ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်သည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးရှo Mei ၏ နေရာသို့ တန်း၍ သွားလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ကျိုးရှo Mei ကလေးမွေးဖွားပြီးကြောင်း သူမ သိရှိရသည်။
သူမသည် သမီးလေးတစ်ဦးကို မွေးဖွားထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကလေးမှာ ယခုဆိုလျှင် နှစ်လကျော်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမကို ချီးကျူးစကားဆိုမိမြဲမို့ "နင်ကတော်သားပဲ။ သားနှစ်ယောက်၊ သမီးနှစ်ယောက်နဲ့ဆိုတော့ အတော်လေးကို ပြည့်စုံသွားပြီပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးရှo Mei ဟာ ဆူဒါလင် ၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာမှာ ပြည့်ဖောင်းနေသည်။ သူမက ရယ်စရာသဖွယ် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး "ဒီသမီးလေးက အတော်ဆူတာ။ အရင်သုံးယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး အလုပ်ရှုပ်သေးတယ်" ဟု ပြောသည်။
စကားကသာ အပြစ်တင်သလိုဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်ရှိနေသည်။ တစ်ချိန်က သမီးတစ်ယောက်သာ လိုချင်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသူသည် ယခုတော့ ကလေးလေးယောက်၏ မိခင်ဖြစ်နေပြီ။
ဆူဒါလင် မှာတော့ အားလပ်ရက် မရသေးပေ။ နေ့လယ်ပိုင်း အလုပ်မှ ပြန်လာသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "ဘာလို့ ဟင်းချက်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
အချိန်မှာ ၁၁ နာရီ ၅၀ မိနစ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကျိုးရှo Mei က ဟင်းချက်မတတ်သဖြင့် ဆူဒါလင် ပြန်လာသည်ကိုသာ စောင့်လေ့ရှိသည်။ သူကလည်း ဘယ်တော့မှ မညည်းညူတတ်ဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာသည့်တိုင် ကျိုးရှo Mei ဟာ သင့်တော်သည့်ခင်ပွန်းကို ရထားသည်ဆိုတာ လူတိုင်း သိနေကြသည်။
ယခုတော့ သူမ ရောက်နေသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က ဟင်းချက်တာကို တာဝန်ယူလိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံး၍ ပြောသည်၊ "မောင်လေးကို ဂုဏ်ပြုရမှာပေါ့။ ဖခင်တစ်ယောက် ထပ်ဖြစ်လာပြီပဲ။"
ဆူဒါလင် ကတော့ ပြုံးဖြီးနေသည်။ သူကိုယ်တိုင်က တစ်ဦးတည်းသောသားမို့ ငယ်ငယ်က အထီးကျန်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတော့ သားနှစ်ယောက်၊ သမီးနှစ်ယောက်နှင့်ဆိုတော့ သူ့ဘဝမှာ ဒီထက်ပို၍ ပြည့်စုံစရာ မရှိတော့ပေ။
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏အိတ်ထဲမှ ဆီစက္ကူနှင့် ထုပ်ထားသည့် ဝက်ဘဲကင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
"လေးမမ၊ ဘာလို့ နေ့လယ်စာစားတုန်းက ဒါကို မထုတ်တာလဲ" ဟု ကျိုးရှo Mei က မေးသည်။
"ကျွန်မ လိုချင်တဲ့အချိန်တိုင်း ဝယ်လို့ရတာပဲ။ ဒါတွေက တခြားသူတွေအတွက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ သူမက ကလေးများကိုလည်း မုန့်နှင့် သကြားလုံးများ ဝေပေးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ကျန်သည့်အထုပ်များကို ဆူဒါလင် နောက်မှ ယူသွားနိုင်ရန် စက်ဘီးနောက်တွင် ချည်နှောင်ပေးလိုက်သည်။ ကျိုးရှo Mei အတွက်တော့ ကလေးမှာ သေးလွန်းသဖြင့် ဒီနှစ်ထဲတွင် သူမ၏ မိဘအိမ်သို့ မသွားနိုင်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဆူဒါလင် ကသာ မိသားစုကိစ္စများကို တာဝန်ယူသွားလိမ့်မည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ ကျိုးချင်းပိုင် မရှိပေ။ သူက တတိယအစ်ကိုနှင့်အတူ တောကောင်လိုက်ရန် ထွက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ အမေကျိုး နှင့် ဆန်ဝါ တို့က အိမ်တွင်ရှိပြီး အာဝါ ကတော့ ဖခင်နှင့်အတူ လိုက်သွားသည်။
"ချင်းပိုင်က မနေ့ကတစ်နေ့ကတည်းက ထွက်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ နင်ပြန်လာမလားလို့ အိမ်မှာပဲ စောင့်နေတာ။ မနေ့က တစ်နေကုန်စောင့်ပြီး မလာတာနဲ့ ဒီနေ့မှ ထွက်သွားတာ။ အခုတော့ နင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့" ဟု အမေကျိုး က ရယ်မောပြီး ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ထိုအခြေအနေကို သဘောကျနေသည်။
"အမေ၊ ဗိုက်ဆာလား။ သမီး ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ပွဲလောက် ပြုတ်ပေးရမလား" ဟု ဆန်ဝါ က မေးသည်။
"မလိုပါဘူး၊ အငယ်မလေးအိမ်မှာပဲ စားလာခဲ့တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ ပြန်ဖြေသည်။
သူမက အလုပ်များကို စတင်ခွဲဝေပေးလိုက်သည်၊ "ဒီဘဲကင်တွေကို အစ်ကိုတွေဆီ ပို့ပေးလိုက်ပါ။" အကြီးမနှင့် အလတ်မတို့အတွက်လည်း ပါသော်လည်း သူတို့က ဝေးသည့်နေရာတွင် နေသဖြင့် အာဝါ ပြန်လာမှ ပို့ခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အိမ်နီးချင်းများကိုတော့ ပစ္စည်းခွဲဝေမှုနှင့် ပတ်သက်ပြီး ကဲ့ရဲ့စရာမဖြစ်အောင် မပေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မိသားစုဝင်များကြားတွင်သာ ထားရှိခြင်းက ပို၍စိတ်ချရသည်။
"ဘာလို့ နှစ်တိုင်း ဒါတွေကို ဝယ်နေတာလဲ" ဟု အမေကျိုး က စိတ်ပူစွာဖြင့် မေးသည်။
"တစ်နှစ်မှ တစ်ခါပါကွယ်။ မိသားစု ပြန်ဆုံတဲ့ အထိမ်းအမှတ်လို့ သဘောထားလိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
အမေကျိုး က စကားကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းစဉ်ပြောင်းလိုက်သည်၊ "ချင်းပိုင် မနေ့က ဘဲနှစ်ကောင် သတ်ထားတယ်။ နောက်ဖေးမှာ အေးခဲထားတယ်၊ နင် လာဖို့ စောင့်နေတာ။"
"ကောင်းပြီလေ။ ဒီည တစ်ကောင်ချက်လိုက်မယ်။ ကျန်တာတွေကိုတော့ အပိုင်းပိုင်းခုတ်ပြီး နယ်ကာ ကြော်လိုက်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ထားရသဖြင့် သူမ မပင်ပန်းပေ။ ဘဲများကို စစ်ဆေးပြီး ဟင်းရည်စတင်ချက်လိုက်သည်။
အကြီးမနှင့် တခြားသူများက ဟင်းနံ့မွှေးလာသည့်အချိန်တွင် ရောက်လာကြသည်။ ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် သူတို့ ပြန်သွားကြပြီး မကြာခင်မှာပင် ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် မြေပဲလှော်များ၊ နှမ်းလှော်များ ပြန်ပေးလိုက်ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။
"အမေ၊ ဒီနှစ် ရွာထဲက စပါးရိတ်သိမ်းချိန်က ဘယ်လိုလဲ" ဟု မုန့်စားရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
အိမ်တွင် ခေါက်ဆွဲပြုတ်များ၊ ပေါက်စီများ၊ မုန့်များ အများကြီးရှိသဖြင့် အစားအသောက်မှာ အဆင်ပြေသည်။ ဒီညတော့ ဘဲဟင်းရည်နှင့် ပေါက်စီ၊ ပြီးနောက် ကြက်ဥမွှေကြော်လောက်သာ စားကြမည်။ အခြေအနေမှာ အေးဆေးဖြစ်သဖြင့် သူမ အမေကျိုး နှင့် စကားပြောရန် ထိုင်လိုက်သည်။
အမေကျိုး က ဟီဘစ်ကပ်မုန့်ကို ကိုင်ထားရင်း "ဒီနှစ် စပါးထွက်နှုန်းက အတော်ကောင်းတယ်။ ဒါဝါ ပြန်လာမှာလား" ဟု ပြန်မေးသည်။
"အားလပ်ရက်က တိုလွန်းလို့ မပြန်တော့ဘူးတဲ့။ သူ့သဘောအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါတော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်၊ "အမေ၊ ဒီနှစ်တော့ လယ်ယာကိစ္စတွေကို မေ့လိုက်ပါတော့။ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ကျွန်မ ချင်းပိုင်ကို မြို့တော်ခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အမေတို့နဲ့ အဖေတို့က နောက်ထပ် လယ်ယာအလုပ်တွေ လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ စားစရာလိုရင် အသင်းဆီကပဲ ဝယ်စားလိုက်ပါတော့။"
အမေကျိုး ခဏလောက် ငိုင်သွားသည်၊ "နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ချင်းပိုင်ကို မြို့တော်ခေါ်သွားမလို့လား။"
"ဒီနှစ်မှာ မီးဖွားခွင့်ယူတဲ့ ဆရာမတစ်ယောက်ရှိလို့ ကျွန်မ ကျောင်းပြီးတာနဲ့ အဲဒီကျောင်းမှာ စာသင်နေပြီ။ ဒီနှစ်တော့ ကျွန်မ ချင်းပိုင်ကို ခေါ်သွားပြီး အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းကာ အခြေချဖို့ စီစဉ်ထားတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
"ဒါပေမဲ့ နေဖို့နေရာကကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
"ကျောင်းက ကျွန်မအတွက် နေရာစီစဉ်ပေးထားတယ်။ ဒါဝါနဲ့ ကျွန်မလည်း သွားပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးပြီ။ ပရိဘောဂတွေလည်း အကုန်အဆင်သင့်ပဲ။ အဲဒီလောက် မကြီးပေမဲ့ ကျွန်မတို့ မိသားစုအတွက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အာမခံသည်။ သူမက အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ ကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ရန် စဉ်းစားထားသော်လည်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီး တစ်မိသားစုလုံး ပြောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းပြီးတာနှင့် ကလေးတွေက မြို့တော်မှာပဲ ကျောင်းတက်နိုင်မှာပါ။
အမေကျိုး က စိတ်ပူနေပုံရသည်၊ "ဒါပေမဲ့ အဖေနဲ့ သားတွေပါ သွားမယ်ဆိုရင် သူတို့က နင့်အပေါ်ပဲ မှီခိုနေရမှာပေါ့..."
ယောက္ခမ၏ စိုးရိမ်နေသည့် အကြည့်များကို မြင်တော့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဆက်ပြောသည်၊ "ကျွန်မ ဟိုမှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ငှားထားတယ်။ ချင်းပိုင်ကို ခေါက်ဆွဲပြုတ် ရောင်းခိုင်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့ဦး—ကျွန်မ ကျောင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတာကြောင့် ချင်းပိုင်က ကလေးတွေကို ထမင်းချက်ကျွေးဖို့ လိုက်သွားတယ်လို့ပဲ ပြောထားလိုက်ပါ။"
"အေးပါ" ဟု အမေကျိုး က ပြန်ဖြေသော်လည်း စိတ်မအေးသေးပုံပင်၊ "ဒါပေမဲ့... ဆိုင်က အရှုံးပေါ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။"
"ဘယ်လိုလုပ် အရှုံးပေါ်မလဲ။ ခေါက်ဆွဲပြုတ် ရောင်းတာပဲလေ။ ဟင်းမချက်ချင်တဲ့သူတွေက တစ်ပွဲဝယ်စားရတာကိုပဲ ပျော်နေကြမှာ။ ပမာဏကို များများပေးရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ဂုဏ်ရှိတဲ့ အလုပ်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ကျော်ဖြတ်လို့ရပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ အလုပ်လက်မဲ့ ထိုင်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့" ဟု အမေကျိုး က ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်ခံလိုက်သည်။
"နင်တို့ တကယ်ပဲ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် သွားတော့မှာပေါ့" ဟု အမေကျိုး က အသက်ပြင်းပြင်း ရှိုက်ပြီး ပြောသည်။
"ကျွန်မတို့ အခြေကျသွားရင် အမေနဲ့ အဖေ့ကို လာခေါ်မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။