ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျန်းမေဟဲ့ဟာ အမှားကြီးမှားခဲ့ပြီဟု ဆိုရပါမည်။
သူမက သူမကိုယ်သူမ အထင်လွန်ခဲ့ရုံသာမက ကျိုးချင်းပိုင် နဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ တို့ကြားက ခိုင်မာတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးသံယောဇဉ်ကိုလည်း အလွန်အမင်း အထင်သေးခဲ့မိသည်။ တိုက်ခန်းတွဲပေါ်က လူတိုင်းက ကျူရှင်ဆရာမလင်နဲ့ သူမရဲ့ခင်ပွန်းတို့က သင့်မြတ်ပြီး ချစ်ခင်ကြမှန်း သိကြသည်။ ဘယ်လိုလုပ် မချစ်ခင်ဘဲနေပါ့မလဲ။ သူတို့မှာ သားသုံးယောက် အတူရှိကြပြီး ကျူရှင်ဆရာမလင်က အိမ်ဝေစုရတဲ့အချိန်မှာပဲ ခင်ပွန်းနဲ့ သားသမီးတွေကို ခေါ်ပြီး လာနေခဲ့တာပဲလေ။ ဒါထက် ပိုရှင်းပြစရာ လိုသေးလို့လား။
၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေမှာ လမ်းပေါ်၌ လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်နေတဲ့ လင်မယားတွေကို ရှားရှားပါးပါးသာ တွေ့ရတတ်ပေမဲ့ သူတို့ဇနီးမောင်နှံရဲ့ ချစ်ခင်မှုကတော့ အားလုံးအလယ်မှာ အထင်အရှားပါပဲ။ ဒါ့အပြင် သူတို့နှစ်ဦးကြားမှာ လူမှုရေးအနေအထား ကွာဟချက်တစ်ခုရှိတယ်လို့ ထင်မှတ်စရာရှိနေပါသေးတယ် - လင်ချင်းဟဲ့ က တက္ကသိုလ် အင်္ဂလိပ်စာဆရာမဖြစ်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်နေတဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ပါ။ ဒီအချက်ကြောင့်ပဲ ကျန်းမေဟဲ့ဟာ သူ့အပေါ် အချစ်ကြီးတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် အမှားကြီးတစ်ခုကို ဝင်ရောက်ယုံကြည်မိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ရက်စက်လှတဲ့ နှက်ချမှုကြောင့် တစ်ရပ်ကွက်လုံးက သူမအကြောင်းကို အမျိုးမျိုး ကောလာဟလ ပြောဆိုနေကြပါပြီ။ ကျန်းမေလျန် အပြင်ကနေ ပြန်လာတဲ့အခါ ရှက်လည်းရှက်၊ ဒေါသလည်း ထွက်နေရှာသည်။
"အစ်မ၊ ရှင်ကတော့ မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းတယ်" လို့ ကျန်းမေလျန် က သွားကိုကြိတ်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျုပ်တို့မှာလည်း ထိန်းသိမ်းရမယ့် ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ ရှိသေးတယ်။ ရှင်က အဲဒီလောက်တောင် စိတ်မရှည်နိုင်ဖြစ်ရတာလား။ တကယ်ပဲ သူ့ဆိုင်အထိ သွားရှာတယ်ပေါ့လေ။ အဲဒီလောက်နဲ့တင် ပြီးသွားတာမဟုတ်ဘဲ သူ့ဇနီးလက်ထဲတောင် ဖမ်းမိသွားအောင် လုပ်လိုက်သေးတယ်!"
ဒီလိုကပ်ဆိုက်လောက်တဲ့ အဖြစ်ဆိုးမျိုးဖြစ်ပြီးမှတော့ ကျိုးခိုင် က သူမအပေါ် ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းတဲ့အမြင်မျိုး ရှိလာနိုင်တော့မှာလဲ။
ဒေါသထွက်နေပြီးသားဖြစ်တဲ့ ကျန်းမေဟဲ့မှာလည်း သူမရဲ့ညီမငယ်ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံဖို့ စိတ်ကူးမရှိတော့ပါ။ သူမက ဖြတ်ခနဲ ရိုက်ချလိုက်ကာ "ငါ့အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်နေပြီလေ၊ နင်ကလည်း အပြင်ကလူတွေနဲ့ပေါင်းပြီး ငါ့ကို ဝိုင်းဆဲနေတာလား!" ဟု အော်လိုက်သည်။
"ရှင်က လူပျိုကြီးကိုဖြစ်ဖြစ်၊ အိမ်ထောင်သည်ကိုဖြစ်ဖြစ် သိက္ခာမရှိဘဲ လိုက်ယားနေတာတောင် ကျွန်မကို ထပ်ရိုက်ဝံ့သေးတယ်ပေါ့" လို့ ကျန်းမေလျန် က အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အစကတည်းက သူမဟာ ကျိုးခိုင် ရဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူကို သူမရဲ့အစ်မ လိုက်လံဖြားယောင်းနေတာကို လုံးဝသဘောမကျခဲ့ပါ။ တကယ်လို့ သူတို့သာ အဆင်ပြေသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် သူမဟာ ကျိုးခိုင် ရဲ့ မိထွေးဖြစ်လာမှာပါ - အဲဒီလိုဆိုရင် သူမဘယ်လိုလုပ် သူ့အနားမှာ ဆက်ရှိနေနိုင်တော့မှာလဲ။ တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆွဲငင်ရုန်းကန်ရင်း ရန်ဖြစ်ကြပါတော့သည်။
ကျန်းအဘွားနဲ့ ချွေးမဖြစ်သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ညီအစ်မနှစ်ယောက် အပြင်းအထန် ရန်ဖြစ်နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ရပ်ကြစမ်း! နှစ်ယောက်လုံး ရန်ဖြစ်တာ ရပ်ကြစမ်း!" လို့ ကျန်းအဘွားက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
မှတော့ ညီအစ်မနှစ်ယောက် လက်လွှတ်လိုက်ကြသည်။
"မေမေ၊ ကျွန်မ အခုလို အခြေအနေဆိုးထဲ ရောက်နေတာတောင်မှ ကျန်းမေလျန် က ကျွန်မကို ကောင်းကောင်း မနေစေချင်ဘူး။ သူပြန်လာတာနဲ့ ကျွန်မကို လာစတာပဲ။ သူ့ကို သင်ခန်းစာ မပေးဘူးဆိုရင် ကျွန်မက တကယ့်အစ်မကြီးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့" လို့ ကျန်းမေဟဲ့က ငိုယိုပြောဆိုသည်။
"ရှင်က အစ်မကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ရော ထိုက်တန်လို့လား" လို့ ကျန်းမေလျန် က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က အမျိုးသားတွေနဲ့ အရှုပ်အထွေးပေါင်းများစွာ ဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ ကလေးတောင် မမွေးနိုင်ရှာဘူး။ ရှင်က ရော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို့ ရေတွက်လို့ရော ရသေးလို့လား"
ကျန်းမေဟဲ့ဟာ သူမဆီကို တစ်ဟုန်ထိုး ခုန်အုပ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ အဲဒီစကားက သူမရဲ့ အနာအဆာတည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားလို့ပဲ ဖြစ်သည်။ အရင်တုန်းက ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချပြီးတဲ့နောက် ကောင်းကောင်း မနားခဲ့ရဘဲ ကျေးလက်ဒေသကို ချက်ချင်းဆင်းပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာကြောင့် သူမမှာ ရေရှည်ကျန်းမာရေးပြဿနာတွေ ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ ကျေးလက်မှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသည်အထိ ကလေးမရနိုင်ခဲ့တာကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး ကွာရှင်းခဲ့ကြရသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲမှာ - သူ့ရဲ့ ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းပြီး အသက်ဝင်တဲ့ ရုပ်ရည်ကို သဘောကျလို့တင် မဟုတ်ဘဲ - သူ့မှာ သားသုံးယောက် ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေတာလည်း တစ်ချက်အပါအဝင်ပါပဲ။ သူမကိုယ်တိုင် ကလေးမမွေးရတော့ဘူးပေါ့၊ သူ့သားတွေကို ကိုယ့်သားအရင်းလိုပဲ ပြုစုစောင့်ရှောက်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကိုပဲ သုံးလိုက်ရုံပါပဲ။ အဲဒီကောင်လေးတွေကိုသာ ကောင်းကောင်းကြီးပြင်းလာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကများ သူမကို ချီးမွမ်းမှာ မဟုတ်လို့လဲ။ ပြီးတော့ သူမအိုမင်းမစွမ်းတဲ့ အချိန်ကျရင်လည်း အဲဒီသားသုံးယောက်ကပဲ သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးကြလိမ့်မယ်လေ။ ဘာပဲပြောပြော "ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း" ဆိုတာ "မွေးကျေးဇူး" လောက်ကို အရေးပါတာပဲ မဟုတ်ပါလား။
သူမ အကုန်တွက်ချက်ပြီးသားပါ။ လင်လို့ခေါ်တဲ့ အဲဒီမိန်းမက မာန်မာနကြီးပြီး ထောင်လွှားတဲ့ပုံစံမျိုးရှိတော့ သူမဘာသာ သူမ ထွက်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူမ ထင်ထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိန်းမက သူမကို အဲဒီလောက်ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေနဲ့ ဆဲဆိုလိမ့်မယ်လို့ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘဲ၊ အထူးသဖြင့် သူမရဲ့ အားနည်းချက်အစစ်အမှန်ကို တည့်တည့်ကြီး ထိမှန်အောင် ပြောလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။
ညီအစ်မနှစ်ယောက် ထပ်ပြီး ရန်ဖြစ်တော့မလို ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ကျန်းအဘွားက မျက်နှာမည်းကြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်၊ "နင်တို့ ဒါမျိုး ဘယ်လောက်အထိ ဆက်လုပ်နေဦးမှာလဲ။"
"ဒါပေါ့" လို့ မစ္စစ်ကျန်းက ဝင်ပြောပါတယ်။ "အစ်မကြီးရယ်၊ ညီမဖြစ်သူရဲ့ စကားကြမ်းတာတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ အခုတော့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အကုန်ပျံ့နေပါပြီ။ မေမေနဲ့ ကျွန်မ အပေါ်တက်လာတော့လည်း လူတွေ အဲဒီအကြောင်း ပြောနေကြတာကို ကြားခဲ့ရတယ်။ အချို့ဆိုရင် အစ်မကြီး တကယ်ပဲ ကလေးမွေးနိုင်သေးရဲ့လားလို့တောင် လာမေးကြတယ်။ တကယ် ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။"
ကျန်းမေဟဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာသည်။ "အဲဒီ စောက်ဖုတ်မ လင်ကြောင့် အကုန်ဖြစ်တာပဲ!"
"အစ်မကြီး၊ ကျွန်မပြောတာ ကြမ်းတယ်လို့တော့ မထင်နဲ့နော်" လို့ မစ္စစ်ကျန်းက ဆက်ပြောပါတယ်။ "အမေနဲ့ ကျွန်မကတော့ ညီမငယ်လေးနဲ့ ကျိုးခိုင် ရဲ့ ကိစ္စကို သဘောတူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူရဲ့ ခင်ပွန်းကို ရှင်စွဲလမ်းနေတာကိုတော့ ကျွန်မတို့ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး။ ကျူရှင်ဆရာမလင်က ရှင်နဲ့ ယှဉ်လို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီစိတ်ကူးကို ဖျက်လိုက်တော့။"
"ရှင်... ရှင်က အရင်တစ်ခေါက်က ပြောခဲ့တာ..."
ကျန်းမေဟဲ့ စကားတောင် မဆုံးသေးခင်မှာပဲ သူမရဲ့ ယောက်ဖရဲ့ဇနီးက ဖြတ်ပြောလိုက်ပါတော့တယ်၊ "အရင်တစ်ခေါက်ကတော့ ကျွန်မက နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တာပါ။ အစ်မကြီးက အဲဒီဆိုင်အထိ တကယ်သွားပြီး သူ့ဇနီးလက်ထဲ မိမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမလဲ။ အခုတော့ တစ်မိသားစုလုံးကို ဒီအရှက်ကွဲစရာထဲ ဆွဲသွင်းမိသွားပြီ။ ကျွန်မထင်တာတော့ အစ်မကြီး တခြားတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ညီမငယ်လေးရဲ့ ဆန္ဒကို လွှတ်ပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ ထင်တယ်"
"မောင်နှမဝမ်းကွဲရဲ့ဇနီးရေ၊ သူ့အမြန်အိမ်ထောင်ပြုနိုင်အောင် မိတ်ဆက်ပေးလို့ရမယ့်သူ တစ်ယောက်လောက် ရှိသေးလားဟင်" လို့ ကျန်းမေလျန် က ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"တကယ်တော့ ရှိပါတယ်။ ကျွန်မတို့ မွေးရပ်ဇာတိမှာ လူမမာ မုဆိုးဖိုတစ်ယောက် ရှိတယ်" လို့ မစ္စစ်ကျန်းက ဆိုပါတယ်။ "သူက အလုပ်ကြိုးစားတယ်၊ တကယ်ကို အစ်မကြီး ကြိုက်တတ်တဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။ ပိုအရေးကြီးတာက သူ့မှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ဇူမိသားစုထက်စာရင် အခြေအနေ ပိုကောင်းတယ်။ သူ့ကိုသာ လက်ထပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် အစ်မကြီး သေချာပေါက် ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရမှာပါ"
ကျန်းအဘွားလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မေးလိုက်တယ်၊ "သူ့အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ။"
"သူက ကျောက်မီးသွေးကွင်းမှာ အလုပ်လုပ်တာပါ" လို့ မစ္စစ်ကျန်းက ရှင်းပြပါတယ်။ "အနာဂတ်မှာ ကျောက်မီးသွေး ဝယ်ဖို့အတွက်လည်း ကျွန်မတို့အတွက် အဆင်ပြေသွားတာပေါ့။ သူ့လစာက ယွမ် ၅၀ လောက် ရှိတယ်၊ တော်တော်များတယ်။"
"ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ" ကျန်းမေဟဲ့က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပါတယ်။
"ဒါက အစ်မကြီးရဲ့ ဘဝနောက်ပိုင်းအတွက် ပြောနေတာလေ။ ဒီနှစ်မှ အစ်မကြီးက အသက်နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ငယ်ပါသေးတယ်။ လူပျိုကြီးမကွဲ၊ မအိုခင် ဒီအတိုင်း ဆက်နေလို့မှ မရတာ။ အဲဒီလူရဲ့ ဇနီးသေသွားတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ အစ်မကြီး ကူးသွားတာနဲ့ သူက ယူချင်ဇောနဲ့ ဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်။"
ကျန်းမေဟဲ့က ကျိုးချင်းပိုင် ထက် ငယ်တာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့တာပါ။ ဘယ်ယောကျာ်းကမှ ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းမကို ငြင်းဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူမ တွက်ဆထားခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ပြောသလို မှန်ကတ်နေတာပဲ၊ သူမကိုယ်တိုင် မှန်ထဲမှာ ပြန်ကြည့်သင့်ပါတယ်။ သူမက ပိုငယ်တယ်ဆိုပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က အသားအရေ ပိုဖြူဝင်းပြီး နုနုထွေးထွေး ရှိကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လို ထိန်းသိမ်းရမယ်ဆိုတာကို ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။ သူမနဲ့ ယှဉ်လိုက်တဲ့အခါ ကျန်းမေဟဲ့က ပိုပြီး အသက်ကြီးပုံ ပေါ်နေပါတော့တယ်။
ကျန်းမေဟဲ့က နှုတ်ခမ်းကိုဆူလိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေပါတယ်။ သူမက ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ ပုံစံကို တကယ် သဘောကျခဲ့တာပါ - တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် သူက စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ဖြစ်ပျက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ ဆိုတာ သူမ စိတ်ကူးယဉ်ထားသလို အားနည်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ဆရာမလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူမ သဘောပေါက်သွားပါတော့တယ်။
အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်မှာတော့ ကျန်းမေဟဲ့ဟာ နောက်ဆုံးမှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတော့တယ်။