အမေကျိုး ကတော့ သွားချင်နေမှန်း သိသာလှသည်။ သူမက ပြုံးစိစိဖြင့် “မင်းတို့ အဆင်ပြေသွားတဲ့အခါမှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။ ငါတို့အဘိုးအိုနှစ်ယောက်က ဘာများအကူအညီပေးနိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ အသုံးဝင်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့လိုက်ခဲ့မှာပါ” ဟု ဆိုသည်။
သူတို့က ဟိုရောက်ရင် ဝန်ပိစေမှာ ဒါမှမဟုတ် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမှာကို စိုးရိမ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဘာမှထူးပြီး ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့က စောသေးတာကြောင့် နောက်မှပဲ အေးဆေးစဉ်းစားကြမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
ညနေခင်းတွင် ကျိုးချင်းပိုင် က အာဝါ ကိုခေါ်ပြီး ပြန်ရောက်လာသည်။ ဖခင်နှင့်သားနှစ်ယောက်က ယုန်နှစ်ကောင်နှင့် တောကြက်ငါးကောင်ကို ဖမ်းလာနိုင်ခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အစ်ကိုလင် (Third Brother Lin) ပါမလာသည်ကို သတိထားမိပြီး “မင်းတို့ဦးလေးက ဝေးဝေးသွားရဦးမှာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မသွားရသေးပါဘူး။ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာပါ” ဟု အာဝါ က အတည်ပြုသည်။
“ဒီကင်ထားတဲ့ဘဲသားကို မင်းဦးလေးဆီ ပို့ပေးလိုက်ဦး” ဟု ပြောကာ ဆီစက္ကူဖြင့် သပ်ရပ်စွာ ထုပ်ထားသည့် ဘဲကင်ကို လင်ချင်းဟဲ့ က ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အစ်မကြီးနှင့် အစ်မလတ်အတွက် လက်ဆောင်တွေကိုတော့ နောက်နေ့မှပဲ စီစဉ်တော့မည်။
“ဟုတ်ကဲ့” ဟု ပြောကာ အာဝါ က စက်ဘီးပေါ် ခုန်တက်ပြီး ထွက်သွားသည်။
ထိုအခါမှ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ဇနီးကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ကျိုးချင်းပိုင် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖေဖေ၊ ကြည့်လို့မဝသေးဘူးလား။ ပြန်ရောက်ကတည်းက စိုက်ကြည့်နေတာပဲ” ဟု ဆန်ဝါ က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
“မင်း ဗိုက်ဝနေပြီထင်တယ်။ ကျောကုန်းကို ဝါးလုံးနဲ့ အရိုက်ခံချင်နေတာလား” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
ဆန်ဝါ က ရယ်ကျဲကျဲလုပ်ပြီး အမဲလိုက်လာသည့်အကောင်များကို သန့်စင်ရန် ရေနွေးတည်ဖို့ ထွက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် ပျားရည်ရည်တစ်ခွက် ဖျော်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အာကာသထဲတွင် ဆောင်းရာသီအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး စုဆောင်းထားသည့် ပျားရည်အိုးအနည်းငယ် ရှိနေသည်။
ပျားရည်ရည်ကို သောက်ပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကိုကြည့်ကာ “ကိုယ် မင်းကို စောင့်နေတာ၊ မင်းပြန်မရောက်သေးလို့” ဟု ပြောသည်။
“ရှင် အပြင်သွားနေတယ်လို့ အမေ့ဆီက ကြားလိုက်ရလို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့တာပါ။ ရှင်အံ့သြသွားအောင်လို့ပါ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အခန်းထဲဆွဲခေါ်သွားပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုလက်မှတ်ကို ပြလိုက်သည်။ “ကျွန်မ အားလုံးစီစဉ်ပြီးပြီ။ နှစ်သစ်ကူးပြီးတာနဲ့ ကျွန်မတို့မိသားစု ပြောင်းကြမယ်။ မင်း မနက်ဖြန် ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီသွားပြီး ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ကျောင်းပြောင်းလက်မှတ်တွေကို စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ”
“နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ပြောင်းမှာလား” ကျိုးချင်းပိုင် က ပိုင်ဆိုင်မှုလက်မှတ်ကို ငေးကြည့်နေရင်းမှ ဇနီးဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒီလောက်မြန်မြန် အဆင်ပြေသွားမယ်လို့ မထင်ထားပေမဲ့ အစီအစဉ်တွေက ပြောင်းလဲတတ်တာပဲလေ။ ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်မ အကြီးဆုံးသားနဲ့အတူ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးပြီ။ အားလပ်ရက်ကုန်တာနဲ့ သွားကြမလား”
“ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန် လိုအပ်တဲ့စာရွက်စာတမ်းတွေ အကုန်သွားလုပ်လိုက်မယ်” ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဟိုကိုပြောင်းရမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား”
“မစိုးရိမ်ပါဘူး။ ကိုယ် ဆိုင်ကိုပဲ ဂရုစိုက်နေမှာပါ” ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြတ်သားစွာ ကတိပေးသည်။
“ရှင်တို့ကို ခေါက်ဆွဲပြုတ် (dumplings) ရောင်းစေချင်တာ၊ ဒါကြောင့် နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်းမှာ အိမ်မှာပဲ လေ့ကျင့်ထားရမယ်နော်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ညွှန်ကြားသည်။
“ဟုတ်ပြီ” ကျိုးချင်းပိုင် က စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ရောင်းခြင်းသည် သူ့အတွက် လုပ်နိုင်သည့်အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း လေ့ကျင့်ဖို့တော့ လိုအပ်ကြောင်း သူသိသည်။
နောက်တစ်နေ့မှစ၍ စာရွက်စာတမ်းကိစ္စများ ပြီးစီးသွားသည်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် က လေ့ကျင့်ခန်းစလုပ်တော့သည်။ မခက်ခဲလှပါ—မုန့်ညက်နယ်ခြင်း၊ အစာသွပ်ခြင်း၊ ထုပ်ခြင်းနှင့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပြုတ်ခြင်းတို့သာဖြစ်သည်။
သူ ကျွမ်းကျင်သွားသည်အထိ လေ့ကျင့်သည်။ နောက်ပိုင်းရက်အနည်းငယ်တွင် မိသားစုတစ်ခုလုံး ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကိုသာ နေ့တိုင်းစားနေကြရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် စားရတာရိုးလာသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် ၏ အာရုံစိုက်နေပုံကို မြင်ရတော့ ဘာမှမပြောတော့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူမ ဆိုင်ဖွင့်ပေးခြင်းမှာ သူတို့ပြောင်းသွားသည့်အခါ သူ အလုပ်ရှုပ်နေစေချင်၍ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားသားဆိုတာ ပင်ပန်းနိုင်ပေမဲ့ အလုပ်မရှိဘဲ အားနေလို့မဖြစ်၊ အလုပ်မရှိရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလျော့နည်းသွားနိုင်သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်သာ ဆိုင်ဖွင့်ရန် စဉ်းစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုရက်များအတွင်း ကျိုးချင်းပိုင် က အစာသွပ်အမျိုးမျိုးကို စမ်းသပ်သည်။ ဂေါ်ဖီထုပ်၊ မှို—အမျိုးမျိုးပင်။ အမဲသား၊ ဆိတ်သားနှင့် ဝက်သားတို့ဖြင့်လည်း စမ်းသည်။ သို့သော် ပစ္စည်းက ရှားပါးသည်၊ အမဲသားနှင့် ဆိတ်သားက ရှားသဖြင့် ဝက်သားကိုသာ အသုံးအများဆုံးဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ သဘောထားသော်လည်း သူ့၏ဇွဲကိုမြင်တော့ သူမလည်း ပေါ့ပေါ့မနေရဲတော့ပေ။ အဆုံး၌ ဒါသည် စစ်တပ်ကထွက်လာပြီးနောက် သူ၏ ပထမဆုံးအလုပ်ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အားပေးဖို့လိုသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူမက ချီးမွမ်းစကားများ ပြောပေးရာ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်လုံးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် တွန့်ကွေးသွားသည်။
နှစ်သစ်ကူး နီးကပ်လာသည့်အခါ ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါက်ဆွဲပြုတ်လုပ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သူ အတော်လေး ယုံကြည်မှုရှိလာပြီး မိဘများနှင့် သားများကလည်း ခေါက်ဆွဲပြုတ် အရသာရှိကြောင်း ဝိုင်းပြောကြသဖြင့် သူ အဆင်ပြေမည်ကို သိလိုက်သည်။
အားလုံး စိတ်အေးသွားကြသည်။ ခေါက်ဆွဲပြုတ်က အရသာရှိသော်လည်း နေ့တိုင်းစားရမည်ကိုတော့ ဘယ်သူမှ မလိုလားကြပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောင်းဖူးမုန့်၊ တောကြက်သားကြော်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ်၊ အရိုးပြုတ်ဟင်းရည်တို့ကို ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။ အရသာရှိသော အစာတစ်နပ်ဖြစ်သည်။
ထိုညတွင် သူတို့အခန်း၌ မီးထွန်းထားဆဲဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က စာအုပ်ဖတ်နေရင်း ခရမ်းချဉ်သီးစားနေပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း သူ့လက်ထဲတွင် တစ်လုံးကိုင်ထားသည်။
“ဆိုင်ဖွင့်ရင် အသီးအရွက်တွေ ပေါတဲ့အချိန်မှာ ဝယ်ပြီး အများကြီးစုထားရမယ်၊ ဒါမှ ဆောင်းရာသီမှာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်အတွက် အစာသွပ်ဖို့ အဆင်သင့်ရှိမှာလေ။ ပိုပြီး လတ်ဆတ်တာပေါ့” ဟု သူမက အကြံပေးသည်။
“မလိုပါဘူး။ တခြားသူတွေ လုပ်သလိုပဲ လုပ်လိုက်ပါမယ်” ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပြုံးသည်။ “တောင်ပိုင်းကနေ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ရောက်လာပြီး ဖန်လုံအိမ်စိုက်ပျိုးရေးတွေ ခေတ်စားလာရင် ဘာမှပူစရာမလိုတော့ပါဘူး။ အဲဒီအခါကျရင် ကျွန်မရဲ့ အာကာသကိုတောင် သုံးစရာမလိုတော့ဘူး”
ကျိုးချင်းပိုင် က “ကျွန်မတို့မိသားစုအတွက်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ” ဟု ပြန်ပြောသည်။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပေါက်ကြားသွားမှာ စိုးရိမ်သည့်မူကို ဆက်လက်ကိုင်စွဲထားဆဲဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နာခံစွာဖြင့် သဘောတူသည်။
သူ ခရမ်းချဉ်သီးကုန်သွားသည်ကို မြင်တော့ သူမက နောက်တစ်လုံး ထပ်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ရာသီဥတုက ခြောက်သွေ့လွန်းတယ်၊ နောက်တစ်လုံး ထပ်စားလိုက်ပါ”
ကျိုးချင်းပိုင် က ထိုအသီးများကို နှစ်သက်ပြီး သူမတွင် အများကြီးရှိမှန်း သိသဖြင့် မငြင်းတော့ပေ။ စားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက် အိပ်ရာမဝင်ခင် မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် အတွေးအနည်းငယ်ကို ချရေးလိုက်သည်။
“ရှောင်မေ နောက်ထပ်သမီးလေးတစ်ယောက် ထပ်မွေးတယ်တဲ့” ဟု အိပ်ရာဝင်ခါနီးတွင် လင်ချင်းဟဲ့ က တွေးတောရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဘဝဆိုတာ မရေရာလှသည်။ သူမ၏ ခဲအိုမ (မောင်မယား) ဖြစ်သူ ကျိုးရှ ောင်မေမှာ တစ်ချိန်က ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးမလေးဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုတော့ ကလေးအများကြီးလိုချင်နေသူ ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဆူဒါလင် က သူမကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်သဖြင့် အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါလင် လာပြီး သတင်းကောင်းပါးသွားတယ်” ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဆိုသည်။
“ဒါဝါ၊ အဲဒီကောင်စုတ်လေး ဒီနှစ်ပြန်မလာဘူး။ မြို့တော်ကိုရောက်ရင် သူ့အတွက် အစားပြန်လုပ်ပေးရမယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ဘာမျှမငြင်းဆဲပေ။ သူက ဇနီးဖြစ်သူ၏ ခါးကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က အလွန်သက်သာရာရသွားပြီး “ချင်းပိုင်၊ ကျွန်မတို့ အဲဒီဆိုင်ကို ဝယ်လိုက်ရတာ အရမ်းပျော်တယ်” ဟု ထပ်ပြောသည်။
“နောင်ကျရင် နောက်ထပ် အများကြီး ဝယ်ကြမယ်လေ” ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် သူမစကားကို အလေးအနက်ထားသည်။ မြို့တော်ရှိ အိမ်ခြံမြေများမှာ အလွန်ဈေးကြီးလာမည်ကို သူသိပြီး စိတ်ကူးကြည့်ဖို့ ခက်ခဲသော်လည်း သူမ၏ အဆုံးအဖြတ်ကို သူယုံကြည်သည်။ ယခုလို ဈေးသက်သာနေချိန်တွင် အခွင့်အရေးယူပြီး အများကြီးဝယ်ထားသင့်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးသည်။ “ကျွန်မလည်း အများကြီး ဝယ်ချင်တာပေါ့။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ပိုက်ဆံအများကြီးရအောင် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရမှာ”
ဟိုင်မြို့က ပြန်ရောက်ကတည်းက သူမသည် ယွမ်တစ်ထောင်ကျော် အမြတ်ရခဲ့သည်။ ပိုက်ဆံရှာခြင်းတွင် ကုန်ပစ္စည်းပြန်လည်ရောင်းချခြင်းထက် ကောင်းသောနည်းလမ်း မရှိပေ။ အန္တရာယ်များသော်လည်း မည်သည့်ခေတ်တွင်မဆို အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရဲသူများက ပိုမိုကြီးမားသော ဆုလာဘ်ကို ရရှိကြသည်။ ထို့အပြင် သူမတွင် အာကာသဆိုသည့် လျှို့ဝှက်လက်နက်လည်း ရှိနေသေးသည်။
“အင်း” ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူလည်း ပိုက်ဆံအများကြီးရအောင် ကြိုးစားချင်သည်။ သူ၏ဇနီးကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလုံး တစ်ယောက်တည်း ထမ်းထားခိုင်း၍ မဖြစ်ပေ။