ကျန်းမိသားစုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ လင်ချင်းဟဲ့ဟာ လှည့်ထွက်လာလိုက်တာနဲ့ အဲဒီအကြောင်းတွေကို စိတ်ထဲကနေ လုံးဝဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်ပါတော့တယ်။
သူမ ကျွေးမွေးပျိုးထောင်ထားတဲ့ သားသုံးယောက်က မိုက်မဲတဲ့သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့တွေကို ကြံစည်ဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် ဝင်ပေါက်တစ်ခုထားလို့ ပြတင်းပေါက်တောင် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အားနွဲ့ပြီး နုနယ်နေတာက ဒီနေရာမှာ ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့ဟာ သူမရဲ့ သားတွေကို သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းခွင့်ပေးတယ်ဆိုတဲ့ မူဝါဒနဲ့ပဲ အမြဲတမ်း လည်ပတ်ခဲ့တာပါ။ သူတို့ရဲ့ အနာဂတ် အိမ်ထောင်ဖက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း သူတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေထဲ သူမ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အကယ်၍ သူမသာ မကျေနပ်ဘူးဆိုရင်တော့ သူမရဲ့ အမြင်ကို ပြောပြမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ကသာ လက်ထပ်ဖို့ တထစ်ချ ဆုံးဖြတ်ထားကြမယ်ဆိုရင်တော့ သူမ တားဆီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့သာ သီးခြားခွဲထွက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဘဝနဲ့ ရပ်တည်နိုင်ကြမှာ ဖြစ်ပြီး အဲဒါကလည်း လုံးဝ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုကိစ္စတွေအတွက် စိုးရိမ်ဖို့က အလွန်တရာ စောလွန်းနေပါသေးတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ငယ်သေးလို့ပါပဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ဟာ အိမ်ပြန်လမ်းမှာ အဒေါ်မားနဲ့ ဆုံခဲ့ပါတယ်။ အဒေါ်မားက အလုပ်ဆင်းလာတာ ဖြစ်ပါတယ်။
"စာတွေဖတ်တာနဲ့ အချိန်ကုန်သွားတာ မေ့မသွားကြဖို့ ရှောင်ကိုင်ကို သတိပေးခိုင်းလိုက်တယ်လို့ အဒေါ်ကို ပြောပေးပါဦး၊ ရှောင်ချင်းဟဲ့" လို့ အဒေါ်မားက အပြုံးနဲ့ ပြောပါတယ်။
"ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ကတော့ အခုတောင် မြည်နေပါပြီ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်လည်ပြုံးပြရင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့နှစ်ဦးသား စကားအများကြီး မပြောဖြစ်ကြဘဲ လမ်းခွဲပြီးနောက်မှာ လင်ချင်းဟဲ့လည်း အိမ်ကို ဦးတည်ခဲ့ပါတယ်။ မိသားစုလိုက် ညစာ အတူတူ စားကြပါတယ်။
"ငါတို့ လေဝင်လေထွက်ကောင်းတဲ့ ယပ်တောင်တစ်ခု လိုနေပြီ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က မှတ်ချက်ချပါတယ်။ ဒီလို ပူပြင်းတဲ့ ရာသီဥတုမျိုးမှာဆိုရင် ထမင်းတစ်နပ် စားရုံနဲ့တောင် ချွေးတွေ ရွဲကုန်ပါတယ်။ သူမဟာ အခုချိန်ရောက်မှသာ လျှပ်စစ်ပန်ကာတစ်ခုရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို အမှန်တကယ် သဘောပေါက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။
"နောက်တစ်ခါ သွားတဲ့အခါ ဝယ်ခဲ့မယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
ရာသီဥတုက အမှန်တကယ်ကို အိုက်စပ်နေပါတယ်။ အင်္ကျီလက်ပြတ်ဝတ်ပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ် (ဒမ်ပလင်း) လုပ်နေတဲ့သူတောင် ချွေးတွေ ရွှဲနစ်နေခဲ့တာပါ။ လျှပ်စစ်ပန်ကာတစ်ခုကတော့ သေချာပေါက် လိုအပ်နေပါပြီ။ ဆိုင်မှာ လာစားကြတဲ့ ဖောက်သည်တွေအတွက်ကတော့ ဝန်ဆောင်မှုက အဲဒီလောက်အထိ အဆင့်မမီသေးပါဘူး။ သူတို့အတွက် လျှပ်စစ်ပန်ကာဆိုတာကတော့ အခုထိတော့ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။
"စားပြီးရင် သားသုံးယောက် ဒီဟာတွေ သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ကြ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က သူမရဲ့ သားတွေကို ညွှန်ကြားလိုက်ပါတယ်။ ဦးဝမ်ကတော့ ဒီနေ့ ညစာလာမစားပါဘူး။ သူက ကျောင်းမှာပဲ ဆက်နေခဲ့တာပါ။
ညစာစားပြီးတဲ့နောက်မှာ လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ဟာ စက်ဘီးတွေ စီးပြီး ရင်ပြင်ကျယ်ဆီကို ညနေလေညင်းခံဖို့ ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
"ရှင် ဘယ်အချိန်လောက်မှာ အဖေနဲ့အမေကို ဒီကို ခေါ်လာချင်လဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က မေးမြန်းလိုက်ပါတယ်။
"နောက်နှစ်ကျမှ ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ စောင့်ကြည့်ရအောင်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ဖြေပါတယ်။ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်က ဒီနှစ်မှ ဖွင့်လှစ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး အရောင်းအဝယ် ကောင်းမွန်ပေမဲ့လည်း အပြည့်အဝ တည်ငြိမ်သွားသေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမဟာ ရင်ပြင်ကျယ်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရပါတယ် - အဲဒါကတော့ ချန်ရွှယ် ဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက်နဲ့ အတူ လမ်းလျှောက်လာနေတာပါ။ ကြည့်ရတာ ရက်ချိန်းတွေ့နေကြပုံပါပဲ။
ချန်ရွှယ်ကလည်း လင်ချင်းဟဲ့ကို မြင်လိုက်ပေမဲ့ ခဏတာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်မှာ သူမကို လုံးဝ မမြင်လိုက်ရတဲ့အတိုင်း အဖော်ဖြစ်သူနဲ့အတူ ဆက်ပြီး ထွက်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။
"သူ့ကို သိလို့လား" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က မေးပါတယ်။
"အရင်က အခန်းဖော်ဟောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ အပြင်ကို ပြောင်းသွားခဲ့တယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ဖြေပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဆက်မမေးတော့ပါဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အဆင်မပြေလှဘူးဆိုတာကို သူ ခံစားမိပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့က ဆက်ပြီး ပြောလာပါတယ် - "သူ့အပေါ်မှာတော့ ကိုယ်ကျဉ်းရင်ထဲ ဘာအမုန်းတရားမှ မရှိပါဘူး။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်အတွက် ပိုပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရှာဖွေပိုင်ခွင့် ရှိကြတာချည်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူများတွေရဲ့ နာကျင်မှုကို နင်းခြေပြီး အဲဒါကို ရယူဖို့ မလုပ်သင့်ဘူးလေ။"
ချန်ရွှယ် သူမရဲ့ အခြေအနေကို ပိုကောင်းလာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့တာကို နားလည်ပေးလို့ ရနိုင်ပေမဲ့ သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကတော့ မူလပိုင်ရှင်ဟဲ့အမျိုးသမီးရဲ့ အရင်က အပြုအမူတွေနဲ့ သွားပြီး တူနေပါတယ်။ အဲဒါကတော့ လင်ချင်းဟဲ့ လုံးဝ လက်မခံနိုင်တဲ့ အရာပါပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ သားသမီးတွေကို စွန့်ပစ်လိုက်တာဟာ ညံ့ဖျင်းတဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ပြသနေတာပါပဲ။ အဲဒီလိုလူမျိုးက တခြားနယ်ပယ်တွေမှာ ထူးချွန်နေရင်တောင်မှ လင်ချင်းဟဲ့ အပေါင်းအသင်းလုပ်ချင်တဲ့ လူစားမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ချန်ရွှယ်ဟာ သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေအတွက် နောင်တစ်ချိန်မှာ သေချာပေါက် နောင်တရလိမ့်မယ်လို့ သူမ ခန့်မှန်းမိပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ သူဟာ ချန်ရွှယ်ရဲ့ ကိစ္စကို ဆက်လက် စဉ်းစားမနေဘဲ စကားလမ်းကြောင်းကို နောက်နှစ် ကျိုးကိုင် ကျောင်းပြီးမယ့်ကိစ္စဘက်ကို ပြောင်းလိုက်ပါတယ်။
"ရှောင်ကိုင် ကျောင်းပြီးတာနဲ့ တပ်မတော် ကိုယ်ပိုင် အကယ်ဒမီမှာ နှစ်နှစ်လောက် တက်ရောက်ပြီးမှ တပ်ထဲကို တရားဝင် ဝင်သင့်တယ်လို့ ဦးဝမ်က အကြံပေးတယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောပါတယ်။
"ကျွန်မက အဲဒီလို နည်းစနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွေကို နားမလည်ပါဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ဆိုပါတယ်။ "ရှင်ပဲ အကောင်းဆုံးဖြစ်မယ့်ဟာကို ဆုံးဖြတ်ပြီး သူ့ကို ရွေးချယ်ခိုင်းလိုက်ပါ။"
"ဦးဝမ်ရဲ့ အကြံပြုချက်က သင့်လျော်ပါတယ်။ သူသာ စစ်တပ်အကယ်ဒမီမှာ နှစ်နှစ်သွားတက်မယ်ဆိုရင် ကျောင်းပြီးတဲ့အခါ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်ပဲ ရှိဦးမှာပါ။ စစ်တပ်က ပညာအရည်အချင်းအတွက် လိုအပ်ချက် မြင့်မားတယ်၊ ပြီးတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ရာထူးပိုတက်ချင်တယ်ဆိုရင် အဲဒီ ပညာအရည်အချင်း အထောက်အထားတွေ လိုအပ်မယ်ဆိုတာကို ကိုယ်သိပါတယ်"
"နောင်တစ်ချိန်မှာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ကို ဆန်ဝါ လက်ထဲ ထည့်ခဲ့ရမှာကို ငါ စိုးရိမ်နေမိတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က သူမတို့သားတွေရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို ရည်ညွှန်းပြီး ပြောဆိုလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ သားကြီးက စစ်တပ်ထဲ ဝင်ချင်တယ်ဆိုတာ သူမ သိပါတယ် - သူက အမြဲတမ်း အဲဒီလို ဖြစ်ချင်ခဲ့တာပါ။ သားလတ်ဖြစ်သူက ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုတဲ့ ဆန္ဒရှိနေတာကိုတော့ သူမ အနည်းငယ် အံ့သြမိပါတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအတွက် ပိုပြီး သင့်လျော်တယ်လို့ သူမ ခံစားရလို့ပါ။ သားငယ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ စီးပွားရေးအပေါ် ဝါသနာပါတာက သဘာဝကျပါတယ်၊ အဲဒီကောင်စုတ်လေးက လူတွေနဲ့ ပြောဆိုဆက်ဆံရတာကို ဝါသနာပါပြီး ဘယ်သူနဲ့မဆို စကားပြောနိုင်ပါတယ်။ သူကတော့ လောကကြီးထဲမှာ အေးအေးလူလူ ရပ်တည်နိုင်မှာ သေချာပါတယ်။
"သူ့ကို ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း စတင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ ဆိုင်ကိုတော့ ငါတို့ အိုစာရင်းအတွက် သိမ်းထားမယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ဆိုင်ကို လက်လွှဲပေးမယ့် အကြံအစည်ကို ဖယ်ရှားရင်း ပြောပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။ "ရှင် သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပဲ ရောင်းဖို့ စဉ်းစားထားတာလား။ အဲဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ နွေရာသီနဲ့ ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တိုင်းမှာ ငါတို့တွေ တောင်တွေ မြစ်တွေကို ထွက်ပြီး အလည်အပတ် သွားကြရမယ်။ အချိန်မရှိဘူးဆိုရင်တောင် ဒီဆိုင်ကို သူ့ခေါင်းပေါ် ပစ်ချပစ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။"
"အင်း" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က နွေးထွေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့တို့ လင်မယားဟာ ရေခဲမုန့်တွေ ဝယ်စားကြပြီး လမ်းလျှောက်တာကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြရာ ည ၉ နာရီနီးပါးမှ အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာကြပါတယ်။
သားတွေက အိမ်ထဲ ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်နေကြပါတယ်။ "ရက်ချိန်းကနေ ပြန်လာကြတာလား" လို့ သူတို့က စနောက်ကြပါတယ်။
"မင်းတို့သာ မနာလိုဖြစ်နေရင် ကိုယ်တိုင် သွားရှာကြလေ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်လှန် ချေပလိုက်ပါတယ်။
"မေမေက ကျွန်တော်တို့ကို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ချစ်ကြိုက်တာမျိုးကို တကယ်ပဲ သဘောတူတာလား" လို့ ကျိုးရွှမ်က အံ့သြတကြီး မေးပါတယ်။
"သဘောတူတာပေါ့။ မင်းတို့ရဲ့ အဖေနဲ့ ငါက မြေးတွေလိုချင်နေတာ။ မြမြန်ဆန်ဆန်နဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာလိုက်ကြ၊ ဒါမှ ငါတို့ ချီပြေးစရာ မြေးလေးတွေ ရမှာပေါ့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ရယ်မောရင်း ပြောပါတယ်။
"အကိုကြီး၊ အဲဒါ မင်းအပေါ်မှာ မူတည်နေပြီ!" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးကိုင်က စကားမပြောနိုင်တော့တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားပါတယ်။ "ကျွန်တော် အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် မပြည့်မချင်း ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေကို စဉ်းစားမှာ မဟုတ်သေးဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ကြိုက်တဲ့အချိန် သွားရှာကြတော့"
"အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် ဟုတ်လား" ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ရဲ့ သားကြီးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အဲဒီအချိန်ဇယားကို လုံးဝ မကျေနပ်တဲ့ ပုံစံ ပေါ်လာပါတယ်။
"အဲဒါက အရမ်းအိုသွားပြီလေ" လို့ ကျိုးရွှမ်က မှတ်ချက်ချပါတယ်။ "အဖေ အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ကျုပ်တို့ သားသုံးယောက်လုံး မွေးပြီးနေပြီ။"
"အဲဒါ မှန်တယ်" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ထောက်ခံပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့က သစ်သီးပန်းကန်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလာပြီး မိသားစုလိုက် ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်ရင်း အတူတူ စားသုံးကြပါတယ်။ ည ၉ နာရီခွဲ လောက်မှာတော့ ရုပ်မြင်သံကြားကို ပိတ်ပြီး အိပ်ရာဝင်ကြပါတော့တယ်။ အိမ်မှာ လူနေမှုဘဝက တည်ငြိမ်ပြီး အခြေကျနေပြီဖြစ်ကာ သားသုံးယောက်လုံးလည်း မြို့တော်မှာ နေထိုင်ရတာကို လုံးဝ အသားကျသွားခဲ့ကြပါပြီ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျိုးမိသားစုဟောင်းအိမ်မှာတော့ အဘိုးကျိုးနဲ့ အဘွားကျိုးတို့ ညစာစားနေတုန်း ကျိုးလျူနီ ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။
"လျူနီ ရောက်လာတာကိုး။ ထမင်းစားပြီးပြီလား" လို့ အဘွားကျိုးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ မေးလိုက်ပါတယ်။
"မစားရသေးပါဘူး" လို့ ကျိုးလျူနီက စားပွဲပေါ်က ကြက်ဥမွှေကြော်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ရင်း ဖြေပါတယ်။
သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးမှာ သီးသန့်စားစရာ အပိုင်းအခြား ရှိပေမဲ့ သူမ မစားရသေးဘူးဆိုတာကို ကြားတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့နဲ့အတူ ဝင်စားဖို့ ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပါတယ်။
"အဘိုး၊ စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တို့ မြို့တော်မှာ ဘယ်လိုနေကြလဲ။ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်က အရမ်း အရောင်းအဝယ် ကောင်းနေမှာပဲ မဟုတ်လား" လို့ ကျိုးလျူနီက မေးမြန်းပါတယ်။
"ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ဆိုတာ ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရောင်းနေတာမှ မဟုတ်တာ။ ဘယ်လောက်တောင် အရောင်းအဝယ် ကောင်းမှာလဲ" လို့ အဘွားကျိုးက ပြန်ပြောပါတယ်။
"အဘွား၊ စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တို့ မြို့တော်မှာ အဲဒီလောက်တောင် ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နေကြလို့ အဘွားတို့ကိုတောင် စွန့်ပစ်လိုက်ကြပြီဆိုတာမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား" လို့ ကျိုးလျူနီက စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ မေးမြန်းပါတယ်။
"ဒီကောင်မလေး ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ မင်းရဲ့ စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ အဒေါ်တို့က သားသမီးဝတ္တရား ကျေပွန်တယ် မကျေပွန်ဘူးဆိုတာကို ငါတို့ပဲ သိတာပေါ့၊ မင်း သိရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး" လို့ အဘွားကျိုးက အဲဒီလို အကြံအစည်မျိုးကို လုံးဝ နားမထောင်ချင်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ဒီနွေရာသီမှာ သူတို့ ပြန်မလာကြတာလဲ" လို့ ကျိုးလျူနီက ထောက်ပြပြောဆိုပါတယ်။
"ဆိုင်က ဖွင့်ထားတာလေ - ဘယ်လိုလုပ် အလွတ်ဖြစ်နိုင်မလဲ။ လစဉ် အိမ်ငှားခက ဈေးကြီးတယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါတို့ အတိအကျ မသိသေးပေမဲ့ နှစ်သစ်ကူးကျရင်တော့ သူတို့ ပြန်လာကြမှာပါ" လို့ အဘွားကျိုးက အနည်းငယ် စိုးရိမ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောဆိုလိုက်ပါတယ်။