှမက အနာဂတ်မှာ အောင်မြင်လာမှာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မှတ်ချက်ချသည်။
"သူက ဒီခေတ်ရဲ့ ဦးဆောင်လုပ်ကိုင်သူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။ "ငါစိုးရိမ်တာက လက်ရှိလမ်းကြောင်းပေါ်မှာပဲ သူ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားမှာကိုပဲ"
သူမကမူ သူမ၏ လက်ရှိအောင်မြင်မှုများပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေရန် လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိပေ။ သူမသည် မြို့တော်တွင် စတိုးဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ထပ်မံဝယ်ယူပြီးဖြစ်ကာ ယခုနှစ်တွင် အသင့်ဝတ်အဝတ်အထည်များကို အထူးပြုရောင်းချမည့် အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ရန် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
"သူတို့ကို မြို့တော်ကို ပြောင်းလာဖို့ မပြောေတာ့ဘူးလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
"သူတို့ လာချင်ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းခါပြသည်။ "ဒါပေမဲ့ ခရိုင်မြို့မှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်သွားဖွင့်တာကတော့ သူတို့အတွက် ဆိုးတဲ့ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ပါဘူး"
"သူတို့ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ရောက်လာတဲ့အခါ ကျရင် မင်း အကြံပေးလို့ရတာပေါ့။ အခုဆိုင်ဝယ်ရတာက ဈေးသက်သာသေးတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အကြံပြုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
တတိယမောင်နှမမှာ ကြက်များ သွားရောက်စုဆောင်းနေသည်မှာ နေ့စဉ်လိုလိုပင်ဖြစ်ပြီး နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ စီးပွားရေးမှာ အလွန်တရာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ လူအများအပြားမှာ သူတို့၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များကို ငွေသားဖြင့် လဲလှယ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး တတိယမောင်နှမကလည်း မျက်စိရှင်လန်းသူဖြစ်ရာ ကြက်များ ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် ငွေသားကို ချက်ချင်း ငွေရှင်းပေးခဲ့သည်။
အိမ်တွင်မူ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် အမေကျိုး တို့က မုန့်ဖုတ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး ကျိုးယန် နှင့် ကျိုးဝူနီ တို့က ဘေးနားတွင် ထိုင်ကာ စာကျက်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲများကို အောင်မြင်ပြီးနောက် အထက်တန်းပထမနှစ်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အမှတ်များမှာ ကျိုးခိုင် တို့ မောင်နှမများကဲ့သို့ အလွန်တရာ ထူးချွန်သည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း အတန်အသင့် ကောင်းမွန်ကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အထက်တန်းသင်ရိုးညွှန်းတမ်း၏ ခက်ခဲမှုမှာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး နှစ်ဦးစလုံးက သင်ခန်းစာများကို ခက်ခဲသည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။ သူတို့သည် စာကျက်ရန်နှင့် အကူအညီတောင်းရန် ရောက်ရှိလာကြခြင်းဖြစ်ကာ ဤသည်မှာလည်း အလွန်ပင် သင့်လျော်ပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ရွာသူကြီးထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်နေသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် နောင်တစ်ချိန် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရပါ့မလားမသိဘူး" ဟု အမေကျိုး က ပြောလိုက်သဖြင့် ဝူနီ နှင့် ကျိုးယန် တို့ နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်းပင် ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး စာအုပ်များထဲသို့ ခေါင်းပြန်စိုက်ကာ ဖတ်ကြပြန်သည်။
"နောင်လာမယ့် နွေရာသီကျရင် ငါတို့ ပြန်လာဖြစ်ဖို့ မရှိဘူးထင်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ လာလည်ချင်ကြလား။ အာဝါ က မင်းတို့ကို ကျူရှင်စာတွေ သင်ပေးလို့ရတာပေါ့"
အာဝါ က နောက်နှစ်တွင် ကောလိပ်စတက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုမှတဆင့် စစ်တက္ကသိုလ်သို့ ဆက်သွားရမည်ဖြစ်ရာ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် လက်တွေ့အားဖြင့် မရှိသလောက် ဖြစ်သွားပေမည်။
"ငါတို့ သွားလို့ရလား" ကျိုးယန် နှင့် ဝူနီ တို့၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကြသည်။ မြို့တော်ဆိုသည်မှာ သူတို့ အချိန်အကြာကြီး တောင့်တခဲ့ရသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ မိဘတွေကို သွားမေးကြည့်လိုက်ကြ။ သူတို့မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးဆိုရင် ငါ့ဘက်ကတော့ အိုကေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါ ရောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ မင်းတို့ စာကိုကြိုးစားရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လမ်းညွှန်မှာကြားသည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် သူတို့ကို အတွေ့အကြုံသစ်များ ရရှိစေခြင်းက ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အမြင်ကျယ်လာခြင်းက သူတို့၏ တွေးခေါ်ပုံကို တိုးတက်စေကာ ရေရှည်အတွက် ရှုမြင်နိုင်ရန် ကူညီပေးလိမ့်မည်ဟု ယူဆပေသည်။
"အိမ်ရောက်တာနဲ့ အမေကို သွားမေးကြည့်မယ်" ဟု ဝူနီ က ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။
"ကျွန်မလည်း သွားမေးမယ်" ဟု ကျိုးယန် က အမြန် ထပ်ပြောသည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ သူတို့သာ သွားလို့ရရင် ကျွန်မလည်း လိုက်ချင်တယ်" ဟု တံခါဝမှ ဝင်လာရင်း ဇူ လျူနီ က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူမက အကယ်၍သာ သူမ မလာခဲ့ပါက စတုတ္ထအဒေါ်က ကျန်လူများကိုသာ ဂရုစိုက်ပေးပြီး သူမကို မေ့သွားနိုင်သည်ဟု တွေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။