"အများကြီး ပိုကောင်းလာပြီ" လို့ အဘိုးဝမ်က အားအပြည့်နဲ့ ပြန်ပြောတယ်။
မအဒေါ်က ဝမ်းသာသွားတယ်။ အိမ်ပြန်ပြီး သူမရဲ့ခင်ပွန်းအတွက် ထမင်းချက်ဖို့ အချိန်စေ့နေပြီဖြစ်လို့ "ကဲ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူးရှင်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို "မြင်လိုက်လား၊ ကျမပြောတာ မမှားဘူးမို့လား။ သားသမီးခံယူတယ်ဆိုတာ ဘလောက်တောင် ကောင်းလိုက်သလဲ။ ကိုယ့်ရင်သွေးကိုယ်မွေးထားသလိုပါပဲလား" လို့ ပြောပြတယ်။
ဦးလေးမက ရင်ထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ လှိုင်းထသွားတယ်။ လူတွေ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ တကယ်တမ်း လိုချင်တာက သားသမီးတွေ အနားမှာ ရှိနေဖို့ပါပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူ ရှိနေလိမ့်မယ်လေ။
အခု အဘိုးဝမ်ရဲ့ အခြေအနေက အဲဒီအတိုင်း မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့မှာ နေ့တိုင်း စောင့်ကြည့်ပေးနေတဲ့ ကျောက်ခိုင် ရှိတယ်၊ ညနေပိုင်းဆိုရင်လည်း သူတို့အိမ်မှာ စားလို့ရတယ်။ လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရေခပ်ပေးဖို့ လိုရင်တောင် သူ တောင်းဆိုစရာမလိုဘဲ အသင့်ရှိနေတယ်။ သားသမီးခံယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာဟာ အချိန်ကိုက်ပါပဲလို့ ဦးလေးမက ခံစားရတယ်။ သူတို့က သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးတာ သဘာဝကျတာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။
မအဒေါ်က ဒီကိစ္စကို သူမရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတွေနဲ့လည်း ဆွေးနွေးခဲ့တယ်။ မိတ်ဆွေတွေ အားလုံးကလည်း သားသမီးခံယူတာဟာ မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်ဖြစ်တယ်လို့ သဘောတူကြတယ်။
"အဘိုးဝမ်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိပြီး အငှားချထားတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကျယ်ကြီး ပိုင်ဆိုင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘဲနေမလဲ။ သူတို့က ဟိုလူ့ပစ္စည်းတွေကို လိုချင်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့" လို့ တချို့က တိုးတိုးတိတ်တိတ်နဲ့ အမြင်အမျိုးမျိုး ပြောဆိုကြတယ်။ ဆရာမလင်နဲ့ သူမရဲ့ခင်ပွန်းက တွက်ချက်တတ်ကြပြီး အဘိုးဝမ်ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို တည့်တည့်ကြီး ပစ်မှတ်ထားနေကြတာ ဖြစ်တယ်လို့ သူတို့က ယူဆကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ လူအများစုကတော့ ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိကြပါတယ်။ ဒီလူငယ်တွေက သူ့ရဲ့အိုမင်းတဲ့အရွယ်မှာ စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိကြတယ်ဆိုရင် သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို သူ့ရဲ့သားသမီးခံတွေဆီ ပေးခဲ့တာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ မွေးလာတုန်းက ဘာမှပါမလာဘဲ သေသွားတဲ့အခါမှာလည်း ဘာမှ ယူသွားလို့ မရဘူးလေ။ သိမ်းဆည်းစုဆောင်းထားလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမှာလဲ။ ရှေးစကားပုံအရဆိုရင် ဒီအရွယ်ရောက်နေတဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်က တပါးသူတွေ သူ့ပစ္စည်းကို လိုချင်မှာကို မကြောက်ပါဘူး၊ လူတွေ စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် သူ့လက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိမှာကိုပဲ ကြောက်တာပါ။
လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က မြို့တော်မှာ မိသားစုရှိချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ။ အဘိုးဝမ်ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုဖြစ်စေ၊ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကိုဖြစ်စေ တကယ်တမ်း မက်မောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရပ်တည်နိုင်စွမ်း ရှိကြပါတယ်။
ဆောင်းတွင်းအလယ်ခေါင် ရောက်နေရင်တောင်မှ ကျိုးချင်းပိုင်ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ကတော့ အမြဲတမ်း အောင်မြင်နေဆဲပါပဲ။ လုပ်ငန်းလုပ်လာတာ တစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်လို့ သူက ခိုင်မာတဲ့နာမည်ကောင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။ လူတွေက တခြားအစားအစာတွေကို စားချင်ရင်တော့ တစ်ခြားဆိုင်သီးသန့်တွေကို သွားကြပေမဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သူ့ဆိုင်က သူတို့ဦးနှောက်ထဲ ပထမဆုံး ပေါ်လာတဲ့ဆိုင်ပါပဲ။ ဒီဆိုင်ကနေ တစ်လကို ယွမ်သုံးရာနီးပါး အမြတ်အစွန်း ထွက်ပါတယ်။
ဒီလို ကြီးမားတဲ့ ဝင်ငွေရှိတာကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင်က မနက်တိုင်း ခြောက်နာရီမထိုးခင် အိပ်ရာထပြီး ဆိုင်ကို သွားပါတယ်။ ဆိုင်ရယ်၊ တောင်ပိုင်းနဲ့ ဟိုင်စီးကို တစ်နှစ်ကို နှစ်ကြိမ် သွားရောက်တာတွေယ်ကြောင့် မိသားစုဝင်ငွေက အတော်လေး ထိုက်ထိုက်တန်တန် ရှိပါတယ်။ အဘိုးဝမ်ရဲ့ အခြေအနေနဲ့တော့ ဘယ်လိုမှ မတူပါဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ကောလာဟလတွေကို လိုက်ပြီး တုံ့ပြန်မနေပါဘူး၊ အဲဒါတွေကို သိပ်လည်း ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဘဝကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက် လည်ပတ်နေပါတယ်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဝက်သားခြောက်နဲ့ ဝက်အူချောင်းလုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး ရာသီဖြစ်တဲ့ ဒီဇင်ဘာလကို ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။ ဝက်အူချောင်း သွပ်သွပ်ရတာက အလုပ်ရှုပ်လွန်းလို့ လင်ချင်းဟဲ့က အလုပ်မရှုပ်ချင်တာနဲ့ ဝက်သားကို ဆားနယ်ပြီး ဝက်သားခြောက် လုပ်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမက ဝက်သားခြောက်တွေကို အခြောက်ခံဖို့ ကျိုးချင်းပိုင်ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတယ်။ အရမ်းကို စားချင်စရာကောင်းနေတော့ ဖောက်သည်အများစုက ဒါတွေကို ရောင်းဖို့လားလို့ လာမေးကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရောင်းဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့သိပ်ပြီး မလုပ်ထားဘဲ ပိဿာဆယ်ဝက်လောက်က ခဏချင်းနဲ့ ကုန်သွားမှာမို့လို့ပါ။ ဒါတွေက မိသားစုအတွက် သက်သက်ပါပဲ။
လာပါပွဲတော် (Laba Festival) ရက်တွေမှာ ကျိုးချင်းပိုင်က လပါယာဂု (Laba porridge) အိုးတစ်အိုး ချက်လိုက်ပြီး မိသားစုလိုက် မနက်စောစောထကာ အတူတကွ သုံးဆောင်ကြတယ်။
"ဒီနှစ်ကျရင် သားတို့သုံးယောက်က ဒီမှာပဲနေပြီး အဘိုးခံနဲ့အတူ နှစ်သစ်ကို ဖြတ်သန်းကြမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့နဲ့အတူ မူလဇာတိကို လိုက်ခဲ့ကြမှာလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က သူမရဲ့ သားသုံးယောက်ကို မေးတယ်။ ကျောင်းပိတ်ရက်က တစ်လရဲ့ တစ်ဝက်ပဲ လိုတော့ပြီး လက်မှတ်တွေကို ကြိုတင်ဘွတ်ကင်လုပ်ထားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
"သားတို့ ဒီမှာပဲ အဘိုးခံနဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူးပွဲ ကျင်းပတော့မယ်" လို့ ကျိုးရွှမ်က ပြန်ဖြေတယ်။ "အမေတို့ ပြန်သွားရင် အဘိုးနဲ့ အဘွားဆီကို သားတို့ရဲ့ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်စကားလေးပါ ပါးလိုက်ပေးပါ"
ကျိုးကွေ့လိုင်ကလည်း သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ကျိုးခိုင်ကလည်း သူတို့ရဲ့ အဘိုးခံကို နှစ်သစ်ကူးအချိန်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ အဘိုးအတွက် အရမ်းကို အထီးကျန်နေလိမ့်မယ်လေ။
"ကဲ ဒါဆိုလည်း ဒါပါပဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ညွှန်ကြားတယ်။ "သားတို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ကြ။ အဖေနဲ့အမေကတော့ (၂၀) ရက်နေ့မှာ ပြန်မယ်။ ဆိုင်ကို ဆက်ဖွင့်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ (၂၅) ရက်နေ့အထိ ဖွင့်လို့ရတယ်။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာတော့ အဘိုးခံကို ခေါ်ပြီး အပြင်လျှောက်လည်ပေးကြဦး"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" လို့ သားသုံးယောက်စလုံးက သဘောတူလိုက်ကြတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့က အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "သားတို့က အိမ်တောင် မလွမ်းကြဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် အိမ်နဲ့ ဝေးနေရလို့ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေတာမျိုး မရှိဘူးလား"
"မရှိပါဘူး" လို့ သားသုံးယောက်က ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ မိဘတွေဆီကနေ "ဖိအားနဲ့ ရိုက်ခတ်မှုတွေ" ကို ခံခဲ့ရပြီးနောက်မှာ ဒီညီအစ်ကိုသုံးယောက်က အရမ်းကို ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်နိုင်စွမ်းရှိပြီး လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေနိုင်လာကြပါပြီ။ သူတို့က မြို့တော်မှာ နှစ်သစ်ကူး ကျင်းပနေတာပဲလေ၊ တစ်မျိုးကြီးဖြစ်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မိဘတွေက ပွဲတော်ပြီးတာနဲ့ ခဏအကြာမှာ ပြန်လာကြမှာပဲ — တစ်လတောင် ပြည့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
(၂၀) ရက်နေ့ ရောက်လာတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ အိမ်ပြန်ဖို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြတယ်။ ပိုက်ဆံရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ သူတို့က နှစ်သစ်ကူးအတွက် အမြဲတမ်း အိမ်ပြန်တတ်ကြပါတယ်။ ကလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း သူတို့သဘောအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ မပြန်ချင်ဘူးဆိုရင် မပြန်ဘဲ နေလို့ရပါတယ်။
လမ်းခရီးမှာ လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ဟိုင်စီးကို ဝင်ပြီး လျှောက်လည်ကြတယ်။ လမ်းမတွေကို သူမ ဘယ်လောက်တောင် ကျွမ်းကျင်နေတယ်ဆိုတာကို သတိထားမိသွားတဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်က "ဒီကို ဘယ်နှစ်ခါလောက် ရောက်ဖူးတာလဲ" လို့ မေးတယ်။
"နှစ်ခါ သုံးခါလောက်ပေါ့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က စဉ်းစားစရာမလိုဘဲ ဖြေလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားတာကို သတိထားမိသွားတဲ့အခါမှ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဆက်လျှောက်သွားတယ်။ ဒီလူက စိတ်ဆိုးနေပြီဆိုတာ သိသာထင်ရှားနေပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့က သက်ပြင်းအသာချလိုက်ပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်သွားကာ "ရှင်က စကားပြောတဲ့ အနုပညာကို သင်ယူထားပြီး တော်တော်လေး ကောက်ကျစ်လာတာပဲနော်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ အထူးသဖြင့် သူမက သူ့ရှေ့မှာ ဘာခုခံကာકွယ်မှုမှ မရှိတာကြောင့် သူ့ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို တန်းပြီး ဝင်မိသွားခဲ့တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့က လက်မြှောက်အညံ့ခံလိုက်တယ်။ "နောင်ကျရင် ဘယ်သွားသွား ရှင့်ကို ခေါ်သွားမယ်။ ကျွန်မဘေးမှာ ရှင်မရှိဘူးဆိုရင် ဘယ် ဆုံးဖြတ်ချက်မှ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လုံးဝမချတော့ဘူး။ တကယ်လို့ ချိုးဖောက်ရင် ရှင့်သဘောအတိုင်း လုပ်လို့ရပြီ!"
ကျိုးချင်းပိုင်ရဲ့ တင်းမာနေတဲ့ မျက်နှာထား ပျော့ပြောင်းသွားတယ်။
ဒီနှစ်မှာ ဟိုင်စီးက အရင်နှစ်ကထက် ပိုပြီး ဖွံ့ဖြိုးစည်ကားနေတယ်လို့ ပြောရမယ်။ ကျိုးချင်းပိုင်ပါ သူမနဲ့အတူ ပါလာတာကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့လည်း အတော်လေး ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း နေခဲ့ပြီး နာရီအနည်းငယ်၊ ရေဒီယို နှစ်လုံးနဲ့ လျှပ်စစ်ပန်ကာ နှစ်လုံးပဲ ဝယ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ စျေးဝယ်စင်တာထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ သူမတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်၊ အဘိုးနဲ့အဘွားအတွက်၊ အဘိုးဝမ်နဲ့ သားသုံးယောက်အတွက် အမျိုးမျိုးသော အဝတ်အစားသစ်တွေကို ဝယ်ယူပြီး ရှင်းပစ်လိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က အစုံလိုက် အသစ်နှစ်စုံစီနဲ့ အများဆုံး ရရှိသွားခဲ့ကြတယ်။ ကျန်တဲ့ပစ္စည်းတွေဖြစ်တဲ့ အဝတ်အစား၊ ဖိနပ်နဲ့ ခါးပတ်တွေကတော့ ပြန်ယူလာပြီး ရှန်ယွီကို ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ဟိုင်စီးမှာ တစ်ရက်သာ အနားယူပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောမှာ ဆက်ပြီး ထွက်ခွာခဲ့ကြတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ လင်ချင်းဟဲ့က ပစ္စည်းတွေကို ရှန်ယွီကို ပေးလိုက်တယ်။ လျှပ်စစ်ပန်ကာ တစ်လုံးနဲ့ ရေဒီယို နှစ်လုံးကိုတော့ သူတို့ ဆီမှာပဲ သိမ်းထားလိုက်တယ်— တစ်လုံးက အဘိုးနဲ့ အဘွားအတွက်ဖြစ်ပြီး သူတို့ သေချာပေါက် ကြိုက်နှစ်သက်ကြမှာ သေချာပါတယ်။ နောက်တစ်လုံးကတော့ လူတိုင်း ခေါက်ဆွဲစားရင်း ရေဒီယိုနားထောင်လို့ရအောင် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်အတွက် ဖြစ်ပါတယ်။ ကျန်တဲ့ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ရောင်းချလိုက်တယ်။
ရှန်ယွီက အရမ်းကို ဝမ်းသာသွားတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့က ပစ္စည်းတွေ အများကြီး—အထူးသဖြင့် ဈေးကြီးတဲ့ သားရေဖိနပ် အစုံလိုက်တွေကိုပါ ပြန်သယ်လာပေးတာကြောင့် သူမက ငွေအားလုံးကို တစ်ခါတည်းနဲ့ မပေးချေနိုင်ရှာဘူး။
"အခုတော့ တစ်ဝက်ပေးထားလိုက်ပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က သူမကို ပြောတယ်။ "နှစ်သစ်ကူးပြီးလို့ ငါတို့ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ပါဦး၊ ပြီးမှ ကျန်တာတွေကို ပေးပေါ့"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" လို့ ရှန်ယွီက ချက်ချင်းပဲ တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က နှစ်အစောပိုင်းတုန်းက တောင်ပိုင်းမှာ ဝယ်ခဲ့တဲ့ စက်ဘီးတွေကို စီးပြီး ကျိုးရှမေ့ဆီကို သွားကြတယ်။ ဟိုင်စီးမှာ ငွေကြေးတွေ အများကြီး ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ကတော့ သူမကိုယ်သူမ "သူတောင်းစား" လို့ပဲ ဆက်ပြီး ညည်းညူနေတုန်းပါပဲ။ သူမရဲ့ လျှို့ဝှက်နေရာထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး စုဆောင်းထားပြီးပြီဆိုပေမဲ့လည်း သူမက ငွေကြေးပြတ်လပ်နေသလို ခံစားရတုန်းပါပဲ။ သူမမှာ ကမ္ဘာကြီးကို သိမ်းပိုက်လိုတဲ့ ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီးမားမား မရှိပေမဲ့ အိမ်ခြံမြေတွေမှာ ပိုပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်ပြီး အငြိမ်းစားယူတဲ့အခါ ငှားရမ်းခတွေ ကောက်ခံချင်တယ်၊ အဲဒီနောက် သူမရဲ့ ချင်းပိုင်နဲ့အတူ ကမ္ဘာအနှံ့ လျှောက်သွားပြီး ဘဝကို ဖြတ်သန်းချင်ပါတယ်။ အခုအချိန်မှာ ပိုက်ဆံပိုမရှာဘူးဆိုရင် ဘယ်တော့ ရှာမှာလဲ။
ဒီနှစ်မှာ မိသားစုရဲ့ တစ်နှစ်ဝင်ငွေက ယွမ်နှစ်ထောင်ကျော်အထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ပါပြီ။ သုံးထောင်တောင် မပြည့်ပေမဲ့ ဒီခေတ်ဒီအခါအတွက်တော့ ဒါဟာ ကြီးမားလှတဲ့ ပမာဏတစ်ခုပါပဲ။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လစာနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင်တောင်မှ သူမ အိပ်မက်မက်နေတဲ့ ရਵਾထည်အိမ်မျိုးကို မဝယ်နိုင်သေးပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ဆက်ပြီး ကြိုးစားရှာဖွေနေရဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျိုးရှမေ့ဆီကို ရောက်သွားတဲ့အခါ သူမရဲ့ နေရာလေးက တော်လေးကို စည်ကားနေတယ်။ မူလက စတုရန်းမီတာ (၄၀) အကျယ်ရှိတဲ့ နေရာလေးက ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးအတွက်ဆိုရင် ကျယ်ဝန်းပေမဲ့ အခု ကလေးလေးယောက်နဲ့ဆိုတော့ ကျဉ်းကြပ်လာသလို ဖြစ်နေပါပြီ။
"စတုတ္ထအစ်ကို! စတုတ္ထအစ်မ!" ကျိုးရှမေ့က သူတို့ကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ အရမ်းကို ဝမ်းသာသွားတယ်။ ဆူချန်၊ ဆူရွှန်းနဲ့ တခြားကလေးတွေကလည်း ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို နှုတ်ဆက်ကြတယ်။
"လိမ္မာတဲ့ ကလေးတွေ၊ သွားပြီး သရေစာ စားကြရအောင်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က အိတ်တစ်အိတ်ကို ကမ်းပေးရင်း ပြောတယ်။
"ရှင်တို့နှစ်ယောက် အခုမှ ပြန်ရောက်တာလား။ ကလေးတွေ မပါလာဘူးလား" လို့ ကျိုးရှမေ့က မေးတယ်။
"ဟိုမှာ အဘိုးခံ တစ်ယောက် လက်ခံထားလို့လေ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ရှင်းပြတယ်။ "အဘိုးခံက အရမ်း အထီးကျန်နေလို့ ဆိုပြီး ညီအစ်ကိုတွေက နှစ်သစ်ကူးအတွက် ဟိုမှာပဲ ဆက်နေခဲ့ကြတယ်"
အချိန်က မွန်းလွဲသုံးနာရီကျော်ပဲ ရှိသေးပြီး ဆူဒါလင်က အလုပ်က မပြီးသေးပါဘူး။
"အဘိုးခံ တစ်ယောက် လက်ခံလိုက်တာလား" ကျိုးရှမေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူဘက်ကို လှည့်ကာ "စတုတ္ထအစ်ကို၊ မြို့တော်မှာ နေရတာ ကျင့်သားရပြီလား" လို့ မေးတယ်။
"ရပါပြီ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က အတိုချုပ် ပြန်ဖြေတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလိုက်တယ်။ "သူ့ကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိနိုင်ပါတယ်"
ကျိုးချင်းပိုင်က ဒီနှစ်ထဲမှာ ဝလာတယ်။ သူက လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘဲ ဆိုင်ရဲ့ စားဖိုမှူးအနေနဲ့ အနည်းဆုံး ပိဿာ (၂၀) လောက် ဝလာတာ သဘာဝပါပဲ။ သူ့မှာ ဗိုက်လေး အနည်းငယ် ထွက်လာခဲ့ပြီး အဲဒါကို လင်ချင်းဟဲ့က ထိုးစဆော့ရတာ နှစ်သက်ပါတယ်— ကျိုးချင်းပိုင်ကတော့ အဲဒီလုပ်ရပ်ကို သူမရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုတစ်ခုအနေနဲ့ပဲ အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ပါတယ်။
ကျိုးရှမေ့က ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ "စတုတ္ထအစ်ကိုက ဒီနှစ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ကိုယ်အလေးချိန် တက်လာတာပဲ။ ဆိုင်ကရော ဘယ်လိုနေလဲ" လို့ မေးတယ်။
"အရမ်းကို အဆင်ပြေပါတယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ဖြေတယ်။
"ကျွန်မရဲ့ လစာထက်တောင် မလျော့ပါဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ဖြည့်စွက်ပြောတယ်။
အတိအကျ ပမာဏကို ပြောပြနေစရာ မလိုပါဘူး။ သူမရဲ့ လစာလောက် ကောင်းတယ်လို့ ပြောရုံနဲ့တင် အောင်မြင်မှုကို ဖော်ပြဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။
"ဒါလင်ရဲ့ စက်ရုံက ဒီနှစ်မှာ သိပ်ပြီး မစည်ကားဘူးဖြစ်နေတယ်" လို့ ကျိုးရှမေ့က ပြောပြတယ်။
"နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်ပြန်ဖို့ စဉ်းစားထားကြလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က မေးတယ်။
"ဒီနှစ်တော့ ပြန်မှာပါ" လို့ ကျိုးရှမေ့က ပြောတယ်။
"မင်းရဲ့ မယားအစ်မအနေနဲ့ ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ဆိုတယ်။ "မင်းရဲ့ခင်ပွန်းမှာ မုန့်ဖုတ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုရှိတာပဲ၊ မြို့တော်ကိုသွားပြီး ဆိုင်ဖွင့်မယ်ဆိုရင် လုပ်ငန်းက ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားဟာတော့ အာမမခံနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဝင်ငွေကတော့ ဒီမှာထောက်တာထက် သေချာပေါက် ပိုကောင်းလာမှာပဲ"
"ဒါလင် ပြန်လာရင် ကျွန်မ သူနဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်ပါမယ်" ဟု ကျိုးရှက ခေါင်းညိတ်၍ ပြောသည်။ သူမသည် မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် အလွန် စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့မှာ ထိုနေရာတွင် ကြာရှည် မနေခဲ့ကြပေ။ မိသားစုအတွက် ကင်မွန်းထည့်ထားသော ဘဲကင်တစ်ကောင် ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် စက်ဘီးများကို စီးကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။