ငွေကြေးချို့တဲ့သူမဟုတ်မှန်း သေချာပေါက်သိသာလှသည့် ဦးဝမ်က စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို စားသုံးနေလေသည်။
"မင်းတို့အဖေလုပ်တဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်တွေက အဲဒီလောက်ကြီးနေတာ၊ သူ အမြတ်ရော ကျန်ပါ့မလားကွ" ဟု ဦးဝမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်အဖေက လာစားတဲ့သူတွေ ဝဝလင်လင် ပြန်သွားကြရမယ်လို့ ပြောတယ်။ အမြတ်နည်းနည်းပဲ ကျန်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူးတဲ့" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
"ဒါက မင်းတို့ပိုင်တဲ့ဆိုင်ဆိုတော့လည်း အဆင်ပြေတာပေါ့လေ" ဟု ဦးဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
၎င်းတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ခန်းဖြစ်သောကြောင့် အငှားခပေးဆောင်စရာ မလိုပေ။ အမြတ်အနည်းငယ် ပိုရသည်ဖြစ်စေ၊ လျော့ရသည်ဖြစ်စေ ကြီးမားသော ပြဿနာမဟုတ်ဘဲ အလုပ်တစ်ခုခုရှိနေသဖြင့် ပျင်းရိစရာမကောင်းတော့ပေ။ ဦးဝမ်ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သူက ငွေကြေးချို့တဲ့သူ မဟုတ်သော်လည်း အချိန်ကုန်လွန်စေရန်အတွက်သာ ပီကင်းတက္ကသိုလ် စီမံခန့်ခွဲမှု စာကြည့်တိုက်တွင် ဝင်ရောက်ကူညီပေးနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။
"ဘိုးဘိုး၊ ဧည့်သည်ကြီး ငြိမ်းချမ်းစွာ စားသုံးပါ။ ကျွန်တော် ဘတ်စကက်ဘော သွားကစားတော့မယ်။" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောလိုက်သည်။ "ဘူးကို မဆေးနဲ့ဦး၊ ပြီးမှ ပြန်ယူလာပြီး ဆေးလိုက်မယ်။ ဒီမှာ အဆီတွေကောင်းကောင်း ဆေးကြောလို့ မရဘူးလေ။"
"သွားတော့လေ" ဟု ဦးဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် က ကစားရန် ထွက်သွားပြီး ဦးဝမ်ကမူ သူ့ထမင်းဘူးထဲမှ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို စားရင်း ထိုကောင်လေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူက အင်အားအပြည့်နှင့် လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ခဏအကြာတွင် ကျိုးခိုင် က သူ၏ထမင်းဘူးကို ပြန်လည်လာရောက်ယူဆောင်သည်။ "ဘိုးဘိုး၊ ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်နော်။"
"မင်းက ငွေမပေးရသေးဘူးလေ" ဟု ဦးဝမ်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။
"ပိုက်ဆံကိစ္စကို စိတ်မပူနဲ့။ နောက်တစ်ခါ စာအုပ်ကောင်းကောင်းတွေ တွေ့ရင် ကျွန်တော့်အတွက် ဝယ်ပေးလိုက်ပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က အကြံပြုသည်။ ဦးဝမ်လည်း သဘောတူလိုက်၏။
ဒေါ်မ ရည်ရွယ်ခဲ့သည့် မွေးစားမိဘ သို့မဟုတ် ဘိုးဘွားတော်စပ်သည့် ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရန် အကြံပြုချက်နှင့် ပတ်သက်၍ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် ထိုညက တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
"ဦးဝမ်က ဒါဝါအပေါ် အရမ်းကောင်းပါတယ်။ သူက အပြင်ကနေ သူ့အတွက် စာအုပ်ကောင်းကောင်းတွေ အမြဲတမ်း ယူလာပေးတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။ သူက ကောင်လေးကို မြေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။ သူတို့မိသားစုအတွက် အရာရာကို ပိုမိုလွယ်ကူစေခဲ့ပြီး သူတို့လက်ရှိနေထိုင်ရာ နေရာကိုပင် ကျောင်းမှတစ်ဆင့် လွှဲပြောင်းရယူနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဦးဝမ်၏ ကျေးဇူးကြောင့်ဖြစ်ကာ ဦးဝမ်သည် သူတို့၏ ခေါက်ဆွဲဆိုင်အတွက် နေရာရွေးချယ်ရာတွင်ပင် ကူညီပေးခဲ့သေးသည်။
"ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်းချမ်းသာတော့ လူတွေက သူ့ကို အခွင့်ကောင်းယူနေတယ်လို့ ထင်သွားနိုင်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ သို့သော်လည်း အိမ်မှဝေးရာ မြို့တော်၌ ဤကဲ့သို့သော အကြီးအကဲမျိုး ရှိနေခြင်းက ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခု ဖြစ်ပေမည်။
"ကြည့်ကြသေးတာပေါ့လေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က တိုတိုသာ ပြောခဲ့သည်။ သူသည် ဆိုင်စဖွင့်စကတည်းက မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်ဖူးသည့် ဦးဝမ်နှင့် တွေ့ဆုံဖူးသူ ဖြစ်လေသည်။
မွေးစားဖခင်နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စကိုမူ ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြသည်။ ရက်ရက်တွေက ပုံမှန်အတိုင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ဦးဝမ်အပေါ် ထားရှိသည့် ကျေးဇူးတရားကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဦးဝမ် အကူအညီလိုအပ်လာပါက လက်ပိုက်ကြည့်နေမည်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။
ဒေါ်မသည် ထိုအကြံဉာဏ်ကို ပြောဆိုခဲ့ပြီးနောက် စဉ်းစားလေလေ ပို၍သင့်လျော်လေလေ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရလေသည်။ အကယ်၍သာ ဤကိစ္စဖြစ်မြောက်သွားပါက ဦးဝမ်အတွက် သူ၏အိုမင်းမစွမ်းသည့် အချိန်များတွင် အကာအကွယ်တစ်ခု ရှိသွားလိမ့်မည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဒေါ်မက ဒါတွေက မလိုအပ်သည့် စိုးရိမ်မှုများသာဖြစ်သည်ဟု ခံစားရ၏။ အကယ်၍သာ သူတို့သည် ဦးဝမ်၏ ဘဝအဆုံးသတ်တိုင်အောင် စောင့်ရှောက်ပေးမည်ဆိုပါက သူ၏ပစ္စည်းဥစ္စာများကို ၎င်းတို့အား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းသည် သဘာဝကျလှပေသည်။
သို့သော်လည်း ဒေါ်မသည် အလုပ်များပြားနေသဖြင့် ဦးဝမ်ကို ချက်ချင်းသွားရောက်ရှာဖွေရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ဦးဝမ်သည် ဆိုင်သို့ အလွန်ရှားရှားပါးပါးသာ လာတတ်ပြီး စာကြည့်တိုက်ကိုသာ ပိုမိုနှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။ တစ်လခွဲခန့် ကြာမှသာ ဒေါ်မသည် သူ့ကို လမ်းလျှောက်ထွက်လာစဉ် တွေ့လိုက်ရလေသည်။
"အို၊ ဦးဝမ်!" ဒေါ်မက သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဦးဝမ်သည် မလာခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ဒေါ်မသည် ထိုနေရာတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်မှာ တစ်လတောင် ရှိနေပြီဆိုသည်ကို မသိခဲ့ပေ။
"ကျွန်မ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ တစ်လတောင် ရှိပြီလေ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ အလုပ်စတင်လုပ်ကိုင်ချိန်မှစ၍ သူမသည် နေ့စဉ် ပိုမိုတက်ကြွလာသလို ခံစားရလေသည်။ အလုပ်ချိန်က ရှည်လျားသော်လည်း လက်တွေ့အလုပ်ချိန်က တစ်နေ့လျှင် သုံးနာရီတောင် မပြည့်ပေ။ ပြီးသွားသည်နှင့် သူမက ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေရုံသာဖြစ်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပြင်ဆင်ရာတွင် ကူညီပေးခြင်းက အလွန်ရိုးရှင်းလှသည်။ မနေ့ကပင် သူမသည် ပထမဆုံး လစာ ယွမ်နှစ်ဆယ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။
"ဒီဆိုင်က သူတို့ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်တွေထဲမှာ အဆာပလာတွေကို အဲဒီလောက် အပြည့်အစုံ ထည့်ပေးနေလျက်နဲ့ အလုပ်သမားတောင် ငှားနိုင်သေးတာပဲကွ" ဟု ဦးဝမ်က ကျိုးချင်းပိုင် ကို စနောက်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုံးလိုက်ရင်း "ဦးလေး၊ သခွားသီး စားမလား၊ ခရမ်းချဉ်သီး စားမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ငါ့ကို ခရမ်းချဉ်သီး ပေးပါ" ဟု ဦးဝမ်က မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် က ဆေးကြောပြီးသားဖြစ်ကာ ခြင်းတောင်းထဲတွင် ထည့်ထားပြီးသား ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
ဦးဝမ်သည် ထိုင်ပြီး ဒေါ်မနှင့် ခဏတာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ သူ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဒေါ်မက "ဦးဝမ်၊ ခဏလေး စောင့်ဦး" ဟု လှမ်းအော်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ဦးဝမ်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဦးဝမ်၊ ခင်ဗျား Xiao Kai ရဲ့အဖေကို မွေးစားသားအဖြစ် လက်ခံဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးဘူးလား" ဟု ဒေါ်မက အချက်အလက်များကို တန်းတန်းမတ်မတ် ပြောချလိုက်သည်။
"ဒါ ဘယ်သူ့အကြံလဲ" ဦးဝမ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ အကြံပေးတာပေါ့" ဟု ဒေါ်မက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မထင်တော့ ဒါက အကောင်းဆုံးပဲ။ ခင်ဗျားက Xiao Kai ရဲ့အဖေနဲ့ မိသားစုဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သွားမယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ Xiao Kai နဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေက ခင်ဗျားရဲ့ မြေးတွေ ဖြစ်လာမှာပေါ့။"
ဦးဝမ်သည် ယခင်က ထိုအကြောင်းကို မစဉ်းစားဖူးခဲ့သော်လည်း သူမ၏စကားများက အိုမင်းနေပြီဖြစ်သော ထိုလူကြီး၏ ရင်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။ သူသည် ကျိုးခိုင် ကို မြေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စစ်စစ်မှန်မှန်ပင် သဘောထားဆက်ဆံခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်သားနှင့် ချွေးမတို့သာ နိုင်ငံရပ်ခြားသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပါက သူ၏မြေးကိုယ်တိုင်လည်း ယခုဆိုလျှင် ထိုအရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ သတင်းအစအန မရရှိခဲ့ဘဲ ၎င်းတို့စီးလာသော သင်္ဘောနစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်ဆိုသည့် ကောလာဟလများကိုပင် ကြားသိခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခဲ့ကြရပြီဖြစ်ကြောင်း သူ၏ရင်ထဲတွင် ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဤမျှကာလကြာရှည်သည်အထိ စာတစ်စောင်တောင်မှ ဘာကြောင့်မပို့ဘဲ နေကြမည်နည်း။
"ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ။ ကျွန်မကတော့ ဒါကို အကောင်းဆုံးလို့ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာမ လင်ကတော့ တုံ့ဆိုင်းနေပုံရတယ်။ လူတွေက သူ့ကို ခင်ဗျားရဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို လိုချင်တပ်မက်နေတယ်လို့ ပြောကြမှာကို သူက စိုးရိမ်နေတာ" ဟု ဒေါ်မက ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ငါ့ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို လိုချင်တပ်မက်နေတာ ဟုတ်လား။ သူက အင်္ဂလိပ်စာဆရာမတစ်ယောက်အနေနဲ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခု ရှိပြီးသားပါ။ သူ့ရဲ့သားသုံးယောက်လုံးကလည်း သဘောထားပြည့်ဝကြပြီး သူ့ယောကျ်ားကလည်း တာဝန်ယူမှု တာဝန်ခံမှုရှိတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ" ဟု ဦးဝမ်က ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။
ဒေါ်မက ထောက်ခံအားပေးလိုက်ပြီး "ဒါပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။ အကယ်၍သာ ဒီဇနီးမောင်နှံက ဒါကို သဘောတူမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားအတွက် နောင်ရေးမှာ စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူ ရှိလာမှာပါ။ ဒါက ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး—ခင်ဗျားက ခင်ဗျားကို ဘဝအဆုံးသတ်တိုင်အောင် စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူတွေကို ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ ထားခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် ဘာမှအပြစ်ပြောစရာ မရှိပါဘူး။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားကို အဆုံးထိ စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူကို မပေးဘဲနဲ့ တခြားဘယ်သူ့ကို ပေးရမှာလဲ" ဟု ဆိုလေသည်။
ဦးဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ့တွင် ငွေကြေးအများအပြား မရှိလှပေ — ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ကျော်သာ ရှိသော်လည်း သူ့တွင် စာကြည့်တိုက်မှ တာဝန်နှင့် လသာဆောင်ပါသည့် မိရိုးဖလာ အိမ်ကြီးတစ်လုံးတော့ ရှိပေသည်။
"ခင်ဗျား ဒါကို သင့်လျော်တယ်လို့ ထင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မ သူတို့နဲ့ ဆွေးနွေးပေးမယ်။ ဒါက သာမန်ကိစ္စသေးသေးလေး မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျား သေချာစဉ်းစားပြီးပြီဆိုရင် ကျွန်မကို အကြောင်းကြားပါ" ဟု ဒေါ်မက ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ဦးဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ဒေါ်မသည် အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး ကျိုးချင်းပိုင် အား "Xiao Kai ရဲ့အဖေရေ၊ ကျွန်မတော့ မွေးစားဖခင်ကိစ္စက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုတစ်ခုလို့ ထင်တယ်။ Xiao Kai က နောင်တစ်ချိန်မှာ စစ်ထဲဝင်ချင်နေတယ်လို့ ဆရာမ လင် ပြောတာကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဦးဝမ်မှာ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိပြီး သူက ပီကင်းတက္ကသိုလ် ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ ဆရာမ လင်ရဲ့ အနာဂတ် တိုးတက်မှုကတော့ အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်သွားမှာပါ" ဟု ပြောပြခဲ့သည်။
"ကျွန်တော်တို့က အဲဒီလို အကျိုးအမြတ်မျိုးတွေကို လိုက်ရှာနေတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
"ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကိုယ်ပြောချင်တာကို ပြောတာပါ။ ဆရာမ လင်က အရမ်းကို စိုးရိမ်ပူပန်လွန်နေတာပါ။ တခြားသူတွေ ဘာပြောကြမလဲဆိုတာကို အဲဒီလောက်ထိ ကြောက်နေဖို့ လိုလို့လား။ ငါသာ ဦးဝမ်ရဲ့ နေရာမှာဆိုရင် — မိသားစုထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်တော့တာဆိုတော့ — ဘယ်သူက ငါ့အိုမင်းတဲ့ အချိန်မှာ ထောက်ပံ့ပေးမလဲ၊ အဲဒီလူကပဲ နောင်ကျရင် ငါ့ပစ္စည်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထိုက်တာပေါ့။ ဒါက အငြင်းပွားစရာမရှိတဲ့ ကိစ္စပဲ" ဟု ဒေါ်မက ဆက်လက်၍ ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုနေလေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုံးလိုက်ရင်း "ဒါက နောင်အဝေးကြီးအတွက်ပါဗျာ။ ဦးဝမ်က ကျန်းမာရေးကောင်းပါတယ်။ သူ နောက်ထပ် အနှစ်သုံးဆယ်လောက် အေးဆေးနေနိုင်ပါသေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။
"သူက ငယ်ငယ်တုန်းက အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရတာလေ။ သူ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်လောက်ပဲ ခံနိုင်ရင်တောင် တော်လှပြီ" ဟု ဒေါ်မက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ဦးဝမ်က ဘာပြောလဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သူက ဘာကို ငြင်းရမှာလဲ။ သူက အလွန်တရာကို ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာ။ သူ့ကို ပြန်ပြီး သေချာစဉ်းစားဖို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့ပါတယ်" ဟု ဒေါ်မက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။