ကျိုးမိသားစု၏ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာစားပွဲကို ၁၉၇၉ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၃၁ ရက်နေ့တွင် ကျင်းပခဲ့သည်။
အမှန်စင်စစ်တွင် မိသားစု၏ ကျန်သုံးအိမ်ထောင်စုကလည်း အတူတကွ စုပေါင်းစားသောက်ရန် စိတ်ဝင်စားနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ က အားလုံး မိမိအိမ်မှာပင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် စားကြရန် ပြောဆိုကာ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ယခုနှစ်တွင် ဒါဝါ ပြန်မလာနိုင်တော့သည်ဖြစ်ရာ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် စုဝေးနေစရာမလိုဟု သူမက ယူဆသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် ကလေးများ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့တော့မည့်အကြောင်းကို မိသားစုဝင်များအား မပြောပြရသေးပေ။ နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့တွင် ကျိုးမိသားစုဟောင်း အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ အစ်မတော်များနှင့် စကားစမြည်ပြောနေရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုအကြောင်းကို စတင်ပြောပြလိုက်သည်။
အစ်မတော်သုံးယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"ဘာပြောတယ်? နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် စတုတ္ထမောင်က အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ တို့ကို ခေါ်ပြီး မြို့တော်ကို ပြောင်းတော့မှာလား? ဒီမှာရှိတဲ့ မင်းတို့အိမ်ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဖေဖေနဲ့ အမေက ဒီမှာပဲ ရှိတာပဲ။ နောက်ကျရင် သူတို့က ကျွန်မတို့အိမ်ကို ပြောင်းနေကြမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
ဖခင်နှင့် အမေကျိုး တို့တွင်လည်း ကန့်ကွက်စရာမရှိပေ။ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်လိုက်ပါက နေရာကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်းဖြင့် နေထိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဖေးတွင်လည်း သူတို့ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်မည့် ကြက်နှင့် ဘဲများစွာ ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
"ကျွန်မတို့ သွားပြီးရင် ဖေဖေနဲ့ အမေကို ဂရုစိုက်ပေးကြပါဦးနော်၊ အစ်မတော်တို့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆက်ပြောသည်။ "သူတို့လည်း အသက်အရွယ်ရလာပြီဆိုတော့ လယ်ယာလုပ်ငန်းတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေသင့်ပြီ။"
သက်ကြီးရွယ်အိုများကို စောင့်ရှောက်ရေးနှင့် ပတ်သက်၍မူ မိသားစုခွဲလိုက်ကတည်းက သဘောတူထားသည့်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဖခင်နှင့် အမေကျိုး တို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး ကျိုးမိသားစုဟောင်း တွင် အခြားမိသားစုများကဲ့သို့ အချင်းများခြင်း၊ ငြင်းခုံခြင်းမျိုး လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။
"အဲဒါကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး" ဟု တတိယအစ်မတော်က ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထမောင်နဲ့ ကလေးတွေ မြို့တော်ကို ပြောင်းတာကရော... နေထိုင်ဖို့နဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကိစ္စက ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ"
"ကျွန်မက ဒီနှစ်မှာ ကျောင်းက အလုပ်ခန့်ထားလို့ ပေတက္ကသိုလ် (Bei University) မှာ အင်္ဂလိပ်စာပြရမှာပါ။ ကျောင်းကနေ ကျွန်မတို့ မိသားစုနေဖို့ လုံလောက်တဲ့ နေရာတစ်ခု ချပေးထားတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "အိမ်ထောင်စုစာရင်းကိစ္စကတော့ လွယ်ပါတယ်။ ကျွန်မကျောင်းကပဲ စီစဉ်ပေးမှာဆိုတော့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး။"
သူမ၏ ချင်းပိုင်မှာ ပြောင်းရွှေ့ရန် လိုအပ်သည့် စာရွက်စာတမ်းအားလုံးကို စုဆောင်းထားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ မြို့တော်သို့ ရောက်သည်နှင့် မိသားစုမှာ ချက်ချင်း အခြေချနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
အစ်မတော်သုံးယောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ စတုတ္ထမောင်၏ ဇနီးမှာ တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိသူပင်! အလုပ်၊ နေစရာနှင့် အိမ်ထောင်စုစာရင်းကိစ္စများကို သူမတစ်ယောက်တည်းဖြင့် အကုန်ဖြေရှင်းလိုက်နိုင်သည်။
"ဒါနဲ့ စတုတ္ထမောင်ရဲ့ အလုပ်ကရော? အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က မေးသည်။
"ကျွန်မ ချင်းပိုင်အတွက် ဟိုမှာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်း ငှားပေးထားတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဖြေသည်။ "သူက ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းအနေနဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ် (dumplings) ရောင်းမှာပါ။"
"ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလား? စတုတ္ထမောင်က အဲဒါကို လုပ်မှာတဲ့လား" ဟု တတိယအစ်မတော်က အံ့သြစွာ မေးသည်။
"ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ? သူက သူ့လက်လုပ်လက်စားနဲ့ သူ ငွေရှာမှာလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။ "အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့။ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားတာ ရှက်စရာမဟုတ်ပါဘူး။ စားစရာမရှိလို့ သူခိုးဓားပြတိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် လိမ်ညာတာမျိုးမှသာ ရှက်စရာကောင်းတာပါ။"
"ချင်းဟဲ့၊ မြို့တော်က သတင်းတွေ ကြားမိသေးလား? နောက်ပိုင်းမှာ စီးပွားရေးလုပ်တာတွေကို ဖိနှိပ်တာမျိုး ရှိလာနိုင်မလား" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သတိကြီးစွာဖြင့် မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်၊ "အစ်မတော်တို့ ကြက်တွေ အများကြီး မွေးထားတယ်လို့ အမေ ပြောတာ ကြားမိတယ်၊ ဟုတ်လား?"
"ဆယ်ကောင်ကျော်လောက်တော့ မွေးထားတယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ခေါင်းညိတ်သည်။
"လာမယ့် နွေဦးကို စောင့်ပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။ "နှစ်ကောင်လောက် ယူပြီး ရောင်းဖို့ နေရာရှာကြည့်ပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က စစ်ဆေးရင်လည်း အိမ်က တစ်ယောက်ယောက် မီးနေသည်ဖြစ်လို့ ရှောင်မေအိမ်ကို သွားမလို့လို့ ပြောလိုက်ပေါ့။ ဘယ်သူမှ မစစ်ဆေးဘူးဆိုရင်လည်း ဆေးရုံအဝင်ဝနားမှာ လှည့်ကြည့်လို့ ရတာပဲ။"
အကြီးဆုံးအစ်မတော် မှာ စိုးရိမ်ဟန်ဖြင့် "ဒါပေမဲ့... အဖမ်းခံရရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
"ရုံးကလူက ချင်းပိုင်ရဲ့ စစ်တပ်က အပေါင်းအသင်းဟောင်းတစ်ယောက်ပါ။ တစ်ခုခုမှားယွင်းခဲ့ရင်တောင် ချင်းပိုင်နာမည်ကို ထုတ်ပြောလိုက်ရုံပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်ချစေရန် ပြောသည်။
ဒီနေ့ပြီးရင် ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ် ရောက်တော့မည်၊ အသစ်စက်စက် နှစ်သစ်တစ်ခုပင်။ မကြာခင်မှာပင် နွေဦးလေပြေက ကမ္ဘာမြေကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာတော့မည်ဖြစ်ပြီး ပန်းများလည်း ပွင့်လန်းလာမည်။ မြို့ထဲဝင်ရန် ခွင့်ပြုချက်စာရွက် လိုအပ်သည့်စနစ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်တော့မည်ဖြစ်ရာ မကြာခင်မှာ ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်တော့မည်မဟုတ်။ ကြက်နှစ်ကောင် သယ်လာရုံနှင့် ဘာများ ရာဇဝတ်မှု မြောက်နိုင်မှာလဲ။
"အနာဂတ်မှာ အရာအားလုံးက ပိုကောင်းလာမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ "မြို့တော်မှာဆို လူတော်တော်များများက စီးပွားရေးလုပ်နေကြပြီ။"
"မြို့တော်မှာ လူတွေ အများကြီး စီးပွားရေးလုပ်နေကြတာလား?" အကြီးဆုံးအစ်မတော် ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ချက်ချင်း နိုးကြားလာပြီး ဒုတိယနှင့် တတိယအစ်မတော်တို့ကလည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"မဟုတ်ရင် ကျွန်မက ချင်းပိုင်ကို ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ခိုင်းပါ့မလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို သိနားလည်ဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။
သူမ ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ ပြောသင့်ပြောထိုက်သည်ကို ပြောပြီးပြီဖြစ်ရာ အောင်မြင်မှုကို မြည်းစမ်းချင်သည်၊ မချင်သည်က သူတို့၏ ကိစ္စဖြစ်သည်။ မြို့ကြီးပြကြီးတွင် အရာအားလုံးအတွက် ငွေလိုသည်၊ ကျေးလက်မှ ရိုးရိုးထုတ်ကုန်များမှာ ဒေသတွင်းတွင် တန်ဖိုးမရှိသော်လည်း မြို့သို့ ရောက်သွားပါက ကောင်းမွန်သော ဈေးရနိုင်သည်။ သို့သော် သူမသည် စီးပွားရေးလုပ်ရန် ပိုမိုတိုက်တွန်းခြင်းမျိုး မလုပ်တော့ပေ။ ဘေးအန္တရာယ်မရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပြီးဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်း၍ မရနိုင်ပေ။
"အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ တို့က ဟိုမှာ ပညာသွားသင်ကြမှာဆိုတော့ သူတို့ ဟိုမှာ နေသားကျပါ့မလား" ဟု တတိယအစ်မတော်က မေးသည်။
"အာဝါ က အထက်တန်းကျောင်း ပထမနှစ် ဒုတိယဆယ်မက်စတာပဲ စတက်ရဦးမှာ။ အချိန်ရှိပါသေးတယ်။ ဆန်ဝါ နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ သူ့အလှည့်ရောက်ရင် ပညာရေးစနစ်တွေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ သူမ စိတ်မပူပေ၊ သူတို့တွင် မြို့တော်၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အာဝါ အတွက် ကျောင်းဝင်ခွင့်တွင် အမှတ်များ ပိုရမည်ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် တတိယအစ်မတော်က ဝူနီ ၏ စာမေးပွဲရလဒ်အကြောင်းကို စတင်ပြောသည်၊ "သူမကတော့ တိုးတက်လာမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။ အခု အာဝါ ပါ ထွက်သွားတော့ သူမကို သင်ပေးမယ့်သူလည်း ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။"
"ကျောင်းမှာ ဆရာတွေ အများကြီးရှိတာပဲ။ ကြိုးစားရုံပါပဲ၊ လုံ့လရှိရင် အားနည်းချက်တွေကို အစားထိုးနိုင်မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ သူမသည် သူတို့ကို စာသင်နည်းလမ်းများကို သင်ပေးခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ရမှတ်များမှာ အလယ်အလတ်တွင်သာ ရှိနေသည်။ သို့သော် အထက်တန်းကျောင်း တက်နိုင်ရန်အတွက်မူ လုံလောက်သည်။ ကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲက နောက်နှစ်မှဖြစ်ပြီး ထိုထက်ကျော်လွန်ပါက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဇွဲလုံ့လပေါ်တွင်သာ မူတည်တော့မည်။
"ဒါနဲ့" ဟု တတိယအစ်မတော်က မေးပြန်သည်၊ "အငယ်ဆုံးမလေးဆီမှာ နောက်ကျရင် ဝူနီ နဲ့ ရန်ရန်တို့ သွားနေပြီး ပညာသင်ရင် နေရာရပါ့မလားလို့ ထင်သလား"
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးရှ အစား ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "အခု ဟိုမှာ ကလေးလေးယောက် ရှိနေပြီလေ။ သူတို့ကလည်း ငယ်ငယ်လေးတွေဆိုတော့ ဆူညံနေမှာပဲ။ သူတို့ နှစ်ယောက်ပါ ထပ်နေရင်တော့ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာပေါ့။ ကျောင်းနေတာက အရေးအကြီးဆုံးပါ၊ ကျောင်းအဆောင်မှာပဲ နေတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဦးလေး ဒါလင်ဆီမှာ တစ်ခါတလေ အလည်သွားပြီး ထမင်းစားတာတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်လေ။"
အကြီးဆုံးအစ်မတော် မှာ ရန်ရန်ကို ရှောင်မေထံ ပို့ရန် အမှန်တကယ် စီစဉ်ထားခြင်းမရှိသော်လည်း တတိယအစ်မတော်မှာမူ မျှော်လင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အကြောင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက်တွင်မူ ထိုစကားမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ဒုတိယအစ်မတော် နှင့် စကားပြောသည်။ "ရှရှားက အရပ်တွေ အများကြီး ရှည်လာသလိုပဲ၊ ဒီနှစ်မှာ ပိုပြီး တက်ကြွနေတယ်။ အလုပ်ကရော အဆင်ပြေရဲ့လား"
"အဲဒီကောင်စုတ်လေး ပြန်လာပြီး ပြောတာတော့ ဟိုမှာ အစားအသောက်တွေက အရမ်းကောင်းတယ်တဲ့။ ဗိုက်ဝအောင် စားရတယ်တဲ့လေ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"သူက ကြီးထွားနေတုန်းဆိုတော့ သူ့ဆရာကို အိမ်ပါမစားသွားစေနဲ့ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နောက်ပြောင်သည်။
"သူက အဲလောက်ထိ မစားပါဘူး။ စီးပွားရေးကလည်း အရမ်းကောင်းပါတယ်။ ရှရှားက အခုထိ တပည့်ခံနေရတုန်းပါပဲ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ စည်းကမ်းဆိုတာ ဘယ်နေရာမဆို အတူတူပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အစ်မတော်များနှင့် စကားပြောနေစဉ်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် က သူ၏ မောင်နှမများနှင့် စကားပြောနေသည်။ မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့မည့်အကြောင်းနှင့် နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် သူနှင့် သူ၏မိသားစုမှာ မြို့တော်သားများ ဖြစ်လာတော့မည့်အကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မောင်နှမသုံးယောက်လုံးက သူ့ကို မနာလိုသည့်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြတော့သည်။