"နှစ်သစ်ကူးအထိ စောင့်ဖို့က အရမ်းကြာပါတယ်။ အဘွား၊ သမီးတို့ရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တို့ဆီ သွားလည်ဖို့ မစဉ်းစားထားဘူးလား။ မိတ်ဆက်လက်မှတ်လည်း အခုလို မလိုတော့ပါဘူး၊ အခုဆို ဘယ်နေရာကိုမဆို ခရီးသွားလို့ရနေပြီပဲ။ ဘယ်သူမှ လာကန့်ကွက်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျူနီ လျူနီ က အကြံပြုပြောဆိုသည်။
"ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ မြို့တော်ဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ။ ကိုယ်သွားချင်တဲ့အချိန်တိုင်း အလွယ်တကူ သွားလို့ရတဲ့နေရာမျိုး ဟုတ်လို့လား" ဟု အဖေကျိုး က မြေးမဖြစ်သူကို စူးရဲစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"အဘွား စိတ်ပူနေတာကို သမီးမြင်လို့ပါ" ဟု ကျူနီ လျူနီ က ပြန်ပြောသည်။ "သူသာ သွားချင်တယ်ဆိုရင် သမီး လိုက်ပို့ပေးလို့ရပါတယ်။"
"ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ။ မင်းက စကားတောင် ကောင်းကောင်းမပြောတတ်ဘဲနဲ့ ရောက်သွားရင် ဘယ်ကိုသွားရမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု အဖေကျိုး က ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
ကျူနီ လျူနီ က စိတ်မပျက်ဘဲ "အဲ့ဒါ ဘာများခက်ခဲလို့လဲ။ အဲ့ရောက်သွားရင် ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ကို ရှာလိုက်ရုံပဲလေ။ သူတို့က ကျွန်မတို့ကို ဘေတက္ကသိုလ်ဆီ ခေါ်သွားပြီး စတုတ္ထအဒေါ်ကို ခေါ်ဖို့ အသံချဲ့စက်ကို သုံးပေးလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါဆို ရသွားပြီပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"တော်ပါတော့၊ မင်းစားစရာရှိတာသာ စားစမ်းပါ" ဟု အဖေကျိုး က ပြောလိုက်သည်။
"အဘွား၊ သမီးက ကြီးတောင်ကြီးနေပြီပဲ၊ ဘယ်လိုအလုပ်မျိုးမဆို လုပ်တတ်ပါတယ်။ စတုတ္ထဦးလေးက ဆိုင်ဖွင့်ထားတာဆိုတော့ သမီး အဲ့ဘက်ကိုသွားပြီး ပန်းကန်ဆေးတာတွေ ကူလုပ်ပေးချင်တယ်" ဟု ကျူနီ လျူနီ က ဆက်လက် တောင်းဆိုသည်။
အဖေကျိုး က ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း အမေကျိုး အမေကျိုး ကတော့ စိတ်ဝင်စားလာပုံရသည်။ "မင်းအမကရော သဘောတူပါ့မလား"
"ဘာလို့ သဘောမတူရမှာလဲ။ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က စိမ်းတဲ့သူတွေမှ မဟုတ်တာ။ သမီး သွားပြီးကူလုပ်ပေးတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု အဘွားဖြစ်သူ စဉ်းစားဟန်ပြလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျူနီ လျူနီ က အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။
"စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တို့ အရင်ပြန်လာပါစေဦး၊ ပြီးမှပဲ အဲ့ဒီအကြောင်း ဆက်ပြောကြတာပေါ့" ဟု အမေကျိုး အမေကျိုး က ဆိုသည်။
ကျူနီ လျူနီ မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ အဘိုးအဘွားများကို ပန်းကန်သိမ်းရာတွင်ပင် မကူညီဘဲ ပြေးထွက်သွားလေသည်။ အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုး အမေကျိုး တို့ကလည်း အပြစ်မတင်ကြပေ။ သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးမှာ စဉ်းစားစရာကိစ္စများစွာ ရှိနေကြသည်။
အဖေကျိုး အဖေကျိုး မှာ ဘဲဆယ်ကောင်ကို မွေးမြူရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် ဥစတင်အုနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ကြက်ဒါဇင်ကျော်ကို မွေးမြူနေသည့် အမေကျိုး အမေကျိုး က "အိမ်ပြန်သွားဖို့ အချိန်မရှိတာတော့ နှမြောစရာပဲ၊ အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ရင် ဒီဥတွေကို ရောင်းစရာတောင် လိုမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့နဲ့အတူ ယူသွားပြီး စားလို့ရတာပေါ့" ဟု သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် ဒါဝါရဲ့ဦးလေး (တတိယအစ်ကိုလင်း) က ဥတွေလာသိမ်းလိမ့်မယ်။ သေချာသိမ်းထားဖို့ သတိရဦး" ဟု အဖေကျိုး အဖေကျိုး က မှာကြားသည်။
"အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ မကွဲစေရပါဘူး" ဟု အမေကျိုး အမေကျိုး က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်းမှာ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသည့် လူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ နှမဖြစ်သူ၏ ယောက္ခမနှစ်ပါး ကြက်နှင့်ဘဲ မွေးမြူနေကြကြောင်း သိရှိရသဖြင့် မြို့ပေါ်သို့ ရောင်းချရန် သယ်ယူရာတွင် ကူညီပေးရန် စတင်လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုး အမေကျိုး တို့ကလည်း သူ့ကို အတော်လေး သဘောကျ နှစ်သက်လာကြသည်။
အစပိုင်းတွင် တတိယအစ်ကိုလင်းသည် မိမိတို့မိသားစု၏ ထွက်ကုန်များကိုသာ ရောင်းချပေးခဲ့သော်လည်း နယ်ပယ်မှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ ယခုနောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အိမ်နီးနားချင်းများထံမှ ဥအုပ်စုများကိုဖြစ်စေ၊ အရှင်လတ်လတ် ကြက်များကိုဖြစ်စေ မြို့ပေါ်သို့ ယူသွားကာ ရောင်းချပေးတတ်သည်။ သူသည် ကျူမိသားစုထံသို့ ရက်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း လာရောက်လေ့ရှိပြီး အခြားသူများအတွက်မူ ဝန်ဆောင်ခအဖြစ် ငွေအနည်းငယ်သာ ယူသည်။ ဥပမာအားဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဥသုံးကျင် ရောင်းချသည်ဆိုပါက သူက ဝန်ဆောင်ခအဖြစ် ဥတစ်လုံးစာတန်ဖိုးကို ယူသည်။ ကြီးမားသည့်ပမာဏတော့ မဟုတ်သော်လည်း ခရီးသွားရမည့် ဒုက္ခမှ ကင်းဝေးစေသောကြောင့် အားလုံးက ပေးချေလိုကြသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်းသည် ခရိုင်မြို့သို့ တစ်ရက်ခြားတစ်ခါ သွားရောက်လေ့ရှိသည်။ သူ၏ စက်ဘီးတွင် တုတ်တံတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဖွဲနုများဖြင့် ကာကွယ်ထားသော ဥများပြည့်နေသည့်ခြင်းတောင်းနှစ်လုံးကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အကယ်၍ အရှင်လတ်လတ် ကြက် သို့မဟုတ် ဘဲများရှိနေပါက ၎င်းတို့ကိုပါ တုတ်တံများတွင် ချည်နှောင်ထားလိုက်သည်။ ဤဘေးထွက်လုပ်ငန်းငယ်လေးဖြင့်ပင် သူသည် တစ်လလျှင် ယွမ်သုံးဆယ်နီးပါး ရရှိပြီး မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ထွက်ကုန်များ ရောင်းချရမှုနှင့် ပေါင်းလိုက်သောအခါ စုစုပေါင်း လစဉ်ဝင်ငွေ ယွမ်သုံးဆယ်ခန့် ရရှိပေသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်း၏ ဇနီးဖြစ်သော တတိယအစ်မတော်လင်းမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ရသည်။ ယွမ်သုံးဆယ်ဆိုသည်မှာ သိသာထင်ရှားသော ပမာဏတစ်ခုဖြစ်ပြီး လစာတိုးမြှင့်မှုများ ရှိလာခဲ့လျှင်တောင် လေးစားလောက်စရာ ပမာဏတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြားလည်း တတိယအစ်ကိုလင်းသည် လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်တွင် ပေါ့ဆရဲခြင်းမရှိဘဲ အလုပ်ပိတ်ရက်များတွင်ပါ လယ်ကွင်းထဲ ဆင်းကာ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ဘဝအခြေအနေမှာ တစတစ တိုးတက်လာနေပြီဖြစ်သည်။
တတိယအစ်ကိုလင်းသည် သူ၏နှမဖြစ်သူ၏ စကားကို နားထောင်တတ်သူဖြစ်သောကြောင့် နှမဖြစ်သူ၏ အကြံပေးချက်အတိုင်း မြို့မဈေးကွက်ကို သွားရောက်လေ့လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဈေးသည်များစွာရှိပြီး ပစ္စည်းအမြောက်အမြား ရောင်းချနိုင်သည်ကို သူသတိပြုမိခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူသွားသည့်အကြိမ်တိုင်း ဇနီးဖြစ်သူကို ပဲပင်ပေါက် အသေးစားအိတ်တစ်အိတ် ထည့်ပေးခိုင်းလေ့ရှိသည်။ ရေလောင်းရုံမျှဖြင့် ကြီးထွားလာနိုင်သောကြောင့် ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် ရေပန်းစား လူကြိုက်များကြသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်းသည် လက်ရှိတွင် ရေစမ်းကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြန်လာသည့်အခါ သူ၏ နှမဖြစ်သူကို အကြံဉာဏ်တောင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။ စီးပွားရေးလုပ်ခြင်းသည် လယ်ယာလုပ်ကိုင်ခြင်းထက် အမြတ်အစွန်းပိုမိုရရှိကြောင်း သူသဘောပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း နိုင်ငံရေးအခြေအနေကို စိုးရိမ်သဖြင့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ပဲပင်ပေါက် အနည်းငယ်ကိုသာ သတိကြီးစွာဖြင့် ဆက်လက်ရောင်းချဆဲ ဖြစ်သည်။
နှမဖြစ်သူ၏ စကားကို နားထောင်ခဲ့သောကြောင့် တတိယအစ်ကိုလင်းသည် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် အသီးအပွင့်များကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကျူမိသားစု၏ သားသုံးဦးမှာမူ ပိုမိုရှေးရိုးစွဲဆန်ကြပြီး ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လုပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိကြပေ။ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ကြက်နှစ်ကောင်ကို ဆေးရုံသို့ ယူသွားကာ ရောင်းချရန် ကြိုးစားခဲ့လျှင်တောင် သူမ၏ ကြောက်လန့်တကြား တုန်လှုပ်နေသည့်ပုံစံကြောင့် ကံမကောင်းဖြစ်ကာ တစ်ကောင်မှ မရောင်းချနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ကြက်များကို ယူကာ အိမ်သို့ ပြန်လာသောအခါ ကျန်ရှိသူများက မည်သည့်အရာမှ မမေးဘဲ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို အတိအကျ သိရှိကြသဖြင့် ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ပေ။
နောက်တစ်နေ့တွင် တတိယအစ်ကိုလင်းသည် အမေကျိုး ၏ ဥများကို လာရောက်သိမ်းဆည်းရန် ခြင်းတောင်းနှစ်လုံးနှင့် စက်ဘီးတွင်ချည်ထားသော ကြက်နှစ်ကောင်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် နံနက်ပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာပြီး မွန်းလွဲနှစ်နာရီခန့်တွင် ပြန်သွားခဲ့သည်။ ငွေများကို အမေကျိုး အမေကျိုး ထံ အပ်နှံပြီးနောက် သူမက သူ့အား သကြားရည်အချိုရည် အနည်းငယ် တိုက်ကျွေးခဲ့သည်။
တတိယအစ်ကိုလင်းက အခမ်းအနားဆန်ဆန် ငြင်းဆန်မနေပေ။ သောက်ပြီးနောက် "အဒေါ်၊ ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်နော်" ဟု ပြောသည်။
"ဂရုစိုက်ပြီး သွားဦးနော်" ဟု အမေကျိုး အမေကျိုး က အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်း စက်ဘီးစီးကာ ထွက်သွားသည်နှင့် အဖေကျိုး သည် ဘဲကျောင်းရာမှ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ "ဒါဝါရဲ့ဦးလေးက လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ" ဟု အမေကျိုး အမေကျိုး က ပြောဆိုရင်း သူသည် ယဉ်ကျေးရုံသာမက ငွေကြေးကိစ္စများတွင်လည်း လိမ်လည်လှည့်စားမှုမရှိဘဲ အလွန်ပင် ရိုးသားသူဖြစ်ကြောင်း မှတ်ချက်ပြုသည်။
အဖေကျိုး အဖေကျိုး က "အဲ့ဒီစက်ဘီးကို သူ့ကိုပေးလိုက်တာ သိရတုန်းက မင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့တာကို ငါမှတ်မိသေးတယ်" ဟု ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
အမေကျိုး အမေကျိုး မှာ ထိုအကြောင်းကို ပြန်ပြောပြခံရသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ သူမသည် အခြားသားသုံးယောက် ရှိနေသေးသောကြောင့် ၎င်းကို လက်လွှတ်မခံလိုခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း စတုတ္ထမြောက်သား၏ ဇနီးကို ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး စကားကြမ်းကြမ်း တောင့်တောင့်မပြောခဲ့မိသည်မှာ တော်သေးသည်ဟု သူမ တွေးမိကာ ကျေးဇူးတင်မိသည်။ ၎င်းမှာ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
စကားစပ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ရင်း အမေကျိုး အဖေကျိုး က "ဒီနေ့ ဘယ်လောက်ဖိုး ရောင်းလိုက်ရလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
ဥတစ်ကျင်လျှင် ပြားသုံးဆယ်ခန့်ဖြင့် ရောင်းချရပြီး ဘဲဥများမှာမူ ဈေးအနည်းငယ် ပိုကြီးသည်။ ယနေ့တွင် သူတို့သည် ယွမ်တစ်ဝက်ကျော်ခန့် ရရှိခဲ့ကြသည်။ အမေကျိုး အမေကျိုး မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေသည်။ သူမသည် မိမိ၏ စုဆောင်းငွေများကို တောင်သူလယ်သမား ကြွက်ဟမ်စတာ ကဲ့သို့ သိမ်းဆည်းစုဆောင်းတတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ၏ အထွေးဆုံးသား၏ဆိုင်မှ ငွေအလုံအလောက် မရရှိခဲ့ပါက သို့မဟုတ် မြို့တော်ရှိ ကုန်ကျစရိတ်များ— အထူးသဖြင့် မြေးများအတွက် ကျောင်းသုံးပစ္စည်းများ— က အလွန်အမင်း များပြားလာခဲ့ပါက ကူညီရန် ငွေကြေးအသင့်ရှိနေစေရန် သူမက စိုးရိမ်ပူပန်နေတတ်သည်။ သူမနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းမှာ အလုပ်လုပ်နိုင်သေးဆဲဖြစ်ပြီး မြေးသုံးယောက်ကို လုံးဝ ဆာလောင်ငတ်မနေစေရန် သူမ အသေအချာ လုပ်ဆောင်ပေးမည်သာ ဖြစ်သည်။