"ဒီဝက်ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကတော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟု မေကျဲ့ က ပြောသည်။ "မင်းသာ တစ်ရက်ကြိုပြောထားရင် ငါ အမြဲတမ်းရှာပေးနိုင်ပါတယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မေကျဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် အနည်းငယ် ထပ်မံစကားစမြည်ပြောကြပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က ရေနံဆီအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ မေကျဲ့ က သူမကို နောက်နေ့ကျမှ လာယူရန် ပြောလိုက်သည်။ အခြားဖောက်သည်တစ်ယောက် ကောင်တာဆီ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်ခဲ့သည်။
သူမ အိမ်ပြန်ရန် အလျင်မလိုပေ။ ခြင်းတောင်းအောက်ခြေတွင် စားပွဲခင်းတစ်ခု ခင်းလိုက်ပြီးနောက် ခဏလောက် လှည့်လည်ကြည့်ရှုကာ ငရုတ်သီး၊ ဂျင်းခြောက်နှင့် ကြက်သွန်ဖြူအနည်းငယ် ဝယ်ယူပြီးမှ အိမ်ပြန်ရန် လမ်းကြောင်းပြင်သည်။
ဇိုးကျားရွာသို့ ရောက်ခါနီးတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ စပေ့စ်ထဲမှ ကြက်ဥသုံးပိဿာခန့်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အသားကိုတော့ မထုတ်ခဲ့ပေ။ အသားကိစ္စက နောက်နေ့မှ လုပ်ရမည့်အရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် အဖြူရောင်မုန့်နှစ်ခုကိုမူ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ ကလေးသုံးယောက်မှာ အသားမစားရသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်ရာ သူတို့ကို ဆုချသင့်သည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။
သူမအမြင်တွင်မူ ဤသည်မှာ သူမ၏ သာမန်လူနေမှုအဆင့်အတန်းမျှသာဖြစ်သည်။ ရွာ၏ စံနှုန်းနှင့် တိုင်းတာမည်ဆိုလျှင် ကလေးများမှာ အလွန်ပင် ဇိမ်ကျနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ နေ့တိုင်း ကြက်ဥတစ်လုံးစားရပြီး မကြာခဏဆိုသလို ယုန်ရုပ်ထိုးသကြားလုံးများ၊ ပန်းသီး၊ သစ်တော်သီးနှင့် စွန်ပလွံသီးများ စားရသည်ဆိုလျှင် ဤသည်ကို "ဆင်းရဲဒုက္ခ" ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပါမည်လော။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ထိုသို့သော နှိုင်းယှဉ်ချက်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။
အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဝက်ခြေထောက်အကြောင်းကို အမေကျိုး အား ပြောပြကာ တစ်ရက်ကြိုတင်ပြောထားမှ ရနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ သူမ၏ ချွေးမသည် အမှန်တကယ်ပင် စားစရာရှာဖွေနိုင်စွမ်းရှိသည်ကို မြင်ရသောအခါ အမေကျိုး စိတ်ထဲ ဝမ်းသာသွားသည်။ စားတတ်သူသည် စီမံခန့်ခွဲတတ်သည်ဟူသော စကားမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
အမေကျိုး က ခြင်းတောင်းထဲသို့ ခိုးကြည့်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် အဖြူရောင်မုန့်နှစ်ခုကိုသာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"အဖြူရောင်မုန့်တွေ!" ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
ရက်ပိုင်းအတွင်း ပို၍သတိရှိလာသော ဆန်ဝါ သည် ချက်ချင်းပြေးလာပြီး "စားမယ်၊ စားမယ်!" ဟု အော်ဟစ်သည်။ သူ အဖြူရောင်မုန့် မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မုန့်၏ အရသာကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။
"ဒါဝါ၊ ဒါတွေကို အထဲယူသွားပြီး ဓားနဲ့တစ်ဝက်စီ လှီးလိုက်။ သတိရနော်၊ မင်းက အစ်ကိုအကြီးဆုံးဆိုတော့ တရားမျှတအောင် ခွဲပေးရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မုန့်ကိုပေးရင်း မှာကြားသည်။
"ကျွန်တော် တရားမျှတအောင် ခွဲပေးပါ့မယ်!" ဟု ဒါဝါက ကတိပေးသည်။
အာဝါ က အခွဲအဝေ ကိစ္စကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့နောက်မှ မီးဖိုချောင်သို့ လိုက်သွားသည်။ မုန့်လှီးရုံသက်သက်သာဖြစ်ပြီး သူကလည်း နှစ်သစ်ကူးပြီးလျှင် ခြောက်နှစ်ပြည့်တော့မည်ဖြစ်ရာ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ခိုင်းထားလိုက်သည်။
ဒါဝါသည် မုန့်ကို လှီးပြီး အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ကို တစ်ဝက်စီ ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ဆန်ဝါ အဝတ်အစားပေါ်သို့ ဆီပေကျံသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဆန်ဝါ ၏ အပုံကို ပန်းကန်ထဲထည့်ကာ သူ့အမေထံ ယူလာပေးသည်။
"အဲဒီတစ်ဝက်ကို မင်းအဘွားကို ပေးလိုက်ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောကာ ပန်းကန်ကိုယူ၍ ဆန်ဝါ အား ခွံ့ကျွေးသည်။ အပြင်တွင် အေးလွန်းသဖြင့် သူတို့ကို အိမ်ထဲရှိ ခန်းမဆောင်သို့ ခေါ်သွားသည်။
"အဘွား၊ စားပါဦး။ ဒီအဖြူရောင်မုန့်တွေက အရမ်းအရသာရှိတယ်!" ဟု ကျိုးတာဝါ က တိုက်တွန်းရင်း အပိုင်းအစကို ကမ်းပေးသည်။
"အရသာရှိတယ်!" ဟု အာဝါ က ခေါင်းညိတ်ရင်း ထောက်ခံသည်။
အမေကျိုး မုန့်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ ဂျုံမှုန့်ဖြင့် လုပ်ထားပြီး ကြက်ဥနှင့် အသားပါဝင်သဖြင့် အရသာမရှိလျှင်သာ အံ့သြစရာဖြစ်သည်။ သူမ၏ ချွေးမမှာ သူမစားသည်ကို စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်ကြောင်း မြင်ရသောအခါ အမေကျိုး တစ်ကိုက်စားလိုက်သည်။ အရသာရှိလွန်းသဖြင့် လျှာပင် မြိုချမိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
"အမေ၊ နေ့လယ်စာ ဒီမှာပဲ စားသွားပါလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"မစားတော့ပါဘူး၊ မင်းတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ ငါလည်း ပြန်တော့မယ်" ဟု အမေကျိုး ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဝါ၊ အာဝါ၊ အဘွားကို အိမ်ထိ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ကြဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ညွှန်ကြားသည်။
"အဘွား၊ သွားကြမယ်၊ ကျွန်တော်တို့ လိုက်ပို့ပေးမယ်" ဟု ကလေးများက ပြောသည်။
အမေကျိုး လည်း သဘောတူလိုက်သည်။ အကွာအဝေးမှာလည်း မဝေးလှသည့်အပြင် ကလေးများမှာလည်း ယခုနှစ်တွင် နွေးထွေးစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူမ ပြန်ထွက်သွားစဉ် အိမ်ထဲရှိ ထင်းပုံများကို သတိပြုမိလိုက်ရာ ယခုဆောင်းရာသီတွင် အအေးဒဏ်အတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။ ဒါဝါသည် ဆွယ်တာအင်္ကျီ ဝတ်ထားသည်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရပြီး အာဝါ ၏ အင်္ကျီမှာလည်း တစ်ဝက်ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။ ချည်လုံးများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ဆန်ဝါ လည်း ဆွယ်တာအင်္ကျီ ရတော့မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
အိမ်ဟောင်းသို့ ရောက်သောအခါ အမေကျိုး သည် ကလေးများကို ပြန်လွှတ်ပေးပြီး အိမ်ထဲဝင်သွားသည်။ အဖေကျိုး မှာ ငိုက်မြည်းနေသည်။ သူမ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ "ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ" ဟု မေးသည်။
"လေးယောက်မြောက်ရဲ့ မိန်းမ အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီလေ၊ အဲဒီမှာ ဆက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး" ဟု အမေကျိုး က ပြောသည်။
အဖေကျိုး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "ဘာအနံ့လဲ" ဟု မေးသည်။
"ဟိုမှာ မုန့်တစ်ဝက် စားခဲ့လို့ပါ" ဟု သူမက ဖြေသည်။
အိမ်မှာ အသားရှိသော်လည်း အဖြူရောင်မုန့်ကို သတိရလိုက်မိသောအခါ အဖေကျိုး လွမ်းဆွတ်သွားသည်။ သူ၏ တစ်သက်တာတွင် အဖြူရောင်မုန့်ကို တစ်ခါသာ စားဖူးပြီး ထိုအရသာကို သူ ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်တော့ပေ။
"စားချင်လို့လား" ဟု အမေကျိုး က သူ၏ စိတ်ကို ရိပ်မိပြီး ရယ်မောရင်း မေးသည်။
"စားပြီး ဘာလုပ်မလဲ။ သုံးယောက်မြောက်ရဲ့ မိန်းမ ကလေးမွေးတော့မှာ၊ ဘာမှ အလဟဿ မလုပ်ပါနဲ့။ သူ့အတွက်ပဲ ချန်ထားလိုက်ပါ" ဟု အဖေကျိုး က လက်ကာပြရင်း ပြောသည်။ ဘဝမှာ ယခုအခါ ပို၍ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်သည်။ လူတိုင်း အဝစားရသဖြင့် သူ ကျေနပ်နေသည်။
သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အာဝါ က သူ့အမေအား "အမေ၊ အဘွားတော့ စားရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဘိုး မစားရသေးဘူး" ဟု ပြောသည်။ သူတို့၏ အဘိုးမှာ သူတို့အပေါ် အမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်သည်။
ဒါဝါက ခေါင်းညိတ်ရင်း "ကျွန်တော်တို့ အရင်က ဆာလောင်နေတုန်းက အဘိုးက အမြဲတမ်း လာစားဖို့ ခေါ်ပေးတယ်" ဟု ထောက်ခံသည်။ အစားအသောက်ကောင်းကောင်း မဟုတ်သော်လည်း သူတို့ ဗိုက်ဝခဲ့ရသည်။ မူလပိုင်ရှင်မှာ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့သဖြင့် သူတို့မှာ ဆာလောင်သောအခါ အဘိုးအဘွားများထံသာ အားကိုးခဲ့ရပြီး ထိုကျေးဇူးတရားများကို သူတို့ မှတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နားလည်သွားသည်။ "ကောင်းပြီ၊ မနက်ဖြန် အသားသွားဝယ်ရင် အဖြူရောင်မုန့် တစ်ခု ဝယ်လာခဲ့မယ်။ မင်းတို့ အဘိုးကို သွားပေးလိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ခိုးပြီးတော့ ပေးရမယ်၊ သူ စားတာကို သေချာကြည့်နေပေးဦး"
"ဟုတ်ကဲ့!" ဟု ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံး သဘောတူကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ "လိမ္မာတဲ့ ကလေးတွေ"
သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် တောက်ပနေသည်။
"နေ့လယ်စာ ဘာစားချင်ကြသလဲ" ဟု သူမက မေးသည်။
"ကြက်ဥဖက်ထုပ်" ဟု ဒါဝါက ပြန်ဖြေပြီး အာဝါ ကလည်း ခေါင်းညိတ်ရင်း ထောက်ခံသည်။
သူမသည် ၎င်းတို့ကို ယခင်ညကတည်းက လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ရာသီဥတု အေးသဖြင့် လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဖက်ထုပ်များကို ချက်ပြုတ်ပြီး အရသာပိုကောင်းစေရန် ပုစွန်ခြောက်ဖတ်များ ထည့်လိုက်သည်။
အရေးတကြီး လုပ်စရာမရှိသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကြက်ဥဆားစိမ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အဘွားထံမှ သင်ယူခဲ့ရသည့် ရိုးရာမြေကြီးနည်းလမ်းကို သူမ သိရှိပြီး ထိုနည်းလမ်းမှာ ကြက်ဥအနှစ်ကို ဆီထွက်ပြီး အရသာရှိစေသည်။
သူမသည် ကြက်ဥနှစ်ပိဿာခန့်အတွက် အိုးငယ်တစ်ခု ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမသည် စပေ့စ်ထဲမှ ကြက်ဥများကို ထုတ်ယူပြီး "အပြင်" တွင် ဝယ်ထားသော ကြက်ဥများနှင့် ရောလိုက်သည်။ သူမသည် ဆားရည်ထဲသို့ အရက်ဖြူထည့်လိုက်ပြီး တစ်လကြာမှ စားရမည်ကို သိရှိထားသည်။
သူမသည် ဒါဝါနှင့် အာဝါ ကို ကြက်ဥဆေးကြောခိုင်းလိုက်သည်။ သူတို့ကို နုနုနယ်နယ် ဖြစ်အောင် မွေးမြူရန် သူမ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ ကြက်ဥများ ဆေးပြီးသောအခါ သူတို့၏ လက်များကို ရေနွေးနွေးဖြင့် ဆေးပေးပြီး အရေပြားကို ကာကွယ်ရန် ခရင်မ်အနည်းငယ် လိမ်းပေးကာ ကန် (kang) ပေါ်တွင် ပန်းသီးစားရန် လွှတ်လိုက်သည်။
သူမသည် ကြက်ဥအိုးကို ထောင့်တွင် ထားလိုက်ပြီး ကန်ပေါ်တွင် ကလေးများနှင့်အတူ ထိုင်ကာ အပ်ချုပ်လုပ်ငန်းကို စတင်လိုက်သည်။ မီးဖိုမှာ တငွေ့ငွေ့ လောင်ကျွမ်းနေသဖြင့် အခန်းထဲတွင် နွေးထွေးနေပြီး သူမသည် ထိုနေ့အတွက် ကျေနပ်စွာဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးလိုက်သည်။