**အခန်း (၂၈၅) - လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ဆဲချင်စိတ် ပေါ်လာခြင်း**
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ထိုညီအစ်မနှစ်ယောက်အကြောင်းကို လုံးဝသတိမထားမိဘဲ ရှိနေသော်လည်း ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကတော့ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်ရန်ပင် စတင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းအဘွားကြီးမှာ ၎င်းတို့ကို ရပ်တန့်စေရန် အသံကုန်ဟစ်၍ ဆူပူလွှတ်ပေးရသည်။
ထို့နောက် ကျန်းမိသားစု၏ ချွေးမက "မင်းတို့နှစ်ယောက် ကိုယ့်ပစ်မှတ်ကို ကိုယ်ရှာကြ။ အောင်မြင်သွားရင်တော့ ဘယ်သူ့လမ်းသူ လျှောက်ကြပေါ့။ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး" ဟု မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ကွန်ယက်ကျယ်ကျယ်ဖြန့်ကာ ငါးကြီးကြီး ဖမ်းဆုပ်လိုသည့် နည်းဗျူဟာပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ကျိုးမိသားစု၏ ဖခင်ရော သားပါ နှစ်ယောက်စလုံးက အဓိကပစ်မှတ်များ ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။ အကယ်၍ ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် ကျိုးခိုင် သာ ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားခဲ့ကြပါက ထိုညချင်းပင် ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့သွားကြပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည့် မိသားစုပင်ဖြစ်ရာ ညီမဖြစ်သူက သားအဖိုးကြီးတစ်ဦးကို ကြံစည်လိုပြီး အစ်မဖြစ်သူကမူ အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသားတစ်ဦးကို ချိန်ရွယ်နေပေသည်။
ရပ်ကွက်ထဲတွင် ဤအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောဆိုသံများ ဆူညံနေခဲ့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ကမူ ဒေါ်မေထံမှတဆင့်သာ အခြေအနေကို သိရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ဂရုစိုက်မနေခဲ့ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုနှစ်တွင် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကထက် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူများ ပိုမိုများပြားလာပြီး သူမ၏ ချင်းပိုင်လည်း ၎င်းတို့ထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။
ဆိုင်စတင်ဖွင့်လှစ်ပြီး ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ယွမ်ငွေ နှစ်ဆယ်ခန့် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ လုပ်ငန်းက တည်ငြိမ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံငွေ ပမာဏ များပြားလှခြင်း မရှိသောကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ ကျိုးချင်းပိုင် ကိုသာ လုပ်ငန်းခွင်တွင် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လုပ်ကိုင်ခွင့် ပေးထားခဲ့သည်။
ဆိုင်ကို ဇန်နဝါရီလအကုန်ပိုင်းတွင် စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖေဖော်ဝါရီလအကုန်သို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ၏လက်ထဲသို့ ယွမ် ၆၀ တိတိ လာရောက်အပ်နှံခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အံ့ဩသွားရသည်။ "အကုန်လုံး ငါ့ကို ပေးတာလား။ ဆိုင်အတွက် ကုန်ကြမ်းဝယ်ဖို့ ငွေကြေး မလိုဘူးလား"
"ကိုယ့်မှာ လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
ယခုလအတွက် အမြတ်ငွေမှာ ယွမ် ၇၀ နီးပါး ရှိခဲ့သည်။ သူက အိမ်သုံးစရိတ်အတွက် အနည်းငယ် ချန်လှပ်ထားကာ ကျန်ရှိသည့် ယွမ် ၆၀ ကိုမူ ဇနီးဖြစ်သူထံ အပ်နှံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"လူနည်းနည်းလေးနဲ့ ဒီလောက်တောင် ရှာနိုင်တာလား" လင်ချင်းဟဲ့ မှာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အံ့ဩမိလေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်မှုမှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သည်။ သူသည် ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ပွဲလျှင် ငါးပြားနှုန်းဖြင့် ရရှိကာ မနက် ၆ နာရီမှစတင်ကာ ည ၉ နာရီအထိ လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အမြင်အရ သူသည် အလွန်အမင်း ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်နေရသော်လည်း သူ၏ ပျော်ရွှင်နေမှုကို မြင်ရသောကြောင့် သူမ ဘယ်သောအခါမှ မညည်းညူခဲ့ပေ။ သူမ ခန့်မှန်းထားသည်မှာ အမြတ်ငွေ ယွမ် ၃၀ ခန့်သာ ရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ နှစ်ဆနီးပါး ရရှိလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မတွေးထားခဲ့မိပေ။
"နောက်လဆိုရင် စီးပွားရေးက ပိုတောင် ကောင်းလာဦးမှာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။ နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်ပြီး မုန့်ညင်းစိမ်းပင်များနှင့် ကြက်သွန်မြိတ်များလည်း မကြာမီ ဈေးကွက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။
"စီးပွားရေးက အမြတ်အစွန်း ထွက်ပေမယ့် ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကိုတော့ ဂရုစိုက်ရမယ်လေ။ နေ့လယ်ပိုင်း တာဝါ ရောက်လာတဲ့အခါ အပေါ်ထပ် တက်ပြီး အနားယူပါ။ ခေါက်ဆွဲလုပ်တဲ့အလုပ်ကို သူ့ကို ဆက်လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သတိပေးပြောကြားခဲ့သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူတို့၏ သားအကြီးဆုံးက ကူညီပေးနိုင်ပေသည်။ နေ့လယ်ပိုင်း အလုပ်ရှုပ်ချိန် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် မွန်းတည့် ၁ နာရီခန့်တွင် သူသည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်ကာ အနားယူနိုင်ပေသည်။ သူ အိပ်ရာမှ နိုးလာသောအခါ သားဖြစ်သူမှာ ကျောင်းသင်ခန်းစာများဆီသို့ ပြန်သွားရမည် ဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ ကျန်းမာရေးက ကောင်းမွန်နေသော်လည်း အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ မနက်စောစော ထရသည့်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာ ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။
နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ဈေးကွက်အတွင်းသို့ ကြက်သွန်မြိတ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် မနက် ၆ နာရီတွင် ဈေးသို့ရောက်ရှိနိုင်ရန် မနက် ၅:၃၀ နာရီတွင် စတင်ထွက်ခွာလေ့ရှိသည်။ သူသည် ကုန်ပစ္စည်းများကို လက်ကားဝယ်ယူလေ့ရှိရာ ၎င်းက ကုန်ကြမ်းဖိုးများကို ပိုမိုသက်သာစေခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် နေ့စဉ် ပေးသွင်းနေကျ အရောင်းဆိုင်များထံမှသာ ဝယ်ယူမည်ဟု ကတိပြုထားသည့်အတွက် နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အလုပ်ရှုပ်သက်သာစေခဲ့သည်။
လတ်ဆတ်သည့် ကြက်သွန်မြိတ်များ ရရှိလာသည်နှင့်အမျှ ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ၏ ရိုးရှင်းလှသော စာရင်းဇယားထဲသို့ ဝက်သားကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ကြက်ဥကြက်သွန်မြိတ် ခေါက်ဆွဲပြုတ်များကို ထပ်မံဖြည့်စွက်ခဲ့သည်။ သူသာ သီးသန့်ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက ဤမျှများပြားလှသော အမျိုးအစားများကို အလုပ်ရှုပ်ခံကာ လုပ်ကိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူကမူ ရွေးချယ်စရာ ပိုများလေ ဖောက်သည်များကို ပိုမိုဆွဲဆောင်နိုင်မည်ဟု တိုက်တွန်းခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက အလုပ်ပိုလုပ်ရမည်ကို မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပေ။
ဆိုင်ဖွင့်လှစ်ပြီး နံနက် ၆:၃၀ နာရီ ကျော်လွန်သည်နှင့် ဖောက်သည်များ တရိပ်ရိပ် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အသစ်ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားသော ဟင်းလျာများကြောင့် ဖောက်သည်အများစုမှာ ဝက်သားကြက်သွန်မြိတ် သို့မဟုတ် ကြက်ဥကြက်သွန်မြိတ် ခေါက်ဆွဲများကိုသာ ပိုမိုမှာယူကြပြီး ယခင်က ရောင်းချခဲ့ဖူးသည့် မုန်လာဥဖြူဝက်သားနှင့် အချဉ်ဖောက်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဝက်သား ရွေးချယ်စရာများမှာမူ မှာယူမှု နည်းပါးသွားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က အလုပ်ကို လျင်မြန်စွာ လုပ်ကိုင်သည်။ ဆိုင်စဖွင့်ချိန်မှစတင်ကာ နံနက် ၈:၀၀ နာရီအထိ သူသည် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှသာ ဝက်သားကြက်သွန်မြိတ် ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲကို ထိုင်စားရန် အချိန်အနည်းငယ် ရရှိခဲ့သည်။ သူ ဝန်ခံရပေမည်၊ ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် မွှေးကြိုင်လှသည်؛ ဆောင်းရာသီ ရှည်လျားပြီးနောက် လတ်ဆတ်သည့် ကြက်သွန်မြိတ်များကို စားသုံးရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာသောအခါ "ဒီနေ့ နေ့လယ်စာအတွက် ကြက်သွန်မြိတ်အစာသွပ်မုန့် လုပ်စားကြမလား" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သဘောတူလိုက်သည်။
မိသားစုဝင်များက ဆိုင်တွင်ပင် ကြက်သွန်မြိတ်အစာသွပ်မုန့်များကို စားသုံးကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က မွှေးကြိုင်လှသည့် မုန့်သုံးခုကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ထိုစဉ် ဖောက်သည်တစ်ဦးက "ဘာလို့ ဟင်းစာရင်းဇယားထဲမှာ ကြက်သွန်မြိတ်အစာသွပ်မုန့် မပါတာလဲ" ဟု ဝင်ရောက်မေးမြန်းလာသည်။
"ရောင်းဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ကျွန်မတို့ မိသားစုကိုယ်တိုင် လုပ်စားတဲ့ အိမ်တွင်းစားစရာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
"ဘာလို့ မရောင်းတာလဲဗျ" ဟု ဖောက်သည်က ဆက်လက်မေးမြန်းသည်။
"ဒါကို အမေ လုပ်ထားတာလေ။ အမေက ပုံမှန်ဆိုရင် အလုပ်သွားရတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီဆိုင်ကို လုပ်ကိုင်နေတာက အဖေပါ။ အဖေက ခေါက်ဆွဲပဲ လုပ်တတ်တာပါ" ဟု ဆန်ဝါ က ရှင်းပြသည်။ မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာကြပြီးနောက် ကလေးငယ်များမှာ မိဘများကို ယခင်ကဲ့သို့ တရားဝင်ခေါ်ဝေါ်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ 'အဖေ' နှင့် 'အမေ' ဟုသာ ပြောင်းလဲခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။
ဖောက်သည်က ရယ်မောရင်း "အဖေဖြစ်သူကို သင်ပေးပါလား" ဟု ဆိုသည်။
"သူ အလွယ်တကူ နားမလည်သေးပါဘူး။ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်ပါစေဦး။ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ လာကြည့်ကြမယ်။ အဲဒီကျရင် ရပါပြီ" ဟု ဆန်ဝါ က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် ပြောကြားခဲ့သည်။
သူသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူနှင့်ပင် ဆွေးနွေးပြီးစီးထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ၎င်းတို့ လာရောက်ကူညီကြမည် ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ကန့်ကွက်လိုစိတ် မရှိပေ؛ သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့မှာ နွေရာသီအတွင်း တောင်ပိုင်းသို့ အလည်အပတ် သွားရောက်ရန် စီစဉ်ထားကြပြီးဖြစ်ရာ ဤ "မုန်လာဥခေါင်းငယ်လေးများ" က ဆိုင်တွင် ဆော့ကစားလိုကြလျှင်လည်း သူမ ခွင့်ပြုပေးမည်ပင်တည်း။ ၎င်းတို့၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်မှာ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်အဆင့် မရှိသေးသော်လည်း အိမ်ချက်လက်ရာအနေဖြင့်မူ လုံလောက်ကောင်းမွန်နေပေပြီ။
နေ့လယ်စာ စားသုံးပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ငယ်ဆုံးကလေးနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး ဆိုင်ကိုမူ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် သားအကြီးဆုံးတို့၏ လက်ထဲတွင် ထားခဲ့သည်။
"သား မေ့တော့မလို့ပဲ။ အမေ၊ မနေ့က သား ဟိုဘက်အိမ်က အမျိုးသမီးကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အဖေ အပေါ်ထပ်ကို တက်လာတဲ့အချိန် သူက အဖေနဲ့ စကားစမြည်ပြောဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်" ဟု အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ကြသောအခါ အာဝါ က ပြောပြခဲ့သည်။
"မင်းတို့အဖေက ဘယ်လိုတုံ့ပြန်လဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးမြန်းသည်။
"ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမှာလဲ။ သူက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အိမ်ထဲ ဝင်သွားတာပေါ့" ဟု အာဝါ က ဖြေကြားခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ပြီးတော့ အငယ်မလေ... သားထင်တာတော့ သူက အစ်ကိုကြီးရှေ့မှာ အရမ်းကို ယဉ်ကျေးလိမ္မာဟန်ဆောင်ပြနေတာပဲ" ဟု အာဝါ က ဆက်လက်ပြောပြသည်။
"သူက မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလေ။ ပြီးခဲ့တဲ့တခါကဆို သူ့ကို လန့်သွားအောင် လုပ်ခဲ့သေးတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အိမ်နီးနားချင်း ကျန်းမိသားစုမှာ မည်ဲ့ကဲ့သို့သော မိသားစုမျိုးဖြစ်ကြောင်း မသိဘဲ နေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို ပို၍ အာရုံစိုက်လေလေ၊ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပို၍ အရေးပါသည်ဟု ထင်မှတ်လာကြလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ စည်းကို မကျော်လွန်သမျှ ကာလပတ်လုံး အစကတည်းကပင် မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်၍သာ နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ကျန်းမိသားစုမှ ကျန်းမေဟဲမှာမူ ရေစမ်းကြည့်သည့် အကြိမ်အနည်းငယ် မအောင်မြင်ခဲ့ရုံဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်ဟု ပို၍ပင် ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းမေဟဲသည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို ရှာဖွေရန် ဆိုင်သို့ လာရောက်ခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။ သူ၏ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်လှသည့် ဘဝတစ်လျှောက်တွင် ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ရပေ၊ ထို့ကြောင့် သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် ဆဲရေးချင်စိတ် ပေါ်လာခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။
"ကျိုးကိုကိုရေ၊ ကိုကို့အပေါ် ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်တွေကို မသိဘူးလားဟင်။ ဆရာမလင်က ပေ့ကျင်းတက္ကသိုလ်က ပါမောက္ခတစ်ယောက်လေ၊ သူက ကိုကို့ကို အထင်သေးနေတာ။ ကျွန်မ အဲဒါကို အမြဲတမ်း မြင်နေရတယ်၊ သူက ကိုကို့နဲ့တောင် စကားမပြောချင်ဘူးလေ။ အဲဒါကို မြင်ရတာ ကျွန်မရဲ့ရင်တွေ နာရပါတယ်ရှင်။ ကိုကို့လို လူတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံမှုကို ခံရတာလဲဟင်" ဟု ကျန်းမေဟဲက သွယ်စပ်ယုယသော အသံဖြင့် ပြောကြားခဲ့သည်။