အခန်း (၂၉၅) - အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ခြင်း
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ သားသုံးယောက်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု သိပ်မလုပ်ပေ။ သူမကိုယ်တိုင် မွေးမြူပျိုးထောင်လာခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့တွင် ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ် ရှိကြသည်ကို သိထားသဖြင့် ၎င်းတို့၏ အနာဂတ်ကို ကိုယ်တိုင်စီစဉ်ခွင့် ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက လမ်းညွှန်ပြသပေးရုံသာ လုပ်ဆောင်ပေးသည်။
မနက်စာ စားပြီးနောက် သူမအနေဖြင့် ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေရန် စိတ်မဝင်စားသဖြင့် ကောင်လေးများကို ၎င်းတို့၏ အပန်းဖြေမှုအတိုင်း ထားခဲ့ပြီး မုန့်ဖက်ထုပ်ဆိုင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ သူတို့ကို မကြိမ်းမမောင်းခဲ့ပေ။ ကောင်လေးတွေက အခုတော့ တီဗွီဇာတ်လမ်းတွဲကို သဘောကျနေကြပေမဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် စိတ်ကုန်သွားလိမ့်မည်ကို သူမ သိထားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ လက်ရှိတွင် အတော်လေး အလုပ်ပါးနေသည်။ အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူက အသင့်လုပ် မုန့်ဖက်ထုပ်များကို စတင်ရောင်းချပေးခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း သူနှင့် အဒေါ်မားတို့မှာ ၎င်းတို့ကို ပြင်ဆင်ရုံနှင့်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ဦးဝမ်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေလေသည်။
"ဦးလေး၊ မနေ့ညက အိပ်ပျော်ရဲ့လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"တော်တော် အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိပါတယ်" ဟု ဦးဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး လျှပ်စစ်ပန်ကာက ကွာခြားချက်ကြီးကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။
"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ ဦးလေးရယ်၊ ဒီလပိုင်းနှစ်လအတွင်းမှာ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်မားအတွက် ပင်ပန်းသွားကြရပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ လုပ်စရာလေး ဘာလေး ရှိနေတော့ တစ်နေ့တာလုံး တက်ကြွနေတာပေါ့" ဟု အဒေါ်မားက ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပြန်ဖြေသည်။
ဦးဝမ်က တောင်ပိုင်းဒေသများအကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုလာရာ လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ထိုနေရာက အခြေအနေများနှင့် ပတ်သက်ပြီး သူ့ကို ဝင်ရောက်ပြောဆို ဆွေးနွေးသည်။
"အဲဒီနေရာက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ထိ ဖွံ့ဖြိုးပြီးသားလား" ဟု အဒေါ်မားက အံ့အားသင့်သံဖြင့် မေးသည်။
"ကျွန်မတို့ဘက်ကလည်း ဘာမှ မညံ့ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။ မြို့တော်၏ ကုန်စည်ပစ္စည်းများမှာ တောင်ပိုင်းလောက် မပေါများလှသေးသော်လည်း မြို့၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှာ ထင်ရှားလှပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲနေပေသည်။ နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဆိုလျှင် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသွားမည့် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆိုင်တွင် ခဏမျှနေပြီးနောက် အိမ်ခြံမြေစီမံခန့်ခွဲရေး ရုံးဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သဘာဝကျကျပင် သူမ အိမ်ခြံဝင်းတစ်ခု ဝယ်ရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်ခြံဝင်းဖြစ်စေ၊ ဆိုင်ခန်းဖြစ်စေ ရောင်းမည့်သူ ရှိမရှိ သူမ သိလိုနေပြီး လက်ရှိတွင် ဝယ်ယူရန် စဉ်းစားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
စုံစမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဝယ်စရာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
သူမသည် တောင်ပိုင်းမှ ဝယ်လာခဲ့သည့် စက်ဘီးကို သူမ၏ အာကာသထဲမှ ထုတ်ယူပြီး အိမ်သို့ စီးလာခဲ့သည်။ အငယ်နှစ်ကောင်က တီဗွီရှေ့မှ မခွာချင်သေးကြသဖြင့် သူမလည်း ထိုအတိုင်း လွှတ်ထားခဲ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် အချိန်ရလာပြီဖြစ်သော ကျိုးချင်းပိုင် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူနှင့်အတူ ရုံးသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ လိုက်ပါမှုဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းကို သွားရောက် စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ ရှေ့တွင် မြေကွက်ငယ်လေးပါ ပါဝင်သော ပိုင်ဆိုင်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုင်ခန်းကို သီးသန့်ဝယ်ယူရန် မလုပ်တော့ဘဲ မြေကွက်တိုင်းက အနာဂတ်တွင် ရွှေလို တန်ဖိုးရှိလာမည်ကို သိထားသော်လည်း တည်နေရာကို ရွေးချယ်လိုသဖြင့် လက်ရှိနေရာက အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။
သို့သော်လည်း အိမ်ကမူ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ရိုးရာအိမ်ခြံဝင်းပုံစံ မဟုတ်သော်လည်း လှပသည့် ရှေ့ခြံဝင်းငယ်လေး ပါရှိပြီး တည်နေရာကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ ဈေးနှုန်းက ယွမ် ၇,၀၀၀ ကျော် ရှိပြီး ထိုခေတ်ကာလအတွက် လုံးဝ မပေါလှပေ။ သူမ ဈေးဆစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဈေးနှုန်းမှာ အလျှော့အတင်း မရှိဘဲ တည်မြဲနေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က အဲဒီအတိုင်းပင် ဝယ်ယူလိုက်ပြီး သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့၏ အမည်နှစ်ခုစလုံးဖြင့် ပိုင်ဆိုင်မှု မှတ်ပုံတင်လိုက်သည်။
အိမ်ပိုင်ဆိုင်လက်မှတ်ကို ကိုင်ထားရင်း သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေသည်။
"အကယ်၍ လူစည်ကားတဲ့နေရာမှာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်း ထွက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ဖုန်းဆက်ပေးပါနော်" ဟု ဝန်ထမ်းအား သူမ ပြောခဲ့သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ခင်ဗျားတို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်ပေးထားပါမယ်" ဟု ဝန်ထမ်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ပြောသည်။ ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ ဖြစ်ကြောင်း သူ ရိပ်မိပေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျောင်းရုံးခန်း၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ချန်ထားခဲ့ရာ သူမ ကိုယ်တိုင် မရှိလျှင်တောင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သတင်းပေးပို့ကြလိမ့်မည်ကို သူမ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် ကျိုးချင်းပိုင် က "ဦးလေးဝမ်မှာ နည်းလမ်းတွေ ရှိသားပဲ။ ဘာလို့ ဦးလေးဝမ်ကို တိုက်ရိုက် မပြောလိုက်တာလဲ" ဟု မေးသည်။
"ငါတို့ဘာသာပဲ ရုံးကို လာလို့ရတာပဲလေ။ ဦးလေးဝမ်ကို သွားပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ တစ်ချက်က ဒီလောက်များတဲ့ ငွေတွေ ဘယ်ကရလာလဲဆိုတာ ရှင်းပြရ ခက်လိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။ သူမတွင် သူမ၏ အကြောင်းပြချက်များ ရှိသည်။ မုန့်ဖက်ထုပ်ဆိုင်အတွက် ငွေကြေးကိုပင် ရှင်းပြရ ခက်ခဲနေပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများအတွက် အရင်းအနှီး ဘယ်ကရလာလဲဆိုပြီး မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုအောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ဆောင်သွားတာက ပိုကောင်းပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ၏ အကြောင်းပြချက်ကို သဘောကျသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျောင်းဖွင့်လာသည်နှင့် လင်ချင်းဟဲ့ လည်း အလုပ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး ကောင်လေးများလည်း ကျောင်းတက်ကြကာ ကျိုးချင်းပိုင် က ဆိုင်ကို ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နေခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ကောင်လေးတို့၏ တီဗွီအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုမှာ မှေးမှိန်သွားလိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ စွဲလမ်းမှုကို သူမ လျှော့တွက်မိခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းတို့၏ ပညာရေး ရလဒ်များမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်၊ မဟုတ်လျှင် သူမ တီဗွီကို လုံးဝ ပိတ်ပင်ပစ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။
"ကျောင်းဆင်းတာနဲ့ အမြန်ပြန်လာပြီး အဖေကို သွားကူကြ! အိမ်ရောက်တာနဲ့ တီဗွီစဖွင့်ကြည့်ရင် ရိုက်ခံချင်လို့လား။ ကိုယ်တိုင်ယုံယုံ မယုံယုံ၊ ငါ တီဗွီကို ရောင်းပစ်လိုက်မယ်" ဟု သူမက သတိပေးလိုက်သည်။ ညီအစ်ကိုများလည်း ဆိုင်တွင် သွားကူရန် ချက်ချင်းပင် စေလွှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ထိုနေ့တွင် သူမ အခန်းတွင်း၌ သင်ခန်းစာများ ပြင်ဆင်နေစဉ် ညစာစားရန် ထွက်လာစဉ် ကျန်းမေလျန် နှင့် လမ်းခုလတ်တွင် ဆုံမိကြသည်။
"အဒေါ်" ဟု ကျန်းမေလျန် က ခေါ်လိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကို အဒေါ်လို့ ခေါ်တာကိုတောင် ငါ မထီမဲ့မြင် ပြန်မဖြေဝံ့ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာထားမှာမူ အေးစက်လျက်ပင် ရှိနေသည်။
"အဒေါ်ရယ်၊ ကျုပ်ကို ရုပ်မြင်သံကြား ဝင်ကြည့်ဖို့ အိမ်ထဲ ခွင့်ပြုပေးလို့ မရဘူးလား။ ရှောင်ရှွမ်းတို့ အဲဒါ ကြည့်နေတာ ကျုပ် မြင်ခဲ့ရတယ်။ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပုံပဲ" ဟု ကျန်းမေလျန် က တောင်းဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုမိန်းကလေး၏ သူမ၏ အကြီးဆုံးသားအပေါ် ရည်ရွယ်ချက်ကို ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်ထားသည်။ သူမသည် ထိုမိန်းကလေးနှင့် သူမ၏ ညီမတို့ကို မျက်နှာပျက်စာရင်းသွင်းပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးကာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အဲဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်းသာ ယောက်ျားလေးဆိုရင် ဝင်လို့ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက မိန်းကလေး ဖြစ်ပြီး သူတို့က ယောက်ျားလေးတွေလေ။ အခန်းတူတူထဲမှာ အတူရှိနေတာ မသင့်တော်ဘူး။ မင်းကလည်း မကြာခင် အိမ်ထောင်ပြုရမယ့် အရွယ်ရောက်နေပြီ၊ ဒီလိုကိစ္စတွေ ထွက်ပေါ်လာရင် မင်းရဲ့နာမည်ပျက်လိမ့်မယ်" ဟု ပြောလေသည်။
ထို့နောက် သူမ ဆက်လက် ထွက်သွားခဲ့သည်။
အောက်ထပ်တွင် ဒေါ်ဇန်း က အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ "ညီမလေးရယ်၊ အဒေါ်ပြောတာကို မဆိုးနဲ့နော်၊ မင်းက ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး အတင်းတိုးဝှေ့နေဦးမှာလား။ သူမက မင်းကို ဘာမှ စိတ်မဝင်စားဘူးဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးသားလေ။ အဒေါ်ပြောတာ နားထောင်ပြီး မင်းရဲ့မောင်နှမဝမ်းကွဲ လက်ထပ်ပေးမယ့်လူနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ပါတော့"
"အဲဒီလူက ဘယ်လိုလုပ် ကျိုးခိုင် နဲ့ ယှဉ်လို့ ရမှာလဲ" ဟု ကျန်းမေလျန် က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြန်ပြောသည်။
သူမသည် နွေရာသီကတည်းက မုန့်ဖက်ထုပ်ဆိုင်တွင် ကူညီပေးရန် စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း ဦးဝမ်နှင့် အဒေါ်မားတို့က အမြဲတမ်း ရှိနေကြသည်— အထူးသဖြင့် အဒေါ်မား ရှိနေသဖြင့် ကျိုးခိုင် နှင့် ရင်းနှီးခွင့် ရမည့် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။ သူ့ကို သီးသန့် ဆက်သွယ်ရန် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရခဲ့ပါ။ သူမသည် ထိုလူငယ်လေးကို စွဲလမ်းနေခဲ့ပြီး သူက ငယ်ပြီး အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသူ ဖြစ်သောကြောင့် သူမကို ရသွားသည်နှင့် သူမ၏ အတိတ်ကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားနေရသည်။ သို့သော်လည်း အခွင့်အရေးက ဘယ်တော့မှ ရမလာခဲ့ပေ။
"သူက အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ မကြာခင် စစ်တပ်ကို သွားတော့မှာ" ဟု ဒေါ်ဇန်းက ထောက်ပြပြောဆိုသည်။
"စစ်တပ်ဆိုရင် ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်။ သူ့ကို သွားတွေ့ရတာ ပိုလွယ်တာပေါ့" ဟု ကျန်းမေလျန် က မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ ပြောသည်။ "သူက နောက်နှစ် ကျောင်းပြီးမှာ မဟုတ်လား"
"အဟုတ်သားပဲ" ဟု ဒေါ်ဇန်းက ခေါင်းယမ်းရင်း ပြောသည်။ သူမသည် စိတ်ထဲတွင် ထိုမိန်းကလေးအား ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။ ကျိုးမိသားစုက သူမကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပါဘဲနှင့်၊ ထို့ပြင် ထိုသို့သော စာကျက်တော်သည့် ကျောင်းသားက သူမလိုလူမျိုးကို ဘာကြောင့် လိုချင်ရမှာလဲ။ သူမကို အိမ်ထဲမှ အမြန်ဆုံး ဖယ်ထုတ်ချင်စိတ်ဖြင့် ဒေါ်ဇန်းက သူမ၏ ယောက္ခမထံသို့ လှည့်သွားကာ လက်ထပ်မင်္ဂလာ အစီအစဉ်များကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ရန် တိုက်တွန်းပြောဆိုတော့သည်။