အခန်း ( ၂၉၀ ) - ငွေကြေး မချို့တဲ့သူ
"အမြတ်နည်းနည်း လျော့သွားလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အဓိကက လူတိုင်း ဗိုက်ဝသွားဖို့ပါပဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ထက်ကြပ်မကွာ အာရုံစိုက်ကာ မုန့်ဖတ်အစာများကို ထပ်မံလှီးဖြတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဤသို့သော စိတ်ထားကြောင့် အဒေါ်မားက သူ့ကို ပို၍ပင် လေးစားအားကျမိသည်။ ထိုနေ့ညနေက အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမက ဦးမားအား "ရှောင်ကိုနဲ့ သူ့ညီတွေ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးလိမ့်မယ်၊ လူပီသလိမ့်မယ်ဆိုတာ အံ့သြစရာတော့ မရှိတော့ဘူး။ မိဘနှစ်ပါးစလုံးက အဲဒီလောက် စိတ်ထားကောင်းကြတာကိုး" ဟု ပြောပြခဲ့သည်။
သူက လောဘကြီးသူ တစ်ယောက် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ အိမ်များတွင် ဤကဲ့သို့ ကြွယ်ဝများပြားသော အစာဖြည့်စွက်ချက်များဖြင့် ဖက်ထုပ်ကို အလွန်ရှားရှားပါးပါးသာ လုပ်စားကြပြီး ဂျုံနှင့် ဝက်သားဈေးနှုန်းများကလည်း မြင့်မားနေသဖြင့် သူတို့ရောင်းချနေသည့် ဈေးနှုန်းတွင် အမြတ်အစွန်းမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။
သူမ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးက ဆိုင်နှင့်ပတ်သက်၍ စုံစမ်းမေးမြန်းရန် ရောက်လာသောအခါ အဒေါ်မားက "ရှောင်ကို့အဖေက သိပ်ကို ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့သူပါ။ ဖက်ထုပ်တစ်လုံးချင်းစီမှာ အစာတွေ အပြည့်ထည့်ထားတာလေ၊ သူတို့ ဘယ်လောက်များ အမြတ်ရနိုင်မလဲ။ တစ်လကို ယွမ် ၂၀ ပေးပြီးတောင် ငါ့ကို အလုပ်ခန့်ထားသေးတယ်။ ဆိုင်ခန်းခနှုတ်လိုက်ရင် သူတို့ တကယ်တမ်း အမြတ် ဘာမှမကျန်လောက်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်" ဟု ပြောပြလေသည်။
"အမြတ်တောင် သိပ်မရရင် မင်းကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလုပ်ခန့်နိုင်မှာလဲ" ဟု မိတ်ဆွေဖြစ်သူက သံသယဖြင့် မေးလာသည်။
"အင်းလေ၊ သူက တစ်ယောက်တည်း ဆိုင်ကို မကိုင်တွယ်နိုင်အောင်ကို အလုပ်များနေလို့ပါ။ မင်းမယုံရင် မနက်ဖြန်လာပြီး တစ်ပွဲစားကြည့်ပေါ့။ သူ့ကို ချီးကျူးစရာပဲရှိမယ်ဆိုတာ ငါအာမခံပါတယ်" ဟု အဒေါ်မားက ပြန်ပြောခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် သူမ၏ မိတ်ဆွေမှာ ကိုယ်တိုင်လာရောက် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမအား အထူးအထူးအဆန်း ပြုလုပ်ပေးခြင်းမရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ပန်းကန်တစ်လုံး ချပေးလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အပြည့်အဝ ကျေနပ်သွားပြီး "ပမာဏက တော်တော်များတာပဲ" ဟု မှတ်ချက်ချသည်။
"မဟုတ်ဘူးလား" ဟု အဒေါ်မားက ထောက်ခံပြောဆိုသည်။
သူမ၏ မိတ်ဆွေက ကျိုးချင်းပိုင် ထံသို့ လှည့်ကာ "ဒီလောက် အစာတွေ အများကြီးထည့်ပြီး ရောင်းနေမှတော့ ဖက်ထုပ်ရောင်းလို့ တကယ် ငွေပေါ်ပါ့မလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးမှ မိမိလုပ်လက်စ အလုပ်သို့ ပြန်လည်အာရုံစိုက်ကာ "သိပ်တော့ မပေါ်ပါဘူး" ဟု ဖြေသည်။
"ဒါဆို ဘာလို့လုပ်နေတာလဲ" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ဆက်လက်မေးမြန်းသည်။
"မလုပ်ရင် ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ တခြားအလုပ်မှ မရှိတာ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အစာကို နည်းနည်းပဲ ထည့်လိုက်ပါတော့လား" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက အကြံပြုသည်။
"အစာနည်းနည်းပဲ ထည့်လိုက်ရင် ဝယ်သူတွေ ဗိုက်မဝတော့ဘူးလေ။ လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖွင့်ပြီဆိုရင် ရိုးသားရမယ်။ အမြတ်နည်းရင် နည်းသွားပါစေ၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောဆိုသည်။
သူက ငွေကြေးဆိုင်ရာ အသေးစိတ်အချက်များကို ဆက်မရှင်းပြတော့ပေ။ အမြတ်အစွန်းနည်းနည်းဖြင့် ရောင်းအားမြန်မြန်လုပ်ခြင်းက အောင်မြင်မှု၏ သော့ချက်ဖြစ်ကြောင်း သူ့ဇနီးထံမှ သူသိထားသည်။ ရောင်းအားပမာဏ များပြားနေသမျှ ကာလပတ်လုံး စုစုပေါင်းအမြတ်ကလည်း မြင့်တက်လာမည်သာဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းက နာမည်ကောင်းကိုပါ တည်ဆောက်ပေးနိုင်ပြီး ဆိုင်မှာ လူစည်ကားနေသည်ကို မြင်သောအခါ လူတို့က ဝင်ရောက်စားသုံးလိုစိတ် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာကြမည်ဖြစ်သည်။ သူ့ဇနီးက အတော်လေး ဗဟုသုတကြွယ်ဝသူဖြစ်ပြီး ၎င်းကို "အများစုနောက် လိုက်ပါတတ်သည့် သဘာဝ" ဟု သူမက ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။
ဤကိစ္စများကို ပြင်ပလူများအား သူလိုက်လံရှင်းပြနေရန် မလိုပေ။ ထိုအမျိုးသမီးကြီး၏ သားဖြစ်သူမှာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ရန် စီစဉ်နေခြင်းကြောင့်သာ သူမက ပြိုင်ဘက်ကို လာရောက်စုံစမ်းခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမက ဆိုင်ခန်းခကိုပင် မေးမြန်းခဲ့ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် က ပုံမှန်ပျမ်းမျှဈေးကွက်နှုန်းထားကိုသာ ပြောပြခဲ့သည်။ စာကြည့်တိုက်မှ ဦးဝမ်မှလွဲ၍ ဆိုင်ခန်းနေရာမှာ ၎င်းတို့မိသားစုပိုင်ဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။
ထိုအမျိုးသမီး ထွက်သွားပြီးနောက် အဒေါ်မားက "သူ့သား ဆိုင်သစ်ဖွင့်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မေးခွန်းတွေ မေးနေမလဲ" ဟု တွေးတောပြောဆိုသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က "ဖြစ်မှာပါ" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။ သို့သော် သူကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုးဖြင့်မူ ထိုသားဖြစ်သူက ဖက်ထုပ်ရောင်းချင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူတွက်ဆထားသည်။ သူ၏အစားအသောက်ကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် ပြိုင်ဆိုင်ရမည့်ဖိအားက ကြီးမားလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ ထိုဈေးကွက်အတွင်း မည်သူ့အတွက်မဆို သူ့၏ဖောက်သည်များကို လုယူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်နီးပါး ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ၎င်းကို ဆက်လက်၍ အလွန်အကျွံ စဉ်းစားမနေတော့ပေ။ ဝယ်သူအသစ်များ ထပ်မံရောက်ရှိလာသဖြင့် သူက ဖက်ထုပ်ပြုတ်သည့်အလုပ်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ဆိုင်မှာ အလုပ်ဖြစ်နေချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း တက္ကသိုလ်တွင် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်နေရာကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ သင်ကြားရေးအရည်အသွေး ကောင်းမွန်ခြင်းနှင့် စာသင်ကြားရာတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းအောင် ပို့ချတတ်ခြင်းတို့ကြောင့် မိန့်ခွန်းပြောကြားရမည့် အချိန်တိုင်းတွင် ကျောင်းက သူမအား ဦးဆောင်ပေးရန် မကြာခဏ တောင်းဆိုလေ့ရှိသည်။ သူမမသိလိုက်ဘဲနှင့်ပင် သူမသည် ဘေဂျင်းတက္ကသိုလ်၏ တရားဝင်မဟုတ်သော ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ တစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။
၎င်းမှာ ကျေးလက်မှ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး အတန်းဖော်၏ ကလေးကို ဖျက်ချခဲ့သည့် ကျောင်းသူ ချန်ရွှယ် တမ်းတနေခဲ့သော အဆင့်အတန်းမျိုးပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တက္ကသိုလ်ဘက်မှမူ ထိုကဲ့သို့သောသူမျိုးကို ကျောင်း၏ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် မည်သည့်အခါမျှ ရွေးချယ်မည်မဟုတ်ပေ။
ထိုနေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏စာသင်ချိန်ပြီးဆုံး၍ ထွက်လာသောအခါ ချန်ရွှယ် က သူမကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ရာသီအစတုန်းက စွမ်းအင်အပြည့်ရှိနေခဲ့သော အမျိုးသမီးနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ချန်ရွှယ် ၏ ပုံစံမှာ သိသိသာသာပင် စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံပေါ်နေသော်လည်း သူမ၏ကျောကိုမူ မတ်မတ်ပင် ဆက်လက်ထားရှိဆဲဖြစ်သည်။
"စကားပြောလို့ရမလား" ဟု ချန်ရွှယ် က မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ တွင် သူမနှင့်ဆက်ဆံရန် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝမရှိပေ။ "ပညာရေးနဲ့ မဆိုင်တဲ့ကိစ္စဆိုရင်တော့ မလိုပါဘူး" ဟု သူမက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ချန်ရွှယ် က နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်သည်။ "ကျောင်းက မင်းကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ စောစောဘွဲ့ယူခွင့် ပေးခဲ့တာလဲ"
လင်ချင်းဟဲ့ က ယဉ်ကျေးသော အပြုံးလေးဖြင့် "ဌာနမှူးကို သွားမေးပါလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်ပြီးမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
စာသင်ခန်းထဲမှ အခုတလောလေးမှ ထွက်လာခဲ့သည့် ဝမ်လီ က သူမကိုမှီလာရန် အပြေးအလွှား လိုက်လာခဲ့သည်။ "ဘာတွေဖြစ်ကြတာလဲဟင်။ သူ မင်းနဲ့စကားပြောနေတာကို ငါမြင်လိုက်လို့"
"ငါ့ကို ကျောင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စောစောဘွဲ့ယူခွင့် ပေးခဲ့တာလဲလို့ လာမေးတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပြသည်။
ဝမ်လီ မှာ အံ့သြသွားသည့် ပုံစံပေါ်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား" ဟု မေးမြန်းသည်။
"သူ အဲဒီကောင်နဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ပြီလေ" ဟု ဝမ်လီ က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောသည်။
"လမ်းခွဲလိုက်ပြီ ဟုတ်လား။ အရင်ကဆို မခွဲတမ်းမကွာတမ်းကို နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့သြတကြီး မှတ်ချက်ပြုသည်။
"အဲဒီကောင်က တခြားတစ်ယောက်နဲ့ စတွဲနေပြီတဲ့။ အဲဒါကို သူကိုယ်တိုင်မိသွားတာပေါ့၊ ပြီးတော့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ကြတယ်၊ အခုတော့ အရာရာ ပြီးဆုံးသွားပြီလေ" ဟု ဝမ်လီ က ရှင်းပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "သူ့ဘာသာသူ ဖြစ်ပါစေတော့။ ငါဆိုင်ဘက်ကို သွားတော့မယ်" ဟုဆိုသည်။
"ဟုတ်ပြီ။ ညကျရင် ရေနွေးကြမ်းအိမ် (ရေချိုးခန်း) သွားဦးမှာလား" ဟု ဝမ်လီ က မေးသည်။
"အင်း သွားမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဖြေသည်။ သူမသည် ရေနွေးကြမ်းအိမ်သွားရခြင်းကိုပါ အကျင့်ပါသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာရှိလှသည်ကို ဝန်ခံရပေမည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျိုးခိုင်၊ ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင် တို့မှာ အဒေါ်မားနှင့်အတူ စားသောက်နေကြပြီးဖြစ်သည်။
"ဦးဝမ်က ပြီးရင် သူ့အတွက် ဖက်ထုပ်တွေ နည်းနည်းပါးလိုက်ပါဦးလို့ မှာထားတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်ပျော့သွားသည့် လေသံဖြင့် "ဒီကလေး မိုက်မဲလိုက်တာ၊ ဘာလို့ ဒါကို စောစောက မပြောတာလဲ။ ကိုယ်စားမယ့်ဟာကို သူ့ဘက်က အရင်ပို့ပေးမယ်ပေါ့လေ" ဟု ဆူပူလိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် တူကိုချလိုက်ပြီး ဖက်ထုပ်တစ်ပန်းကန် ခူးကာ သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ဦးဝမ်ဆီက ပိုက်ဆံ လုံးဝမယူနဲ့ ကြားလား!"
"သူ့ပိုက်ဆံကို မယူဘူးဆိုရင် သူစားမှာမဟုတ်ဘူးလေ။ အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဦးဝမ်က ငွေကြေး မချို့တဲ့ပါဘူး" ဟု ကျိုးခိုင် က အစားအသောက်ဘူးကို ကိုင်ရင်း လက်ကို ဝမ်းမသာမသာဖြင့် လွှဲပြர்ப்பယ်ပြ လုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် သေချာနားမလည်တဲ့ ကောင်မျိုးကို မွေးလာရလဲ မသိပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အဒေါ်မားအား ပြောပြသည်။
အဒေါ်မားက ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှောင်ကိုပြောတာ မှန်ပါတယ်။ လူကြီးမင်းဝမ်က ငွေကြေးမချို့တဲ့တာ သေချာပါတယ်၊ ဒါကြောင့် သိပ်ပြီး စိတ်မပူနေပါနဲ့"
ဦးဝမ် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် နိုင်ငံတော်၏ ထောက်ပံ့ကြေး သိသိသာသာရရှိခဲ့ကြောင်းနှင့် ယခင်က သိမ်းဆည်းခံခဲ့ရသော ပစ္စည်းများအတွက် လျော်ကြေးများလည်း ရရှိခဲ့ကြောင်း အိမ်နီးနားချင်းများအားလုံး သိကြပေသည်။ သူသည် တကယ်ကိုပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
"အိမ်နဲ့ ဒီဆိုင်ခန်းက ဦးဝမ်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် အားလုံးဖြစ်လာတာပါ။ သူ့သာမကူညီရင် ကျဉ်တို့မိသားစု ဒီကိုပြောင်းလာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ဆီကနေ ဖက်ထုပ်ဖိုး ယူရဲမှာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တက်နိုင်ဘူးဟူသော ပုံစံဖြင့် ရှင်းပြသည်။
အဒေါ်မားက ပြုံးဖြီးလိုက်သည်။ "ငါ့အထင်တော့ လူကြီးမင်းဝမ်က မင်းတို့မိသားစုကို သဘောကျပုံရတယ်။ သူ့ကို ဘာလို့ ဖခင်ဝတ်နဲ့ ကိုးကွယ်ဖို့ မတောင်းဆိုတာလဲ"
"ဟင်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ မှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမ ထိုအကြောင်းကို လုံးဝမစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။
"အဲဒါကတော့ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူများတွေက ငါတို့က သူ့ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကိုပဲ မျက်စိကျနေကြတယ်လို့ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်" ဟု သူမက ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
စာကြည့်တိုက်မှ ဦးဝမ်မှာ အလွန်တရာမှ နှိမ့်ချတတ်ပြီး ငွေကြေးကြွယ်ဝသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့တွင် စုငွေမည်မျှရှိသည်ကို အတိအကျမသိသော်လည်း အတွင်းဝင်းပါရှိသော ရိုးရာခြံဝင်းအိမ်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်းကိုမူ သူမသိသည်။ ထိုပစ္စည်းတစ်ခုတည်းပင်လျှင် သူချမ်းသာကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သူက ၎င်းကို အငှားချထားကာ လစဉ်ငှားရမ်းခများ ကောက်ခံနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းမှာ ငြင်းမရနိုင်သော အမှန်တရားပင်ဖြစ်သည် - ဦးဝမ်သည် ငွေကြေး လုံးဝမချို့တဲ့ပေ။