အခန်း (၂၈၉) - လူငှားရမ်းခြင်း
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ခေါက်ဆွဲပြားထုပ် (မန်တူ) ဆိုင်သည် တည်ငြိမ်သွားရန် နှစ်လတိတိ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ လစဉ် အမြတ်ငွေမှာ တစ်သမတ်တည်း တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ပထမလတွင် ယွမ် ၇၀ ဝန်းကျင် ရရှိခဲ့ရာမှ ဒုတိယလတွင် ယွမ် ၈၀ နီးပါးအထိ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ၏ တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းကို တိတိကျကျ လိုက်နာခဲ့သည်။ နေ့စဉ် လုပ်ငန်းသုံးစရိတ်အတွက် ယွမ်ဆယ်ကျပ် ချန်လှပ်ထားပြီး ကျန်ငွေများကို သိမ်းဆည်းထားရန် သူ၏ဇနီးထံသို့ အပ်နှံခဲ့သည်။
တတိယလသို့ ရောက်လာသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဆိုင်မဖွင့်မီ နံနက်တိုင်း ၅ နာရီခွဲတွင် ထွက်ကာ လတ်ဆတ်သော အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဝယ်ယူသည့် အလေ့အထကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ရာသီဥတု ပိုမိုနွေးထွေးလာသည်နှင့်အမျှ လူတို့သည် တစ်နေ့တာကို ပိုမိုစောစီးစွာ စတင်ကြပြီး ဆိုင်ဖွင့်ချိန်များမှာလည်း မနက်ခင်း လူစည်ကားချိန်နှင့်အညီ သဘာဝအလျောက် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
မူလက လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အလုပ်ရှုပ်သက်သာစေရန်အတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို တစ်ရက်ကြိုတင် ဝယ်ယူရန် အကြံပြုခဲ့ဖူးသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် က အလတ်ဆတ်ဆုံး ပစ္စည်းများကိုသာ သုံးစွဲရန် တဇွတ်ထိုး လုပ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လင်ချင်းဟဲ့ လည်း အလျှော့ပေးလိုက်ရပြီး ဆိုင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုပိုင်းဆိုင်ရာများကို သူ့ဘာသာသူ အကြွင်းမဲ့ လုပ်ကိုင်ခွင့် ပေးထားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ကြိုးစားလုံ့လရှိပြီး တည်ငြိမ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကြောင့် ရပ်ကွက်အတွင်းရှိ လူများ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး ယခုအခါ ဆိုင်တွင် ပုံမှန်လာရောက်စားသုံးသည့် သစ္စာရှိဖောက်သည် အမြောက်အမြား ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ခေါက်ဆွဲပြားထုပ်များသည် အကာထူပြီး အသားအဆာပြည့်ဝကာ အရသာရှိခြင်းကြောင့် နာမည်ကြီးသည်။ အရည်အသွေးမှာ အမြဲတမ်း တစ်သမတ်တည်း ရှိနေသောကြောင့် ထိုဒေသတွင် ခေါက်ဆွဲပြားထုပ် စားချင်စိတ် ပေါ်လာသူတိုင်း သူတို့ဆိုင်ကို ပထမဆုံး ရွေးချယ်ကြသည်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်း ကျိုးချင်းပိုင် သည် သခွားသီးနှင့် ခရမ်းချဉ်သီး ဟင်းပွဲများကိုပါ အနည်းငယ် တိုးချဲ့ကာ မီနူးအသစ် ထည့်သွင်းခဲ့သေးသည်။ ထိုအရာများကို အစိမ်းလိုက် စားသုံးနိုင်ပြီး ဈေးနှုန်းကိုလည်း ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးအတိုင်းသာ ရောင်းချသဖြင့် အမြတ်အစွန်း အများကြီး မရရှိသော်လည်း လူကြိုက်အလွန်များသည်။ ဖောက်သည်များက ခေါက်ဆွဲပြားထုပ် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ၎င်းတို့ကို အဆာပြေ စားသုံးလေ့ရှိကြပြီး အထွက်တွင် ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံး ဝယ်သွားတတ်ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စီးပွားရေး အမြော်အမြင်ကို အမှန်တကယ်ပင် အထင်ကြီး လေးစားမိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ မူလက သူမ အသေအချာ သတိမထားမိခဲ့ဖူးသည့် ထူးခြားသော အရည်အချင်း တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင် ကျိုးချင်းပိုင် က တစ်နေ့တာ စာရင်းများကို မှတ်တမ်းတင်နေရင်း "ဇနီးရေ၊ ကိုယ်တို့ ပန်းကန်ဆေးဖို့ လူတစ်ယောက်လောက် ငှားသင့်ပြီထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ရှင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အချိန်တန်ပြီပေါ့။"
လုပ်ငန်းများ အလွန်အမင်း အောင်မြင်ထွန်းကားနေပြီး နေ့စဉ် အမြတ်ငွေမှာ ယွမ်ငါးကျပ်နီးပါးအထိ ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ သားသုံးယောက်က တစ်ခါတရံ ဝင်ကူပေးကြသော်လည်း အချိန်ပြည့် ရှိနေနိုင်ကြသည် မဟုတ်ပေ။
"အသက်အရွယ်ကြီးတဲ့သူ တစ်ယောက်လောက် ရှာလိုက်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပြုသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် တွင် စိတ်ထဲက ရည်ရွယ်ထားသူ တစ်ဦး ရှိနှင့်နေသည်။ "မအေမာ (အဒေါ်ကြီး မာ) ကို စိတ်ဝင်စားမလား မသိဘူး"
လင်ချင်းဟဲ့ က အနည်းငယ် தயოვန်းတား ဖြစ်သွားသည်။ "မအေမာ ဟုတ်စ။ အသက်က နည်းနည်း ကြီးမသွားဘူးလား"
မအေမာမှာ အသက် ငါးဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"သူက ကိုယ်ခန္ဓာ အလွန်ကြံ့ခိုင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အခိုင်အမာ ပြောသည်။ "သူက အမိုးသုံးထပ်ကို မောပန်းခြင်းမရှိဘဲ တက်နိုင်တယ်။ စိတ်နေသဘောထား ဖြောင့်မတ်ပြီး သန့်ရှင်းမှုကို တန်ဖိုးထားတတ်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့မိသားစုနဲ့လည်း ကိုယ်တို့က ဆက်ဆံရေး ကောင်းပြီးသားလေ"
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမသည် ဤအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ရန် သဘောတူမလားဟု တွေးတောနေမိသည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် ကျုပ် သွားမေးကြည့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ တွေးကြည့်သည်မှာ ဤအကြံဉာဏ်က ကောင်းမွန်ပေသည်။ မအေမာသာ ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်မည်ဆိုပါက အခြေအနေများကိုပါ တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ စောင့်ကြည့်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းကို လိုက်လံစနောက်နေတတ်သော ဖောက်သည်များကိုလည်း တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းက ရှောင်ရှားနိုင်စေရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သဘောတူလိုက်သည်။
"လစာ ဘယ်လောက် ပေးသင့်မလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ထမင်းတစ်နပ် အပါအဝင် တစ်လကို ယွမ် ၂၀ ပေးရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ အလုပ်ချိန်မှာ နံနက် ၈ နာရီမှ နေ့လယ် ၂ နာရီအထိဖြစ်ပြီး ထို့နောက် ညနေ ၄ နာရီအထိ အနားယူကာ ညနေ ၄ နာရီမှ ည ၇ နာရီအထိ နောက်ဆုံးအလှည့် လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ အလုပ်ချိန် ရှည်လျားသော်လည်း အလုပ်မှာ စားပွဲသုတ်ခြင်းနှင့် ပန်းကန်ဆေးခြင်း သက်သက်သာဖြစ်သဖြင့် အလုပ်ချိန်မှာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။
နောက်တစ်ရက် မနက်ခင်းတွင် ကျိုးချင်းပိုင် စောစောထွက်သွားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဒါဝါ (Da Wa) အား နံနက်စာ ပြင်ဆင်ခိုင်းပြီးနောက် မအေမာထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပန်းကန်ဆေးမည့်သူ လိုအပ်ကြောင်း ပြောပြသောအခါ မအေမာ အံ့ဩသွားသည်။ "ဆိုင်မှာ လူလိုနေလို့လား"
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။ "အဒေါ် သိတဲ့သူများ ရှိမလားလို့ပါ၊ ကျမတို့က ပန်းကန်ဆေးပြီး စားပွဲသုတ်နိုင်မယ့် သွက်လက်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကို လိုချင်လို့ပါ"
"အသက်အရွယ် ဘလောက်လောက်ကို ရှာနေတာလဲ" ဟု မအေမာက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
"ကျန်းမာရေးကောင်းနေသမျှ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အဒေါ်လိုမျိုးဆိုရင် အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
မအေမာက ချက်ချင်းပင် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ "ဆရာမ လင် (Lin) ရေ၊ အဒေါ့်ကိုရော ဘယ်လိုထင်လဲ။ အဒေါ် လုပ်လို့ရမလား" ဟု ဆိုလာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အံ့ဩသွားသဖြင့် ခေတ္တမျှ တန့်သွားသည်။ "မအေမာ၊ ဒီရာထူးကို စိတ်ဝင်စားလို့လား"
"အဒေါ့် ခြေထောက်တွေက အခုထိ သွက်လက်နေတုန်းပါပဲ၊ ပြီးတော့ အလွန်လည်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပါတယ်။ ဘယ်လိုပြဿနာမှ မရှိစေရဘူးလို့ အဒေါ် ကတိပေးပါတယ်" ဟု မအေမာက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ အဒေါ်သာ အလုပ်သွားလုပ်ရင် ဦးလေးမာ (Uncle Ma) စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့ စိတ်ဆိုးရမှာလဲ။ အိမ်မှာ ဘယ်လောက်ပျင်းစရာကောင်းတယ်ဆိုတာ ရှင်တို့ မသိလို့ပါ" ဟု မအေမာက ပြန်ဖြေသည်။ "အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်ချင်နေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှလည်း အဘွားကြီး တစ်ယောက်ကို မငှားချင်ကြဘူးလေ"
မအေမာနှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းတို့တွင် သားနှစ်ယောက် ရှိသည်။ တစ်ယောက်မှာ နယ်စပ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဇနီးနှင့် ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အဝေးတစ်နေရာတွင် နေထိုင်ကြကာ၊ နောက်တစ်ယောက်မှာမူ ကျေးလက်ဒေသသို့ စေလွှတ်ခံရပြီး ဒေသခံ မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့သည်။ သက်ကြီးရွယ်အို စုံတွဲမှာ လက်ရှိတွင် သူတို့၏ ဒုတိယသားဖြစ်သူ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို မြို့တွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ဦးလေးမာတွင် အလုပ်အကိုင် ရှိသော်လည်း မအေမာမှာ အိမ်ရှင်မ တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ငွေကြေးပိုင်းဆိုင်ရာတွင် တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ဝင်ငွေရှာပေးလိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။
"အဒေါ်၊ ဆိုင်က အမြတ်ကြီးစား လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်လကို ယွမ် ၂၀ ပဲ ပေးနိုင်မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ဆယ်ယွမ်နဲ့ဆိုရင်တောင် အဒေါ် လုပ်ပေးပါ့မယ်" ဟု မအေမာက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဒေါ့်ကို အဲ့ဒီလောက်အထိတော့ မဆက်ဆံပါဘူး။ တကယ်လို့ အဒေါ် စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ကျမ ပြောခဲ့တဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေအတိုင်း စလုပ်ကြတာပေါ့"
အလုပ်ချိန်များကို ရှင်းလင်းပြောပြပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က "အိမ်ပြန်သွားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူနဲ့ အရင် တိုင်ပင်ကြည့်ပါဦး။ ကိုယ်တို့က အရေးတကြီး မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ထပ်လောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
သို့သော် မအေမာအနေဖြင့် ထပ်မံစဉ်းစားနေရန် မလိုအပ်ပေ။ သူတို့၏ သားများမှာ အဝေးတစ်နေရာတွင် နေထိုင်ကြသဖြင့် ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ သားသမီးများထံသို့ ငွေကြေးနှင့် ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်နိုင်ရန် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ခြိုးခြံချွေတာစွာ နေထိုင်ကြရပြီး တစ်ခါတရံ သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် လက်ကျန်ငွေ အလွန်နည်းပါးသွားတတ်သည်။ ထပ်ဆောင်း ငွေရှာဖွေနိုင်မည့် ဤအခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွတ်ခံရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထိုနေ့ ညနေပိုင်းတွင် မအေမာက သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား သူမဘာသာ သူမ နေ့လယ်စာ စားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့ပြီး အိမ်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ခေါက်ဆွဲပြားထုပ် ဆိုင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
"အဒေါ်၊ ရောက်လာတာ စောလှချည်လား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။
"အိမ်မှာ အလကား ထိုင်နေရတာနဲ့ပါ" ဟု သူမက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
ဖောက်သည် အချို့က သူတို့၏ အစားအစာများကို စားသုံးပြီးသည်နှင့် မအေမာသည် ချက်ချင်းပင် အလုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး စားပွဲများကို သပ်ရပ်အောင် ရှင်းလင်းကာ ပန်းကန်များကို သေသေချာချာ ဆေးကြောပေးခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ငန်းများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် အား ခေါက်ဆွဲပြားထုပ် ထုပ်ပိုးရာတွင် စတင် ဝင်ရောက် ကူညီပေးခဲ့သည်။
"အဒေါ်၊ အဆာကို နည်းနည်း ပိုထည့်ပေးပါ၊ ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီလောက် ပမာဏမျိုးပေါ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လမ်းညွှန်ပြသပေးသည်။
မအေမာသည် အကျပ်အိတ် (ခေါက်ဆွဲအကာ) ထဲသို့ ထည့်သွင်းနေသည့် ရက်ရောလှသော အသားပမာဏကို ငေးကြည့်ရင်း အံ့ဩတကြီးဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - "အဲ့ဒီလောက် အသားအဆာတွေ အများကြီး ထည့်ရမယ် ဟုတ်စ။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ဆိုင်က အမြတ်ကျန်ပါဦးမလား ဟင်"