အခန်း 284

ထမင်းစားချိန်အတွင်း ဧည့်သည်စုစုပေါင်း လေးယောက်သာ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးလည်း စားသောက်ပြီးသည်နှင့် ခဏအကြာတွင် ပြန်သွားကြပြီးမှ နောက်ထပ်ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်သည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးဖြင့်တော့ အရောင်းအဝယ် အလွန်သွက်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤလုပ်ငန်းလေးမှာ အသင့်အတင့်သာ ရှိသေးသည်ဟု ခံစားရသည်။

ကျိုးချင်းပိုင် က စားပွဲများကို သိမ်းဆည်းခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်းတို့ကို တာဝန်ယူလုပ်ကိုင်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က အငယ်ဆုံးကလေးနှစ်ယောက်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားကာ အနားယူစေခဲ့ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ ကျိုးခိုင် နှင့်အတူ ဆိုင်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုညက ဂျုံထုတ်ခေါက်ဆွဲပြား (ဒမ်ပလင်) မစားဖြစ်ကြဘဲ မန်ထိုမုန့်များကိုသာ စားဖြစ်ကြသည်။ အိမ်တွင် မီးဖိုမဖိုချင်ကြတော့သည့်အတွက် ဆိုင်မှာပင် စားလိုက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုညစာမှာ မန်ထိုမုန့်များနှင့် ဆိတ်သားစွပ်ပြုတ်တစ်အိုးတို့ ဖြစ်လေသည်။

လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဒီဆိတ်သားတွေက ဘယ်ကရလာတာလဲ” ဟု မေးလေသည်။

“အခုလောလောဆယ်တော့ အများကြီးမရှိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ကုန်ပိုင်းလောက်ဆိုရင် ပိုများလာမှာပါ” ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ပြောပြသည်။ ပစ္စည်းတင်သွင်းပေးသူက ယခုနှစ်တွင် တိရစ္ဆာန်အုပ်ကို ပိုမိုတိုးချဲ့မွေးမြူရန် စီစဉ်ထားသဖြင့် နောင်လာမည့်အချိန်များတွင် ဆိတ်သားရရှိမှုမှာ ပိုမိုမှန်ကန်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူက ရှင်းပြလေသည်။

မိသားစုလိုက် မန်ထိုမုန့်နှင့် ဆိတ်သားစွပ်ပြုတ်ကို စားသုံးကြရင်း လွန်စွာကျေနပ်ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ညစာစားချိန်မှာ အတော်လေးနောက်ကျနေပြီဖြစ်ကာ ညခုနစ်နာရီပင် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဧည့်သည်တစ်ဦးက ဆိုင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာဆဲပင်။

ထိုဖောက်သည်က “ဆိတ်သားဒမ်ပလင်တွေ ရှိသေးလား” ဟု မေးမြန်းလာသည်။

“မရှိတော့ပါဘူးရှင်” ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောဆိုရင်း ဖောက်သည်အား မီနူးစာရင်းကို ပြသလိုက်သည်။ မီနူးမှာ ရိုးရှင်းလှပြီး ရွေးချယ်စရာ လေးမျိုးသာ ရှိသည်။ ဝက်သားနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ဝက်သားနှင့် မှို၊ တိုဖူးနှင့် ဝက်သား၊ သို့မဟုတ် ဝက်သားနှင့် အချဉ်စိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်တို့သာ ဖြစ်ပေသည်။

ဘာမှတတ်နိုင်သည် မဟုတ်ပေ။ လောလောဆယ်တွင် ပါဝင်ပစ္စည်း ရွေးချယ်စရာများက ကန့်သတ်ချက်ရှိနေသေးသည်။ နွေဦးရာသီ ရောက်လာပြီး ရာသီပေါ်သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဈေးကွက်ထဲသို့ ပိုမိုရောက်ရှိလာပါက အမျိုးအစားများကို သေချာပေါက် တိုးချဲ့နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုမျှရိုးရှင်းလှသော ဒမ်ပလင်ဆိုင်လေးကို မည်သူမျှ မညည်းညူကြပေ။ အနီးအနားတွင် လုပ်ငန်းပတ်ဝန်းကျင် အလွန်ရှားပါးလှသဖြင့် ဖောက်သည်များအနေဖြင့် ရွေးချယ်စရာ မရှိလှပေ။

ထိုဖောက်သည်က ဝင်ထိုင်ကာ ဝက်သားနှင့် အချဉ်စိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဒမ်ပလင်တစ်ပွဲကို စားသုံးပြီး ငွေရှင်းကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သူမ၏ ပုံမှန်လုပ်နေကျအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ညစာစားပြီးနောက် အငယ်ဆုံးကလေးနှစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်သွားကာ ၎င်းတို့၏ စာကျက်ရန်နှင့် သင်ခန်းစာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများကို လုပ်ကိုင်ပေးသည်။ ကျိုးခိုင် နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ကတော့ ညကိုးနာရီထိုးမှသာ ဆိုင်သိမ်းကြသည်။

ပစ္စည်းများ သပ်သပ်ရပ်ရပ် သိမ်းဆည်းပြီးနောက် နေ့စဉ်ဝင်ငွေကို တွက်ချက်ရန် အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က စာရင်းဇယားများကို အလွန်သေသေချာချာ တွက်ချက်တတ်သူဖြစ်သည်။ တစ်ပွဲလျှင် ငွေအများကြီး မမြတ်လှပေ - ငါးပြားခန့်သာ မြတ်ပြီး ၎င်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် လုပ်အားခသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် စုစုပေါင်း ၃၇ ပွဲ ရောင်းချနိုင်ခဲ့ကာ ယွမ်နှစ်ယွမ်နီးပါး ရရှိခဲ့သည်။

ယွမ်နှစ်ယွမ်ဆိုသည်မှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပမာဏမဟုတ်သော်လည်း ခက်ထန်တည်ကြည်လှသော သူမ၏ခင်ပွန်းသည် စာရင်းဇယားများကို စေ့စေ့စပ်စပ် လုပ်ကိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ အဖို့ သူသည် အလွန်တရာ ချစ်စရာကောင်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်ရလေသည်။ ၎င်းမှာ အေးစက်စက်ပုံစံနောက်ကွယ်မှ ချစ်စရာ့ဟန်ပန်လေးတစ်ခုပင်တည်း။

“နောင်ဆိုရင် ပိုပိုပြီး တိုးတက်လာမှာပါ” ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူ၏ဇနီးသည် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယနေ့ အရောင်းအဝယ်ဖြစ်မှုက သူ့ကို ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် ပိုတိုးလာစေခဲ့သည်။ အလုပ်က မခက်ခဲလှပေ။ ဖောက်သည်များ မှာယူသည့်အတိုင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လုပ်ကျွေးရုံသာ ဖြစ်သည်။ နေ့ခင်းပိုင်းတုန်းက အဘွားအိုတစ်ဦး ဝင်လာပြီး လူပျိုကြီးတစ်ယောက်က ဆိုင်ကို တစ်ယောက်တည်း ဘာကြောင့် လုပ်နေရတာလဲဟု မေးဖူးလေသည်။ သူက သူ့ဇနီးက စာသင်ကြားရာတွင် အလုပ်များနေပြီး သားတွေကလည်း စာကျက်နေကြသဖြင့် သူတစ်ယောက်တည်း ဆိုင်ကို လုံလုံလောက်လောက် ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ဟု ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်မှ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အဘွားအိုက ဇနီးရွေးချယ်ရာတွင် သူ၏ဉာဏ်ကောင်းမှုကို ချီးကျူးခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိရင်း ကျိုးချင်းပိုင် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ တစ်နေ့တာဝင်ငွေကြောင့် စိတ်ကြည်နူးနေသည်ဟု ယူဆကာ သူ၏ပါးပြင်ကို သွားရောက်နမ်းလိုက်ပြီး “ဒီနေ့မှ ဆိုင်စဖွင့်တာလေ၊ အပြင်မှာလည်း အရမ်းအေးနေတော့ အရောင်းအဝယ်နှေးတာက သဘာဝပါပဲ။ ဒီလောက်တောင် မှာယူမှုတွေ ရှိသေးတယ်ဆိုတော့ ဒါဟာ အစပျိုးမှုကောင်းတစ်ခုဆိုတာ ခင်ဗျား သိနိုင်တာပေါ့။ နွေရာသီရောက်လာပြီဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် အောင်မြင်မလဲဆိုတာ ပြောပြနေစရာတောင် လိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလေသည်။

“အင်း” ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က လက်ခံသဘောတူလိုက်သည်။ “အချိန်ကလည်း နောက်ကျနေပြီ။ အိပ်တော့မယ်”

လင်ချင်းဟဲ့ လည်း အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ ယနေ့အောင်မြင်မှုအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသဖြင့် ပုံမှန်ထက် ပိုမိုတောင်းဆိုမှုရှိနေခဲ့ကာ သူမလည်း သူဖြစ်ချင်သည်အတိုင်း အလိုလိုက်ပေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ကျိုးချင်းပိုင် က ဆိုင်ကို စောစောဖွင့်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သားသုံးယောက်ကို ခေါ်လာပြီး မနက်စာစားကြကာ အားလုံး သက်ဆိုင်ရာကျောင်းများဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကျိုးချင်းပိုင် က ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း စတင်လုပ်ကိုင်ပြီး ဈေးအနီးတွင် ဒမ်ပလင်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီဆိုသည့် သတင်းမှာ တိုက်ခန်းတွဲတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ခေတ်မီဆက်သွယ်ရေးမရှိလျှင်တောင်မှ သတင်းက လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့တတ်စမြဲပင်။

“ကိုယ့်ထိုက်နဲ့ ကိုယ့်ကံ ကိုယ်လုပ်စားတာ ရှက်စရာမဟုတ်ဘူးလား” ဟု တစ်ယောက်က ချေပပြောဆိုကြသည်။ “သူ့ဇနီးနဲ့ ကားတွေ၊ ကလေးတွေ အားလုံးက ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေ၊ အထူးသဖြင့် သူ့ဇနီးဆိုရင် ဆရာမတစ်ယောက်လေ၊ ဒါကို သူက ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခု သွားဖွင့်တယ်ပေါ့လေ”

“ကိုယ့်လုပ်အားနဲ့ ကိုယ်ရှာစားတာ ဘာများ အပြစ်ရှိလို့လဲ”

“အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလုပ်ငန်းက ကြာရှည်ခံပါ့မလားလို့ စိတ်ပူမိတာပါ။ အိမ်လောက်ငှားခများ ပေးနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး”

“ဒါပေါ့၊ တခြားဟာ လုပ်လို့မရဘူးလား။ ဒမ်ပလင်ပဲ ဖြစ်နေရမလား။ ဒါက ရှားပါးတဲ့ဟင်းလျာမှ မဟုတ်တာ”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ” ဟု နောက်အိမ်နီးနားချင်းတစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ “မနက်တုန်းက ငါ လျှောက်လာတုန်းက လူတွေ ဆိုင်ထဲမှာ စားနေတာကို မြင်ခဲ့ရတယ်”

“ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံသိပ်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ဤသို့သော တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများသည် အိမ်နီးနားချင်း ကျန်းမိသားစုဆီသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုမှသာ ကျန်းမိသားစုက ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်မှာမရှိသည်မှာ သူ၏ဆိုင်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ကျန်းမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးဖြစ်သူ ကျန်းမေဟီမှာ ကွာရှင်းပြီးနောက် အိမ်သို့ မကြာသေးမီက ပြန်ရောက်လာသူဖြစ်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် သူမ၏သားများ အပြင်ထွက်သွားချိန်များကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အကူအညီတောင်းရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တံခါးလာခေါက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် က တံခါးကို ဘယ်တော့မှ မဖွင့်ပေးခဲ့သလို မည်သူကမျှလည်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ ယခုအခါတွင်မှ သူမ အကြောင်းရင်းကို သဘောပေါက်သွားလေသည်။

“ညီမလေးရာ၊ တကယ်တော့ မင်းက အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို သဘောကျနေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်” ဟု သူမ၏ညီမဖြစ်သူ ကျန်းမေလျန် က မှတ်ချက်ပြုလေသည်။

“ဘာကို အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသားလဲ ပြောတာလဲ” ဟု ကျန်းမေဟီက ပြန်ပြောသည်။ “လင်ဆိုတဲ့ အဲဒီမိန်းမက သူ့လိုလူမျိုးနဲ့ မတန်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ငါက သူ့ကို သူငယ်ချင်းလိုပဲ ပေါင်းချင်တာပါ။ မင်းက အရင်တစ်ခေါက်က သူ့ကို မတွေ့ခဲ့ရလို့ပါ။ သူ့အပြုအမူက အရမ်းဆိုးတာပဲ။ ငါ့ရှေ့တင်ကို ကျိုးကို ပြန်ပြီး ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ပြောခဲ့တာ”

“အစ်မသာ သူ့ကို ကြိုက်သွားလို့ကတော့ ကျွန်မအတွက် ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ။ ကျွန်မက ကျိုးခိုင် ကို စိတ်ဝင်စားနေတာလေ” ဟု ကျန်းမေလျန် က ထိုယောင်္ကျားလေး၏နာမည်ကို ရွတ်ဆိုရင်း မျက်နှာရဲလာကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအရပ်ရှည်ရှည် ကောင်လေးတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ယောက်ျားပီသသော ရနံ့လေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ အတက်အဆင်းလုပ်နေစဉ် သူက လှေကားပေါ်ကို ပြေးတက်လာချိန်တွင် သူမနှင့် ဆုံမိသဖြင့် သူ၏သဘာဝဟိုမုန်းရနံ့လေးက သူမကို လုံးဝမှော်ကျသွားစေခဲ့ဖူးသည်ကို သူမမှတ်မိနေသည်။ သူက သူမထက်သုံးနှစ်ငယ်ပေမယ့် ကိစ္စမရှိပါ - သူကြီးပြင်းလာသည်အထိ သူမစောင့်နိုင်ပါသည်။ ယခုနှစ်မှ သူက အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ပို၍ပင်ရုပ်ချောလာနေသည်။ သူမက နှစ်နှစ်လောက် စောင့်ပေးရန် အသင့်ရှိနေပြီး သူအသက်တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်သည်နှင့် သူ့နောက်ကိုလိုက်သွားကာ မင်္ဂလာလက်မှတ်ထိုးနိုင်ပါသည်။ သူ၏အမျိုးသမီးဖြစ်ရန်ပင် သူမအသင့်ရှိနေသည်။

သူမ၏အတိတ်ကိုတော့ သူမနောက်သို့ ပစ်ချထားရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျိုးခိုင် နှင့်အတူ ရှိနေရန် ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ကျန်းမေဟီမှာ မိမိ၏ညီမငယ်လေးက သူမစိတ်ဝင်စားနေသည့် အမျိုးသား၏သားကို ပစ်မှတ်ထားနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ “မင်းရူးနေပြီလား” ဟု သူမက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “သူက ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ။ မင်းက သူထက်အများကြီးကြီးတယ်။ အပေါ်ကနေပြီး သူက ပေကျင်းတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားလေ။ ကျောင်းပြီးရင် ကောင်းတဲ့အလုပ်တစ်ခု ရမှာပဲ။ သူက ဘာလို့မင်းကို ပြန်ကြည့်မှာလဲ”

ကျန်းမေလျန် မှာ အစ်မဖြစ်သူ၏စကားကြောင့် သူမ၏လှပသော စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် အိမ်မက်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူမက အလွယ်တကူ လက်လျှော့မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမက အစ်မဖြစ်သူကို စူးစူးရဲရဲစိုက်ကြည့်ရင်း “အစ်မ အဲဒီလိုပြောတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ကျိုးခိုင် ကို ကြိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြိုက်တာက အိမ်ထောင်ရှိပြီးသား လူတစ်ယောက်နောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်နေတာထက် အများကြီးပိုကောင်းပါသေးတယ်။ အစ်မသင်ခန်းစာ မရသေးဘူးလား။ အဲဒီအိမ်ထောင်သည်လူရဲ့ ကလေးကို အမြန်မဖျက်ချဘဲ သေချာမပြေးနိုင်ခဲ့ရင် အစ်မလွတ်မြောက်လာနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အခု အစ်မပြန်ရောက်လာတာကို ကြည့်ဦး၊ ဘယ်လိုအခြေအနေ ရောက်နေပြီလဲ” ဟု ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်တော့သည်။