လင်ချင်းဟဲ့က အဖြစ်အပျက်များကို အသေးစိတ်ရှင်းပြနေသည့် အမေကျိုး၏ စကားများကို တစိုက်မတ်မတ် နားထောင်နေလိုက်သည်။
ယခုနှစ်တွင် စိုက်ပျိုးရေးစာချုပ် တာဝန်ယူမှုစနစ် စတင်အធုံးဝင်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းသည် စုပေါင်းလုပ်ကိုင်သည်ထက် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်မြေကွက်များကိုသာ သီးသန့်လုပ်ကိုင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တတိယအစ်ကိုလင်သည် အလုပ်ကြိုးစားသူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် မြေဧကများစွာကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် ထိန်းသိမ်းလုပ်ကိုင်နိုင်သော်လည်း သူက လုပ်ငန်းတာဝန်ကို တစ်ဝက်လျှော့ချရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
မြေယာများကို ခွဲဝေပြီး ဆောင်းဂျုံများ စိုက်ပျိုးပြီးကတည်းက တတိယအစ်ကိုလင်သည် ကျန်ရှိသမျှ စွမ်းအင်အားလုံးကို ရောင်းဝယ်ရေးလုပ်ငန်းဘက်သို့ ပုံအံရင်းနှီးခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် မြို့ထဲတွင် သွားရောက်ရောင်းချရန် ရွာသားများထံမှ ကြက်ဥများကို လိုက်လံစုဆောင်းခဲ့ပြီး ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် အမြတ်အစွန်းအနည်းငယ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဆောင်းတွင်းရောက်လာသောအခါ သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ နှင်းများကြောင့် လမ်းများချော်နေပြီး ကြက်ဥများသာ ကွဲသွားပါက မည်သည့်ဆုံးရှုံးမှုကိုမျှ တာဝန်မယူလိုပေ။
ထိုအစား သူသည် ကြက်ရောင်းဝယ်ရေးဘက်သို့ ကူးပြောင်းခဲ့သည်။ အလေးချိန်ချိန်စက်တစ်လုံးနှင့် သူ့နှမထံမှ ဝယ်ယူထားသော စက်ဘီးတစ်စီးကို အဖော်ပြုလျက် သူသည် ကျေးလက်ဒေသအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။ အမြတ်အစွန်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီး မြို့ပေါ်တွင် တစ်ယွမ်ခန့် ပေါက်ဈေးရှိသည့် ကြက်တစ်ကောင်လျှင် သူသည် အမြတ်ငွေ ၂ ဒိတ်ခန့်အထိ တင်ကာ ရောင်းချနိုင်ခဲ့သည်။
သူ့တွင် စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်အဝရှိသည်။ ကောင်းသောရက်များတွင် ကြက်ဆယ်ကောင်ခန့်ကို စုဆောင်းနိုင်ပြီး နှေးကွေးသည့်ရက်များတွင်ပင် ငါးကောင် သို့မဟုတ် ခြောက်ကောင်အထိ ရယူနိုင်ခဲ့သည်။ ကြက်များသာမကပေ။ သူသည် ပဲပုပ်များနှင့် ပဲစိမ်းများကိုလည်း ရွာသားများထံမှ အမြောက်အများ ဝယ်ယူကာ ပဲပင်ပေါက်ဖောက်ခဲ့သည်။ ထိုမှရရှိသည့် အမြတ်အစွန်းမှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် မြင့်မားလှရာ—ပဲပင်ပေါက် အနည်းငယ်ဖြင့် တစ်လအတွင်း ယွမ် ၅၀ မှ ၆၀ အထိ အမြတ်ငွေ ရရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ယုံကြည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူ့၏ ကြက်ရောင်းဝယ်ရေးလုပ်ငန်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ တတိယအစ်ကိုလင်သည် ဆောင်းဦးပေါက်စကတည်းက အမှန်တကယ်ပင် ကြွယ်ဝချမ်းသာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့အနေဖြင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မသိရှိခဲ့ရသော်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင် သူ လာရောက်လည်ပတ်သည့်အခါမှသာလျှင် သူ့၏ အောင်မြင်မှုကို သိရှိခဲ့ရသည်။ စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်ခြင်းသည် အမြတ်အစွန်းရှိကြောင်း သူမ သိထားသော်လည်း သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပါက သူသည် ငွေကြေးများစွာ ရှာဖွေနေသူတစ်ဦးမှန်း မည်သူကမျှ ခန့်မှန်းမိမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော အပေါ်ထပ်ဂျာကတ်ကိုသာ ဆက်လက်ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
သူသည် လုပ်ငန်းကိစ္စများ အပြီးသတ်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ယနေ့တွင် ကြက်များကို အမြောက်အများ စုဆောင်းလာခဲ့ရာ ကြက်တစ်ဒါဇင်ပါဝင်သည့် လှောင်အိမ်နှစ်လုံးပြည့် ترောက်သည်အထိပင် ဖြစ်သည်။
"နှမလေး! ယောက်ဖ!" ဟု တတိယအစ်ကိုလင်က အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ဒီဂျာကတ်ကို ဝတ်လာတာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ။ ဘာလို့ အသစ်တစ်ခု မဝယ်တာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မပြောဘဲမနေနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ အအေးမိတာကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ရင် တော်ပြီပဲ၊ ခမ်းခမ်းနားနား ဝတ်စရာ မလိုပါဘူး" ဟု တတိယအစ်ကိုလင်က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။
"အေးခဲနေပြီလေ" သူမက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေနွေးနွေးတစ်အိုး ငှဲ့ပေးကာ မျက်နှာသစ်ရန် သဘက်တစ်ထည်ကို အပ်နှင်းလိုက်သည်။ တတိယအစ်ကိုလင်သည် သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးမှန်း သိရှိသဖြင့် ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ လိုက်နာခဲ့သည်။
သူ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့သည် အလှဆီဗူးတစ်ဘူးကို တူးဖော်ယူဆောင်လာပြီး သူ့အား ပေးအပ်လိုက်သည်။ "ငါ ဒါတွေ အများကြီး ဝယ်ထားတယ်။ ဒီဗူးကို ယူသွားပြီး နေ့တိုင်း အပြင်မထွက်ခင် လိမ်းသွားပါ။ မင်းက ငါ့ထက် တစ်နှစ်ပဲ ငယ်တာလေ၊ ဒါပေမဲ့ ယောက်ဖထက်တောင် ပိုအသက်ကြီးပုံ ပေါ်နေပြီ"
တတိယအစ်ကိုလင်က ရယ်မောလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
"ကဲပါ၊ ယောက်ဖကို အရင်ခေါ်သွားပြီး ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေ ရောင်းဖို့ ကူညီပေးလိုက်ပါဦး။ ပြန်လာတဲ့အခါ နေ့လယ်စာစားဖို့ တန်းပြီး ဒီကိုလာခဲ့ပါ။ ငါ့တူမတွေအတွက် အိမ်သယ်သွားဖို့ ကင်ဘဲတစ်ကောင် ဖယ်ထားပေးမယ်"
"အင်းလေ" ဟု သူက သဘောတူ လက်ခံလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ထိုနေ့သည် ၂၆ ရက်နေ့ဖြစ်ပြီး နှစ်သစ်ကူးအချိန် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင်၏ ကြက်ဘဲငှက်များဖြစ်စေ၊ တတိယအစ်ကိုလင်၏ ကြက်များနှင့် ပဲပင်ပေါက်များဖြစ်စေ အရာရာတိုင်းသည် အလွန်မြန်ဆန်စွာ ရောင်းထွက်လျက် ရှိသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ပြန်ရောက်လာကြပြီး လင်ချင်းဟဲ့၊ အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့ နေ့လယ်စာ စားသုံးပြီးနောက် သူမသည် ထိုသူများအတွက် ကြက်သားခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို တည်ခင်းပေးကာ ဝဝလင်လင် စားသုံးစေပြီးမှ စကားစမြည်ပြောဆိုရန် ထိုင်လိုက်ကြသည်။
"နှမလေး ချက်ပြုတ်တာက အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု တတိယအစ်ကိုလင်က ဝမ်းဗိုက်တင်းကားနေကာ ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ မိန်းမကို မီးဖိုချောင်မှာ ပိုကြိုးစားဖို့ ပြောကြည့်လေ၊ သူလည်း မင်းအတွက် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို ချက်ပြုတ်ပေးနိုင်မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က စနောက်လိုက်သည်။
စားပွဲကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင်ကို ပန်းကန်ဆေးကြောရန် လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ "နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
တတိယအစ်ကိုလင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါက ရေစမ်းကြည့်ဖို့ သွားခဲ့တာပါ။ ဒီနှစ်မှာ မြို့ပေါ်က ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို တကယ်တမ်း မစပ်စုကြဘူးဆိုတာကို ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး"
"အခုရော ဘယ်လိုခံစားရလဲ" ဟု သူမက မေးသည်။
"အရမ်းကောင်းတာပေါ့" သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်သွားကာ "နှမလေး၊ ငါ နောက်နှစ်မှာလည်း ဒါကို ဆက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ပြီးတော့ မြို့ပေါ်မှာ ရောင်းချဖို့ ငါတို့တောင်တွေက သစ်သီးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကိုပါ လိုက်လံစုဆောင်းချင်နေတယ်။ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လား" ဟု ပြောသည်။
"ဖြစ်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပင်ပန်းလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က သတိပေးလိုက်သည်။ စက်ဘီးဖြင့် သွားလျှင်ပင် ခရိုင်မြို့သို့ သွားရောက်ရန် နှစ်နာရီကြာမြင့်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်လှည်းတစ်စီးကို ဆွဲငင်သွားရခြင်းမှာ အလွန်တရာ ဆင်းရဲပင်ပန်းလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
"ငါ ပင်ပန်းတာကို မကြောက်ပါဘူး" ဟု သူက ခိုင်မာစွာ ဆိုသည်။ အလုပ်ကြိုးစားရမည်ကို ဘာကြောင့် ကြောက်ရမည်နည်း။ အမှန်တကယ် ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ရှေးဟောင်းရရက်များကကဲ့သို့ ပင်ပန်းဆင်းရဲနေသော်လည်း ငွေကြေးတစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မရရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"မင်းက အသွားအလာ လုပ်နေရပြီဆိုတော့ ရွာထဲမှာ ကုန်စုံဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့များ စဉ်းစားဖူးရဲ့လား" ဟု သူမက အကြံပြုလိုက်သည်။ သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် တောင်ပိုင်းသို့ သွားသည့်အခါ မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ရှာဖွေနိုင်မလားဆိုသည်ကို စဉ်းစားရင်း စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။
"ကုန်စုံဆိုင်လေး တစ်ဆိုင် ဟုတ်လား" တတိယအစ်ကိုလင်က အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ခရိုင်မြို့ကိုသွားပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေ သိုလှောင်လာခဲ့ပေါ့—ချဉ်စပ်သီးတွေ၊ သကြားလုံးတွေနဲ့ ကလေးတွေ ကြိုက်တတ်တဲ့ မုန့်မျိုးစုံပေါ့။ အဲဒါတွေကို ရွာကို ပြန်သယ်လာပြီး ရောင်းလို့ရတယ်။ အိမ်ဖြူဆည်နဲ့ ရှာလကာရည်တွေကိုလည်း သယ်လာနိုင်တယ်။ အများကြီး ဝယ်မယ်ဆိုရင် ဈေးနှုန်းချိုသာစွာနဲ့ ရနိုင်ပြီး အမြတ်အစွန်း ကောင်းကောင်း ရနိုင်တယ်" ဟု သူမက အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့သည်။
"ဒါလည်း မဆိုးပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ဝင်ရောက်ထောက်ခံလိုက်သည်။ သူသည်လည်း မိမိ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှတစ်ဆင့် အမြတ်အစွန်းအနည်းငယ်ကို အထናမခံသင့်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ စုပုံလာတတ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
တတိယအစ်ကိုလင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ မြို့နှင့်ရွာကြားတွင် အမြဲတမ်း သွားလာနေရသူတစ်ဦးအတွက် ၎င်းမှာ အလွန်တရာ အဆင်ပြေချောမွေ့လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ရွာထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ ရောင်းတယ်ဆိုတာ ရှက်စရာ မကောင်းဘူးလား" ဟု သူက ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"မင်းက ရှက်ချင်ရှက်နေမယ်၊ မင်းမိန်းမကတော့ ရှက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကိုပဲ ကိုင်တွယ်ပါ၊ ဆိုင်ဘက်ကိုတော့ သူ ကိုင်တွယ်ပါစေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဆိုသည်။ သူမ၏ မောင်နှမဝမ်းကွဲ၏ ဇနီးသည်မှာ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ အိမ်ရောက်ရင် ငါ သူ့ကို ပြောပြလိုက်မယ်" ဟု သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒီခြေအုပ်နှစ်စုံက ယောက်ဖရဲ့ဟာတွေ၊ ဒါပေမဲ့ သူ မဝတ်ရသေးဘူး။ အသစ်စက်စက်တွေ ဖြစ်လို့ ယူသွားလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ ဒီမှာ ငါ့တူမတွေအတွက် နီမြန်းတဲ့ စွန်ပလွန်သီးတစ်ထုပ်နဲ့ နို့သကြားလုံး အနည်းငယ် ပါတယ်။ မော့၊ မစ်ခ် အာဟာရမှုန့်ကိုလည်း မင်းအတွက် အထူးသဖြင့် ယူလာပေးတာ။ ပြီးတော့ ဒီအလှဆီဗူးကို မမေ့နဲ့ဦး—မစုထားနဲ့၊ လိမ်းသာလိမ်းလိုက်။ ဒီသဘက်ကိုလည်း ယူသွား။ ဒါက မင်းတို့မိန်းမအတွက် ကင်ဘဲတစ်ကောင်"
ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပေးနေစဉ် တတိယအစ်ကိုလင်က သူမကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "နှမလေး..."
"ဒါတွေကိုသာ ယူသွား၊ ငြင်းမနေနဲ့" ဟု သူမက လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးရဲ့ ပထမရက်မှာ လာမှာလား"
"လာချင်တာပေါ့" ဟု သူက ခေါင်းညိတ်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။ လာခဲ့၊ မင်းအတွက် ထူးထူးဆန်းဆန်း တစ်ခုခု ချက်ပြုတ်ပေးမယ်"
တတိယအစ်ကိုလင်သည် အထုပ်အပိုးများကို ယူဆောင်လျက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဇနီးသည်က လက်ဆောင်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မည်သူ့ထံမှ ရရှိလာသနည်းဟု ချက်ချင်းပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သူတို့ ပြန်လာကြပြီ" ဟု သူက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ရှင်စားဖို့ တစ်ခုခု သွားပြင်လိုက်မယ်" ဟု သူ၏ ဇနီးက ဆိုကာ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ အလွန်တရာ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာဖြင့် လုပ်ကိုင်နေရသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်နေမိသည်။
"မလိုပါဘူး" ဟု တတိယအစ်ကိုလင်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့နှမက ကြက်သားခေါက်ဆွဲပြုတ် ကျွေးလိုက်တာနဲ့ ငါ ဗိုက်တင်းနေပြီ။ ဒီဟာတွေကို သိမ်းထားလိုက်ပါ—မင်းကို ပြောစရာ ရှိတယ်"