လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ ဇနီးမောင်နှံ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သဘာဝကျကျပဲ လူအများရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ကြီးကြီးမားမား ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဘာပဲပြောပြော သူတို့ဟာ ရွာထဲကနေ ပထမဆုံး အပြင်မှာ အိမ်ဝယ်ပြီး ပြောင်းရွှေ့သွားကြတဲ့ မိသားစုဖြစ်ပါတယ်။ ကိုးဆယ်ခုနှစ်တွေမှာတောင်မှ ဒါမျိုးက ရှားပါးလှပါပြီ၊ ရှစ်ဆယ်ခုနှစ်တွေအကြောင်းဆို ပိုတောင်ပြောစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ဒါဟာ အင်မတန်မှ လေးစားဖွယ်ကောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ အတော်များများ အိမ်ကို ရောက်လာကြပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ကလည်း သူတို့ကို ရရင့်ရរင့် လက်ခံဧည့်ခံကြပါတယ်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေ တဖြည်းဖြည်း ပြန်သွားကြပြီးနောက်မှာတော့ မောင်နှမဝမ်းကွဲတွေရဲ့ ဇနီးတွေ ဖြစ်ကြတဲ့ အစ်မတော်တွေနဲ့ ညီမတော်တွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
"အရင်နှစ်တွေအတိုင်းပဲ မိသားစု တစ်စုချင်းစီအတွက် ဘဲ roasted လေးတွေ ပါလာတယ်။ ညစာ ဟင်းပွဲမှာ ထည့်စားဖို့ ခင်ဗျားတို့ သယ်သွားကြပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က သူမရဲ့ အိတ်ထဲကနေ ကင်ပြီးသား ဘဲထုပ်တွေကို ထုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
"တကယ်ပါပဲ၊ ရှင်တို့ကလည်း နှစ်တိုင်း ကျွန်မတို့ကို ဘာမှ လက်ဆောင်တွေ ယူလာပေးစရာ မလိုပါဘူးရှင်" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က အားနာတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောပါတယ်။
"ဘဲကင် သက်သက်ပါပဲ ဟာကို" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က အတင်းထိုးပေးရင်း ပြောပါတယ်။ ဒုတိယနဲ့ တတိယ အစ်မတော်တို့လည်း ဘဲကင် တစ်ကောင်စီ ရကြပါတယ်။
ဒုတိယအစ်မတော်က ကျိုးချင်းပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "စတုတ္ထမောင်လေးက ဒီနှစ်တော့ လူနည်းနည်း ပိုဝလာတာပဲ။ မြို့တော်က ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင် လုပ်ငန်းက အခြေအနေကောင်းရဲ့လား" လို့ မေးပါတယ်။
"လုပ်ငန်းက တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ဖြေပါတယ်။
"သြော်၊ အဲဒါဆိုလည်း တော်ပါသေးရဲ့။ အမေက ဒီဘက်မှာ ခင်ဗျားတို့ကို စိတ်ပူနေခဲ့ရတာ" လို့ ဒုတိယအစ်မတော်က မှတ်ချက်ချပါတယ်။
"ပြီးတော့ ဒီနှစ် ဘာလို့ ကောင်လေးတွေ ပြန်မလာကြတာလဲ" လို့ တတိယအစ်မတော်က မေးပါတယ်။
"ဟိုဘက်မှာ ကျွန်မတို့ ဘုရားစာ မိဘခံယူထားတဲ့ မိတ်ဆွေကြီး တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံဖြစ်သွားလို့ပါ။ ကဲစရာ ကောင်လေးသုံးယောက်က သူတို့ရဲ့ ဘိုးအိုဖြစ်သူကို အဖော်ပြုပေးဖို့ ဟိုဘက်မှာပဲ ကျန်ခဲ့ကြတာပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ရှင်းပြပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီတွေက မြို့တော်မှာ ဘိုးအိုတစ်ယောက် ရသွားပြီဆိုတော့ ကျေးလက်က သူတို့ရဲ့ အဘိုးရင်းကိုတောင် မလိုချင်တော့ဘူးပေါ့လေ" လို့ ကျိုးလျူနီက နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"နင့်ဟာကလည်း၊ ဘယ်လိုစကားမျိုး ပြောလိုက်တာလဲ" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ချက်ချင်းပဲ ဆူပူလိုက်ပါတယ်။
"လျူနီက ကြီးလာပြီဆိုပေမဲ့ သူ့ပါးစပ်ကတော့ တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာတယ်။ လူကြီးတွေ ပြောနေတုန်း ဝင်မဖြတ်သင့်ဘူးလေ" လို့ တတိယအစ်မတော်က အနေခက်စွာ ရယ်ပြရင်း ထပ်ပြောပါတယ်။
မျက်နှာပျက်သွားတဲ့ ဒုတိယအစ်မတော်က သူမရဲ့ သမီးကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "စကားကို ကောင်းကောင်း မပြောတတ်ရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!" လို့ အပြစ်တင်ပါတယ်။
ကျိုးလျူနီကတော့ တစ်ချက်မှ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးလျက်နဲ့ "သမီးက နောက်တာပါရှင်" လို့ ပြန်ပြောပါတယ်။
"အဲဒါက ရယ်စရာ နောက်ပြောင်မှု မဟုတ်ဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က တည်ကြည်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ "ဘယ်အရာက အရေးအကြီးဆုံးလဲဆိုတော့ ကိုယ့်ရဲ့ မူလအမြစ်ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ဖို့ပါပဲ။ ကျွန်မပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ချင်းပိုင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီတွေကို အဲဒီလိုပဲ သင်ပေးတယ်။ မြို့တော်က အိမ်က သူတို့ရဲ့ ဘိုးအိုပိုင်ဆိုင်တာပါ။ အစိုးရကျောင်းမှာ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာ မရှိဘဲ သူတို့အတွက် အဆင်မပြေတာကို သူက သိတော့ သူ့အိမ်ကို ကျောင်းကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင် ဖွင့်ဖို့ နေရာရှာပေးတာလည်း သူပဲလေ။ ဒီနှစ်မှာ ဘုရားစာမိဘ ဆက်ဆံရေး တရားဝင် လုပ်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး သူက တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတော့ ကလေးတွေက သူ့ဘေးမှာ နေချင်တာ သဘာဝကျပါတယ်။ ချင်းပိုင်နဲ့ ကျွန်မမှာလည်း ဘယ်လိုကန့်ကွက်ချက်မှ မရှိပါဘူး။"
သူမရဲ့ ရှင်းပြချက်ကြောင့် တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပါတော့တယ်။ အဲဒီဆက်ဆံရေးက နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကျိုးရှိပြီး အဘိုးဝမ်မှာလည်း ဘယ်သူမှ မရှိတော့တာကြောင့် ကောင်လေးတွေ ရှိနေတာက သူ့အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရစရာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေပါတယ်။
"သူတို့ ဟိုမှာပဲ နေတာက မှန်ပါတယ်" လို့ အဖေကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထောက်ခံပါတယ်။
"အကြီးမ၊ ဒုတိယမနဲ့ တတိယမတို့ရေ၊ ခင်ဗျားတို့လည်း အိမ်ပြန်ပြီး ညစာ ပြင်ကြတော့လေ။ ကျွန်မတို့လည်း ညစာ စတင်ပြင်ရတော့မှာမို့လို့ မထိန်းတော့ပါဘူးနော်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက်နဲ့ ပြောပါတယ်။
အမျိုးသမီးတွေလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ သမီးတွေဖြစ်တဲ့ ကျိုးလျူနီနဲ့ ဝူနီတို့ကို ခေါ်ကာ ပြန်သွားကြပါတယ်။
သူတို့ ထွက်သွားကြတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့က အမေကျိုးဘက်ကို လှည့်ပြီး "အမေ၊ ကျိုးလျူနီက တော်တော်လေး စူးရှလာပါလား။ သူ့စကားတွေက တကယ် နားထောင်လို့ မကောင်းဘူး" လို့ ပြောပါတယ်။
သူမအနေနဲ့ စတုတ္ထချွေးမတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် တူမတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာမှာ အားစိုက်ထုတ်မှု သိပ်မလုပ်ရပေမဲ့ နှစ်တိုင်း လက်ဆောင်တွေ ယူလာပေးပြီး လုပ်နိုင်တာနဲ့ ကူညီပေးခဲ့တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးလျူနီရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒါတွေက တာဝန်ဝတ္တရားတစ်ခုလို ဖြစ်နေပါတယ်။
"လျူနီ့စကားတွေကို ရင်ထဲမထားပါနဲ့" လို့ အမေကျိုးက မြေးမဖြစ်သူရဲ့ အပြုအမူကို အရေးမစိုက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောပါတယ်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ သားဖြစ်သူဘက်ကို လှည့်ပြီး "ချင်းပိုင်၊ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်က တကယ်ရော အဆင်ပြေရဲ့လား" လို့ မေးပါတယ်။
"အရမ်း အဆင်ပြေပါတယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ဖြေပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ ညစာ စတင်ပြင်ဆင်နေပါတယ်။ အမေကျိုးက သံသယ မကင်းသေးတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဆက်ပြောပါတယ် - "သေချာလို့လား၊ သားတို့ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း မပြောကြဘူး မဟုတ်လား။ မင်းတို့အဖေနဲ့ ငါ ဒီနှစ် ငွေတွေ အများကြီး စုမိထားတယ်။ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် အဲဒါတွေကို ယူသွားပြီး မြို့တော်မှာ ဒါဝါတို့အတွက် စာဖတ်စရာ ပစ္စည်းတွေ ပိုဝယ်ပေးလိုက်ပါကွယ်။"
ကျိုးချင်းဟဲ့က ရရမလား ငိုရမလား မသိအောင် ဖြစ်သွားပါတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲကနေ နားထောင်နေတဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ နူးညံ့သွားပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူမရဲ့ ယောက္ခမဟာ တစ်ခါတလေ ဝေဝါးနေတတ်ပေမဲ့ သူမအနေနဲ့ သနားချစ်ခင်မိစမြဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဘိုးအိုနဲ့ အဘွားအိုတို့က သူမတို့မိသားစုကို - သူမရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ သားသုံးယောက်ကို ဘက်လိုက်တယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်။ သူမလည်း တစ်ဖက်သားထဲမှာ ပါနေတာကြောင့် သူမရဲ့ ဘဝကို မနှောင့်ယှက်သမျှ ကိစ္စသေးသေးလေးတွေကို သူမ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာပြီး "ချင်းပိုင်ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်က တော်တော်လေး အမြတ်အစွန်း ထွက်ပါတယ်။ ဝင်ငွေက လစာတစ်ခုထက် မနည်းပါဘူး။ အဖေနဲ့ အမေ၊ ခင်ဗျားတို့ ပြင်ဆင်ထားကြတော့။ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ကျွန်မတို့နဲ့အတူ မြို့တော်ကို လိုက်ခဲ့ကြမယ် မဟုတ်လား" လို့ ပြောပါတယ်။
ဥယျာဉ်ပါတဲ့ အိမ်ကြီးက အမြဲတမ်း လူမနေဘဲ ခါလီ ဖြစ်နေလို့ မဖြစ်ပါဘူး။ မိသားစုဝင်တွေ နေထိုင်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။
"နောင်နှစ် မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ရမယ် ဟုတ်စ" လို့ အမေကျိုးက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးပါတယ်။
"ဟိုဘက်မှာ မတည်ငြိမ်သေးပါဘူး။ မသွားနဲ့တော့" လို့ အဖေကျိုးက ထပ်ပြောပါတယ်။ သူတို့က အငယ်ဆုံးသားကို မကူညီနိုင်ကြတော့တာကြောင့် ဟိုဘက်ရောက်ပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ချင်ကြပါဘူး။ ဒါ့အပြင် စကားပြောဆိုရာမှာ အသံထွက် ကွာခြားသွားမှာကိုလည်း စိုးရိမ်နေကြပါတယ်။
"မင်းတို့အဖေက မြို့တော်စကားကို မပြောတတ်လို့ စိုးရိမ်နေတာပါ" လို့ အမေကျိုးက ရှင်းပြပါတယ်။
"ကျွန်မတို့ရဲ့ အသံထွက်က သူတို့နဲ့ တော်တော်လေး နီးစပ်ပါတယ်။ နားလည်လို့ ရပါတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က တန်ပြန်ပြောပါတယ်။ "ရောက်သွားတာနဲ့ ခင်ဗျားတို့လည်း မကြာခင် တတ်သွားမှာပါ။ ခင်ဗျားတို့အတွက် ဥယျာဉ်ခြံနဲ့ အိမ်တစ်လုံး ရှာထားပြီးပါပြီ။ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် တစ်လကို ငါးယွမ်နဲ့ပဲ ငှားဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ အရမ်းလည်း ကျယ်ဝန်းပါတယ်။ ပြောင်းသွားပြီးတာနဲ့ ချင်းပိုင်ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်း လုပ်ခိုင်းလို့ရမယ်၊ ကြက်ခြံလည်း ဆောက်လို့ရမယ်။ လမ်းလျှောက်ထွက်လို့ရတာပေါ့၊ လမ်းပျောက်သွားရင်တောင် မြေးသုံးယောက်ကို လှမ်းအော်ခေါ်လိုက်ုံပေါ့ရှင်။ ဘာများ စိုးရိမ်စရာ ရှိလို့လဲ"
အမေကျိုးရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ထင်ရှားစွာပဲ တုန်လှုပ်သွားပါတယ်။
"တစ်လကို ငါးယွမ် ဟုတ်လား" လို့ အဖေကျိုးက မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပါတယ်။ "ဈေးကြီးလှချည်လား"
"မကြီးပါဘူးရှင်။ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်က ငွေတွေအများကြီး ဝင်ပါတယ်။ အိမ်ငှားခက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဓိကက ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ကျန်းမာရေးနဲ့ နေထိုင်ရေးပါပဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ပြောပါတယ်။
"ဟိုမှာ သွားနေကြပါ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်ကလည်း ဝင်ပြောပါတယ်။
"နောင်နှစ်ကျမှပဲ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" လို့ အဖေကျိုးက တိုက်ရိုက်တော့ မငြင်းဘဲ ပြောပါတယ်။
အမေကျိုးကတော့ သွားချင်စိတ် ပေါ်နေပေမဲ့ ခင်ဗျားဖြစ်သူကို အားနာနေတာကြောင့် ကွေ့ဝိုက်ပြီး "အိမ်မှာ ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ။ အဲဒီထဲက နည်းနည်းပါးပါး ရောင်းလိုက်ကြမလား" လို့ ဆိုပါတယ်။
"ချင်းပိုင်၊ မနက်ကျရင် မြို့ကို နည်းနည်း သယ်သွားပြီး ရောင်းလိုက်ပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဘက်ကို လှည့်ပြီး ပြောပါတယ်။ အဘိုးအိုနဲ့ အဘွားအိုတို့ ပိုကောင်းတဲ့ စောင့်ရှောက်မှု ရရှိဖို့ မြို့တော်ကို ခေါ်သွားဖို့ သူမမှာ အကြံအစည် ခိုင်မာနေပါပြီ။
"တကယ်တော့ ဒါဝါရဲ့ ဦးလေးက မနက်ကျရင် ကြက်တွေ လာသိမ်းမှာလေ။ ချင်းပိုင်လည်း သူ့နဲ့အတူ လိုက်သွားလို့ ရတာပေါ့" လို့ အမေကျိုးက အကြံပေးပါတယ်။
"ကျွန်မရဲ့ တတိယအစ်ကိုက ကြက်တွေ လာသိမ်းမှာ ဟုတ်လား။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က အစားအသောက်တွေကို စားပွဲပေါ်တင်ရင်း အံ့သြစွာ မေးပါတယ်။
"မင်း မသိသေးဘူးလား။ ဒါဝါရဲ့ ဦးလေးက အောင်မြင်မှု ရသွားပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရှာနိုင်နေပြီလေ" လို့ အမေကျိုးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောပါတယ်။