ထိုခေတ်ကာလက ကျေးလက်ဒေသ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို မြို့ပေါ်သို့ပြောင်းရွှေ့ပြီး လုပ်ငန်းသုံးရိက္ခာဖြင့် ရပ်တည်နိုင်သည့် မြို့ပြနေထိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခြင်းက ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားမှုတစ်ခု၏ အမှတ်အသားပင် ဖြစ်ပေသည်။
"စတုတ္ထကောင်လေး" မြို့တော်သို့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့တော့မည်ဆိုသည့် သတင်းမှာ တစ်မြို့နယ်လုံးတွင် ရေပန်းစားနေခဲ့သည်။ အခြားသူများက မနာလိုဘဲ ဘယ်လိုလုပ်နေနိုင်ကြမည်နည်း။ သို့သော်လည်း မနာလိုနေ၍ အကျိုးမရှိပေ။ သူ၏ဇနီးသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး သီလနှင့်ပြည့်စုံသော မိန်းမကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူတို့ရွာတွင်ရှိစဉ်က စတုတ္ထကောင်လေးကို အကောင်းဆုံး စောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး ယခု မြို့တော်သို့ သွားတော့မည်ဆိုရာတွင်လည်း သူ့ကိုပါ ခေါ်သွားရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ အဆုံးတွင် လူတိုင်းက စတုတ္ထကောင်လေးမှာ ကံကောင်းထောက်မသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ဟုသာ ကောက်ချက်ချနိုင်ကြတော့သည်။
"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်တဲ့သူ ဖြစ်သွားရင်ရော ပညာရေးအခွင့်အလမ်းတွေ ဆက်ရှိသေးမှာလား" ဟု တတိယအစ်ကိုက မေးလေသည်။
"မရှိတော့ဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
သူက ဤအရာကို အနာဂတ်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုဆီသို့ ဦးတည်သည့် ခြေလှမ်းတစ်ရပ်အဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့သည်။ သူ၏အစ်ကိုနှင့် မောင်နှမသုံးဦးကို ငေးကြည့်ရင်း သူက ဆက်၍ပြောလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားတို့အိမ်မှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ပိုလျှံနေတယ်လို့ ခံစားရရင် မြို့ပေါ်ကို ယူသွားပြီး စမ်းလုပ်ကြည့်လို့ရပါတယ်။ အိမ်မှာ သုံးလို့ရတဲ့ စက်ဘီးတစ်စီး ရှိပါတယ်။"
သူ့အိမ်တွင် တစ်စီးရှိပြီး ကျိုးရှောက်မေ လက်ထပ်စဥ်က လက်ဆောင်အဖြစ် ရရှိထားသည့် စက်ဘီးတစ်စီးလည်း ရှိသေးသည်။ ဇနီးဖြစ်သူက သူတို့၏ပိုနေသည့်စက်ဘီးကို တတိယအစ်ကိုဖြစ်သူအား ပေးရန် အကြံပြုခဲ့ရာ သူလည်း ဘာမှကန့်ကွက်စရာ မရှိခဲ့ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဖက်ထုပ်လုပ်ရန်အတွက် ဂျုံမှုန့်၊ အဆာသွပ်နှင့် အခြားပါဝင်ပစ္စည်းများ၏ ကုန်ကျစရိတ်များကို တွက်ချက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဖက်ထုပ်တစ်ပွဲလျှင် ငွေငါးပြားမျှသာ အမြတ်ရလျှင်တောင်မှ တန်ဖိုးရှိလာစေရန် ဖောက်သည်အများကြီး လိုမည်မဟုတ်ပေ။ တစ်နေ့လျှင် ဧည့်သည် အနည်းငယ်ဖြစ်သော အယောက်နှစ်ဆယ် (၂၀) လောက်သာ လာလျှင်တောင်မှ သူ တစ်ယွမ်ရနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ တစ်လကြာလျှင် ယွမ်ဆယ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ ဤငွေပမာဏမှာ ကြီးမားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဇနီးဖြစ်သူ၏လစာမှာ မကြာသေးမီက တစ်လလျှင် ယွမ် (၆၀) ကျော်အထိ တိုးလာခဲ့ပြီး အမျိုးမျိုးသော ထောက်ပံ့ကြေးများလည်း ပါဝင်နေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် စတိုးဆိုင်က ကြီးပွားချမ်းသာသွားခြင်း မရှိလျှင်တောင်မှ အိမ်မှာ အလဟဿထိုင်နေသည်ထက်စာရင် ပိုကောင်းသည့် အခွင့်အလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင်က မိသားစုကို လုပ်ကျွေးပြုစုရန် တာဝန်သိစိတ်ရှိပြီး သူ၏စွမ်းရည်ကိုလည်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသည်။ သူသည် ဖက်ထုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်တတ်ပြီး မြို့တော်တွင် သိုးသားနှင့် အမဲသားများကို ရှာဖွေဝယ်ယူနိုင်မည်ဆိုပါက သူ၏ဟင်းပွဲစာရင်းကိုပါ တိုးချဲ့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် သူသည် ဆိုင်ကိုလည်ပတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ခံစားရပေသည်။
ဤအချက်ကပင် လင်ချင်းဟဲ့ သူ့ကို အထူးလေးစားရသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ရာကို လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုလျှင် မည်သို့မျှ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာလေ့မရှိပေ။ သူသည် အနာဂတ်အတွက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရည်မှန်းချက်ဖြင့် ကြိုတင်ကြံဆတတ်ပြီး၊ ပါးစပ်ဖြင့်သာ ပြောတတ်ကြသူများနှင့် မတူဘဲ ကျိုးချင်းပိုင်မှာ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ပြတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိပြီး မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းရှိသူဖြစ်ကာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်မှု၏ အကောင်းဆုံး သက်သေပြချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ကဲ့သို့ ခိုင်မာပြတ်သားသူပင်လျှင် သူ၏ဆွဲဆောင်မှုအားကို မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမစတင်ရောက်ရှိလာချိန်မှစ၍ သင့်လျော်သော အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် သူ့ကြောင့် လုံးဝအနိုင်ယူ သိမ်းသွင်းခံခဲ့ရလေသည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် ကျိုးချင်းပိုင်လည်း သူ၏ဇနီးသည် ပေးစွမ်းသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး မေတ္တာနှင့်ပြည့်စုံသော ပွေ့ဖက်မှုအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်းအိမ်တွင် တစ်နာရီကျော်ကြာ နေထိုင်ပြီးနောက် သူတို့ထွက်ခွာတော့မည့်သတင်းမှာ အိမ်နီးနားချင်းများ ဝင်ထွက်ပြောဆိုကြရင်းနှင့် အနှံ့အပြား ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထိုနှစ်တွင် ဇိုးကျားရွာ၌ အပူပြင်းဆုံး ပြောစရာအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည် - နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် သူ၏ဇနီးတို့ မြို့တော်သို့ သွားရောက်ကြတော့မည်ဖြစ်ပြီး အာဝါနှင့် ဆန်ဝါတို့ကိုပါ ခေါ်သွားကြမည်ဟူသတည်း။
"ကျိုးမိသားစုဟောင်းက ဘယ်လိုကံမျိုးနဲ့များ အိမ်ထောင်ကို ဒီလောက်တောင် စည်ပင်ဝပြောစေမယ့် မိန်းမမျိုးကို ရလာလဲမသိဘူး" ဟု ရွာသားတစ်ဦးက မှတ်ချက်ချပြောဆိုသည်။
"ဘယ်သူက ငြင်းနိုင်မှာလဲ။ သူက တကယ်ကို ကောင်းချီးမင်္ဂလာနဲ့ပြည့်စုံတဲ့သူ - သုံးဆက်တိုင်အောင် ကံထူးတာပဲ။ သတ္တမမြောက်အစ်ကိုနဲ့ သူ့ဇနီးကို ကြည့်လိုက်ဦးလေ၊ သူတို့ဆိုရင် လယ်ကွင်းထဲမှာတောင် အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး။"
"ဒါက အရင်ခေတ်လူကြီးတွေအတွက်ပဲလေ။ ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေကို ကြည့်လိုက်။ ဒီကစပြီး သူတို့အားလုံးက အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေ ဖြစ်လာကြမှာပဲ။ သူတို့ရဲ့သားသမီးတွေလည်း အဆင်ပြေကြမှာပါပဲ။"
"ဘယ်လိုလုပ် သုံးဆက်တိုင်အောင်ပဲ ဖြစ်မလဲ။ လေးဆက်တောင် ရှိပြီလေ!"
နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့တွင် တတိယအစ်ကိုလင်သည် သူ၏ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ လူအများအပြား ပါလာကြသောကြောင့် ၎င်းတို့သည် တောကြက်ဖနှစ်ကောင်နှင့်အတူ ကောက်ပဲသီးနှံအချို့ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့နှင့် တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူ လင်၏ဇနီးတို့မှာ မီးဖိုချောင်တွင် နေ့လယ်စာပြင်ဆင်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြစဥ် လင်ချင်းဟဲ့က "ကျွန်မနဲ့ ချင်းပိုင်က နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် မြို့တော်ကို သွားကြတော့မှာပါ။ အစ်ကိုနဲ့ တတိယအစ်မလည်း ဒီမှာ သတိထားနေကြပေါ့နော်" ဟု စကားစပ်မိသည်။
"မြို့တော်ကို သွားမယ် ဟုတ်စ" ဟု တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူ၏ဇနီးက အံ့အားသင့်လျက် အသံထွက်လာသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဟိုဘက်မှာ အားလုံးစီစဉ်ပြီးသွားပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူ၏ဇနီးက မနာလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "တစ်နေ့ကျရင်များ ငါတို့မှာလည်း ကိုယ်တိုင်သွားပြီး အဲ့ဒါကို သွားကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေးရလာမလား မသိဘူးနော်။"
"အခြေအနေတွေ တည်ငြိမ်လာတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ပြောသည်။ "အဲ့ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ သွားချင်တဲ့အချိန် သွားလို့ရပြီပေါ့။"
သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်သောကြောင့် သူမက "ခင်ဗျားနဲ့ တတိယအစ်ကိုရော မြို့တော်ကိုသွားပြီး ကိုယ့်ရဲ့အနာဂတ်ကို ဖန်တီးဖို့ တွေးဖူးကြရဲ့လား" ဟု မေးမြန်းရန် တိုက်တွန်းခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"တော်ပါပြီကွာ" ဟု တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူ၏ဇနီးက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူတို့က တတိယအဒေါ်ရဲ့စွမ်းရည်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ကြမလဲ။ စာတောင်သေချာမတတ်ကြဘဲနဲ့ ဟိုမှာ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်ရပ်တည်ကြရမလဲ။ အလွန်တရာမှကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ဆက်လက်မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ "မြို့တွေက ပိုပိုပြီး ပွင့်လင်းလာနေပါပြီ။ အခုဆို ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်တဲ့သူတွေလည်း ရှိနေပြီမဟုတ်လား။ နောင်နှစ်ကျရင် ကျွန်မရဲ့အစ်ကို့ကို ကုန်ပစ္စည်းအချို့ မြို့ပေါ်ယူသွားပြီး ရောင်းခိုင်းကြည့်ခိုင်းပါ။ ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့စက်ဘီးကို ထပ်သုံးစရာ မလိုတော့ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ အဲ့ဒါကို ခင်ဗျားတို့ကို ပေးမယ်လေ" ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက... ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ" ဟု တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူ၏ဇနီးက အံ့အားသင့်ကာ ထစ်အလျက် ပြောဆိုရှာသည်။
"ကျေးလက်ဒေသမှာတော့ ဥတွေ၊ ကြက်တွေနဲ့ နောက်ဖေးဥယျာဉ်ထွက်ကုန်တွေက ငါတို့အတွက် တန်ဖိုးမရှိလှပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြို့ပြလူတွေအတွက်ကျတော့ အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေက လိုချင်စရာကောင်းတဲ့အရာတွေ ဖြစ်နေတယ်။ လယ်ကွင်းထဲက မြစ်ပုစွန်၊ ငါးနဲ့ ရွှံ့စေးငါးတွေလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။ အဲဒါတွေကို ရောင်းစားလို့ရပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က စက်ဘီးကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားကာ ရှင်းပြလေသည်။
"အဲဒါတွေက တကယ်ပဲ ငွေရှာနိုင်လို့လား။ သူသာ အဲဒါကို လုပ်မယ်ဆိုရင် လယ်ကွင်းအတွက် အချိန်တောင် ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မစိုးရိမ်မိတယ်" ဟု တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူ၏ဇနီးက နှောင့်နှေးတွန့်ဆုတ်နေသည်။ တစ်သက်လုံး လယ်ယာလုပ်ငန်းကိုသာ မှီခိုအားထားခဲ့ရသဖြင့် စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်ရမည့် အကြံအစည်မှာ အလွန်တရာမှ မလုံခြုံသလို ခံစားရစေသည်။
သို့သော်လည်း ဤသူမှာ သူမ၏ရင်းနှီးသော အစ်ကိုပင်တည်း။ လင်ချင်းဟဲ့က ဆက်လက်၍ "အကယ်၍ ငွေမရှာနိုင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မကရော အစ်ကို့ကို အကြံပေးပါ့မလား။ ခင်ဗျားက သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးစရာ မလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ခြေမကိုင်မိလက်မကိုင်မိ မဖြစ်စေနဲ့ပေါ့။ ကျွန်မသူ့ကို ပြောပြပါ့မယ်၊ သူလည်း စမ်းလုပ်ကြည့်လို့ရတာပဲလေ။ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ပုံမှန်အလုပ်ကို သူပြန်လုပ်လို့ရတာပါပဲ" ဟု တိုက်တွန်းပြောဆိုခဲ့သည်။
တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူ၏ဇနီးက ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် လူတိုင်းစုဝေးကာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြစဥ် လင်ချင်းဟဲ့က တတိယအစ်ကိုလင်နှင့် အဆိုပါကိစ္စကို ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို လက်ခံလာစေရန် အချိန်ယူရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း သူမထင်မှတ်ထားသည်မှာ သူက ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ "ငါလည်း မြို့ပေါ်မှာ ပစ္စည်းအချို့ တင်ရောင်းဖို့ တွေးနေတာ ကြာပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့စက်ဘီးကိုတော့ အလကားမယူနိုင်ပါဘူး၊ ညီမလေးရယ်။"
သူက နောက်ဆုံးစကားကို ခိုင်မာပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။
"ခင်ဗျား မလိုချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ပြောသည်။ ထိုစက်ဘီးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သုံးစွဲခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ၎င်း၏တန်ဖိုးကိုလည်း ကာလအတန်ကြာကတည်းက ပြန်လည်ရရှိပြီးဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် ကိုယ့်အစ်ကို့ထံမှ ငွေကြေးယူရန် မည်သည့်ဆန္ဒမျှ မရှိခဲ့ပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ယုံကြည်စိတ်ချရဆဲဖြစ်ကာ ထိုခေတ်က ကုန်ပစ္စည်းများ၏ အရည်အသွေးကောင်းမွန်မှုကို သက်သေပြနေပေသည်။
နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယနေ့တွင် အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယအစ်မတို့ လည်ပတ်လာကြသည်။ မိသားစုမှာ ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့တွင် ထွက်ခွာမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ၎င်းတို့အတွက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြရပြီး လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးမည်ဟု ကတိပြုကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့က မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ မေတ္တာစေတနာကောင်းတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ဆန္ဒအတိုင်းပင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
နှစ်သစ်ကူးကာလမှာ ဧည့်သည်များဖြင့် ရောထွေးရှုပ်ထွေးနေရင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။
ထိုမနက်ခင်းတွင် နှုတ်ဆက်ရန်အတွက် လူအများအပြား ရောက်ရှိလာခဲ့ကြရာတွင် ကျိုးတုန်းနှင့် ကျိုးရှီးတို့လည်း ပါဝင်ကြသည်။ ကျိုးရှီးမှာ ယခုအခါ ကလေးမလေးတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ သူမမှာ ရွာထဲက လူငယ်ကောင်းတစ်ဦးနှင့် စေ့စပ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့က သူမ၏မင်္ဂလာဝတ်စုံချုပ်လုပ်ရန်အတွက် သူမပိုင်ဆိုင်သော အဖိုးတန်အထည်အလိပ်အချို့ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ဖူးသည်။
"ဘာလို့ ပစ္စည်းက ဒီလောက်တောင် နည်းနေရတာလဲ" ဟု ပစ္စည်းများ သယ်ယူကူညီရန် ရောက်လာကြသည့် လူတိုင်းက မေးမြန်းကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ သယ်ဆောင်စရာ ဘာမှမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေသည် - အဝတ်အစားများ ထည့်ထားသည့် သေးငယ်သော ခရီးဆောင်အိတ် နှစ်လုံးသာရှိသည်။
"ရာသီဥတုက ဒီလောက်အေးနေတာကို" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ စောင်တွေဘာတွေ မထုပ်ပိုးလာခဲ့တာလဲ။"