အခန်း (၂၉၉) - ဂရုစိုက်မှု
ဦးဝမ်မှာ ခြောက်သွေ့သောအချောင်းဆိုးရောဂါ ခံစားနေရသည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ စိုးရိမ်ပူပန်လာသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျိုးခိုင် အား ဦးဝမ်၏ တည်းခိုရာသို့ သွား၍ သူ၏ မွေးစားဘိုးဘွားဖြစ်သူနှင့်အတူ စောင့်ရှောက်နေရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အခန်းငယ်လေးဖြစ်သော်လည်း ကျိုးခိုင် မြေကြီးပေါ်တွင် အိပ်ရန်အတွက်မူ လုံးဝအဆင်ပြေပေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ နွေးနွေးထွေးထွေးရှိစေရန် လုံလောက်သော စောင်များနှင့် အိပ်ရာခင်းများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဦးဝမ်က ဒါက သာမန်အအေးမိရုံသာဖြစ်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးစရာမလိုကြောင်း အပြင်းအထန် ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က တင်းမာစွာ ပြောဆိုခဲ့ပြီး ကျိုးခိုင် ကလည်း သူ့ကို စောင့်ကြည့်လိုသည့်ဆန္ဒကို ဖော်ပြခဲ့သည်။
ထိုညတွင်ပင် ညဆယ့်တစ်နာရီခန့်၌ ဦးဝမ်မှာ ဖျားနာလာပြီး အဖျားတက်လာခဲ့သည်။
အဘိုးအိုမှာ အပူချိန်ကြောင့် စိတ်တွေ လေလွင့်မတတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျိုးခိုင် မှာ သတိရှိရှိ ရှိနေခဲ့သည်။ အဘိုးအို၏ အသက်ရှူကြပ်နေသံကို ကြားလိုက်ရသဦးချင်း သူချက်ချင်း ထခုန်လိုက်သည်။ သူစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ဦးဝမ်၏ နဖူးမှာ ပူကျစ်နေလေပြီ။
ကျိုးခိုင် က သူ့ကို ရေအနည်းငယ်သောက်ရန် ထူပေးပြီးနောက် သူ၏ မိခင် ချန်ထားခဲ့သော ဆေးဝါးများကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူ၏ မွေးစားဘိုးဘွားအား နွေးထွေးသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပေးပြီး စောင်ဖြင့် ရုံ့ပေးကာ ဆေးရုံဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်သွားခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က ကောင်လေး၏ ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာက အကျိုးကျေးဇူး ရှိလာသည်ကို ပြသနေပေသည်၊ ဆေးရုံသို့ ရောက်သည်အထိ အဘိုးအိုကို ကျောပိုးပြီး တစ်လမ်းလုံး သယ်ဆောင်လာခဲ့ရာ ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မှ အနည်းငယ်သာ မောဟိုက်နေခဲ့သည်။ ဆရာဝန်က သူ့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကို ချီးကျူးမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ဦးဝမ်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဆရာဝန်က သူ့အား ရေသွင်းပုလိတ် (အိုင်ဗီ) တပ်ပေးခဲ့သည်။ အဖျားကျဆေးကို ပေးပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ဆရာဝန်က နောက်ထပ် ဆေးဝါးများ ထပ်ပေးရန် မလိုအပ်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိရပြီး အဘိုးအို၏ အခြေအနေမှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ တည်ငြိမ်နေကြောင်း မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့မှာ နံနက်ပိုင်းတွင် ကျိုးခိုင် က ဝက်နံရိုးနှင့် ကြာစေ့ပြုတ်ရည် လာတောင်းသည်အထိ ထိုအခြေအနေကို မသိရှိခဲ့ကြပေ။ အဖြစ်အပျက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှသာ သူ အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားခဲ့သည့်အတွက် စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုတ်ရည်ကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဆိုင်ဖွင့်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးခိုင်၊ ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင် တို့ လိုက်ပါလျက် ဦးဝမ်ထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။
ဦးဝမ်က ပင်ပန်းနေပုံပေါ်သော်လည်း သူတို့ကို တွေ့ရသည့်အတွက် သိသိသာသာ ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။
"မင်းတို့အားလုံး အတန်းသွားတက်သင့်တယ်။ ငါ့မှာ ဘာမှမဖြစ်တော့ပါဘူး။ အဖျားလည်း ကျသွားပြီ" ဟု ဦးဝမ်က အပြုံးဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "ငါ ပြန်လို့တောင် ရပြီ၊ ဒါပေမဲ့ Xiao Kai က တစ်ချက်လောက် ဆက်နေပြီး စောင့်ကြည့်ဖို့ ပြောနေလို့လေ။"
"ဒီအတိုင်းတော့ ပြန်လို့မရဘူးလေ။ ခင်ဗျား အနည်းငယ်တော့ ဆက်စောင့်ကြည့်ခံရဦးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ လူတိုင်း ကျောင်းသွားရန် သို့မဟုတ် အလုပ်သွားရန် ရှိကြသဖြင့် မိသားစု မထွက်ခွာမီ သူ နံနက်စာကို အပြီးစားရန် သူမက အصرارလုပ်ခဲ့သည်။
သူတို့ ထွက်သွားကြစဉ် ဘေးချင်းကပ် ကုတင်ပေါ်မှ လူနာတစ်ဦးက "ဒါ မင်းရဲ့ သမီးလား ဒါမှမဟုတ် ချွေးမလား" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ချွေးမနဲ့ မြေးသုံးယောက်ပါ" ဟု ဦးဝမ်က အပြုံးဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။
"ခင်ဗျားက တကယ် ကံကောင်းတာပဲ" ဟု လူနာက မှတ်ချက်ချခဲ့သည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ မြေးအကြီးဆုံးက အရည်အချင်းရှိတဲ့ ကောင်လေးပဲ။ မနေ့ညက ခင်ဗျားကို ဒီအထိ အကုန် သယ်လာပေးတယ်လေ။"
"သူက အရပ်ရှည်ပေမဲ့ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်" ဟု ဦးဝမ်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "သူက တော်တော်လေး လိမ္မာရေးခြားရှိတဲ့ ကောင်လေးပါ။ ငါ့ကို သူ့ဘာသာ ဆက်မစောင့်နဲ့လို့ ပြောတာတောင် သူက အလကားမနေဘဲ တောင်းဆိုနေတာ။ သူ့မိခင်ကလည်း သူ့ကို စောင့်ကြည့်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။ အခု ပြန်တွေးကြည့်ရင် ငါ အဲ့လောက်တောင် ဖျားခဲ့တာကို တွေးမိပြီး တကယ် ကြောက်မိတယ်"
"ခင်ဗျား ကျုပ်တို့အရွယ် ရောက်လာပြီဆိုရင်တော့ အိုမင်းလာပြီဆိုတာ ဝန်ခံရလိမ့်မယ်။ အလွန်အမင်း မပင်ပန်းစေနဲ့တော့။ ဆေးရုံကို အချိန်မီ ရောက်လာတာ ကံကောင်းတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် အဲ့လောက်နဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်ကောင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု လူနာက ပြန်လည်ပြောကြားခဲ့သည်။
ဦးဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ နောင်ဆိုရင် ပိုပြီး သတိထားရတော့မှာပဲ။"
နာဖျားခြင်းက တောင်ပေါ်တက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူပြီး ကြိုးမျှင်ကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟူသော ရှေးစကားပုံ ရှိသော်လည်း ကျိုးခိုင် ၏ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုနှင့် အချိန်မီ သောက်ရသည့် ဆေးဝါးများကြောင့် ဦးဝမ်၏ စိတ်ဓာတ်မှာ နောက်တစ်ရက်တွင် အတော်လေး ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူက ဆေးရုံ၏ ပိုးသတ်ဆေး အနံ့ကိုမူ သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။
ကျိုးခိုင် တွင် ထိုမနက်က အတန်းနှစ်တန်း ရှိခဲ့သော်လည်း ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်တွင် ဆေးရုံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဦးဝမ်က ဆေးရုံဆင်းရန် တောင်းဆိုသည့်အခါ ကျိုးခိုင် က ချက်ချင်း လက်မခံခဲ့ပေ။ "ဘိုးဘိုး၊ သမားတော်ကို အရင် သွားမေးပါရစေဦး။"
ထွက်ခွာရန် လုံခြုံကြောင်း အတည်ပြုပေးခဲ့သည့် ဆရာဝန်နှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် ကျိုးခိုင် က သူ့ကို တည်းခိုခန်းဆီသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။
အဘိုးအိုကို အိပ်ရာပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေပြီးနောက် ကျိုးခိုင် က ပန်းသီးအချို့ ဝယ်လာပြီး သူ့အတွက် အခွံစတင်ခွာပေးခဲ့သည်။ "ဘိုးဘိုး၊ ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းကျရင် ဘာစားချင်လဲ။"
"ငါ့ရဲ့ အစားအသောက်စားချင်စိတ်က နည်းနည်းလေး နည်းနေတယ်၊ ဘာမှ သိပ်မစားချင်ဘူး" ဟု ဦးဝမ်က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
"ခင်ဗျားမှာ ဘာမှ သတ်သတ်မှတ်မှတ် မရှိဘူးဆိုရင်တော့ တရုတ်နံနံနဲ့ ဝက်သား မုန့်ညှပ်ထုပ် လုပ်ကြတာပေါ့" ဟု ကျိုးခိုင် က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မွန်းတည့်ကျရင် သွားယူပြီး တစ်ပွဲ လာပို့ပေးမယ်။"
"မနေ့ညက မင်းတို့ တကယ် ငါ့ကို လန့်သွားစေတာပဲ" ဟု ကျိုးခိုင် က ဖြည့်စွက်ပြောခဲ့သည်။ "ဘိုးဘိုးက အလွန်အမင်း ဖျားနေတာ။ အမေ ပေးခဲ့တဲ့ ဆေးက တကယ်ကို ထိရောက်ပါတယ်— ဆေးရုံရောက်တဲ့အချိန်မှာ ဘိုးဘိုးရဲ့ အဖျားက ကျစပြုနေပြီလေ။"
"မင်းတို့အမေက အဲ့ဒီဆေးကို ဘယ်က ဝယ်ခဲ့တာလဲ" ဟု ရလဒ်များကို အထင်ကြီးလေးစားမိသဖြင့် ဦးဝမ်က မေးမြန်းခဲ့သည်။
"ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိဘူး။ သူက တောင်ပိုင်းမှာ ဝယ်ခဲ့တာလို့ ပြောတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဘိုးဘိုး ဆေးထပ်သောက်ချင်သေးလား။"
"မသောက်တော့ဘူး၊ ငါ အိပ်တော့မယ်" ဟု အားအင်ကုန်ခမ်းနေဆဲဖြစ်သော ဦးဝမ်က ပြောခဲ့သည်။
ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ စောင့်ကြည့်နေစဉ်အတွင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ဖတ်ကာ ဘေးတွင် ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ အတန်းများ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဝင်လာပြီး သူတို့ လုံလုံခြုံခြုံ ပြန်ရောက်လာကြပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ ပို၍ စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။ ဆေးရုံကနေ ဆင်းလာနိုင်လောက်အောင် တည်ငြိမ်နေပြီဆိုသည့် အချက်က ကောင်းမွန်သော လက္ခဏာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ကျိုးခိုင် က သူမနှင့် တွေ့ဆုံရန် တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ "မွေးစားဘိုးဘိုး ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု သူမက မေးမြန်းခဲ့သည်။
"တော်တော်လေး တည်ငြိမ်နေပါပြီ။ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး" ဟု သူက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
"မင်းမှာ ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း အတန်းတွေ ရှိသေးလား။"
"အရေးကြီးတဲ့ အတန်းတစ်တန်းတော့ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျန်တာတွေ ကျော်သွားလည်း ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောခဲ့သည်။
"ဒါဆိုရင် အရေးကြီးတာကို သွားလိုက်ပြီး ကျန်တာတွေကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လေ့လာလိုက်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ "မွေးစားဘိုးဘိုးကို တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ လိုတယ်လေ။"
ဒုတိယထပ်တွင် ဖောက်သည်များကြောင့် ဆူညံနေတတ်သဖြင့် ဦးဝမ်ကို မုန့်ညှပ်ထုပ်ဆိုင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သူ၏ တည်းခိုခန်းတွင် အနားယူခြင်းက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။
ကျိုးခိုင် က သဘောတူခဲ့သည်။ ဦးဝမ်မှာ ငါးရက်တိုင်တိုင် ဖျားနာနေခဲ့သော်လည်း ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့ နံနက်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဘိုးဘိုး၊ ဘာလို့ ဒီလောက် စောစောထနေတာလဲ" ဟု မနက်ခင်း ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်ရေး ပြေးလွှားခြင်းမှ ပြန်လာသည့် ကျိုးခိုင် က မေးမြန်းခဲ့သည်။ နောက်တစ်နှစ်တွင် စစ်တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် သူက နေ့စဉ် စောစောပိုင်းတွင် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ့ရဲ့ အရိုးအိုတွေက ပျောက်ကင်းသွားပြီလေ" ဟု ဦးဝမ်က မြူးကြွနေသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "အိပ်ရာပေါ်မှာ ဆက်လှဲနေရင် သံချေးတက်ကုန်တော့မှာပေါ့။"
"ဒါဆိုရင် နံနက်စာစားဖို့ ဆိုင်ကို သွားကြရအောင်" ဟု ကျိုးခိုင် က အကြံပြုခဲ့သည်။
ထိုနှစ်ဦးသား မုန့်ညှပ်ထုပ်ဆိုင်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ နံနက် ၆ နာရီ ၄၀ မိနစ်သာ ရှိသေးသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ငယ်ရွယ်သူများမှာ ရောက်မလာသေးသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် ကမူ ခြောက်နာရီတည်းက အလုပ်တွေ ရှုပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
စကားနည်းပါးသော ထိုအမျိုးသားက မိသားစု၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို တိတ်တဆိတ်ဖြင့် ငြီးငြူခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက် ထမ်းဆောင်နေခဲ့သည်။ သူက ဇနီးသည်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လီလီပန်းဥ၊ ကြာစေ့ နှင့် နံရိုးပြုတ်ရည်တို့ကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ကြက်သွန်ဖြူ အချဉ်စိမ်၊ ဘဲဥအ鹹်တို့နှင့်အတူ တည်ခင်းပေးထားခဲ့သည်။
"အော်၊ ဦးဝမ်၊ ခင်ဗျား သက်သာသွားပြီလား"
ဈေးဝယ်ပြီးနောက် အိမ်ပြန်လာနေသော မာဒေါ်ကြီးက ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် ဆန့်ဆန့်တန်းတန်း ရှိနေသော ဦးဝမ်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးဖြီးသွားခဲ့လေသည်။