**အခန်း (၂၈၃) - ဆိုင်သစ်ဖွင့်ပွဲ**
ဒေါ်မာမှာ ထိုဖြစ်ရပ်အားလုံးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်နေခဲ့သည်။ တင်ဆရာမ၏ မိသားစု ရောက်လာပြီး ရေချိုးခန်းဘက်သို့ ထွက်သွားကြကတည်းက ရှန်အဘိုးကြီး မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးမှာ အကြိမ်ကြိမ်ထွက်လာပြီး ချောင်းကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ ဘယ်သူ့ကို သွားတွေ့ချင်နေမှန်း ခန့်မှန်းရသည်မှာ မခက်လှပေ။
ထိုယောက်ျားတွင် ဇနီးတစ်ဦးနှင့် ရုပ်ချောသည့် သားသုံးယောက် ရှိနေသည်ကို သူမ မမြင်ရဘူးလေသလား။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဒေါ်မာသည် အချိန်ကိုက် တံခါးဖွင့်လိုက်မိသဖြင့် မျက်စိတစ်ဆုံး လှမ်းမြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကျန်းမေဟဲ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုလူ့ဆီတွင်သာ ကပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။ သူမအနေဖြင့် သိမ်မွေ့သော သတိပေးချက်လေးတစ်ခု ပေးမိလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်တော့ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် က အနည်းငယ် အနေခက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည် - "ဒေါ်လေးရယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျမယောက်ျားသာ ကျမကို တစ်ခုခုမှားလုပ်ရဲရင် ကျမ သားသုံးယောက်ကိုခေါ်ပြီး သူ့ကို ကံကောင်းပါစေလို့ နှုတ်ဆက်လိုက်မှာပါ။ ပြီးရင် ကျမ နောက်တစ်ယောက် ရှာလိုက်ရုံပေါ့။ ဒီကျောင်းမှာ လူပျိုလွတ်တွေ ရှားမှမရှားဘဲကိုး။"
အချင်းချင်း အယုံအကြည်ရှိကြသော်လည်း အနည်းငယ် "ရိုက်သွင်း" ပြုပြင်ပေးဖို့တော့ လိုအပ်ပေသည်။ သူမတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ထိုကျန်းမေဟဲက အလွန်တရာ ရဲတင်းလွန်းလှသည်။ ကျင်းပိုင် သူမ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ကောင်းကောင်းနားလည်စေရန် သူမ လုပ်ပြရပေမည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။
ဒေါ်မာက ပြုံးလိုက်ပြီး စကားစပြောင်းလိုက်သည် - "ခုလို မိသားစုစုံစုံလင်လင်နဲ့ ပြန်ဆုံကြတာဆိုတော့ ကိုယ်ချင်းစာလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။ တင်ဆရာမရယ်၊ ခင်ဗျားက ကလေးတွေကို ကျွေးမွေးပြုစုတတ်လိုက်တာဗျာ။ သားသုံးယောက်စလုံး တစ်ဆက်တည်းမွေးပြီး အရမ်းလည်း ယဉ်ကျေးအောင် ထူထောင်ထားနိုင်တယ်။ ကျုပ်တောင် ခင်ဗျားသားတွေကို ခေါ်ပြီး မြေးတွေအဖြစ် မွေးစားချင်စိတ် ပေါ်လာမိသလိုပဲ။"
"နောက်ဆုံးတော့လည်း လူသိတတ်လာကြပါပြီ၊၊" လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည် - "သူတို့ ငယ်ငယ်တုန်းကဆို အရမ်းဆိုးတာပေါ့ရှင်။"
ကလေးပျိုးထောင်ရတာ ဒီလိုပါပဲ - အရင်ဆုံး ခါးသီးပြီးမှ ချိုမြိန်လာရတာပါ။ အစပိုင်းမှာ ဘယ်တော့မှ မလွယ်ကူပေမယ့် နောက်ပိုင်း ရောက်လာတဲ့အခါ ပိုပြီး သက်သာလာပါတယ်။ ဟုတ်တာပေါ့၊ ကြိုတင်သတ်မှတ်ချက်ကတော့ သူတို့ကို ကောင်းကောင်းဆုံးမသွန်သင်ပေးဖို့ပါပဲ။ မဟုတ်ရင်တော့ တစ်သက်လုံး ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ရမှာပါ။
အမှန်အတိုင်းပြောရရင် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ကလေးထိန်းကျောင်းပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လျို့ဝှက်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမနေပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ နည်းလမ်းတွေကတော့ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ ကလေးတွေထဲက ဘယ်သူမှ လမ်းမှားမရောက်သွားကြဘဲ လူငယ်ကောင်းတွေအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတယ်။
ခဏကြာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို သူတို့ရဲ့ အိမ်လေးဆီသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က အိမ်လေးကို စေ့စေ့စပ်စပ် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းနှစ်ခန်း ရှိပြီး တစ်ခန်းက ကလေးတွေအတွက်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ခန်းက လင်မယားနှစ်ယောက်အတွက် ဖြစ်သည်။ ပရိဘောဂတွေ အစုံအလင်ရှိနေပြီး သူတို့ရောက်လာတာကို ကြိုဆိုဖို့ အရာရာကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ ထင်ရှားလှပေသည်။
"ပင်ပန်းသွားပြီပေါ့" ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဘာက ပင်ပန်းရမှာလဲ။ ကျမက ဒါဝါနဲ့အတူ ပစ္စည်းသေးလေးတွေပဲ သယ်လာခဲ့တာလေ။ ပစ္စည်းလေးလံတဲ့ဟာတွေအားလုံးက အခကြေးငွေ နည်းနည်းပေးပြီး တခြားလူတွေ လာပို့ပေးတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။
"ဘေးအိမ်က ကျန်းမိသားစု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က မေးလိုက်သည်။ သူတို့က အိမ်နီးနားချင်းတွေ ဖြစ်နေတော့ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို သူသိထားဖို့ လိုအပ်တာပေါ့လေ။
လင်ချင်းဟဲ့ က အကျိုးအကြောင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ထိုသတင်းကို ကြားတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဝင်ပြောလိုက်သည် - "ရှင်သာ သူ့ကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် ကျမ တားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
သူ့အသံထွက်တွင် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုတို့ လွှမ်းခြုံနေလေသည်။
ခဏအကြာတွင် သူမမှာ ကျိုးချင်းပိုင် ကြောင့် အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူက သူမကို အခန်းထဲ ဘာကြောင့် ခေါ်သွားတာပါလိမ့်။ သူ၏နှလုံးသားက ဘယ်မှာရှိနေတယ်ဆိုတာကို အတိအကျ သက်သေပြဖို့အတွက်ပေါ့လေ။
နောက်တစ်နေ့မှာ စာသင်ခန်းတွေ ရှိနေတာကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုနောက်ပိုင်းမှာ အိပ်ရာဝင်သွားခဲ့သည်။ ကျိုးခိုင် က သူ့ညီနှစ်ယောက်နဲ့အတူ ခဏအကြာမှာ ပြန်ရောက်လာတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ငယ်တဲ့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို အနားယူစေပြီး အဝတ်အစားလဲကာ အကြီးဆုံးသားနောက်ကိုလိုက်ပြီး ဆိုင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျိုးခိုင် မှာ သော့တွေ ကိုင်ထားသည်။ သော့ခလောက်ကို အသစ်လဲလှယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ "ဖေဖေ၊ ဒီသော့ကို အခုကစပြီး ဖေဖေပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ မေမေမှာလည်း တခြားသော့တစ်ချောင်း ရှိပါတယ်"
ကျိုးချင်းပိုင် က အချိန်မဆွဲဘဲ ဆိုင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စုံစမ်းကြည့်ထားပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည် - "ဖေဖေ၊ မနက်ကျရင် ဒီလိပ်စာအတိုင်း သွားပြီး အဲ့ဒီမှာရှိတဲ့လူနဲ့ စကားသွားပြောလိုက်ပါ။ သား မှတ်စုရေးပေးလိုက်မယ်။"
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျိုးခိုင် က အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ရယ်လိုက်သည် - "ဖေဖေ၊ ဖေဖေနဲ့ မေမေတို့ ဘယ်တုန်းက ဒီလုပ်ငန်းကို စလုပ်ခဲ့တာလဲ။ ဒီဆိုင်ခန်းက ငွေအတော်များများ ကုန်ကျမှာ ဖြစ်ပြီး မေမေက တစ်ခါတည်းနဲ့ ငွေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့တယ်လေ။"
"စာကိုသာ သေသေချာချာလုပ်စမ်းပါ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ကို တစ်ချက်စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် ကလည်း သူ့အဖေဆီက အဖြေထွက်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ အဖေဖြစ်သူ၏ပါးစပ်မှာ အလုံပိတ်ထားသော ပုလင်းတစ်လုံးထက်ပင် ပို၍ တင်းကျပ်နေပေသည်။
ဆိုင်ကို သေချာစစ်ဆေးပြီး တည်နေရာကို မှတ်သားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် ဆက်မနေတော့ဘဲ အကြီးဆုံးသားကိုခေါ်ကာ အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။
တိုက်ဆိုင်သည်ဟု ဆိုရမလား၊ သူတို့သည် ကျန်းမေဟဲနှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ကြပြန်သည်။ သူမက အသက် ၁၆ နှစ်သာရှိသေးပြီး သူမအမြင်တွင် ကလေးတစ်ယောက်သာဖြစ်သော ငယ်သူ ကျိုးခိုင် ကို လုံးဝ မကြည့်ပေ။ သူမ၏ အကြည့်တို့က ကျိုးချင်းပိုင် ထံသို့သာ ကျရောက်သွားသည်။
ထိုလူမှာ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။ သူ့ဆီမှ အကြည့်တစ်ချက် လွှဲလိုက်ရုံနှင့် သူမ၏ ဒူးများ ပျော့ခွေသွားသည်အထိ ဖြစ်စေရန် လုံလောက်နေသည်။ သူမသည် သူ့ကို မျက်တောင်ခတ်ပြလိုက်သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် က ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ မျက်နှာမူကာ သားဖြစ်သူနှင့်အတူ အိမ်သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် သူနှင့် လင်ချင်းဟဲ့ တို့သည် ကျောင်းသို့သွားကာ စာရွက်စာတမ်းများ တင်သွင်းခဲ့ကြပြီးနောက် အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ခြင်းကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မြို့တော်အိမ်ထောင်စုစာရင်းအသစ်ကို ကိုင်ဆောင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် ရင်ထဲဝယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူ့ကို အိမ်ထောင်ဦးစီးအဖြစ် စာရင်းသွင်းထားပြီး ဇနီးဖြစ်သူနှင့် သားသုံးယောက်ပါ ပါဝင်နေသည်။ တစ်မိသားစုလုံး တရားဝင် မြို့တော်အိမ်ထောင်စုစာရင်းဝင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ကိစ္စပြီးသွားသည်နှင့် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့အတွက် ကျောင်းပြောင်းစာရင်းသွင်းရန်သာ ကျန်တော့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ထိုကိစ္စကိုလည်း တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ စာသင်နှစ်သစ် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အရာရာတိုင်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြည့်ရာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်နေသူ အတော်များများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤအသိအမြင်သစ်ဖြင့် သူ ဆိုင်သို့ ပြန်လာပြီး အတွင်းပိုင်းဒီဇိုင်းအတွက် သေသေချာချာ စတင်ကြံဆတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ကျောင်းစဖွင့်ကတည်းက အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် က ဆိုင်နှင့်ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များ၊ အလှဆင်ခြင်းနှင့် ပစ္စည်းရှာဖွေခြင်း အားလုံးကို တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က အသေးစိတ်အစစအရာရာကို ကိုယ်တိုင်ဝင်လုပ်ချင်စိတ် မရှိပေ။ ယောက်ျားဖြစ်သူကို တာဝန်ယူခွင့်ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းပေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင်လည်း တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ခံစားရလိမ့်မည်။
အနည်းဆုံးတော့ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်လာတိုင်း ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခိုင်မာလေးနက်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ အပြည့်ရှိနေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ရပေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့သည် ကျောင်းစတက်ခဲ့ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ငယ်စဉ်ကတည်းက မန်ဒရင်းစကားကို သေသေချာချာ သင်ပေးထားခဲ့သောကြောင့် သူတို့၏ အသံထွက်မှာ ဒေသစကားဝဲခြင်း မရှိဘဲ ရှင်းလင်းပြီး သဘာဝကျလှသည်။ အထူးသဖြင့် အာဝါ မှာ ပို၍ပင် အားစိုက်ထုတ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။
ဇန်နဝါရီလ အကုန်ပိုင်းတွင် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ခေါက်ဆွဲပြားဆိုင်လေး တရားဝင် ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။
သူက ကျွမ်းကျင်လုပ်သားတစ်ဦးကို ငှားရမ်းထားပြီး သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းကာ အလှဆင်ခြင်းလုပ်ငန်းများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသဖြင့် ငွေကြေးအမြောက်အမြား သက်သာသွားခဲ့သည်။ လုပ်ငန်းများ ပြီးစီးသွားသောအခါတွင် ဒယ်အိုးများနှင့် အိုးခွက်များ ဝယ်ယူရန် သူကိုယ်တိုင် အပြင်ထွက်ခဲ့ပြီး ကုန်ကြမ်းပေးသွင်းမည့်သူများကိုလည်း စုံစမ်းရှာဖွေခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ဝင်မစွက်ဖက်ခဲ့ပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် က အားလုံးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ သူမ နောက်ဆုတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန်သည့်ခြေလှမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် မှာ ယုံကြည်မှုတို့နှင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။
"ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ပါ။ ကျမတို့အားလုံး ဗိုက်ဝဝစားနိုင်ဖို့ ရှင်နဲ့ပဲ သားတွေအပေါ်မှာ မူတည်နေရတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုင်ဖွင့်မည့်မနက်ခင်းတွင် ပြောလိုက်ပြီး သူမကတော့ စာသင်ခန်းသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေရဆဲဖြစ်သည်။
သားသုံးယောက်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ဒါဝါက စာသင်ချိန် နည်းပါးသဖြင့် "သားမှာ ဒီမနက် နှစ်ချိန်ပဲရှိတယ်။ ပြီးတာနဲ့ ဖေဖေဆီ လာကူမယ်လေ" ဟု ပြောသည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ထောက်ခံလိုက်သည်။
သူသည် ယခင်ညကတည်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော အစာသွပ်များကို ယူဆောင်ကာ ဆိုင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လင်ချင်းဟဲ့ ရောက်လာခဲ့သည်။ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့က နည်းနည်းနောက်ကျမှ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ ဆိုင်ထဲဝင်လာကြစဉ် ဆိုင်အတွင်းမှာ လူရှင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"လုပ်ငန်း မဖြစ်ဘူးလား" အာဝါ အံ့သြသွားသည်။
"ရှုံးသွားပြီလား" ဟု ဆန်ဝါ က မေးသည်။
"ဘာရှုံးရမှာလဲ။ ခုနက လူနည်းနည်း ထွက်သွားကြတာလေ" ဟု ကျောင်းဆင်းပြီးမှ ရောက်လာသော ကျိုးခိုင် က ပြောလိုက်သည် - "ပထမဆုံးနေ့ပဲ ရှိသေးတာကိုး။ လူအများကြီးက မသိသေးပါဘူး။ လုပ်ငန်းကတော့ ပုံမှန်ပါပဲ။"
ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည် - "ဝက်သားနဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ် ခေါက်ဆွဲပြားလား။"
"ကောင်းသားပဲ" လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ခံစားချက်မှာ မည်သို့မျှ မပြောင်းလဲသေးသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ဝက်သားနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ် ခေါက်ဆွဲပြားကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ မိသားစုလိုက် ထိုင်စားနေကြစဉ် ဖောက်သည်တစ်ဦး ဝင်လာပြီး တစ်ပွဲမှာယူလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ချက်ပြုတ်ပေးပြီးမှ သူ့စားပွဲဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် နောက်ထပ်ဖောက်သည်တစ်ဦး ထပ်ဝင်လာသည်။ လုပ်ငန်းကတော့ စတင် လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။