"ဆရာမလင်၊ ဒီပစ္စည်းတွေကို ဘယ်မှာဝယ်ခဲ့တာလဲ" ဟု အောက်ထပ်မှ အိမ်နီးနားချင်းတစ်ဦးက ဝင်ရောက်မေးမြန်းလေသည်။
လမ်းသွားလမ်းလာများကလည်း ထိုဇနီးမောင်နှံဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားကြစမြဲပင်။ ဤပစ္စည်းမျိုးများကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရှာဝယ်၍ မရနိုင်ပေ။ ဈေးကြီးသည့်အပြင် အရင်းအမြစ်ရှာရခက်လှပေသည်။
"တောင်ပိုင်းဘက်မှာ ဒေသခံတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံဖြစ်လို့ မိတ်ဆွေဖြစ်သွားတာနဲ့ ကျွန်မအတွက် ရှာပေးဖို့ အကူအညီတောင်းလိုက်တာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါ့၊ တော်တော်ကောင်းတာပဲ။ လျှပ်စစ်ပန်ကာတွေ အများကြီးပဲ။ တစ်လုံးလောက် ငါ့အိမ်ကို လွှဲပေးပါလား။ ငါ့အိမ်မှာ တစ်လုံးမှ မရှိသေးဘူး" ဟု သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဆိုကာ ပန်ကာကို လှမ်းတို့ကြည့်လေသည်။
"မလွှဲပေးနိုင်ပါဘူးရှင်။ အဲဒီလိုသာ လွှဲပေးလိုက်ရင် ပြန်လည်ရောင်းချတာ ဖြစ်သွားတော့မှာပေါ့။ ကျွန်မမှာ သင့်တော်တဲ့အလုပ်အကိုင်ရှိပါတယ်၊ အဲဒီလိုကိစ္စတွေမှာ မပါဝင်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ကိုချက်ချင်းခါယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်း သူမ ရှာဖွေခဲ့ရသည့် ငွေသောင်းနှင့်ချီ ဘယ်ကလာသည်ကို သူမကိုယ်တိုင် မသိသော်လည်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများနှင့် ပတ်သက်သည်များကိုမူ မျက်နှာပင်မနီဘဲ ငြင်းဆိုနိုင်စွမ်းရှိပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က လျှပ်စစ်ပန်ကာနှစ်လုံးကို အပေါ်ထပ်သို့ သယ်ဆောင်သွားရင်း စိတ်ထဲတွင် ပြုံးမိနေသည်။ သူသည် ရုပ်မြင်သံကြားစက်ကို သယ်ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် တစ်လုံး၊ ကလေးတွေအတွက် တစ်လုံးဆိုတော့ တစ်လုံးကျန်နေသေးတယ် မဟုတ်လား" ဟု အဘွားအိုက ဆက်လက်တိုက်တွန်းလေသည်။ "ငါတို့က အိမ်နီးနားချင်းတွေပဲဟာ။ ပြန်ရောင်းတာမှ မဟုတ်တာ၊ အိမ်နီးနားချင်းကို ကူညီတာပေါ့"
"ဒီတစ်လုံးက ကလေးတွေရဲ့ ဘုရားဖခင်အတွက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။ "သူက ကျောင်းဝင်းထဲက အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ နေတာ၊ ရာသီဥတုက အရမ်းအိုက်တယ်။ ညဘက် ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ဖို့ လျှပ်စစ်ပန်ကာလိုတယ်လေ"
အားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။ "အိုဝမ်အတွက် ဝယ်တာလား"
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အတည်ပြုသည်။
မကြာမီ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ပစ္စည်းများသယ်ဆောင်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားကာ အောက်ထပ်သို့ ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံး ကျန်ရှိနေသေးသော လျှပ်စစ်ပန်ကာကို ယူဆောင်ကာ ၎င်းတို့၏ဆိုင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။
ညစာစားချိန်ဖြစ်သဖြင့် မုန့်ညှပ်ထုပ်ဆိုင်မှာ လူသူစည်ကားနေပြီး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ရှိနေသည်။ ကျိုးခိုင်၊ ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင် တို့အပြင် အိုဝမ်နှင့် ဒေါ်မာတို့ပါ အားလုံးရောက်ရှိနေကြသည်။ အလုပ်များနေသော်လည်း ရယ်မောသံများနှင့် စကားပြောသံများဖြင့် စည်ကားနေသည်။
"အာ၊ ပြန်လာကြပြီလား" ဟု ဒေါ်မာက ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။
"ပြန်လာပါပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့အကြီးဆုံးသား၏နေရာကို ချက်ချင်းဝင်ယူကာ ဧည့်သည်များအတွက် မုန့်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။
"အမေ၊ ဒီလျှပ်စစ်ပန်ကာကို ဘယ်တုန်းက ဝယ်လိုက်တာလဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးမြန်းသည်။
"ဒီတစ်ခေါက် ကိုယ်နဲ့အတူ ပြန်သယ်လာတာလေ။ တစ်လုံးက မင်းတို့အခန်းထဲမှာထားမယ်၊ ဒီတစ်လုံးက မင်းရဲ့ဘုရားဖခင်အတွက်။ နည်းနည်းကြာရင် သွားပို့ပေးလိုက်ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ညွှန်ကြားသည်။
"ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်နေရတာလဲကွာ" ဟု အိုဝမ်က အားနာသလို ပြောသည်။
"အသုံးဝင်လို့ပေါ့။ အလကားနေရင်း တခြားလမ်းကနေ အလကားသယ်လာစရာလား။ အခန်းက အရမ်းပူတယ်၊ လျှပ်စစ်ပန်ကာရှိမှ အနေတော်ဖြစ်မှာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တင်းခံပြောဆိုသည်။
"အိုဝမ်၊ ခင်ဗျားတော့ နောက်ဆုံးတော့ အေးအေးလူလူ အိပ်ပျော်တော့မှာပေါ့ဗျာ" ဟု ဒေါ်မာက အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
အိုဝမ်က မတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သော်လည်း သူ အလွန် ဝမ်းသာနေသည်မှာ အထင်အရှားပင်။
ညစာစားချိန် လူပါးသွားသောအခါ ဒေါ်မာသည် အလုပ်သိမ်းပြီး အိမ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် အိုဝမ်နှင့် သားသုံးယောက်တို့နှင့်အတူ ညစာ အတူစားကြသည်။ ပြီးနောက် ကျိုးခိုင် ကို ဘုရားဖခင်ထံ ပန်ကာသွားပို့ရန် စေလွှတ်လိုက်ပြီး မိသားစုလိုက် ရေချိုးခန်းသို့ ထွက်လာကြသည်။
ရေချိုးပြီးနောက် လန်းဆန်းတက်ကြွလျက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အိပ်ခန်းထဲရှိ လျှပ်စစ်ပန်ကာအသစ်အပြင် ဧည့်ခန်းတွင် တပ်ဆင်ထားသော ရုပ်မြင်သံကြားစက်ကိုပါ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် ၎င်းတို့၏အခန်းသို့ ဝင်သွားကြပြီး သားသုံးယောက်ကမူ ပစ္စည်းအသစ်များကို ဝိုင်းဝန်းစမ်းသပ်နေကြသည်။
သဘက်ခါ ကျောင်းစဖွင့်တော့မည်ဖြစ်ရာ လင်ချင်းဟဲ့ သည် အနားယူကာ အားအင်စုဆောင်းလိုနေသည်။ နွေရာသီအတွင်း ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သော်လည်း အလုပ်မှာ အလွန်ပင်ပန်းခဲ့ပေသည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံး ပန်ကာ၏အအေးဓာတ်ကို စိတ်အေးလက်အေး ခံစားထိုက်သည်ဟု ခံစားရသည်။
သားသုံးယောက်မှာ ညဉ့်နက်ပိုင်းအထိ TV ကို ဝိုင်းပြင်နေကြပြီးမှ အိပ်ရာဝင်ကြတော့သည်။ နံနက်စောစောတွင် ထလာကြပြီး ဆက်လက်စမ်းသပ်နေကြပြန်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူတို့ကို ဘာမှမပြောဘဲ တစ်ယောက်တည်း ဆိုင်ဖွင့်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က မနက် ကိုးနာရီကျော်အထိ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ သူမ နိုးလာသောအခါ သားသုံးယောက်လုံး ရုပ်မြင်သံကြားရှေ့တွင် စုဝေးနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့ဘာသာ တပ်ဆင်ပြီးသွားကြပြီဖြစ်ကာ အစီအစဉ်များပင် ထုတ်လွှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"အာဝါ..." ဟု သူမက စတင်ခေါ်လိုက်သည်။
"အမေ၊ သားနာမည်ကို ခေါ်တာလေ" ဟု ကျိုးရွှမ် က ချက်ချင်း ပြင်ပြောသည်။
"ကျိုးရွှမ်၊ ကျိုးကွေ့လိုင်၊ အမေ မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် နာရီတစ်လုံးစီ ဝယ်လာခဲ့တယ်။ လိုချင်ကြလား" ဟု သွားတိုက်ရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က မေးမြန်းသည်။
"ကိုကြီးဒုတိယ၊ အမေက ချစ်လို့ ချစ်စနိုးနဲ့ ခေါ်တာကို မင်းက လျှောက်ပြောနေတယ်။ အမေ၊ သားကို ဆန်ဝါ လို့ ခေါ်လည်း သား ဘာမှ မပြောဘူးနော်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က အမြန် ဝင်ပြောသည်။
"အမေ၊ သား ခုနက မှားသွားပါတယ်။ သားမှာ ဘာကန့်ကွက်စရာမှ မရှိပါဘူး" ဟု ကျိုးရွှမ် က ဆိုသည်။
"အခန်းထဲက ကောင်တာပေါ်မှာ ရှိတယ်၊ တစ်ယောက်တစ်လုံးစီ ယူကြ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ နာရီများကို ကိုယ်စီယူလာကြသည်။ နာရီတစ်ခုစီသည် ၎င်းတို့၏ အသက်အရွယ်နှင့် ကိုက်ညီပြီး အလွန်ပင် နှစ်သက်သဘောကျနေကြသည်။ သူတို့လည်း ယခုအခါ နာရီပိုင်ရှင်လေးများ ဖြစ်လာကြပြီတကား!
"အမေ၊ ဒီတစ်ခေါက် တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှာခဲ့ရတာလား" ဟု ညီများကို ကြည့်ရင်း ကျိုးခိုင် က မေးလိုက်သည်။ သူက လက်ဆောင်ရပြီးသားဖြစ်၍ နာရီကို သိပ်မက်မောနေခြင်း မရှိပေ။
"ချမ်းသာသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံတော့ အများကြီး သုံးလိုက်ရတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလိုက်သည်။ သူမနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းမှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမျှ ဝင်ငွေအကြောင်း မပြောပြပေ — သားများကိုတောင်မှပင် မပြောပြခဲ့ပေ။
"အမေ၊ ဒီနှစ်လအတွင်းမှာ တော်တော်များများ ရှာနိုင်ခဲ့တာနော်" ဟု ကျိုးရွှမ် က ဝင်ပြောသည်။
"ဘယ်လောက်တောင်လဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆားဥနှင့် ကန်စွန်းဥပြုတ်ကို စားရင်း မေးမြန်းသည်။
"စာရင်းစာအုပ် သွားယူလိုက်ပါဦး" ဟု ကျိုးရွှမ် က သူ့ညီငယ်ကို ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် ကလည်း စိတ်ကြည်လင်နေသဖြင့် ဘာမှ မပြောပေ။ သူသွားယူလာပြီးနောက် ညီအစ်ကိုများက သူတို့၏ ရလဒ်များကို စတင်တင်ပြကြသည်။ ဇူလိုင်လတွင် ယွမ် ၂၀၀ ရရှိခဲ့ပြီး သြဂုတ်လအတွက် ယွမ် ၂၃၀ ဝန်းကျင် ရရှိထားပြီးဖြစ်ကာ ၂၅၀ ကျော်သွားမည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြသည်။
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက်တောင် ဖြစ်သွားတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့သြတကြီး မေးမြန်းသည်။ မုန့်ညှပ်ထုပ်ဆိုင်၏ အမြတ်ငွေမှာ အလွန်နည်းပါးလှရာ ထိုမျှများပြားသော ပမာဏကို ရရှိရန်ဆိုလျှင် ပစ္စည်းများကို အများအပြား ရောင်းချနိုင်မှသာ ဖြစ်နိုင်ပေမည်။
"အကြီးကောင်က ကျက်ပြီးသား မုန့်တွေကိုတင် မရောင်းဘဲ အစိမ်းတွေပါ ရောင်းလို့လေ" ဟု ကျိုးရွှမ် က ရှင်းပြသည်။
၎င်းမှာ ကျိုးခိုင် ၏ အကြံဉာဏ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုင်မှနေ၍ ဖောက်သည်များ အိမ်ယူသွားကာ ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်စားနိုင်ရန် မုန့်စိမ်းများကို စတင်ရောင်းချခဲ့ခြင်းကြောင့် ရောင်းအားမှာ ကောင်းမွန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"သားတို့က တကယ်ပဲ စစ်တပ်ထဲ မသွားဘဲ စီးပွားရေးဘက်ကို မစဉ်းစားကြဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ သားအကြီးဆုံး၏ စီးပွားရေးဦးနှောက်ကို အထင်ကြီးလေးစားလျက် မေးမြန်းသည်။
"အာဝါ ကိုပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းယမ်းရင်း ပြောသည်။ သူ့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အခြားတစ်နေရာတွင် ရှိနေသည်။
"သားလည်း စီးပွားရေး မလုပ်ချင်ပါဘူး။ သားက အနာဂတ်မှာ ဘေဂျင်းတက္ကသိုလ်ကို တက်မယ်၊ ပြီးရင် အမေလိုပဲ အဲဒီမှာပဲ အလုပ်လုပ်မယ်" ဟု ကျိုးရွှမ် က ကြွေးကြော်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ရည်မှန်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး မလုပ်ဘူးဆိုရင်တော့ ကိုယ်ပဲ လုပ်တော့မယ်" ဟု တာဝန်ယူမည့်အကြောင်း ကျိုးကွေ့လိုင် က ကြေညာလိုက်သည်။ သူက စီးပွားရေးနှင့် သင့်တော်သည်ဟု ခံစားရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ ရွေးချယ်မှုများကို ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ အငယ်ဆုံးက စီးပွားရေးကို တာဝန်ယူမယ်ဆိုရင်တော့ အခုကတည်းက စာကိုကြိုးစားရမယ်။ မိသားစုဆိုင်လေးကို နောင်ကျရင် မင်းလက်ထဲ အပ်ရမှာပဲ"
"ဟင်? သားက စောစောစီးစီး မစတင်ရဘူးလား" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က မေးမြန်းသည်။
"စီးပွားရေးစလုပ်တော့မယ်ဆိုရင် ပညာအရည်အချင်းက အရင်လိုတယ်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။