မြို့တော်မှာ နေထိုင်ကြတဲ့ မိသားစုဝင်တွေအနေနဲ့ အိမ်မှာရှိတဲ့ လူကြီးတွေ ဘာတွေတွေးနေကြလဲဆိုတာကို မသိကြပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကတော့ အတော်လေး အဆင်ပြေပြေနဲ့ နေထိုင်နေကြပါတယ်။
ဥပမာအားဖြင့် ဒီနေ့မှာဆိုရင် ကျိုးခိုင် က အပြင်မှာ အလုပ်အနည်းငယ် ထပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံပိုရလာတာနဲ့ တရုတ်စတိုင် ဘဲကင်ကို ပါဆယ်ဝယ်လာခဲ့ပါတယ်။ မိသားစုဝင်တွေအားလုံး ဝိုင်းဖွဲ့ပြီး အတူတူ စားသုံးကြတာပေါ့။ ထမင်းစားပြီးသွားတဲ့အခါ အဘိုးဝမ်က သားသုံးယောက်ကို ခေါ်ပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်သွားပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့ကတော့ ဆိုင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ ပြင်ကြပါတယ်။
"ရေခဲမုန့် သွားဝယ်ပေးလေ။ နည်းနည်းမှ မစားပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်တောင်ခတ်ရင်း ပြောပါတယ်။
သူမရဲ့ "အဒေါ်" က မကြာသေးခင်ကမှ လည်ပတ်သွားခဲ့ပြီး သူမရဲ့ အစားအသောက် တပ်မက်မှုတွေကလည်း တော်တော်လေး ကြီးမားနေပါတယ်။ ရာသီဥတုကြောင့် ဒါမှမဟုတ် ထိုကာလအတွင်းမှာ တိတ်တဆိတ် စားချင်နေခဲ့ပေမဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် က ခွင့်မပြုပါဘူး။ သူမ ဘယ်လိုပဲ မစားပါဘူးလို့ ကတိပေးနေပါစေ၊ သူကတော့ တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ပါဘူး။ အဲဒီအစား သူမကို ပန်းသီးတစ်လုံး ဝယ်ကျွေးခဲ့ပါတယ်။
"နောက် နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင်လည်း အခုလိုမျိုး ဖြစ်နေဦးမှာပဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးလေးနဲ့ ပြောပါတယ်။ "အဲဒီအချိန် ရောက်လာရင် အရာရာက ပိုပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိလာမှာပါ၊ ပြီးရင် ကျွန်မတို့ အပြင်ထွက်ပြီး နေ့တိုင်း ပျော်ပျော်ပါးပါး လည်ပတ်လို့ရပြီပေါ့"
ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "ကျွန်မတို့ မြေးတွေပါ ခေါ်သွားကြတာပေါ့"
"ဘယ်သူ့မြေးတွေလဲ။ ငါက သူတို့ကို စတာပါ၊ ငါတော့ မွေးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ဘာသာ သူတို့ ကြီးပြင်းလာကြလိမ့်မယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောပါတယ်။ "ချွေးမတွေ အိမ်ထဲကို ရောက်လာတဲ့အခါ အဲဒါကို သေချာပေါက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြမယ်။ ကူညီပေးဖို့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်ကို ငါ ငှားပေးမယ်"
"ကောင်းပြီလေ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်ပါတယ်။
အောက်တိုဘာလ ရောက်လာတဲ့အခါ ဘဝက အရှိန်အဟုန်နဲ့ ရှေ့ဆက်သွားနေပါပြီ။ လဝက်လောက်ကတင် လင်ချင်းဟဲ့ က ခြံဝင်းပါတဲ့ အိမ်အပြင် ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကိုပါ ထပ်ပြီး ဝယ်ယူခဲ့ပါတယ်။ ဒီဆိုင်ခန်းသစ်က ကြီးတော့ မကြီးပါဘူး၊ စတုရန်းမီတာ ငါးဆယ်လောက်နဲ့ ခြောက်ဆယ်လောက်ပဲ ရှိပြီး ခေါက်ဆွဲဆိုင်လိုမျိုး အနားယူဖို့ ဒုတိယထပ်လည်း မပါပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တည်နေရာက အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့အတွက် ဈေးနှုန်းက ယွမ် ၂,၀၀၀ ပေးခဲ့ရပါတယ်။ အရင်က ခေါက်ဆွဲဆိုင် တစ်ဆိုင်လုံးအတွက် ယွမ် ၃,၀၀၀ ပဲ ပေးခဲ့ရတာကို စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒါက ကြီးမားတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ တွေဝေမနေဘဲ ဝယ်ယူခဲ့ပါတယ်။
တကယ်တမ်းမှာ သူမ အမှန်တကယ် လိုချင်တပ်မက်နေတာကတော့ သင့်တော်တဲ့ ဝင်းကျယ်အိမ် တစ်လုံး ဖြစ်ပါတယ်။ အတွင်းကွက်လပ်တွေ အများကြီးပါတဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အိမ်ကြီးမျိုးကိုတော့ သူမ မမျှော်ဝံ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်ငယ်လေးတွေကိုတော့ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဈေးကွက်ထဲမှာ ဘာမှ မရှိသေးပေမဲ့ သူမ အစိုးရိမ်ကြီး မနေပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ရောင်းချင်လာမှာကို သူမ သိထားပါတယ်။
သူတို့ လမ်းလျှောက်နေရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က "နှစ်စကတည်းက မြို့တော်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို သတိထားမိလား" လို့ မေးပါတယ်။
"အရာရာက ပိုပြီး လွတ်လပ်လာတယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သုံးသပ်ပြပါတယ်။
သူတို့ ပထမဆုံးနှစ်စမှာ ရောက်လာတုန်းက တင်းကျပ်မှုတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို သူ ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်မှာတော့ လမ်းတွေပေါ်မှာ စကတ်ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ အများကြီး ပိုများလာတာကို သူ သတိထားမိခဲ့ပါတယ်။ တချို့ဆိုရင် ရုရှားကနေ တင်သွင်းလာတဲ့ အထည်တွေနဲ့ ချုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး အတော်လေး ဖက်ရှင်ကျနေပါတယ်။ အဲဒါက လူအနည်းငယ်တောင် မဟုတ်ပါဘူး၊ အခုဆိုရင် ပုံမှန်လိုလို ဆုံတွေ့နိုင်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လပိုင်းလောက်ကတော့ ဒါမျိုးတွေ ရှားပါးခဲ့တာပါ။ ဒီနှစ်ရဲ့ တိုးတက်မှုက သာဓက အထင်အရှားပါပဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ရဲ့စောင့်ကြည့်မှုကို အပြုံးနဲ့ တုံ့ပြန်ပါတယ်။ သူတို့ အဲဒီနောက်မှာ နည်းနည်းထပ် လမ်းလျှောက်ပြီးမှ အိမ်ကို ပြန်လာကြပါတယ်။
ကလေးတွေ မပြန်လာသေးခင်မှာ လင်ချင်းဟဲ့ က အခန်းထဲကို ဝင်ပြီး မျက်နှာသစ် သန့်စင်ပါတယ်။ "နောင်ကျရင် ပြောင်းရွှေ့တဲ့အခါ သင့်တော်တဲ့ ရေချိုးခန်းတစ်ခုတော့ သေချာပေါက် ပါရမယ်" လို့ သူမက လန်းဆန်းလာပြီးနောက် ပြောပါတယ်။
"မင်းပြောတဲ့ အမျိုးအစား အိမ်မျိုးက ဘယ်တော့မှ ပေါ်လာမှာလဲ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က မေးပါတယ်။
သူ့ရဲ့မေးခွန်းက မသေချာမရေရာ ပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သူ ခေတ်မီ တိုက်ခန်းအိမ်ယာတွေအကြောင်း မေးနေမှန်း နားလည်ပါတယ်။ "အခုထိ မရောက်သေးပါဘူး" လို့ သူမက ပြန်ဖြေပါတယ်။ "ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ စောင့်ရမှာပေါ့"
လင်မယားနှစ်ယောက် ပန်ကာဖွင့်ထားရင်း တယ်လီቪဇီယံကို အတူတူ ထိုင်ကြည့်နေကြပါတယ်။ ညရှစ်နာရီမှသာ သားသုံးယောက် အပြင်ကနေ ပြန်ရောက်လာကြပါတယ်။
"မြန်မြန် စာကျက်တော့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းပါတယ်။
ငယ်တဲ့နှစ်ယောက်က စာကျက်ဖို့ သူတို့အခန်းထဲကို ဝင်သွားကြပါတယ်။ ကျိုးခိုင် က တက္ကသိုလ်ရောက်နေပြီဖြစ်လို့ စိတ်ပူစရာ အိမ်စာတွေ မရှိတော့ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ လည်း သူ့ကို ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး။
"မေမေ၊ သားတို့ သီတင်းကျွတ်ရက်မှာ ဘိုးဘိုးနဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ကြမယ်" လို့ ကျိုးခိုင် က ကြေညာပါတယ်။
"ပိုက်ဆံ လုံလောက်ရဲ့လား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးပါတယ်။
"သားကို ပိုက်ဆံ ၁၀ ယွမ်လောက် ထပ်ပေးပါဦး" လို့ သူက တောင်းဆိုပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဘက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ "မင်းအဖေဆီက သွားယူလိုက်"
ကျိုးချင်းပိုင် က တီဗီမျက်နှာပြင်ကနေ မျက်နှာတောင် မလွှဲပါဘူး။ "ဗီရိုဆီသွားပြီး ယူလိုက်တော့"
မိသားစုရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကလေးတွေဆီကနေ ဝှက်ထားတာမျိုး မရှိပါဘူး။ ကလေးတွေက ခိုးမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူတို့ သိကြပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝယ်စရာလည်း သိပ်မရှိပါဘူး။ ထို့အပြင် တောင်းဆိုမှုတွေက မဖြစ်သင့်တာမျိုး မဟုတ်သမျှကာလပတ်လုံး လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့က ကလေးတွေကို မုန့်ဖိုးပေးဖို့ ငြင်းပယ်လောက်အောင် ခေတ်နောက်မကျပါဘူး။
"ရေခဲသေတ္တာသာ ရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ" လို့ ကျိုးခိုင် က တွေးတောပြောဆိုပါတယ်။
"မေ့လိုက်တော့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ပြန်ပြောပါတယ်။ "ရေခဲသေတ္တာတစ်လုံးက ယွမ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကုန်တယ်။ အဲဒါက မင်းအဖေရဲ့ ခေါက်ဆွဲဆိုင် တစ်ဆိုင်လုံးထက်တောင် ပိုဈေးကြီးတယ်။ အဲဒီအစား ပန်ကာတစ်လက် ဒါမှမဟုတ် ရုပ်မြင်သံကြားတစ်လုံး ဝယ်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။ ငါတော့ ရေခဲသေတ္တာ မဝယ်နိုင်ဘူး"
သူမက အဲဒီလိုပိုက်ဆံမျိုးကို တခြားဆိုင်ခန်းတစ်ခုမှာ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ခြံမြေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်တာက ပိုသေချာပါတယ်။ ကျိုးခိုင် ကတော့ ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုံးပါတယ်။
နာရီလက်တံက ကိုးနာရီခွဲကို ရောက်လာတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က "မကြာခင် တီဗီပိတ်တော့" လို့ ပြောပါတယ်။
"နားလည်ပါပြီ" လို့ ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေပါတယ်။
သူ့မိဘတွေ အနားယူဖို့ အခန်းထဲ ဝင်သွားတာကို သူ ကြည့်နေလိုက်ပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် က နေ့တိုင်း မနက် ငါးနာရီခွဲဆို ထရတာကြောင့် သူက အစောကြီး အိပ်ရာဝင်လေ့ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိပ်ရာမဝင်ခင်မှာ သူ စာရင်းဇယားတွေကို ချိန်ကိုက် စစ်ဆေးပါတယ်။ သူက နေ့တိုင်း စာရင်းဇယားတွေကို သေချာတိကျစွာ မှတ်တမ်းတင်ပြီး လတိုင်းရဲ့ အဆုံးမှာ အသေးစိတ် တွက်ချက်လေ့ရှိပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ရဲ့ လေးနက်ပြီး စည်းကမ်းရှိတဲ့ အပြုအမူကို အမှန်တကယ် လေးစားအားကျပါတယ်။
"ဒီနှစ် အမြတ်အစွန်း ကောင်းကောင်းထွက်မယ်ဆိုရင် အဖေနဲ့အမေ နောက်တစ်ခါ လည်ပတ်လာတဲ့အခါ ဒီအိမ်မှာ လာနေလို့ရပြီ" လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
"ဒါ ငှားထားတာလို့ သူတို့ကို ပြောပြမယ်လေ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ဖြည့်စွက်ပြောပါတယ်။
ဒီလိုမျိုး နေရာမျိုးကို ဘယ်လိုတတ်နိုင်လဲဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခု သူ့ဇနီး လိုချင်နေမှန်း သူ သိပါတယ်။ ခေါက်ဆွဲဆိုင်တုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ ယုတ္တိဗေဒအတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ် - သူ့မိဘတွေကို သူတို့က အငှားနေတာပါလို့ ပြောပြဖို့ပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအိမ်က သူ့မိဘတွေအတွက် အလွန်သင့်တော်ပါတယ်၊ အသစ်စက်စက်ဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်လို့ရတဲ့ ဒါမှမဟုတ် လိုချင်ရင် ကြက်မွေးလို့ရတဲ့ ခြံဝင်းလေးလည်း ပါပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဘာကန့်ကွက်စရာမှ မရှိပါဘူး။ သူမက ကျိုးရှ ရဲ့အမေ အကြောင်းကို ထည့်ပြောလာပြီး သူမ မြို့တော်ကို လာချင်မလားလို့ တွေးတောမိပါတယ်။
"သူမ လာမှာပါ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောပါတယ်။ "မုန့်ဖုတ်ကုန်တွေ ရောင်းဖို့ ကျွန်မတို့ဆိုင်ကို သူတို့ကို ငှားပေးတာ မဆိုးပါဘူး"
"ကျွန်မတို့ဆိုင်တော့ မဟုတ်ဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။ "သူတို့ဘာသာသူတို့ နေရာသစ် ရှာခိုင်းလိုက်ပါ"
ကျိုးရှ ရဲ့အမေနဲ့ သူမရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အလွန်ကောင်းမွန်ပေမဲ့ နယ်နိမိတ် စည်းသတ်မှတ်ချက်တွေတော့ ရှိသင့်တယ်လို့ သူမ ယုံကြည်ပါတယ်။ သူမရဲ့ဆိုင်ကို ဇိမ်ခံကုန်ပစ္စည်းဆိုင် တစ်ဆိုင်အဖြစ် နောက်ပိုင်းမှာ ဖွင့်လှစ်ဖို့ သူမ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။ သူတို့ကို ကူညီပေးတာက ပြဿနာမရှိပေမဲ့ သူမရဲ့ပစ္စည်းတွေကို သုံးစွဲဖို့ အရမ်း အကျင့်ပါသွားရင် နောက်ပိုင်းမှာ အနေရခက်တာတွေ ဒါမှမဟုတ် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်တွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ တခြားနေရာမှာ တည်နေရာကောင်းတဲ့ ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ရှာပေးတာကတော့ သူမ ကူညီမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဆွေမျိုးတွေအနေနဲ့ စိတ်နာစရာတွေ မဖြစ်ရအောင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို သီးခြားစီထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။
"ကောင်းပြီလေ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သဘောတူလိုက်ပြီး ဘယ်တုန်းကမှ အလွန်အကျွံ စဉ်းစားတတ်သူ မဟုတ်ပါဘူး။
ရက်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါ ကိုးလပိုင်း ကိုးရက်မြောက် ပွဲတော် (Chongyang Festival) ရောက်ရှိလာပါတယ်။ အဲဒီမနက်မှာ ကျိုးချင်းပိုင် က ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ အပြင်ထွက်ခဲ့ပြီး အဘိုးကြီး ကြက်မတစ်ကောင်ကိုပါ ကံကောင်းထောက်မစွာ ဖမ်းမိခဲ့ပါတယ်။ ပွဲတော်အတွက် ကြက်စွပ်ပြုတ်နဲ့ မိသားစုကို အာဟာရဖြည့်ပေးဖို့ မနေ့ညကတည်းက သူ့ဇနီးက သူ့ကို ညွှန်ကြားထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း ဟင်းချက်တဲ့ တာဝန်ကို ယူထားပြီးဖြစ်တာကြောင့် တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်လာပါပြီ။ နေ့လယ်ခါ ရောက်တဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါင်ကြီးတစ်ချောင်းနဲ့ မွှေးကြိုင်နေတဲ့ ကြက်စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို အရသာခံ စားသုံးနေပါပြီ။ သူမက ဘာမှ မနှမြောဘဲ အစားအသောက်ကို ကျေနပ်အားရစွာ စားသုံးလိုက်ပါတယ်။
နောက်ထပ် ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းကိုတော့ အဘိုးဝမ် မလာဘဲ အပြင်မှာ ရှိနေသေးတာကြောင့် ထမင်းဘူးနဲ့ လှမ်းပို့လိုက်ပါတယ်။ ဘုရားပေးဖေပေး မွေးစားဖခင် အခမ်းအနားကစပြီး အဘိုးဝမ်က မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်လေ့ရှိပြီး သူတို့လည်း သူတို့ရဲ့ အစားအသောက်တွေကို အမြဲ ဝေမျှဖို့ မမေ့ကြပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ဘက်က ဘယ်လိုပဲ ဂရုစိုက်ပေးပါစေ၊ အဘိုးဝမ်ရဲ့ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာမှုက သူ့ကို ဖမ်းစားလာခဲ့ပါတယ်။ ဆောင်းရာသီ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ ဖျားနာတော့ပါတော့တယ်။